13 ΠΟΛΕΜΙΚΑ & ΑΡΜΑΤΑΓΩΓΑ - Μπήκαν οι ρωσικοί Στόλοι από το Γιβραλτάρ στην Μεσόγειο - Πλέουν πάση δυνάμει

ΤΟ ΚΟΥΤΣΑΒΑΚΙ

ΤΡΊΤΗ, 8 ΙΑΝΟΥΑΡΊΟΥ 2013

13 ΠΟΛΕΜΙΚΑ & ΑΡΜΑΤΑΓΩΓΑ - Μπήκαν οι ρωσικοί Στόλοι από το Γιβραλτάρ στην Μεσόγειο - Πλέουν πάση δυνάμει

       Mία πρωτοφανούς, για τα ρωσικά δεδομένα μετά το 1990, ισχύος αρμάδα πλέει αυτή την στιγμή στην Μεσόγειο, με τα πλοία των Στόλων της Βόρειας Θάλασσας και της Βαλτικής να έχουν...
περάσει ή να περνάνε τα στενά του Γιβραλτάρ αυτή την στιγμή. Η ομάδα των πλοίων του Στόλου της Βαλτικής πέρασε τα Στενά και πλέει "πάση δυνάμει" προς την Ανατολική Μεσόγειο.


Αποτελείται από μία φρεγάτα («Γιαροσλάβ Μούντρι»), τα μεγάλα αποβατικά πλοία «Καλίνινγκραντ» και «Αλεξάντρ Σαμπάλιν» και ένα ακόμα αποβατικό σκάφος. Μάλιστα τα δύο από τα τρία αποβατικά έχουν εκδηλώσει πρόθεση εισόδου στην Μαύρη Θάλασσα. Τώρα γιατί συμβαίνει αυτό, παραμένει μυστήριο. Πιθανόν να φορτώσουν άνδρες και οχήματα αφού είναι μάλλον απίθανο να έρχονται με πλήρη φόρτο μάχης από την Βαλτική.

Στην πορεία πίσω τους διαπλέουν το Γιβραλτάρ, ένα αντιτορπιλικό, το σωστικό ρυμουλκό σκάφος SB-921, το δεξαμενόπλοιο «Λένα» κλπ.

Το σκάφος ηλεκτρονικού πολέμου Azov, έφυγε από την Α.Μεσόγειο και βρίσκεται ήδη στο  Αιγαίο. Αύριο πρόκειται να εισέλθει στα Στενά ή τουλάχιστον από την ενημέρωση έχει δώσεις στις τουρκικές αρχές, όπως υποχρεούται να πράξει. Μαζί του και το αρματαγωγό Ν. FILCHENKOV, (Νο 152) κλάσης Alligator, το οποίο μπήκε στο Αιγαίο και περιπολούσε αρκετές ημέρες.

Ήταν από την πρώτη ομάδα που επρόκειτο να μπει με το καταδρομικό Moskva, τον περασμένο Νοέμβριο, αλλά για άγνωστους λόγους αυτό δεν συνέβη. H φρεγάτα PYTILIVIY (Νο 808) κλάσης KRIVAK εισέρχεται και αυτή στο Αιγαίο, μαζί με ένα ααρματαγωγό με ημερομηνίες εισόδου 9 και 13 Ιανουαρίου, αντίστοιχα.

Επίσης το αρματαγωγό NOVOCHERKASS, έδωσε επιστροφή στην Μαύρη Θάλασσα στις 12 με 13 Ιανουαρίου. Το αντιτορπιλικό Smetliviy θα παραμείνει στο Αιγαίο, ενώ πλέον μπαίνουν στο Αιγαίο μια φρεγάτα και ένα αντιτορπιλικό από τον Στόλο της Μαύρης Θάλασσας.

Όταν ολοκληρωθούν αυτές οι μετακινήσεις η ομάδα μάχης του MOskva στην ευρύτερη περιοχή Αιγαίου και Α.Μεσογείου θα αριθμεί 2 αντιτορπιλικά και 2 φρεγάτες. Βλέπουμε δηλαδή ότι η Ρωσία ενισχύει τις μονάδες μάχης και σίγουρα έχει συγκεντρώσει έναν μεγάλο στόλο αποβατικών. Έπονται και οι μονάδες του Στόλου του Ειρηνικού, στις οποίες επίσης θα περιλαμβάνονται πλοία μάχης.

Είναι μια ιδιαίτερα ισχυρή αρμάδα, όχι τόσο για εκτέλεση αποστολών επιφανείας-επιφανείας, όσο για  α/α αγώνα, ανρυποβρυχιακή κάλυψη και κυρίως αποβατικές επιχειρήσεις. Πραγματικά, είναι να διερωτάται κανείς, τι πρόκειται να ακολουθήσει στην Συρία και συγκεντρώνονται σε τέτοια απόσταση από τις βάσεις τους τόσο πολλές ρωσικές ναυτικές μονάδες...

Ας δούμε και έναν σχετικό πίνακα στον οποίο κάναμε μια προσπάθεια να βάλουμε σε μία τάξη τις συνεχείς κινήσεις των ρωσικών Στόλων:

ΟΜΑΔΑ ΒΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΛΓΕΡΙΑΣ:

1 Φ/Γ και 3 Α/Γ εκ των οποίων τα 2 έχουν δηλώσει είσοδο στα Στενά την 10 Ιαν 13

ΟΜΑΔΑ ΓΙΒΡΑΛΤΑΡ:

1 Α/Τ, 1 Π/Φ και 1 Βοηθητικό

ΟΜΑΔΑ ΑΙΓΑΙΟΥ:

Α/Γ  AZOV (Δήλωσε είσοδο στα Στενά 8 Ιαν 13)

Α/Γ  Ν. FILCHENKOV (Δήλωσε είσοδο στα Στενά 8 Ιαν 13)

Α/Τ  SMETLIVYY

ΟΜΑΔΑ ΑΝ. ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ:

Α/Γ  NOVOCHERKASSK (Δήλωσε είσοδο στα Στενά 12 Ιαν 13). To καταδρομικό Μοskva παραμένει ανοικτά της Συρίας.

ΟΜΑΔΑ ΜΑΥΡΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ:

1 Φ/Γ που δήλωσε είσοδο στο Αιγαίο από τα Στενά 10 Ιαν 13 και 1 Α/Γ  που δήλωσε είσοδο στο Αιγαίο από τα Στενά 9 Ιαν 13.

http://www.gkourou.com

defencenet.gr

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ ΣΤΗ ΣΑΜΟ (facebook event)

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Όταν το θράσος δεν έχει όρια και όταν η νοημοσύνη του λαού υποτιμάται, τότε όλα είναι δυνατό να συμβούν. Πόσο διαφορετικά μπορεί κανείς να εξηγήσει τα γεγονότα, όταν τα φαντάσματα του λεγόμενου «εκσυγχρονιστικού μπλοκ» προσπαθούν, να επιστρέψουν στο προσκήνιο με τιμές και βραβεύσεις, αδιαφορώντας για το κακό που έχουν κάνει στη χώρα και τον Ελληνικό λαό;

Και όμως οι λεγόμενοι «εκσυγχρονιστές», προσπαθούν να επανακάμψουν στην κεντρική πολιτική σκηνή και μάλιστα με βίζα και διαβατήριο σφραγισμένο από τη γερμανική καγκελαρία, για να βραβευτούν μεταξύ τους!

Ο πρόεδρος του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών κ. Οδ. Κυριακόπουλος, το γνωστό ΙΟΒΕ, που μέχρι πρότινος προήδρευε ο κ. Στουρνάρας, θα απονείμει το «Αριστείο ΙΟΒΕ» στον κ. Παπαδήμο, πρ. δοτό πρωθυπουργό, για τη συμβολή του τα τελευταία χρόνια στην ελληνική οικονομία και στη διατήρηση της ευρωζώνης!

Η εκδήλωση θα γίνει στις 14 Ιανουαρίου ημέρα Δευτέρα το απόγευμα στην έδρα του Ιδρύματος Ι. Λάτση στο Κεφαλάρι της Κηφισιάς (πρ. ξενοδοχείο Απέργη), με την παρουσία του υπουργού Οικονομικών Γ. Στουρνάρα, των γνωστών και μη εξαιρετέων της συντροφιάς κκ Β. Ράπανου, Τ. Γιαννίτση και με τις «ευλογίες» του Κ. Σημίτη. Η παρουσία του τελευταίου θα εξαρτηθεί ανάλογα από τις «αντιδράσεις» που θα υπάρξουν.

Με την ευκαιρία αυτή, το ΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΛΑΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ( Ε.Πα.Μ )

ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ

Πολιτικούς φορείς, Πολιτικές Δυνάμεις, Πολιτικά Σχήματα, αλλά και κάθε Πατριώτη και Δημοκράτη μεμονωμένα, σε μια μαζική κοινή πολιτική δράση και διαμαρτυρία απέναντι στη συνάθροιση των «φαντασμάτων» που επιχειρείται, για να μην τους δοθεί η παραμικρή ευκαιρία εξαγνισμού, αλλά και για να καταλάβουν ότι είναι ανεπιθύμητοι, ακόμη και ταμπουρωμένοι πίσω από τους τοίχους «μαυσωλείων».

Η διαμαρτυρία αυτή ας προσπαθήσουμε να αποτελέσει την αφετηρία μιας κοινής μαζικής πολιτικής δράσης όλων όσων αντιτίθενται και παλεύουν εναντίον του καθεστώτος κατοχής.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΕΛΩΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ (ΑΓΡΙΝΙΟ)

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΕΛΩΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ (ΑΓΡΙΝΙΟ) www.youtube.com URL: http://wp.me/p1QIo0-3qm __________________________ Μετά την Ομάδα Κέρκυρας, Μεσολογγίου, Λαμίας, και Πύργου Ηλείας η ομάδα του Αγρινίου της Πανελλαδικής...

Αθωώνοντας το ναζισμό – Η Ιστορία στα μέτρα του συστήματος. Ομιλία του καθηγητή ιστορίας του ΑΠΘ Γ. Μαργαρίτη

Αθωώνοντας το ναζισμό – Η Ιστορία στα μέτρα του συστήματος

• Απόσπασμα από την ομιλία του πανεπιστημιακού Γιώργου Μαργαρίτη, σε εκδήλωση εκπαιδευτικών
• Το παράδειγμα του βιβλίου Ιστορίας της Γ’ Λυκείου

Μέσα από τα σχολικά βιβλία, όπως και στα άλλα μέσα προπαγάνδας που έχει στα...

χέρια του το σύστημα, επιχειρείται το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, όχι βέβαια με βάση τα νέα ιστορικά δεδομένα και τις αποκαλύψεις που έχουν προκύψει. Πρόκειται για προσπάθεια παραχάραξης και διαστρέβλωσης της Ιστορίας, απογύμνωσής της από το ρόλο του παράγοντα λαού, αθώωσης των εκμεταλλευτών, ενταγμένη στη γενικότερη προσπάθεια επίθεσης ενάντια στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του λαού μας ενάντια στη νέα γενιά. Μια προσπάθεια που δε στοχεύει στο παρελθόν αλλά στο παρόν και το μέλλον.

Το ζήτημα αποτέλεσε το θέμα της εκδήλωσης που είχαν διοργανώσει στις 11 Νοέμβρη πρωτοβάθμια σωματεία εκπαιδευτικών της Αττικής, όπου ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ, Γ. Μαργαρίτης, ανέδειξε το ζήτημα με παραδείγματα από σχολικά βιβλία.

 
Απόσπασμα της ομιλίας του για το βιβλίο Ιστορίας της Γ’ Λυκείου
 

«Μετά τις περιπέτειες του βιβλίου της ΣΤ’ Δημοτικού (της κας Ρεπούση), στους αρμόδιους με τη συγγραφή σχολικών εγχειριδίων κύκλους του υπουργείου Παιδείας και του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, θα μπορούσε εύλογα να υποθέσει κανείς ότι επικράτησε κάποιου είδους ανησυχία και ταραχή. Πώς θα μπορούσε να είναι ευχάριστο το κλίμα που άφησε πίσω του η περιπέτεια του βιβλίου αυτού, κλίμα που, για ορισμένα πρόσωπα, είχε σημαντικό πολιτικό κόστος. Γνωρίζοντας τα παραπάνω, εύλογα υποθέτουμε πως στην επιλογή του βιβλίου Ιστορίας (Γενικής Παιδείας) της Γ’ Λυκείου, έπαιξε ρόλο ετούτη η κατάσταση: η αντικατάσταση του παλαιού βιβλίου νεότερης και σύγχρονης Ιστορίας δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να προκαλέσει τα όσα προκάλεσε το αντίστοιχο του δημοτικού. Αυτός ήταν, φαίνεται, ο λόγος που αναζητήθηκαν “σίγουρες” λύσεις, στην εδώ περίσταση.

Το “σίγουρο” εξαρτάται φυσικά από το πώς το αντιλαμβάνεται ο καθένας. Στην προκειμένη περίπτωση, για να μην υπάρχουν δυσαρέσκειες, το βιβλίο ανατέθηκε με βάση την αρχή της κομματικής πλειοψηφίας: στη συγγραφική ομάδα κυριαρχούν στελέχη και συνεργάτες των δύο οργανισμών που φέρουν το όνομα του Κωνσταντίνου Καραμανλή (Ιδρυμα Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή).

Τα ιδρύματα που φέρουν το όνομα μεγάλων πολιτικών ανδρών της τρέχουσας ελληνικής ιστορίας είναι εξαιρετικά δραστήρια στις μέρες μας είτε το τιμώμενο στον τίτλο τους πρόσωπο έχει αποβιώσει, είτε όταν (στην περίπτωση του ιδρύματος Μητσοτάκη) βρίσκεται εν ζωή. Ασχολούνται προφανώς με την πολιτική και ως εκ τούτου με την Ιστορία. Πολλά από αυτά, όπως συμβαίνει με το Ινστιτούτο “Κωνσταντίνος Καραμανλής”, χρηματοδοτούνται – με 1.800.000 ευρώ στην περίπτωση αυτή – από τον προϋπολογισμό που η Βουλή των Ελλήνων κατανέμει στα κοινοβουλευτικά κόμματα σε τρόπο ώστε να εμπλουτίζουν το θεωρητικό και επιστημονικό τους υπόβαθρο. Καλά και άγια όλα αυτά, αποτελούν όμως οπωσδήποτε ελάχιστα πειστικές ιδιότητες για τη συγγραφή ενός σχολικού βιβλίου. Οι λόγοι θα μπορούσε να είναι αυτονόητοι σε οποιαδήποτε χώρα η λέξη αυτή διατηρεί κάτι από τη σημασία της.

 

Το αποτέλεσμα της δεδομένης επιλογής οδήγησε σε ένα κείμενο που θα μπορούσε να τοποθετηθεί ανάμεσα στην κατήχηση και στην απολογία. Κατήχηση πάνω στις αρχές στις οποίες πιστεύει η σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία του τόπου και πάνω στις οποίες, όπως η ίδια νομίμως πιστεύει, κινήθηκε η Ιστορία του ελληνικού κράτους και του κόσμου ολόκληρου. Απολογία οπωσδήποτε παραταξιακή καθώς στο σχολικό βιβλίο εμπεριέχονται, ενίοτε ενισχυμένες, οι “επίσημες θέσεις” της Δεξιάς στα αμφιλεγόμενα σημεία της πρόσφατης ειδικά Ιστορίας: για την περίοδο της κατοχής, του εμφυλίου και του μετεμφυλιακού κράτους λόγου χάρη. Ο χώρος εδώ δεν επαρκεί για την ανάπτυξη αυτών των “αναμενόμενων” χαρακτηριστικών του βιβλίου. Για τούτο θα περιοριστούμε στα μη “αναμενόμενα”».

 

Αθωώνοντας το ναζισμό

«Στο βιβλίο αυτό περισσεύουν οι ακατανόητου στόχου εκπλήξεις για τον μαθητή ή τον καθηγητή αναγνώστη και χρήστη του σχολικού βιβλίου. Η μανία με τον Χίτλερ είναι το πρώτο απρόσμενο. Θα κατανοούσε ίσως κανείς ότι η άποψη ότι ο καλύτερος φίλος του Χίτλερ υπήρξε ο Στάλιν (σελίδα 120) εκπορεύεται από μια πάγια οπτική της Δεξιάς που πολύ θα επιθυμούσε να απαλλάξει τον πολιτικό της χώρο από τις ακροδεξιές – ως και ναζιστικές – εκδοχές του. Προς τι όμως η συνεχής επανάληψη της θέσης ότι ο φιλελευθερισμός (οικονομικός; πολιτικός;) και η κοινοβουλευτική δημοκρατία είχαν δύο και μόνο εχθρούς: τον φασισμό – ναζισμό και τον κομμουνισμό (στις σελίδες 99, 100, 104, 120 κλπ. του βιβλίου του μαθητή); Επιχειρείται μήπως η εμπέδωση της παραπάνω θέσης “διά της επαναλήψεως” όπως γινόταν στα δημοτικά σχολεία του παλιού καιρού; Ας πούμε ότι τα εμπεδώσαμε … Τι παραπάνω προσφέρει ο εξωραϊσμός του ναζισμού, στο σημείο, για παράδειγμα, της ανόδου του στην εξουσία. Οι Εθνικοσοσιαλιστές του Χίτλερ, γράφεται, ότι πήραν 44% των ψήφων (βιβλίο μαθητή σελ. 104) και ότι αυτό το ποσοστό τους οδήγησε στην εξουσία. Στην πραγματικότητα αυτό είναι το εκλογικό ποσοστό που το ίδιο το ναζιστικό κόμμα απέδιδε στον εαυτό του. Προέκυψε από την εκλογική αναμέτρηση στις 5 Μαρτίου 1933, όταν οι ναζί είχαν ήδη την εξουσία, λίγο μετά την πυρκαγιά στο Ράιχσταγκ (τη γερμανική Βουλή) που αποδόθηκε προβοκατόρικα στους κομμουνιστές και αποτέλεσε την αφορμή για μαζικές διώξεις ενάντιά τους και ενάντια σε κάθε δημοκρατικό στοιχείο. Τότε μάλιστα θεωρήθηκε ως μεγάλη αποτυχία των ναζί και του Χίτλερ προσωπικά το γεγονός ότι σε εκλογές που οι ίδιοι οργάνωσαν και με τους κυριότερους πολιτικούς τους αντιπάλους υπόδικους, στις φυλακές και στα στρατόπεδα εγκλεισμού, δεν κατάφεραν να πετύχουν τον εκλογικό τους στόχο που ήταν η υπέρβαση του 50% των ψήφων και η αυτοδυναμία στη γερμανική Βουλή. Γενικά σήμερα η ιστοριογραφία δέχεται ως εκλογικό ποσοστό που οδήγησε τον Χίτλερ στην εξουσία το 33,1% που απέσπασε το κόμμα του στις τελευταίες ελεύθερες εκλογές του Νοεμβρίου 1932 ή έστω το 37,4% που το ίδιο κόμμα είχε στις εκλογές του Ιουλίου 1932. Μόνο το σχολικό μας βιβλίο αναφέρεται στο ειδικό 43,9% (44%) των χωρίς αντίπαλο εκλογών του 1933.

 

Ο εξωραϊσμός της ανόδου των Ναζί στην εξουσία δε σταματά όμως εδώ. Στην ίδια σελίδα του σχολικού βιβλίου (βιβλίο μαθητή, σ. 104) εφευρίσκεται νομιμοποιητικό δημοψήφισμα για την ανάδειξη του Χίτλερ σε απόλυτο ηγέτη της Γερμανίας. Στην πραγματικότητα στις 23 Μαρτίου 1933 το κοινοβούλιο – χωρίς τους υπό διωγμό κομμουνιστές, με μόνη αντίδραση που προήλθε από τους εναπομείναντες σοσιαλιστές και με στήριξη των χιτλερικών σχεδίων από το κεντρώο χριστιανικό κόμμα – ψήφισε έναν ειδικό νόμο για να “ανακουφίσει το γερμανικό έθνος και τον γερμανικό λαό από το άγχος που ένιωθε” – απέναντι στην επαπειλούμενη κομμουνιστική επανάσταση προφανώς !!

Ο νόμος αυτός, Ermachtigungsgesetz, έδινε τη δυνατότητα υπέρβασης του συντάγματος και παραγωγής νομοθετικού έργου στην κυβέρνηση που όριζε ο Καγκελάριος – δηλαδή ο Χίτλερ – καθιστώντας άχρηστο το Ράιχσταγκ, το κοινοβούλιο. Τον Αύγουστο του 1934, τρεις ώρες πριν τον θάνατο του προέδρου της Γερμανίας Χίντεμπουργκ, η κυβέρνηση ψήφισε νόμο, σύμφωνα με τον οποίο τα αξιώματα του Καγκελαρίου και του Προέδρου συγχωνεύονται και με τον τρόπο αυτό ο Χίτλερ πήρε την ιδιότητα του απόλυτου ηγέτη, του Φίρερ (Οδηγού). Αντί για αυτές τις κινήσεις αυθαιρεσίας, νοθείας, βίας, παραπλάνησης και τρομοκρατίας το σχολικό μας βιβλίο επιμένει να βλέπει “δημοψήφισμα” στα 1934 μάλιστα. Η διεθνής ιστοριογραφία πάντως αγνοεί προφανώς τα περιγραφόμενα στο εν λόγω πόνημα γεγονότα και περιγραφές !!
 

Αλλά και η συγκρότηση του Αξονα περιγράφεται με εξαιρετικά περίεργο τρόπο. Η επιθετική αυτή σύμπραξη πρώτον χάνει το όνομά της – για το Σύμφωνο Αντι-Κομιντέρν πρόκειται, τη συμμαχία κυβερνήσεων ενάντια στον κομμουνισμό και την Κομμουνιστική Διεθνή – και, δεύτερο, παρουσιάζεται αποκλειστικά και μόνο μέσα από λόγο του Μουσολίνι (βιβλίο μαθητή, σελ. 112). Σύμφωνα με τον τελευταίο, ο Αξονας είναι πρόταση συνασπισμού των ευρωπαϊκών κρατών που “εμπνέονται από τη θέληση για συνεργασία και ειρήνη”.

Αντε να δεχτούμε ότι για πολιτικοϊδεολογικούς λόγους η Δεξιά έχει ανάγκη από μια κάποια “τροποποίηση” της Ιστορίας. Μήπως, λέω μήπως, εδώ το παρατράβηξε;

 

Τα παραπάνω αποδεικνύουν πόσο υποκριτική είναι η “έκπληξη” της κλασικής Δεξιάς και των αστικών ελίτ για την εμφάνιση του φαινομένου Χρυσή Αυγή . Το κομματικό σχολικό βιβλίο της Γ’ λυκείου αποκαλύπτει την προετοιμασία του ιδεολογικού υποστρώματος πάνω στο οποίο μπόρεσε να αναπτυχθεί ο φασισμός και ο ναζισμός.
 

Ακόμα, εάν ο κομμουνισμός αναγορευτεί στο υπέρτατο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας όπως το έχουν υπογραμμίσει οι Στεφάν Κουρτουά και οι καθ΄ημάς μαθητές τους Στάθης Καλύβας και Νίκος Μαρατζίδης, τότε ο ναζισμός όχι μόνο αθωώνεται αλλά αξίζει να ακολουθήσει κανείς τα ίχνη του».

 Ριζοσπάστης, 5-6 Γενάρη 2013

http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7227108

Η λιτανεία του ευρώ και η σημασία του εθνικού νομίσματος

Dimitris Kazakis

Η λιτανεία του ευρώ και η σημασία του εθνικού νομίσματος

Ας αφήσουμε προς στιγμή τον κ. Σαμαρά να ψάχνει εναγωνίως την ανάπτυξη στα αποκαΐδια της ευρωκρατούμενης Ελλάδας, τον κ. Βενιζέλο να ψάχνει για το κόμμα του, τον κ. Κουβέλη να ψάχνει από πού να κρατηθεί, τον κ. Τσίπρα να το παίζει παράγοντας διεθνούς βεληνεκούς ως άλλος Παπανδρέου, τον κ. Καμμένο να φυλάει καραούλι μπας και του μείνει κανένας βουλευτής και την κ. Παπαρήγα να ξεφτιλίζει με τον χειρότερο τρόπο το κόμμα της. Ας τους αφήσουμε όλους αυτούς κι ας ασχοληθούμε με τα σοβαρά. Με αυτά δηλαδή που αρνούνται να ασχοληθούν όλοι αυτοί.

Έχετε προσέξει τι συμβαίνει όταν μιλούν για το ευρώ; Όλοι τους κάνουν σαν να μιλούν για τα ιερά και όσια, ενώ η κ. Παπαρήγα αρκείται να το ξορκίζει ως τυπικός οπαδός παραθρησκευτικού δόγματος. Όλοι τους στηρίζονται, με την βοήθεια του επίσημου και ανεπίσημου συστήματος μαύρης προπαγάνδας, σ’ έναν φετιχισμό του νομίσματος. Αυτός ο φετιχισμός στηρίζεται στο γεγονός ότι ο κοινός άνθρωπος πιστεύει πώς το ευρώ, ή όποιο άλλο χαρτονόμισμα είναι το ίδιο πράγμα, αρκεί να το έχει στην τσέπη του. Κι επομένως το πιο «ακριβό» νόμισμα σε συναλλακτική αξία, θεωρείται και ως το πιο πολύτιμο νόμισμα. Έτσι το ευρώ ως ένα από τα παγκόσμια αποθεματικά νομίσματα, ως «σκληρό» νόμισμα των διεθνών συναλλαγών, νομίζει ο απλός κόσμος ότι είναι πιο πολύτιμο από κάποιο εθνικό νόμισμα που αφορά μια μικρή οικονομία. Σ’ αυτήν την εντύπωση βασίζεται η ισχύς του ευρώ στην κοινή γνώμη.

Βέβαια, αυτό δεν είναι παρά μόνο μια εντύπωση και τίποτε παραπάνω. Μια εντύπωση που όλο και περισσότερο έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την ζωντανή πραγματικότητα που γίνεται ολοένα και πιο ζοφερή για τα λαϊκά νοικοκυριά. Κι έτσι ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης μεταστρέφεται και οριοθετείται απέναντι στο ευρώ, καθώς το ένστικτο της επιβίωσης το οδηγεί αλάνθαστα να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να διακινδυνεύει η ίδια η ζωή της κοινωνίας στο βωμό του «ισχυρού» ευρώ. Πολύ σύντομα η ίδια η ζωή θα επιβάλλει στην μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού την εγκατάλειψη του ευρώ ως μονόδρομο για την ίδια την επιβίωσή του.

Αυτή η μεταστροφή της κοινής γνώμης και της συνείδησης του ελληνικού λαού απέναντι στο ευρώ οφείλεται σε τελευταία ανάλυση και η κατάσταση εσωτερικών τριγμών και διάλυσης που παρατηρείται όχι μόνο στα κόμματα της συγκυβέρνησης, αλλά και στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Σε λίγο καιρό όλες οι ηγεσίες των κομμάτων θα τρέμουν να ξεστομίσουν κάτι θετικό υπέρ του ευρώ και κάτω από την πίεση της ογκούμενης λαϊκής οργής τα κόμματα του «ευρωπαϊκού προσανατολισμού» θα καταρρεύσουν μέσα σε φαγωμάρες, ανταγωνισμούς, διχόνοιες όλων των ειδών, αλλά και σ’ ένα πολιτικό ξεκατίνιασμα άνευ προηγουμένου, όπως συμβαίνει σήμερα με τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Μόνο το ΚΚΕ θα παραμείνει έτσι όπως είναι σήμερα. Μια δύναμη που όλο και περισσότερο βυθίζεται στο περιθώριο παίρνοντας όλο και πιο καθολικά χαρακτηριστικά παραθρησκευτικού αναχωρητισμού.

Κοινή συνισταμένη όλων η πλήρης αδυναμία να εξηγήσουν αυτό που συμβαίνει με το ευρώ. Πώς γίνεται και το «ισχυρό» νόμισμα παράγει τέτοια καταστροφή, τέτοια γενικευμένη χρεοκοπία; Όλοι έχουν μια και μόνη εξήγηση. Την κακή εφαρμογή. Προφανώς, λένε, τα προβλήματα οφείλονται στα μίγματα πολιτικής και γενικά στην διαχείριση του νομίσματος. Δεν φταίει η συνταγή, αλλά ο τρόπος εκτέλεσης. Κι έτσι οι απανταχού πιστοί του ευρώ σχεδιάζουν μια ακόμη πιο θανατηφόρα δόση της ίδιας συνταγής, αγνοώντας τις εκατόμβες των θυμάτων και τις καταστροφές που θα προξενήσει στους λαούς και τις οικονομίες. Ενώ κάποιοι άλλοι στην «ροζουλί αριστερά», όπως ονόμασε το κόμμα του ο ίδιος ο κ. Τσίπρας στο φετινό φεστιβάλ της KOE, ονειρεύονται ότι αρκεί να αλλάξουν το μίγμα πολιτικής με το ευρώ για να αντιμετωπίσουν τα οξυμένα προβλήματα του λαού και της χώρας. Στο κάτω-κάτω της γραφής, όπως με αφέλεια λένε, το ίδιο δεν είναι; Τι ευρώ, τι δραχμή.

Το ίδιο λένε και από το ΚΚΕ, αλλά αυτοί τα ρίχνουν όλα στον καπιταλισμό με το αφοπλιστικό «για όλα φταίει ο καπιταλισμός»! Μεγαλοφυής διαπίστωση, η οποία οδηγεί και σε μια άλλη ακόμη πιο εντυπωσιακή. Από την στιγμή που είναι καπιταλισμός τι να το κάνεις, μια από τα ίδια! Κι έτσι ο καπιταλισμός με ισχυρό εργατικό κίνημα και κατακτήσεις της εργασίας εξομοιώνεται με τον καπιταλισμό της πείνας και της εξαθλίωσης, ενώ ο καπιταλισμός της δημοκρατίας για τον λαό εξομοιώνεται με τον καπιταλισμό του φασισμού και της αποικιοκρατίας. Όλα στο ίδιο τσουβάλι, όλα ένας αχταρμάς για να κρύψουν την προϊούσα συνθηκολόγησή τους μπροστά στον αντίπαλο.

Η άρχουσα τάξη γνωρίζει πολύ καλά πώς σκυλί που γαυγίζει αντικαπιταλιστικά δεν δαγκώνει, δεν είναι επικίνδυνο. Ο κίνδυνος ξεκινά γι’ αυτήν από την στιγμή που η αντιπαράθεση αρχίσει να γίνεται πάνω σε συγκεκριμένα μέτωπα και προτάσεις διεξόδου από σήμερα. Πάνω στο έδαφος του δικού της συστήματος και ταυτόχρονα υπερβαίνοντας τα όρια αυτού του συστήματος. Με οδηγό όχι κάποια γενική ιδεολογία, ή κάποιες δήθεν σιδερένιες νομοτέλειες που βρίσκονται αποκλειστικά και μόνο σε εγχειρίδια ευνουχισμού της ελεύθερης σκέψης και της ζωντανής πραγματικότητας, αλλά τα άμεσα πρακτικά συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού όπως η ίδια τα αντιλαμβάνεται και τα υπερασπίζει.

Κι όμως, μπορεί να ξαφνιαστούν ορισμένοι, αλλά δεν είναι όλα τα νομίσματα ίδια. Όχι γιατί δεν έχουν την ίδια αξία, αλλά γιατί δεν αντιπροσωπεύουν τα ίδια πράγματα ακόμη κι όταν υπηρετούν την ίδια οικονομία. Το νόμισμα δεν έχει από μόνο του καμιά αξία. Είναι σύμβολο αξίας. Αποτυπώνει δηλαδή την αξία που του δίνει η οικονομία. Άλλοτε υπερτιμημένη κι άλλοτε υποτιμημένη με βάση τις συγκυρίες και τον χαρακτήρα της οικονομίας. Η ίδια η ετυμολογία του συνδέει το νόμισμα με το νομίζω και τον νόμο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο. Πρόκειται για την συμβατική απεικόνιση της αξίας των εμπορευμάτων και του κεφαλαίου στην αγορά.

Επομένως αυτός που κατέχει και εκδίδει το νόμισμα ουσιαστικά ελέγχει την κυκλοφορία των εμπορευμάτων και των κεφαλαίων. Στις απαρχές αυτοί που εξέδιδαν και κατείχαν το νόμισμα ήταν οι ιδιώτες τραπεζίτες. Χάρις σ’ αυτό το μονοπωλιακό τους προνόμιο θησαύριζαν σε βάρος όλων των άλλων συντελεστών που είχαν ανάγκη από χρήμα. Πολύ γρήγορα ανακάλυψαν πώς αντί να παράγουν νόμισμα σε μεγάλες ποσότητες και να κινδυνεύουν να πλημμυρίσει η αγορά και έτσι να χάσει την αξία του, καλύτερα θα ήταν να δανείζουν όσους ήθελαν περισσότερο χρήμα αντλώντας τόκους ως ανταμοιβή και κέρδος.

Εκατοντάδες χρόνια πριν, οι τραπεζίτες άρχισαν να ειδικεύονται, με τους πλουσιότερους
και με μεγαλύτερη επιρροή από αυτούς να συνδέονται όλο και περισσότερο με το εξωτερικό εμπόριο και τις πράξεις συναλλάγματος. Δεδομένου ότι αυτοί ήταν πιο πλούσιοι και πιο κοσμοπολίτες και επειδή ασχολούνταν όλο και περισσότερο με ζητήματα πολιτικής σημασίας, όπως είναι η σταθερότητα και η υποτίμηση των νομισμάτων, ο πόλεμος και η ειρήνη, οι γάμοι ανάμεσα σε δυναστείες, τα εμπορικά μονοπώλια σε όλο τον κόσμο, έγιναν χρηματοδότες και οικονομικοί σύμβουλοι των κυβερνήσεων. Επιπλέον, είχαν πάντα εμμονή με τη σταθερότητα των νομισματικών συναλλαγών και χρησιμοποίησαν την εξουσία και την επιρροή τους για να πετύχουν δύο πράγματα:

1) Να πάρουν στα χέρια τους όλα τα χρήματα και τα χρέη που εκφράζονται από ένα εξαιρετικά περιορισμένο εμπόρευμα - τελικά τον χρυσό.

2) Να πάρουν στα χέρια τους όλα τα νομισματικά θέματα μακριά από τον έλεγχο των κυβερνήσεων και της πολιτικής εξουσίας, με το αιτιολογικό ότι θα πρέπει να αντιμετωπίζονται καλύτερα από ιδιωτικά συμφέροντα τραπεζών με όρους μιας τέτοιας σταθερής αξίας του χρυσού.

Όσο πιο περιορισμένη και σπάνια ήταν η διάθεση του χρυσού και όσο περισσότερο βρισκόταν στα χέρια αποκλειστικά των τραπεζιτών, τόσο μεγαλύτερα ήταν τα κέρδη τους. Όπως ο φεουδάρχης που κατέχει το μονοπώλιο στη γη αποσπά την γαιοπρόσοδο από τον αγρότη και την κοινωνία, βασισμένος στο γεγονός ότι δεν υπάρχει άλλη διαθέσιμη γη, έτσι και ο τραπεζίτης. Όσο κρατά στα χέρια του το μονοπώλιο του νομίσματος και του δανεισμού, τόσο μεγαλύτερα κέρδη μπορεί να αποκομίσει με την μορφή τόκων και άλλων ανταλλαγμάτων. Ιδίως όταν υπάρχει μεγάλη ανάγκη για χρήμα στην οικονομία. Όποιος θέλει να αυξήσει τον τζίρο του δεν έχει παρά να καταφύγει στον τραπεζίτη για να δανειστεί κι έτσι να εκτεθεί στην τοκογλυφία της τράπεζας.

Η τραπεζική πίστη ήταν γνωστή στους Ιταλούς και τους Ολλανδούς πολύ πριν γίνει ένα από τα μέσα της αγγλικής παγκόσμιας κυριαρχίας. Παρ 'όλα αυτά, η ίδρυση της Τράπεζας της Αγγλίας από τον Ουίλλιαμ Πάτερσον και τους φίλους του το 1694 ήταν ένα από τα πιο σημαντικά ορόσημα στην ιστορία της σύγχρονης οικονομίας. Για γενιές, οι τραπεζίτες είχαν επιδιώξει να αποφύγουν το ένα σοβαρό μειονέκτημα του χρυσού, το βάρος του, χρησιμοποιώντας κομμάτια από χαρτί που εκπροσωπούσαν συγκεκριμένα κομμάτια του χρυσού. Σήμερα, καλούμε τέτοια χαρτιά πιστοποιητικά χρυσού που δίνουν το δικαίωμα στον κομιστή να το ανταλλάξει με ένα κομμάτι χρυσού επί τη εμφανίσει, όπως συνηθίζουν να αναγράφουν πάνω τους. Όμως εν όψει της ευκολίας του χαρτιού, μόνο ένα μικρό ποσοστό των κατόχων τέτοιου πιστοποιητικού ζητούσε την εξαργύρωσή του με χρυσό. Από νωρίς έγινε σαφές ότι ο χρυσός που χρειάζεται να υπάρχει είναι μόνο ένα μικρό κλάσμα των πιστοποιητικών που διακινούνται. Αυτή η υπέρβαση του όγκου των χάρτινων αξιώσεων σχετικά με τα αποθέματα χρυσού είναι αυτά που ονομάστηκαν τελικά χαρτονομίσματα.

Στην πραγματικότητα, η δημιουργία του πιστοποιητικών χαρτιού σε ποσότητα πολύ μεγαλύτερη από τα διαθέσιμα αποθέματα σημαίνει ότι οι τραπεζίτες δημιουργούν χρήμα από το τίποτα. Το ίδιο πράγμα θα μπορούσε να γίνει και με άλλο τρόπο, όχι από τις εκδοτικές τράπεζες, δηλαδή από τις τράπεζες που εκδίδουν το νόμισμα, αλλά και από τις καταθετικές τράπεζες. Οι τραπεζίτες ανακάλυψαν ότι οι διαταγές πληρωμής και οι επιταγές που εκδίδονται έναντι των καταθέσεων από τους καταθέτες και να δίδονται σε τρίτα πρόσωπα συχνά δεν έχουν εισπραχθεί από τον τελευταίο, αλλά έχουν κατατεθεί στους δικούς τους λογαριασμούς. Έτσι δεν υπήρχαν πραγματικές κινήσεις κεφαλαίων, και οι πληρωμές γίνονταν απλά με λογιστικές εγγραφές στους λογαριασμούς.

Ως εκ τούτου, ήταν απαραίτητο για τον τραπεζίτη να κρατά διαθέσιμα σε πραγματικό χρήμα (χρυσό, εντάλματα και χαρτονομίσματα) όχι περισσότερο από το ποσοστό των καταθέσεων που ενδέχεται να αναληφθούν και να εξαργυρωθούν. Το υπόλοιπο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για δάνεια και αν αυτά τα δάνεια έγιναν δημιουργώντας μια κατάθεση για τον οφειλέτη, ο οποίος με τη σειρά του θα ήθελε να χρησιμοποιήσει επιταγές και όχι πραγματικό χρήμα, αυτές οι «νεοδημιουργηθείσες καταθέσεις» ή τα δάνεια θα μπορούσαν επίσης να καλύπτονται επαρκώς με τη διατήρηση αποθεμάτων σε μόνο ενός κλάσματος της αξίας τους. Αυτές οι καταθέσεις, επίσης, ήταν μια δημιουργία χρήματος από το τίποτα. Ο Ουίλλιαμ Πάτερσον, όταν απέκτησε τον καταστατικό χάρτη της Τράπεζας της Αγγλίας, είπε ότι «η Τράπεζα έχει το όφελος των τόκων για όλα τα χρήματα που δημιουργεί από το τίποτα.»

Για να δημιουργεί όμως η τράπεζα χρήμα από το τίποτα θα πρέπει να έχει το μονοπώλιο της έκδοσης νομίσματος και δανεισμού. Να ελέγχει τον διαθέσιμο χρυσό και να τις καταθέσεις. Με τον τρόπο αυτό οποιοσδήποτε χρειάζεται χρήμα ως καταναλωτής, είτε ως επιχειρηματίας θα πρέπει αναγκαστικά να πάει στην τράπεζα και να το δανειστεί. Κι όταν η τράπεζα ελέγχει το διαθέσιμο πραγματικό χρήμα μπορεί και δανείζει πολλές φορές περισσότερο από την αξία του πραγματικού χρήματος που διαθέτει σε νόμισμα και καταθέσεις. Με αυτόν τον τρόπο οι τράπεζες αρμέγουν την οικονομία για χρήμα που δάνεισαν ενώ το δημιούργησαν από το τίποτα.

Η κατάσταση αυτή εξέθεσε από την αρχή ολόκληρη την οικονομία στη νεοφεουδαρχική εκμετάλλευση των τραπεζιτών. Η τοκογλυφία με τα δάνεια, οι χρεοκοπίες και τα απανωτά κραχ ήταν το αποτέλεσμα. Για να σπάσει το μονοπώλιο των τραπεζιτών στην έκδοση του νομίσματος και τον έλεγχο της πίστης, άρχισε να αναπτύσσεται ένα ολόκληρο κίνημα που συνέδεε την δημοκρατία με την ανάγκη το κράτος να πάρει στα χέρια την έκδοση του νομίσματος και τον έλεγχο της πίστης. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές δηλώσεις αυτής της μεταστροφής ήταν εκείνη του Αβραάμ Λίνκολ το 1865:

«Το χρήμα είναι δημιούργημα του Νόμου, και έτσι η δημιουργία της πρωτότυπης έκδοσης του χρήματος θα πρέπει να διατηρηθεί ως το αποκλειστικό μονοπώλιο της εθνικής κυβέρνησης. Το χρήμα δεν έχουν καμία αξία για το κράτος άλλο από εκείνο που του έχουν ανατεθεί από την κυκλοφορία…
Δεν υπάρχει πιο επιτακτικό καθήκον για μια κυβέρνηση από το καθήκον που οφείλει στον λαό να του παράσχει ένα υγιές και ομοιόμορφο νόμισμα, καθώς και της ρύθμισης της κυκλοφορίας του μέσου της ανταλλαγής, έτσι ώστε η εργασία θα πρέπει να προστατεύεται από ένα φαύλο νόμισμα, και το εμπόριο θα διευκολύνεται από φθηνή και ασφαλή ανταλλαγή…
Οι νομισματικές ανάγκες του αυξανόμενου αριθμού με υψηλότερο βιοτικό επίπεδο μπορεί και πρέπει να επιτευχθεί από την κυβέρνηση. Οι ανάγκες αυτές μπορούν να καλυφθούν από την έκδοση ενός εθνικού νομίσματος και πιστωτικών μέσων διαμέσου της λειτουργίας ενός εθνικού τραπεζικού συστήματος. Η κυκλοφορία ενός μέσου συναλλαγής που εκδίδεται και υποστηρίζεται από την κυβέρνηση μπορεί να ρυθμιστεί και το θέμα του πλεονασμού μπορεί αποφευχθεί με την απόσυρση από την κυκλοφορία των ποσών που είναι αναγκαία διαμέσου της φορολογίας, της εκ νέου κατάθεσης και αλλιώς. Η κυβέρνηση έχει τη δύναμη να ρυθμίζει το νόμισμα και την πίστη του έθνους.
Η κυβέρνηση θα πρέπει να εγγυηθεί το νόμισμα, την πίστη και τις τραπεζικές καταθέσεις της χώρας. Κανένα άτομο δεν πρέπει να υποστεί απώλεια χρημάτων λόγω υποτίμησης, ή ανατίμησης του νομίσματος, ή πτώχευση Τράπεζας.
Η κυβέρνηση, που διαθέτει τη δύναμη να δημιουργεί και να εκδίδει νόμισμα και πίστη ως χρήμα και απολαμβάνει το δικαίωμα να αποσύρει όσο νόμισμα και πίστη είναι αναγκαίο από την κυκλοφορία με τη φορολογία ή αλλιώς, δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να δανειστεί κεφάλαια με τόκο ως μέσο χρηματοδότησης του κυβερνητικού έργου και της δημόσιας επιχείρησης. Η κυβέρνηση πρέπει να δημιουργεί, να εκδίδει και να κυκλοφορεί το σύνολο των νομισμάτων και πιστώσεων που απαιτούνται για να ικανοποιήσει τις δαπάνες της κυβέρνησης και την αγοραστική δύναμη των καταναλωτών. Το προνόμιο της δημιουργίας και έκδοσης χρήματος είναι, όχι μόνο το ανώτατο αποκλειστικό προνόμιο της κυβέρνησης, αλλά αποτελεί τη μεγαλύτερη δημιουργική ευκαιρία της κυβέρνησης.
Με την υιοθέτηση αυτών των αρχών, θα ικανοποιηθεί η πολύχρονη ανάγκη για ένα ενιαίο μέσο. Οι φορολογούμενοι θα γλυτώσουν τεράστια ποσά από τόκους, εκπτώσεις και συναλλαγές. Η χρηματοδότηση όλων των δημόσιων επιχειρήσεων, η διατήρηση μιας σταθερής κυβέρνησης και ομαλής προόδου, καθώς και η συμπεριφορά του Δημοσίου Ταμείου θα γίνει ζήτημα πρακτικής διοίκησης. Οι άνθρωποι μπορούν και θα πρέπει να διαθέτουν ένα νόμισμα τόσο ασφαλές, όσο η δική τους κυβέρνηση. Το χρήμα θα πάψει να είναι ο αφέντης και θα γίνει ο υπηρέτης της ανθρωπότητας. Η δημοκρατία θα γίνει ανώτερη από την δύναμη του χρήματος.»

Η δήλωση αυτή έγινε από τον Λίνκολ λίγο πριν την λήξη του εμφυλίου πολέμου των ΗΠΑ και συνδεόταν με την ανάγκη αναγέννησης της δημοκρατίας στο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών στη βάση της λαϊκής κυριαρχίας. Λίγες εβδομάδες αργότερα, δολοφονήθηκε. Η δημοκρατία στην οποία επένδυε ο Λίνκολ έμεινε αγέννητη, όπως και η δημιουργία κρατικού εθνικού νομίσματος και πίστης. Ακόμη και σήμερα οι ΗΠΑ διαθέτουν εθνικό νόμισμα, αλλά το αποκλειστικό δικαίωμα έκδοσης ανήκει στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα που ελέγχεται από ιδιώτες τραπεζίτες.

Το εθνικό κρατικό νόμισμα ήταν η απάντηση της δημοκρατίας, της λαϊκής κυριαρχίας στο μονοπώλιο των ιδιωτικών τραπεζών στην έκδοση χρήματος και της πίστης, ώστε να μην δημιουργείται χρήμα από το τίποτα. Το εθνικό κρατικό νόμισμα απηχεί την δυναμική της εθνικής οικονομίας και αντιστοιχεί στις συναλλαγές, την ταχύτητα της κυκλοφορίας του χρήματος, το εισόδημα και στις επενδύσεις της εθνικής οικονομίας. Αντιστοιχεί δηλαδή σε πραγματικές υλικές αξίες παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών μιας οικονομίας. Αντίθετα από το νόμισμα που παράγουν οι ιδιωτικές τράπεζες με μόνο κριτήριο το κέρδος εκμεταλλευόμενες τις ανάγκες κεφαλαίου και χρήματος της οικονομίας.

Το εθνικό κρατικό νόμισμα αποτελεί την απάντηση της δημοκρατίας στην μονοκρατορία των ιδιωτικών τραπεζών και στο νεοφεουδαρχικό μονοπώλιο που ασκούσαν στην διάθεση του χρήματος. Με πολλούς αγώνες κατορθώθηκε να εισαχθεί το εθνικό κρατικό νόμισμα στις περισσότερες χώρες μόλις μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ώστε να απαλλαγούν οι κοινωνίες από την δικτατορία των τραπεζιτών. Το 1945 εθνικοποιείται η πρώτη κεντρική τράπεζα στον κόσμο, η Τράπεζα της Αγγλίας και από τότε ξεκίνησε ένα μεγάλο κύμα ίδρυσης εθνικών κρατικών νομισμάτων. Ειδικά σε χώρες σαν την δική μας με μεγάλα αναπτυξιακά και παραγωγικά ελλείμματα.

Τα λέμε όλα αυτά γιατί η εισαγωγή του ευρώ μας γύρισε αιώνες πίσω. Όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά όλες τις χώρες της Ευρώπης που συμμετείχαν στο ευρωσύστημα. Με το ευρώ ο έλεγχος του νομίσματος και της έκδοσής του ξαναγύρισε στους ιδιώτες τραπεζίτες. Κι αυτή την φορά όχι σε μια χώρα, αλλά σε μια ολόκληρη σειρά χωρών όπου επιβλήθηκε καθεστώς ανοιχτών συνόρων και ελεύθερων συναλλαγών κεφαλαίου. Η ΕΚΤ είχε εξαρχής σαν μοναδική αποστολή να αφαιρέσει το εκδοτικό δικαίωμα από τα κράτη και την νομισματική κυριαρχία από τις κυβερνήσεις. Από την στιγμή που εισήχθηκε το ευρώ όποιος ήθελε χρήμα, ή κεφάλαια, θα έπρεπε να τα πάει να τα δανειστεί από τις ιδιωτικές τράπεζες, οι οποίες δάνειζαν με όρους διεθνών αγορών.

Επιπλέον το ευρώ είναι νόμισμα σταθερής νομισματικής κυκλοφορίας κι έτσι ενώ εκφράζει άριστα την διόγκωση των συναλλαγών με χρέος δεν μπορεί να εκφράσει τις οικονομίες. Καμιά από τις οικονομίες της ευρωζώνης, ακόμη και τις πιο ισχυρές. Το ευρώ κόβεται και ράβεται ανάλογα με την κυκλοφορία του κεφαλαίου και μάλιστα του δανειακού κεφαλαίου στις αγορές της ευρωζώνης και παγκόσμια. Γι' αυτό και η σταθερότητά του προϋποθέτει μεγάλους όγκους δανεισμού, μεγάλες αγορές χρέους, υπερτροφικές τελικά τράπεζες, χρηματαγορές και επενδυτικά κεφάλαια. Με ένα τέτοιο νόμισμα σε κυκλοφορία καμιά οικονομία δεν μπορεί να γλυτώσει την υπερχρέωση. Ακόμη και η Γερμανική, παρά τα τεράστια εμπορικά της πλεονάσματα. Δεν είναι τυχαίο ότι στα χρόνια του ευρώ η Γερμανική οικονομία υπερδιπλασίασε το δημόσιο χρέος της, ενώ εκτινάχτηκε σε πρωτοφανή επίπεδα το ιδιωτικό χρέος της.

Όσο πιο ελλειμματικές ήταν οι οικονομίες της ευρωζώνης τόσο μεγαλύτερες ευκαιρίες για δανεισμό και κέρδη πρόσφεραν στις τράπεζες. Γι’ αυτό και η προτίμηση της επέκτασης της ευρωζώνης σε χώρες με τρομακτικές ανάγκες εισροής κεφαλαίων. Όσο μεγαλύτερη η εξάρτηση μιας χώρας από ξένα κεφάλαια, τόσο μεγαλύτερες ευκαιρίες τοκογλυφίας και κερδοσκοπίας για τις τράπεζες. Μέσα στο ευρώ οι τράπεζες βρήκαν την ευκαιρία να μετατρέψουν χώρες που πριν ήταν εξαγωγικές κατά κύριο λόγο οικονομίες σε κεφάλαια, σε εισαγωγικές κάτω από την πίεση των ανοιχτών συνόρων και της ανώτερης παραγωγικότητας κυρίως της Γερμανίας.

Έτσι η καθαρή εξαγωγή κεφαλαίων από την Γερμανία ως ποσοστό του ΑΕΠ της ήταν το 2000 μόλις στο 3,3%, ενώ το 2010 έφτασε το 35%, ενώ το 2011 το 33%. Η Τσεχία που το 2000 ήταν καθαρά εισαγωγική χώρα σε κεφάλαια της τάξης του 8,5% του ΑΕΠ, το 2011 ξεπέρασε το 49% του ΑΕΠ της. Η Κύπρος το 2007, μια χρονιά πριν την ένταξή της στο ευρώ, ήταν καθαρά εξαγωγική χώρα κεφαλαίων της τάξης του 12% του ΑΕΠ της, κατάντησε να είναι χώρα καθαρής εισαγωγής κεφαλαίων το 2011 της τάξης του 71% του ΑΕΠ. Η Γαλλία που το 2001 ήταν καθαρά εισαγωγέας κεφαλαίων της τάξης του 2% του ΑΕΠ της, το 2011 έφτασε να είναι καθαρά εισαγωγέας κεφαλαίων της τάξης του 15% του ΑΕΠ της. Η Ελλάδα ήταν παραδοσιακά καθαρά εισαγωγική κεφαλαίων οικονομία. Το 2001 η καθαρή εισαγωγή κεφαλαίων ανερχόταν στο 46,5% του ΑΕΠ, ενώ το 2010 έφτασε στο κορυφαίο ύψος του 98,4%, για να πέσει τον επόμενο χρόνο λόγω της κρίσης στο 86% του ΑΕΠ.

Όσο μεγάλωναν οι ανάγκες των οικονομιών για κεφάλαια, τόσο αύξαιναν τα χρέη των οικονομιών (ιδιωτικά και δημόσια) και οι δυνατότητες των τραπεζών για κερδοσκοπία. Έτσι λειτουργεί το ευρώ και γι’ αυτό είναι ένα νόμισμα που παράγει χρέη για όλους. Μόνο που οι οικονομίες καθαρής εξαγωγής κεφαλαίου δανείζονται για να εξάγουν και με τα πλεονάσματα που πετυχαίνουν λόγω της εξαγωγής επενδύσεων και προϊόντων στις άλλες χώρες της ευρωζώνης μπορούν και πληρώνουν τα χρέη τους. Ενώ οι οικονομίες καθαρής εισαγωγής κεφαλαίου φορτώνονται χρέη τόσο από το άνοιγμα των αγορών τους στα κεφάλαια που εισέρχονται, όσο για να καλύψουν τα ελλείμματα που δημιουργούνται. Γι’ αυτό και αυτές οι οικονομίες έπεσαν πρώτες στο φαύλο κύκλο της χρεοκοπίας. Με πρώτη την Ελλάδα μιας και το 98% των κεφαλαίων που εισέρεαν σε τέτοιο ποσοστό αφορούσαν την κερδοσκοπία με το δημόσιο χρέος της χώρας και την χρηματοπιστωτική αγορά.

Μπορεί λοιπόν κανείς να μας εξηγήσει πώς θα μπορέσει να ξεφύγει από αυτήν την κρίση υπερχρέωσης και χρεοκοπίας η Ελλάδα; Μπορεί να μας εξηγήσει κανείς πώς θα γλυτώσουν από αυτήν την κρίση οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, ακόμη και οι πιο ανεπτυγμένες; Τέλος, μπορεί κάποιος από τους αντιμνημονιακούς να μας εξηγήσει πώς θα κατορθώσει να αναδιανείμει εισοδήματα και να χρηματοδοτήσει την οικονομία εντός του ευρώ και υπό καθεστώς ελευθερίας κίνησης κεφαλαίου; Πώς θα μπορέσει να το κάνει; Από πού θα βρει τα χρήματα και τα κεφάλαια όταν εντός του ευρώ αποτελούν μονοπωλιακό προνόμιο του ευρωσυστήματος; Γιατί δεν απαντούν συγκεκριμένα και συνεχίζουν να παραμυθιάζουν τον κόσμο; Αφελείς, αδαείς, ή κοινοί απατεώνες της πολιτικής όπως τόσοι και τόσοι άλλοι; Πολύ φοβάμαι ότι ισχύουν όλα αυτά μαζί. Το θέμα είναι ότι αν πέσουμε στην παγίδα τους, είτε λόγω άγνοιας, είτε λόγω αυταπάτης, θα το πληρώσουμε όλοι μας πολύ ακριβά. Κι εμείς και η χώρα στο σύνολό της.

Δημοσιεύτηκε σε 2 μέρη στο Χωνί, 23 και 30 Δεκεμβρίου 2012. dimitriskazakis.blogspot.com

στην ενοτητα ντοκιμαντερ ...

 ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΖΩΗ Τα «δικαιώματα νερού» ΕΞΑΝΤΑΣ

και απο το περιοδικο crash

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

μια ανασκοπηση των ψεματων ..

ποιος θα ειναι ο επομενος ψευτης ??? 

τα Μεσα Μαζικης Επιβολης

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η Πολιτική Γραμματεία του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου συνεδριάζοντας σήμερα 3 Ιανουαρίου 2013 και εκτιμώντας τη κατάσταση που δημιουργείται με τις συστηματικές πλέον διώξεις εναντίων αγωνιστών που διεκδικούν τα συνταγματικά τους δικαιώματα και αντιστέκονται στις καθεστωτικές αυθαιρεσίες, με τη κατασκευή κατηγορητηρίων και στήσιμο δικαστηρίων με διάφορες κατηγορίες, δηλώνει απερίφραστα:

1. Εκφράζει την πλήρη αντίθεση του Ε.Πα.Μ. στη ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων των πολιτών, είτε αυτοί εκφράζονται ενάντια στα ποικιλώνυμα χαράτσια, είτε στη πληρωμή διοδίων για δρόμους καρμανιόλες.

2. Καταγγέλλει τη τρικομματική κυβέρνηση των δωσιλόγων, που ενώ προσπαθεί να παραπλανήσει με τις δήθεν επιχειρήσεις «κάθαρσης» μέσω εξεταστικών επιτροπών της Βουλής, ή την δήθεν πάταξη της φοροδιαφυγής και έχοντας ήδη θεσμοθετήσει μέτρα, που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια τον ελληνικό λαό στην εξαθλίωση και την εξόντωση, κινητοποιεί καθημερινά τους κατασταλτικούς και διωκτικούς μηχανισμούς της εναντίον όλων εκείνων των ομάδων, ή των ατόμων από τον ελληνικό λαό που αντιστέκονται.

3. Δηλώνει ότι το Ε.Πα.Μ. συμπαραστέκεται με κάθε τρόπο και με όλες του τις δυνάμεις στους διωκόμενους συμπατριώτες μας του κινήματος «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», κατ’ αρχήν τη Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2013, με φυσική παρουσία των μελών του στα Δικαστήρια της Κορίνθου, που δικάζονται οι συναγωνιστές Μαρία και Βασίλης Παπαδόπουλος, αλλά και σε όλες τις άλλες δίκες που έχουν στηθεί ενάντια σε αγωνιστές στη Λάρισα και αλλού και καλεί όλους τους δημοκρατικούς πολίτες να εκδηλώσουν έμπρακτα τη συμπαράστασή τους.

4. Επαναλαμβάνει τη δήλωση της Π.Γ. του Ε.Πα.Μ. της 8^ης Δεκεμβρίου 2012, ότι: Η τρικομματική κατοχική κυβέρνηση θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη της ότι ο ελληνικός λαός αποκλείεται να καθίσει άλλο με σταυρωμένα τα χέρια. Θα αντιταχθεί, με κάθε μέσο, σε κάθε προσπάθεια δίωξης και ποινικοποίησης της αντίστασής του που πηγάζει από τα άρθρα – εντολές, του ίδιου του Συντάγματος.

Το Ε.Πα.Μ. απευθυνόμενο προς τους δικαστές που επιφορτίστηκαν με τη διεξαγωγή αυτών των δικών, τους καλεί να εφαρμόσουν τη δικαιοσύνη όπως τόσοι και τόσοι άξιοι συνάδελφοί τους σε καιρούς δύσκολους και χαλεπούς για τον ελληνικό λαό. Να εφαρμόσουν τη δικαιοσύνη σαν γνήσιοι πατριώτες και να αναδείξουν με «αρετήν και τόλμην» το δικαίωμά τους να είναι ανεξάρτητοι από δυνάστες εντολοδόχους και να υπερασπίζονται τον μόνο εντολοδόχο –στον οποίο ορκίστηκαν πίστη: τον ελληνικό λαό!

Αθήνα 3^η Ιανουάριου 2013

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ

http://www.youtube.com/watch?v=z8jtQmBPxHc&feature=player_embedded

Έρχεται «καθαρτήριο»-«Βαλκυρίες» για την Ελληνική Ολιγαρχία

Ο Δανός υπουργός Εξωτερικών δήλωσε χθες: «Είμαστε σοφοί που δεν μπήκαμε στο ευρώ». Η Ελλάδα όμως μπήκε. Χωρίς σημαντικές προϋποθέσεις τότε στις αρχές του 2000 και πολύ περισσότερο δημιουργώντας αποκλίσεις στα επόμενα χρόνια που την έφθασαν στην κατάσταση χρεοκοπίας εντός του πιο «σκληρού» νομίσματος στον κόσμο το 2010.

Το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας και η «ολιγαρχία» του πλούτου που κυριαρχεί τα τελευταία 35 χρόνια έχουν πλήρη ευθύνη για το σύνολο των αποφάσεων και στρατηγικών επιλογών της χώρας. Επίσης για τα διαδοχικά «πλιάτσικα» που συνέβησαν στη βάση των ευτελών νόμων που δομούνταν στα μεγάλα δικηγορικά γραφεία της διαπλοκής, την κατασπατάληση και υπεξαίρεση των πόρων για τον εκσυγχρονισμό της χώρας, τα περίφημα «μεγάλα έργα» των εργολάβων- μιντιαρχών, την «αγορά του αιώνα» στα όπλα που δεν λειτουργούν ή δεν έχουν σήμερα πλέον ανταλλακτικά, την περίφημη διπλωματία μέσω εξοπλισμών, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, για την υπερκοστολόγηση των οποίων κακώς δεν κατηγορούνται οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και οι αντιπολιτεύσεις του τότε που αμέσως μετά ανέλαβαν την εξουσία και συγκάλυψαν τα πάντα και κατηγορείται η Γιάννα Αγγελοπούλου, που κατάφερε να διατηρήσει ψηλά την εθνική μας αξιοπρέπεια, κινητοποιώντας το έθνος των απλών Ελλήνων πολιτών και κατόρθωσε να «χειραγωγήσει» θετικά τους «θεούς» της Ολυμπιακής Επιτροπής και τα κομβόι των αθλητικών αποστολών.
«Πλιάτσικο» για τους πολιτικούς κυβερνώντες και το σύστημα εξουσίας της μεταπολίτευσης, αλλά και για την «ολιγαρχία» του πλούτου της διαπλοκής και των δομημένων συμφερόντων, ήταν κάθε κίνηση που χαρακτηρίσθηκε «εκσυγχρονισμός». Η αναβάθμιση του Χρηματιστηρίου, η αναδιάρθρωση των τραπεζών, η Βαλκανική εξωστρέφεια, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι αναβαθμίσεις, οι επιχορηγήσεις, τα κοινοτικά αναπτυξιακά ΚΠΣ.
Όλα κατέληξαν στο τώρα. Στο κατώφλι του 2013. Ήρθε η ώρα της ετυμηγορίας για όλους. Η περίοδος μοιάζει με εκείνη της Ρωσίας επί Γιέλτσιν. Στο τέλος της, όταν το διεφθαρμένο και ανίκανο, ξενόδουλο καθεστώς κατέρρεε, συμπαρασύροντας μαζί πολιτικούς, ολιγάρχες, κουμανταδόρους του παρασκηνίου, μεσάζοντες, παράγοντες της νομενκλατούρας.
Εκεί συνέβη εκ των έσω, σε εθνικό επίπεδο, όπως αρμόζει στις σοβαρές δυνάμεις και τις αυτοκρατορίες. Εκεί το «καθαρτήριο» ανέλαβαν οι ελίτ του ρωσικού «βαθέος κράτους». Η ομάδα της Αγίας Πετρούπολης, ως δυναμική αστική τάξη, με επικεφαλής άξιους αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών της χώρας τους, τον Πούτιν και το επιτελείο του, που ακολούθησαν τη μεταβατική περίοδο που οργάνωσε με πολύ επιτυχή τρόπο, μια προσωπικότητα από τις πλέον σημαντικές του ρωσικού κατεστημένου, ο Πριμακόφ. Οι Ρώσοι «τέλειωσαν» μόνοι τους τη δουλειά και κράτησαν ζωντανή την «αυτοκρατορία του Ευρωπαϊκού Βορρά». Ανέκτησαν τον έλεγχο στο εσωτερικό του κράτους και στη συνέχεια με πολύ κόπο, θάνατο και συγκρούσεις την τάξη στον Καύκασο και την Ευρασία. Σήμερα αποτελούν, χωρίς να σημαίνει ότι όλα είναι άψογα, μια από τις ισχυρότερες «μεγάλες δυνάμεις» της νέας εποχής.
Στην Ελλάδα το ευτελές πολιτικοοικονομικό κατεστημένο του διπολισμού Κεντροαριστεράς- Κεντροδεξιάς και η οικονομική «ολιγαρχία» των δομημένων συμφερόντων, επεχείρησαν ένα τελευταίο «κόλπο» για να παραμείνουν κυρίαρχοι.
Οι «κοτζαμπάσηδες» της Μεταπολίτευσης, που «έχτισαν» μια Δημοκρατία στα μέτρα τους με πελατειακό κράτος, ασυλία υπουργών, ελεγχόμενη, κομματική Διοίκηση και Δικαιοσύνη, προγραμματισμένη για τη διαιώνισή τους στην εξουσία οικονομία, με Πολίτευμα χωρίς «σκληρό πυρήνα», Σύνταγμα «κουρελόχαρτο» από τις Αναθεωρήσεις, κοινωνική συγκρότηση συνδικάτων της εξουσίας και κλαδικών του κλειστού κομματικού πυρήνα, χωρίς παιδεία, χωρίς αξίες, χωρίς τιμή. Μόνον ευτελείς έννοιες νεοπλουτισμού, υπερκατανάλωσης, διαπλοκής, φαυλότητας, ανεπάρκειας, μετριοκρατίας. Αυτοί έφθασαν στο έσχατο σημείο να παραδώσουν την χώρα μέσω του ευρώ στη γερμανική υπερδομή. Την επικράτεια, το λαό, τις υποδομές, τους πόρους, τη δημόσια περιουσία, την ίδια τη Διοίκηση και το Λογιστήριο του Κράτους.
Οι ανόητοι και ρυπαροί αυτοί πυρήνες μιας συμπλεγματικής Αριστεράς και μιας ανερμάτιστης συστημικής Δεξιάς, το σύνολο του μηδενικού αποτελέσματος, παρέδωσαν τα συμφέροντα του Λαού, την προοπτική του Έθνους, τα δεδομένα της ευημερίας, την ιστορικότητα ενός από τους πλέον παλαιούς πολιτισμούς στους νέο- βαρβάρους του μερκαντιλισμού και της αποικιοκρατίας. Γιατί; Πρώτον επειδή φοβόντουσαν ότι μετά από όλα τα πλιάτσικα που προηγήθηκαν η οικονομία θα «έσκαγε» στα χέρια τους. Δεύτερον γιατί είναι ως σύστημα τόσο μέτριοι, ευκαιριακοί, καιροσκόποι και αλαζόνες, που δεν ήξεραν τι να κάνουν στη διακυβέρνηση της Ελλάδας. Ποιο είναι το στρατηγικό σχέδιο και όραμα για την επόμενη μέρα. Ακόμη δεν το ξέρουν.
Πέραν αυτών εκτιμούσαν μέχρι πρότινος ότι θα θυσιάσουν τους Έλληνες, που τους πρόσφεραν βορά στα Μνημόνια, τις τρόικες και τις δανειακές συμβάσεις της πτωχοποίησης, για να γλυτώσουν οι ίδιοι και ως «τιμητές» να διατηρήσουν την εξουσία τους.
Έκαναν λάθος στον ενσυνείδητο αυτό υπολογιστικό δοσιλογισμό τους. Οι ξένοι δεν τους σέβονται. Δεν νοιώθουν τα κέντρα εξουσίας της Ευρώπης και του διεθνούς παράγοντα ότι τους χρειάζονται. Το «καθαρτήριο» αφορά και αυτούς. Θα αποτελέσουν, μάλιστα όπως είναι φυσικό το πιο θεαματικό μέρος της «σφαγής», στο Κολοσσαίο της νέας Ευρώπης.
Ξεδοντιασμένοι μετά τη διάλυση της τρομοκρατίας, που κρατούσε τους ξένους μακριά, με τις τράπεζες του δομημένου συστήματος εξουσίας στο ευρωπαϊκό δίκτυο, τις επιχειρήσεις τους στο άρθρο 99, τα κόμματα σε πλήρη απαξία, το πλήθος των Ελλήνων να τους μισεί, τα «κλειδιά» της Πόλης να τα έχουν παραδώσει εθελοντικά στο Βερολίνο, που φυσικά δεν θα τους τα δώσει πίσω. Δεν έχουν πλέον ούτε μίντια να τους προστατεύουν.
Γιατί όσο και αν ελέγχουν την ελληνική δημοσιογραφία, δεν μπορούν να ελέγξουν τα διεθνή μίντια. Τα άρθρα, οι ανταποκρίσεις, οι καταγγελτικές αναλύσεις των Ρόυτερς, του Στερν, της Ουάσιγκτον Πόστ, των Τάιμς, των Φαϊνάνσιαλ, τα ρεπορτάζ της γαλλικής τηλεόρασης για την τύχη του ελληνικού χρυσού, δεν μπορούν να ελεγχθούν από το επαίσχυντο «κράτος των Αθηνών».
Βεβαίως όλοι δεν είναι ίδιοι. Για παράδειγμα οι διεθνοποιημένες επιχειρήσεις των οικογενειών Βαρδινογιάννη και Λάτση δεν είναι αντιμετώπισης ανάλογης με τα «περίκλειστα σύνολα» των Μπόμπολα και Ψυχάρη. Η περίπτωση Κόκκαλη διακριτής προσέγγισης, δεν μοιάζει με κανενός άλλου. Τα ονόματα παραδειγματικά, από το θέμα στην τελευταία έκδοση του γερμανικού περιοδικού Stern. Επίσης οι εφοπλιστές, δεν μπορούν να συσχετίζονται με τη διαπλοκή, αν και αυτό βολεύει τον Γερμανικό εφοπλισμό ενώ οι Έλληνες τραπεζίτες, έχουν διαφορετικά δεδομένα να αντιμετωπίσουν, από τους εκδότες-εργολάβους.
Ουσιαστικά όμως η πτέρυγα VIP στις φυλακές Κορυδαλλού, η λίστα Λαγκάρντ που τελικά είναι εδώ πλήρης, οι επόμενες λίστες με τα ακίνητα στο εξωτερικό που έρχονται, οι κινήσεις των off shore που τα τελευταία χρόνια είναι ελεγχόμενες από το διεθνές σύστημα ασφάλειας, προεξοφλούν τη συνέχεια.
Το «καθαρτήριο» θα εξελιχθεί το πρώτο εξάμηνο του 2013. Θα είναι το θέαμα για τους πληβείους των Μνημονίων, όπως τότε στη Ρώμη της παρακμής. Θα τους βοηθά να ξεχνούν την κατάντια τους και να μένουν ήσυχοι στην ένταξή τους στη «νέα τάξη». Οι Γερμανοί έχουν τρομακτικές ικανότητες στο να διοργανώνουν τέτοιες μεγαλόπρεπες παραστάσεις.
Το στοίχημα για την Ελλάδα όμως είναι αμέσως μετά. Εξαρτάται από το κατά πόσον θα συγκροτηθεί μέσα από τη «φωτιά» μια εθνική ελίτ, της Δεξιάς και της Αριστεράς που θα κατορθώσει να πάρει πίσω τη διαχείριση του εθνικού κράτους και πάνω στα δεδομένα του φθινοπώρου, να δομήσει μια άλλη Ελλάδα. Στην αντίθετη περίπτωση εάν δεν συμβεί αυτό θα μείνουμε υπό τη διαχείριση του «ευρωπαϊκού κόμματος» του μεσαίου χώρου, που ήδη έχει προαναγγελθεί η συγκρότησή του μέχρι τον Ιούνιο. Τότε οι Έλληνες δεν θα χάσουν απλά το κράτος και τις περιουσίες τους, αλλά και την ίδια την ιστορία και την ταυτότητά τους.
Θα χαρακτηρισθούν φυλετικά παρίες, που δεν αποτελούν τη συνέχεια της Αρχαίας Ελλάδας, αλλά μια αυθαίρετη εξέλιξη – ως προς τον αυτοκαθορισμό και τον μεγαλοϊδεατισμό τους ως Ελλήνων- των Ρωμιών και Γραικών της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κάτι μεταξύ Νοτιο-Σλάβων, Αλβανών και Δυτικών -Τούρκων. Στις γερμανικές βιβλιοθήκες είναι πολύ διαδεδομένη και με παράδοση η θεωρία αυτή, που έχει πληρωθεί η κατασκευή της από τουρκικά γρόσια την εποχή των Σουλτάνων. Κάτι σαν την εκδίκηση του Μέττερνιχ για να μην ξεχνιόμαστε….

πηγη

Φάρμακα έχουμε πότε θα τα μάθουμε;

Είναι δυνατόν εμείς που δώσαμε την ιατρική επιστήμη στο κόσμο να μας διδάσκουν ξένοι για τα δικά μας φάρμακα;

 Είναι δυνατόν εμείς να αγοράζουμε πανάκριβα μουρουνέλαιο από μολυσμένα πλέον ψάρια για μερικά μιλιγκράμ  ω3, ενώ έχουμε αυτοφυή αντράκλα;

Η απάντηση που δε μπορούμε να δώσουμε εμείς έρχεται σαν άρθρο …από την Ευρωπαϊκή ένωση. Επί 2.000 χρόνια δε μπορέσαμε να μάθουμε αυτό που διδάξαμε: Η τροφή σου το φάρμακό σου…

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ

Ραδίκι και τσουκνίδα με επίσημη άδεια στα φαρμακεία!

Λίγοι σήμερα θα μπορούσαν να φανταστούν ότι το “ταπεινό” ραδίκι- και συγκεκριμένα η ρίζα του -είναι φάρμακο για τη δυσπεψία και τις γαστρεντερικές διαταραχές, η πασίγνωστη τσουκνίδα αντιμετωπίζει την παρακράτηση υγρών και την υπερπλασία του προστάτη, ενώ το παραδοσιακό βαλσαμόχορτο «συνταγογραφείται» πλέον για την κατάθλιψη.

Κι, όμως, τα παραπάνω και άλλα φυτά υψηλού φαρμακευτικού ενδιαφέροντος- συνολικά τουλάχιστον σαράντα -τα οποία φυτρώνουν από μόνα τους στην ελληνική ύπαιθρο, έχουν λάβει τα τελευταία χρόνια από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων επίσημη άδεια κυκλοφορίας στα φαρμακεία, με παραδοσιακά τεκμηριωμένη αποδεκτή και ασφαλή χρήση! Εκεί, μπορεί κανείς να τα βρει με τη μορφή εκχυλισμάτων σε κάψουλα ή βάμματος, δισκίων και σιροπιών καθώς έχει καθοριστεί με ακρίβεια η συνιστώμενη δοσολογία για κάθε μία από τις παθήσεις και ασθένειες που αποδείχτηκε ότι αντιμετωπίζουν.

Τα παραπάνω αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο επίκουρος καθηγητής του Φαρμακευτικού Τμήματος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Προκόπιος Μαγιάτης, ο οποίος υπογραμμίζει πως μέχρι τώρα τέτοια φυτά, σε αποξηραμένη μορφή αλλά και βότανα, μπορούσε κανείς να τα μαζέψει από τη φύση ή να τα αγοράσει από μαγαζάκια, λαϊκές αγορές, πανηγύρια αλλά και πλανόδιους πωλητές.

Ωστόσο, η εν λόγω αγορά λειτουργούσε και λειτουργεί ανεξέλεγκτα και χωρίς σαφείς οδηγίες ως προς τη δοσολογία, τον τρόπο χρήσης και τον κατά περίπτωση φαρμακευτικό σκοπό.

Ύστερα από επιστημονικές έρευνες χρόνων, πειραματικές δοκιμές και εφαρμογές και τις απαραίτητες ευρωπαϊκές εγκρίσεις, σαράντα φαρμακευτικά φυτά που μεγαλώνουν στη χώρα μας βρίσκονται ήδη στα ράφια των φαρμακείων ή αναμένεται να τα συναντήσουμε πολύ σύντομα μπροστά μας.

Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται το παρθένιο (που καταπολεμά τις ημικρανίες), η βαλεριάνα, το τήλιο, το μελισσόχορτο, η λεβάντα και το χαμομήλι (που έχουν ηρεμιστική και κατευναστική δράση), η τσουκνίδα, ο κέδρος, ο αρκτοστάφυλος, το πολυκόμπι, ο κέδρος και τα φύλλα ελιάς (με σημαντική διουρητική δράση), η μέντα, το μάραθο, ο γλυκάνισος, το δενδρολίβανο, το φασκόμηλο, η γλυκίριζα, η πικραλίδα και η ρίζα του ραδικιού (κιχωρίου) (που αντιμετωπίζουν γαστρεντερικές διαταραχές όπως η δυσπεψία), τα αντιμικροβιακά πανσές και λάππα και το αντικαταθλιπτικό βαλσαμόχορτο (υπερικό).

Επιπλέον, η αγριοκαστανιά, η αγριομερσίνη, ο μελίλωτος και η κόκκινη άμπελος καταπολεμούν πλέον επίσημα τα προβλήματα στο κυκλοφοριακό σύστημα, η καλέντουλα τις φλεγμονές του δέρματος και η δενδρομολόχα το κρυολόγημα και τον βήχα. 

Εκτός, όμως, από τη φαρμακευτική σημασία αυτού του φυσικού πλούτου της χώρας, τεράστιες είναι και οι οικονομικές δυνατότητες που έχουν μπροστά τους οι παραγωγοί σε ό,τι αφορά την οργανωμένη καλλιέργεια τέτοιου είδους φυτών.

«Πρόκειται για πολύ συνηθισμένα ελληνικά φυτά που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι διαθέτουν πλέον επίσημη άδεια κυκλοφορίας στο φαρμακείο» τονίζει ο κ. Μαγιάτης και προσθέτει: «οι προοπτικές είναι μεγάλες καθώς στην Ελλάδα φύονται 5000 διαφορετικά είδη φυτών και πολλά από αυτά μπορούν να καλλιεργηθούν και να αποτελέσουν διέξοδο για τον αγροτικό κόσμο. Αυτή τη στιγμή κανείς δεν γνωρίζει επακριβώς τι από όλα αυτά καλλιεργείται και σε τι ποσότητες στη χώρα μας ενώ δεν υπάρχει και κάποιος επίσημος φορέας που να μπορεί να κατευθύνει τους αγρότες σε αυτές τις καλλιέργειες».

Παρ’ όλα αυτά, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πολλά φυτά έχουν «μπει» την τελευταία δεκαετία στη διαδικασία της παραγωγής φαρμακευτικών σκευασμάτων. Αντίθετα, στην Ελλάδα η σχετική δραστηριότητα βρίσκεται ακόμη σε χαμηλά επίπεδα με εξαίρεση, για παράδειγμα, την περίπτωση της Κρήτης, όπου καλλιεργείται το δίκταμο (γνωστό φυτό από την αρχαιότητα με αντισηπτική, τονωτική και αντισπασμωδική δράση), αλλά και της δυτικής Μακεδονίας, όπου καλλιεργούνται αρωματικά φυτά όπως το τριαντάφυλλο.

Στο ίδιο μήκος κύματος, μεγάλες δυνατότητες υπάρχουν και για καλλιέργειες που είναι ήδη εδραιωμένες εδώ και πολλά χρόνια, όπως αυτές του κρόκου Κοζάνης ή της μαστίχας Χίου. «Όσο και αν φαίνεται περίεργο τα δύο αυτά προϊόντα δεν έχουν ακόμη κατοχυρωθεί ως φαρμακευτικά, βρίσκονται, ωστόσο, πολλές έρευνες σε εξέλιξη από τις οποίες αποδεικνύεται η δράση της μαστίχας, για παράδειγμα, στην καταπολέμηση του έλκους στομάχου» τονίζει ο καθηγητής, με αφορμή τη διοργάνωση σχετικής ημερίδας από τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Φαρμακευτικών και Αρωματικών Φυτών Βοΐου Κοζάνης, μεθαύριο, Κυριακή, στην Κοζάνη.

Πηγή: http://www.imerisia.gr/

Η Ελλάδα έχει καταστεί επίσημα κράτος υποτελές στους τραπεζίτες της Νέας Τάξης

Share

Η κατάκτηση της Ελλάδας είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο, ακριβώς σαν να της είχαν κάνει εισβολή. Και είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες
Του Ron Fraser
The Trumpet
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους
“Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχει συμβεί στην Ευρώπη, από τους Βαλκανικούς πολέμους μέχρι σήμερα”, σχολίασε ένας αρθρογράφος στη γνωστή λογοτεχνική εφημερίδα London Review of Books στις 14 Ιουλίου.
O πόλεμος μπορεί να έχει πολλές μορφές. Από άποψη στρατηγικής, μπορεί να είναι πνευματικός, οικονομικός ή στρατιωτικός, αλλά ο στόχος είναι ο ίδιος: η κατάκτηση του κράτους – στόχου του επιτιθέμενου.

Μεγάλη δημοσιότητα έχει δοθεί στις οικονομικές “αμαρτίες” της Ελλάδας, με τον ελληνικό λαό να έχει επωμιστεί ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης. Ωστόσο, η πραγματικότητα εξακολουθεί να είναι ότι αυτό το έθνος έχει κατακτηθεί μέσω εσκεμμένης και σχεδιασμένης στρατηγικής. Στις αρχές του 2009, όταν ο ελληνικός λαός είχε ξεχυθεί στους δρόμους της Αθήνας για να διαμαρτυρηθεί εναντίον της φανερής κακοδιαχείρισης της οικονομίας της χώρας του από την εκλεγμένη κυβέρνηση, o αρχισυντάκτης του περιοδικού μας είχε γράψει ήδη από τον Δεκέμβριο του 2008 άρθρο με τον τίτλο “Είναι σχέδιο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η κρίση στην Ελλάδα“;  Στο άρθρο εκείνο, ο Gerald Flurry ανέφερε:

“Η ελληνική κυβέρνηση ελάχιστα μπορεί να κάνει για να καθορίσει την οικονομία της χώρας . (…) Δεν υπάρχει διέξοδος, και σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, έχει σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο εξ αρχής ώστε να γίνουν τα πράγματα ακριβώς έτσι. Οι αναλυτές αυτοί συμφωνούν ότι τα γεγονότα που εκτυλίσσονται και θα εκτυλιχθούν στην Ευρώπη από τώρα και στο εξής θα είναι ό,τι πιο βάρβαρο έχει βιώσει ποτέ η Ευρώπη“.

Αυτές οι “βάναυσες εξελίξεις” αποκαλύπτονται στο άκρως ενδιαφέρον βιβλίο του Bernard Connolly, Τhe Rotten Heart of Europe (“Η σάπια καρδιά της Ευρώπης“), όπου περιγράφονται οι παρασκηνιακές ηγεμονικές στρατηγικές των ευρωπαϊκών ελίτ. Στο βιβλίο αυτό ο Connolly παρουσιάζει τις άμεσες, προσωπικές του εκτιμήσεις γύρω από την εξέλιξη του μηχανισμού της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ), τα κίνητρα της δημιουργίας του θεσμού της ένωσης αυτής και τα μέσα τα οποία διαθέτει και χρησιμοποιεί. Το συμπέρασμά του, ειδικά μετά τις διαπραγματεύσεις της ΕΕ με την Ελλάδα για την ένταξή της στον μηχανισμό αυτό, είναι ότι η ΟΝΕ δημιουργήθηκε εσκεμμένα για να προκαλέσει οικονομική κρίση στην Ευρώπη και χρησιμοποιήθηκε ως μέσο που θα έδινε τη δυνατότητα στις ελίτ της Ευρώπης, ειδικά της Γερμανίας, να εξουσιάσουν απόλυτα τα κράτη-μέλη της ΕΕ.
Η Ελλάδα είναι μόνο η πρώτη κατά σειρά περίπτωση. Και άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ πρόκειται να συρρικνωθούν μέχρι να γίνουν υποτελή κράτη, παραχωρώντας την εθνική κυριαρχία τους σε μια ενιαία, κεντρική ιμπεριαλιστική αρχή. Θα υποχρεωθούν να παραδώσουν τον έλεγχο των οικονομιών τους σε αυτή την κεντρική αρχή. Κατά τη διαδικασία αυτή, θα χάσουν τον έλεγχο των μεγάλων στρατηγικής σημασίας περιουσιακών στοιχείων τους και του συνόλου των εθνικών οικονομιών τους.

Η κατάκτηση της Ελλάδας
Σε αντάλλαγμα για τα κεφάλαια από τα πακέτα “διάσωσης” που έλαβε, η Ελλάδα λεηλατείται και στερείται την εθνική κυριαρχία της. Εξαναγκάζεται να πουλήσει τις επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα της σε μαζική κλίμακα. Αρκετοί πολιτικοί παρατηρητές έχουν συγκρίνει αυτό το έγκλημα που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα με την ιδιωτικοποίηση των περίπου 14.000 εταιρειών της πρώην Ανατολικής Γερμανίας στη δεκαετία του 1990, μετά την πτώση του κομμουνισμού, με αποτέλεσμα να προκύψει τεράστια απώλεια θέσεων εργασίας και κερδών.
Επίσης, η Ελλάδα εξαναγκάζεται να πουλήσει τεράστια μέρη των φυσικών και απτών εθνικών περιουσιακών στοιχείων της, σε μια προσπάθεια να εξοικονομήσει 50 δισεκατομμύρια ευρώ προκειμένου να αντισταθμίσει το τεράστιο χρέος που συνεχώς δημιουργείται και πολλαπλασιάζεται λόγω των “διασώσεων” της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό το ξεπούλημα θα περιλαμβάνει αναπόφευκτα στρατηγικά περιουσιακά στοιχεία που άλλοτε θεωρούνταν ζωτικής σημασίας για την εθνική ασφάλεια της χώρας. Οι Γερμανοί και άλλοι τραπεζίτες και έμποροι συνωστίζονται στην είσοδο για το καλύτερο φιλέτο. Από απλή σύμπτωση γίνονται όλα αυτά;

Κοιτάξτε σε ένα χάρτη την ζωτικής από στρατηγική άποψη σημασίας Μεσόγειο Θάλασσα. Η Ελλάδα, μαζί με το νησί της Κρήτης, είναι το νοτιότερο άκρο της ευρωπαϊκής ηπείρου, που οριοθετείται από το Ιόνιο Πέλαγος στα δυτικά, το Αιγαίο στα ανατολικά και τη Μεσόγειο προς τα νότια. Η κατοχή αυτής της γης είναι άκρως στρατηγικής σημασίας για οποιαδήποτε ευρωπαϊκή δύναμη με ιμπεριαλιστικούς στόχους. Η Ελλάδα είναι η κρίσιμης σημασίας πύλη προς την Ευρασία, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Δύο φορές στη σύγχρονη εποχή, κατά τη διάρκεια του Α’ και Β΄Παγκόσμιου Πολέμου, η Γερμανία επεδίωξε να καταλάβει την Ελλάδα ως στρατηγικό ορόσημο στην προσπάθειά της να δημιουργήσει μια τευτονική αυτοκρατορία. Πέτυχε με τη δεύτερη προσπάθειά της.
Σε πιο πρόσφατες περιόδους, έχουμε δει Γερμανούς και άλλους βιομηχάνους να εισβάλλουν και να λεηλατούν την Ελλάδα, εκμεταλλευόμενοι αυτή την ακραία κατάσταση που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα.
Η Ελλάδα ζει κάτω από μια μόνιμη στρατιωτική απειλή από τον ισχυρό γείτονά της στην χερσόνησο της Ανατολίας, την Τουρκία. Οι Τούρκοι χλευάζουν την μικρότερη γείτονά τους, κοιτώντας την υπεροπτικά από την κομβικής σημασίας θαλάσσια πύλη του Βοσπόρου και παραβιάζοντας καθημερινά τον ελληνικό εναέριο χώρο με μαχητικά αεροσκάφη τους. Οι εντάσεις επιδεινώνονται συνεχώς λόγω των συνεχιζόμενων διαφορών που αφορούν στην ελληνική κυριαρχία ορισμένων νησιών του Αιγαίου. Για να αντιμετωπίσει την επιθετικότητα της Τουρκίας, η Ελλάδα έχει δαπανήσει τεράστια ποσά για αμυντικούς προϋπολογισμούς που αντιστοιχούν στο  4,3 % του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της χώρας, αναλογικά το υψηλότερο μεταξύ των χωρών της ΕΕ.
Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος δικαιούχος των εν λόγω αμυντικών δαπανών; Ο βασικός προμηθευτής των αμυντικών εξοπλισμών στην Ελλάδα: η γερμανική βιομηχανία εξοπλισμών.
Mέχρι ποιου σημείου έχει η ελίτ της ΕΕ χειραγωγήσει την διαρκή ελληνοτουρκική ένταση για να εξυπηρετήσει το πλεονέκτημα της ακμάζουσας βιομηχανίας άμυνας της ΕΕ; Όπως παρατήρησε μια πηγή στην Ελλάδα,

“Σε αυτό το ευμετάβλητο παιχνίδι γεωπολιτικής, τα αφεντικά της οικογένειας του ευρώ έχουν ανέκαθεν παίξει σημαντικό ρόλο στην καλλιέργεια και την επεξεργασία της μη εγγυημένης σταθερότητας στην περιοχή, δημιουργώντας έτσι τις κατάλληλες συνθήκες αγοράς που θα επέτρεπαν στις ήδη ισχυρές βιομηχανίες άμυνάς τους να ανθίσουν. Οι γερμανικές εταιρείες αμυντικής βιομηχανίας, ιδίως, υπήρξαν σημαντικοί εργολάβοι των ελληνικών (αλλά και των τουρκικών) ενόπλων δυνάμεων για περισσότερο από δύο δεκαετίες“. [Άρθρο: German Arms Industry Profits at Greek Expense ("Η γερμανική αμυντική βιομηχανία αυξάνει τα κέρδη της εις βάρος της Ελλάδας") ].

Πηγές στην Ελλάδα επίσης επισημαίνουν την τεράστια απάτη και διαφθορά που χαρακτηρίζει τις σχέσεις μεταξύ των γερμανικών κατασκευαστικών εταιρειών αμυντικού εξοπλισμού και της ελληνικής κυβέρνησης. Ο βιομηχανικός κολοσσός Siemens, ο οποίος έχει χρησιμοποιηθεί συχνά στο παρελθόν από τη γερμανική κυβέρνηση ως όχημα για διεθνείς “επιχειρήσεις” συλλογής πληροφοριών, ήταν προφανώς ένας από τους κύριους δράστες:

“Ένα από τα αμέτρητα σκάνδαλα στην Ελλάδα αφορά εκατομμύρια ευρώ που μεταβιβάστηκαν “κάτω από το τραπέζι” από τη Siemens προς τους πρωτοκλασάτους πολιτικούς των δύο μεγάλων πολιτικών κομμάτων: της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, είτε με τη μορφή “προμηθειών” είτε ως άμεσες κινήσεις δωροδοκίας, προκειμένου η εταιρεία να κερδίσει κάποια συμβόλαια αξίας δισεκατομμυρίων. Το σκάνδαλο, που απασχόλησε επί μήνες τα ΜΜΕ, έχει τελικά κουκουλωθεί. Το βασικό πρόσωπο (κορυφαίο στέλεχος της Siemens ελληνικής καταγωγής και γερμανικής υπηκοότητας) που συμμετείχε στη διαπλοκή δεν έχει συλληφθεί ούτε δικαστεί στην Ελλάδα και σήμερα έχει “αποδράσει” στη Γερμανία, όπου προστατεύεται από το γερμανικό δίκαιο“. [Άρθρο: Siemens At It Again ("Η Siemens και πάλι επί το έργον") ]

Η ουσία είναι ότι το κρατικό “θησαυροφυλάκιο” της Ελλάδας το έχουν κάποιοι στραγγίσει στην κυριολεξία για να κάνουν τεράστια κέρδη οι Γερμανοί βαρόνοι της αμυντικής βιομηχανίας. Οι συνδιαλλαγές αυτές περιλαμβάνουν συμβόλαια δισεκατομμυρίων ευρώ που είχαν ως αποτέλεσμα να αγοράζει ανελλειπώς η Ελλάδα δαπανηρό αμυντικό εξοπλισμό που ποικίλει από τεθωρακισμένα μέχρι πυραύλους για πολεμικά πλοία, για να μην αναφέρουμε τα αρκετά υποβρύχια.

Μια από τις χειρότερες περιπτώσεις χειραγώγησης του ελληνικού κράτους από τον γερμανικό κορπορατισμό ήταν το φιάσκο του ΟΤΕ. Γερμανικές εταιρείες είχαν συνάψει συμβόλαια με την υγιέστατη ελληνική εταιρεία προκειμένου να αναβαθμίσουν το ελληνικό εθνικό σύστημα τηλεπικοινωνιών. Το όλο έργο χρηματοδοτήθηκε από την Ελλάδα, για να καταλήξει αργότερα το 30% των μετοχών της εταιρείας αυτής να πουληθεί σε γερμανική εταιρεία με διαδικασίες που θεωρούνται αμφίβολες. Σημειωτέον ότι ο ΟΤΕ είναι ο κύριος προμηθευτής ενέργειας προς τις Βαλκανικές χώρες.

“Όλα αυτά συνοψίζονται σε συναλλαγές εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ και, υπό άλλες συνθήκες, τα ποσά αυτά θα ήταν περισσότερο από αρκετά για να εξισορροπήσουν το έλλειμμα του ελληνικού προϋπολογισμού και μάλιστα να ελαφρύνουν σε σημαντικό βαθμό το εξωτερικό χρέος της χώρας“, σχολιάζει η ίδια ελληνική πηγή. “Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Αυτά τα δισεκατομμύρια προστέθηκαν στα κέρδη των Γερμανών βιομηχάνων, των τραπεζιτών (Γερμανών και άλλων) και των διαμεσολαβητών“.

Οδηγούμαστε, επομένως, στο συμπέρασμα ότι η πιο πρόσφατη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα δεν έγινε με στρατιωτική επίθεση, αλλά μέσω μιας ισχυρής οικονομικής στρατηγικής. Η Γερμανία ολοκληρώνει τώρα την εισβολή της μέσω μιας ομάδας κουστουμαρισμένων στην Ελλάδα, επιβάλλοντας την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, την πώληση “κοψοχρονιά”  των εθνικών στοιχείων του ενεργητικού της και την ενδεχόμενη υποβολή της χώρας σε απόλυτο φορολογικό έλεγχο από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες. Αυτό είναι το εγγυημένο αποτέλεσμα αυτής της λεγόμενης “προσωρινής χρεοκοπίας” της Ελλάδας, η οποία είχε κανονιστεί κυρίως από τη Γερμανία.
Οι εισβολείς είναι έτοιμοι να εκτελέσουν το τελικό στάδιο του σχεδίου 

Είναι πλέον προφανές ότι ορισμένες ιμπεριαλιστικές ελίτ στη Γερμανία αυξάνουν το κύρος τους καθώς προωθούν επιτυχώς τα γερμανικά συμφέροντα εις βάρος εκείνων των ομολόγων τους στην ΕΕ. Επιφανειακά, η διαδικασία αυτή μοιάζει να είναι είναι το αντίθετο της πολιτικής που το Βερολίνο (και παλιότερα η Βόννη) ακολουθούσε μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης που σηματοδότησαν τις απαρχές της ενοποίησης της ευρωπαϊκής ηπείρου το 1957. Μέχρι πρόσφατα, η Γερμανία πάντα φαινόταν να προσπαθήσει να εντάξει τα συμφέροντά της σε αυτά της ΕΕ στο σύνολό της. Όμως, κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων ετών, έχει γίνει πιο εμφανής η επιδίωξη των δικών της στόχων, στα πλαίσια των οποίων συχνά αγνοεί τις επιθυμίες των άλλων χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένας λόγος που συμβαίνει αυτό είναι ότι οι ελίτ της Γερμανίας, που δημιούργησαν το ευρώ, προκειμένου να αναγκάσουν τις ασθενέστερες οικονομίες να γίνουν εντελώς εξαρτώμενες από τις ισχυρότερες, βλέπουν σήμερα ότι η στρατηγική τους ήταν απόλυτα αποτελεσματική και κινούνται προς το τελικό στάδιο της εξόντωσης του πιο αδύναμου κρίκου της Ευρωζώνης.

Οι χώρες της ΕΕ ρίχνονται στην άβυσσο της κρίσης. Η επιπολαιότητα με την οποία οι ηγέτες των χωρών μελών της ΟΝΕ θυσιάζουν την εθνική κυριαρχία των χωρών τους στον βωμό του ευρώ, εγκαταλείποντας έτσι το δικαίωμά τους να αλλάξουν τα επιτόκια δανεισμού τους για να προλάβουν την καταστροφή της χώρας τους, προωθώντας την ανάπτυξη των οικονομιών τους, είναι πλέον σαφής. Η Γερμανία, η μακράν ισχυρότερη ευρωπαϊκή οικονομία, κρατάει πλέον στο χέρι ένα μαστίγιο που το σηκώνει κάθε φορά που ένα από τα ταραγμένα κράτη-μέλη της ΟΝΕ ζητάει ακόμα ένα από τα πακέτα “διάσωσης” που διαδέχονται το ένα το άλλο. Η Γερμανία θέτει τους κανόνες. Ανάμεσα στους νικητές θα είναι οι Γερμανοί έμποροι, οι οποίοι προχωρούν σε κατασχέσεις της εθνικής περιουσίας των ασθενέστερων χωρών σε τιμές ευκαιρίας. (Κοιτάξτε το Κεφάλαιο 18 της Αποκάλυψης του Ιωάννη).
Το σχέδιο που βλέπουμε να εκτελείται μέρα με τη μέρα στην Ελλάδα θα αρχίσει σύντομα να εκτελείται και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, καθώς θα πέφτουν ένα ένα τα κομμάτια του ντόμινο της Ευρωζώνης.

Γιατί όμως εξωθείται η Ελλάδα στη χρεοκοπία;
Ήταν μια φυσική εξέλιξη, στρατηγικά, οι γερμανικές ελίτ να κινηθούν προς νότο για να αποκτήσουν τον έλεγχο της Ελλάδας από τη στιγμή που είχαν τη Βαλκανική Χερσόνησο γερά στο χέρι. Ωστόσο, ενώ η Βόννη υπό τον Χέλμουτ Κολ ήταν σε θέση να πείσει το ΝΑΤΟ να επιτεθεί εναντίον της Βαλκανικής και να την καταλάβει δια της βίας για λογαριασμό της Γερμανίας -με τον λογαριασμένο, σε μεγάλο βαθμό, πληρωμένο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βρετανία – η Ελλάδα ήταν μια διαφορετική περίπτωση, που έπρεπε να αντιμετωπιστεί αλλιώς. Ήταν εταίρος τους αφού ήταν χώρα μέλος του ΝΑΤΟ. Έτσι, αναπτύχθηκε μία εναλλακτική στρατηγική στο παιχνίδι.  Η Γερμανία ενθάρρυνε την κατακόρυφη αύξηση των δαπανών στην Ελλάδα και την Τουρκία στον τομέα των εξοπλισμών και άρχισε να υποδαυλίζει εντάσεις σε όλο τον Βόσπορο. Αυτό “έσπασε” την ελληνική οικονομία, κάνοντας παράλληλα ακόμα πιο πλούσιους τους Γερμανούς βιομήχανους.
Τώρα, με την ελληνική χρεοκοπία να είναι πλέον βέβαιη, βλέπουμε για μια ακόμη φορά ότι το παιχνίδι και τους κανόνες του τα ορίζει η Γερμανία, όπως αυτό το περιοδικό έχει προβλέψει επανειλημμένα στο παρελθόν.
Η Ελλάδα είναι η τελευταία αποικία που πρέπει να προστεθεί στα Βαλκάνια στα πλαίσια του μεγάλου παιχνιδιού ηγεμονικής υπεροχής των ελίτ της Γερμανίας και άλλων χωρών. Σύντομα η Γερμανία θα έχει στην κατοχή της πολλούς από τους πολυτιμότερους πόρους της Ελλάδας.

Η επόμενη κίνηση

Ας ξαναρίξουμε τώρα άλλη μια ματιά στο χάρτη. Με την Βαλκανική και την Ελλάδα σταθερά ακινητοποιημένες από τις άρπαγες των ευρωπαϊκών ελίτ, αυτό που θα πρέπει να αναζητήσουμε ως την επόμενη και προφανή στρατηγική κίνησή τους είναι η Κύπρος. Ένας τίτλος της βρετανικής εφημερίδας The Guardian από τις 22 Ιουλίου έδινε περισσότερους από έναν υπαινιγμούς: “Η Κύπρος ίσως να είναι το επόμενο σημείο κρίσης της Ευρωζώνης“. Δεδομένης της συνολικής στρατηγικής της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ελίτ που στοχεύει στπν αποικισμό της νότιας περιοχής της Μεσογείου, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτός ο τίτλος της εφημερίδας έχει ήδη επαληθευθεί. Ήδη, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι διαφόρων χωρών, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας, ετοιμάζονται για αυτή ακριβώς τη φάση του σεναρίου. Όλα αναμένεται να εξελιχθούν πολύ γρηγορότερα στην Κύπρο από ό,τι στην Βαλκανική και την Ελλάδα.

Η νησιωτική αυτή χώρα της ανατολικής Μεσογείου αναδύθηκε ξαφνικά στο διεθνές προσκήνιο στις 11 Ιουλίου, όταν μια τεράστια έκρηξη στο κύρια μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειάς της, στη θέση Μαρί, κατέστρεψε πάνω από το 50% της δυνατότητας παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στη χώρα αυτή. Στη Βενεζουέλα, μια άλλη μικρή χώρα με μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου, σημειώθηκε ένα παρόμοιο τραγικό συμβάν, επίσης αποτέλεσμα δολιοφθοράς, στα τέλη του περασμένου Αυγούστου. [Δες το άρθρο "Μπορεί ένας λαός να νικήσει τους διεθνείς τραπεζίτες";] Εκείνη η τεράστιου μεγέθους καταστροφή, από την οποία η Κύπρος θα χρειαστεί χρόνια για να ανακάμψει, εκτιμάται ότι ως κόστος κυμαίνεται μεταξύ 2 και 3 δισεκατομμυρίων ευρώ και επιδείνωσε ξαφνικά την ήδη εύθραυστη κατάσταση της οικονομίας της χώρας.

“Η κυβέρνηση έχει δεχθεί συστάσεις να λάβει δραστικά μέτρα λιτότητας προκειμένου να κλείσει ένα έλλειμμα σχεδόν διπλάσιο από το συνιστώμενο ανώτατο όριο του 3 % που ορίζει η ΕΕ“, ανέφερε στο άρθρο της η Guardian. “Η διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου, Αθανάσιος Ορφανίδης, προειδοποίησε την πολιτική ηγεσία, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια, ότι θα πρέπει να πάρει άμεσα μέτρα για μείωση των δημόσιων δαπανών αν είναι να αποφύγει την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης της ΕΕ“. 

Ο κ. Ορφανίδης τόνισε ότι η καταστροφή στο Μαρί βύθισε την εθνική οικονομία σε “κατάσταση έκτακτης ανάγκης”. Ωστόσο, αντίθετα με την περίπτωση της Βενεζουέλας, όπου λαός και πολιτική ηγεσία σύσσωμοι αναγνώρισαν αμέσως την περίπτωση δολιοφθοράς, στην Κύπρο το τραγικό συμβάν στο Μαρί σηματοδότησε την παραίτηση ολόκληρου του υπουργικού συμβουλίου και την περαιτέρω υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας σε επίπεδο λίγο παραπάνω από την ένδειξη “junk”.

Οι εκτελεστές του σχεδίου πέτυχαν τον στόχο τους. Μία απρόβλεπτη υλική καταστροφή μπορεί να αλλάξει την κατάσταση ενός έθνους μέσα σε μια νύχτα και να το βυθίσει στην αστάθεια! Όπως παρατήρησε κυνικά ένας αρθρογράφος των Financial Times,

…”η Κύπρος θα πρέπει τώρα να προετοιμάζεται για  πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές που δεν ήταν στο πρόγραμμα πριν από την καταστροφή της 11ης Ιουλίου“.

Αυτή η τροπή των γεγονότων ευνοεί σε μεγάλο βαθμό την ιμπεριαλιστική ατζέντα της παγκόσμιας ελίτ. Θα λέγαμε ότι επιταχύνει το χρονοδιάγραμμα τους για τη στρατηγική κατάσχεση ολόκληρης της περιοχής από το Ζάγκρεμπ μέχρι τη Λευκωσία. Ο έλεγχος αυτής της περιοχής είναι ζωτικής σημασίας για την κυριαρχία επί των πυλών όπου διασταυρώνονται οι υδάτινοι όγκοι της  Αδριατικής, του Ιονίου, του Αιγαίου και της Μεσογείου, για να μην αναφέρουμε την πρόσβαση στην πύλη διακίνησης του πετρελαίου που λέγεται Σουέζ και το ζωτικής σημασίας σταυροδρόμι που λέγεται Ελλήσποντος, μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα.
Η Κύπρος, όπως και η Ελλάδα, είναι επίσης ζωτικής σημασίας για τη συνέχιση της ανάπτυξης των ναυτιλιακών εταιρειών της Γερμανίας, αφού πολλές γερμανικές ναυτιλιακές εταιρείες έχουν έδρες εκεί. Επιπλέον, οι δύο χώρες διαπραγματεύονται επί του παρόντος μια διμερή συμφωνία για την ασφάλεια των πληροφοριών. Αυτό θα παίξει σημαντικό ρόλο στις προσπάθειες της Γερμανίας και άλλων χωρών να εκμεταλλευθούν την τοποθεσία της Κύπρου ως σημαντικής βάσης πληροφοριών για τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας και κάποιων χωρών της Μέσης Ανατολής, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ.
Ας έχουμε, επομένως, όλοι το βλέμμα μας στραμμένο στην Κύπρο. Οι επιπτώσεις της τεράστιας εκείνης της τεράστιας έκρηξης, που είχε παρόμοια κίνητρα με εκείνη της Βενεζουέλας, στην ήδη παραπαίουσα κυπριακή οικονομία, είναι βέβαιο ότι θα επιταχύνει την πορεία της Κύπρου προς την κατεύθυνση στην οποία άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, έχουν ήδη οδηγηθεί και τώρα έχουν υποχρεωθεί από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες να μπουν σε μηχανισμό στήριξης. Το αποτέλεσμα θα είναι η κατοχή  της οικονομίας αυτού του νησιού από τις διεθνείς ελίτ της Νέας Τάξης.

Στη συνέχεια, αφού θα έχουν στραγγαλίσει και την Κύπρο, τι θα έχει απομείνει, λίγο παραπέρα, σε απόσταση αναπνοής από την Κύπρο;

Το μεγαλύτερο τρόπαιο από όλα.

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ Ιερώνυμος: Στη διάθεση νέων αγροτών η εκκλησιαστική γη

ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ
Ιερώνυμος: Στη διάθεση νέων αγροτών η εκκλησιαστική γη

### ΕΠΑΜ www.facebook.com/metopo ###


Την πρόθεσή της Εκκλησίας να άρει τα εμπόδια και να διαθέσει την έγγεια περιουσία της προς αγροτική αξιοποίηση, ανέδειξε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στο χριστουγεννιάτικο μήνυμά του, απευθύνοντας παράλληλα έκκληση για αλληλεγγύη.

Ιερώνυμος: Στη διάθεση νέων αγροτών η εκκλησιαστική γη

Είναι καιρός νά αρθούν τα ἐμπόδια, ώστε αυτή ἡ λίγη περιουσία πού απέμεινε στήν Ἐκκλησία νά της ἐπιτραπεί νά τήν ἀξιοποιήσει πρός όφελος του λαού μας. Και όποιος ἐπιθυμεί νά ἐργαστεί στήν ἑλληνική γη, συμβάλλοντας στή διατροφική ἐπάρκεια της χώρας καί στήν ανάπτυξη σύγχρονων εξαγώγιμων προϊόντων καλλιέργειας καί βοσκής, ας γνωρίζει ότι, όση λίγη γη ανήκει ακόμα στήν Εκκλησία, θά είναι στή διάθεσή του», σημειώνει ο Αρχιεπίσκοπος στο μήνυμά του