Πρωτοφανής πράξη εθνικής υποτέλειας από όλο το πολιτικό σύστημα

Πρωτοφανής πράξη εθνικής υποτέλειας από όλο το πολιτικό σύστημα

Σήμερα έχουν κατατεθεί στην Βουλή και πρόκειται να ψηφιστούν με την μορφή νομοσχεδίου και με την διαδικασία του κατεπείγοντος τα εξής: Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, τροποποιήσεις του ν. 4093/2012, κύρωση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου «Έγκριση των Σχεδίων των Συμβάσεων Τροποποίησης της Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ), της Ελληνικής Δημοκρατίας, του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Τ.Χ.Σ) και της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), με τίτλο «Κύρια Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης», της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ε.Τ.Χ.Σ., της Ελληνικής Δημοκρατίας και της ΤτΕ, με τίτλο «Σύμβαση Διευκόλυνσης Διαχείρισης Υποχρεώσεων ΣΙΤ» και της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ε.Τ.Χ.Σ., της Ελληνικής Δημοκρατίας και της ΤτΕ με τίτλο «Διευκόλυνση αποπληρωμής Τόκων Ομολόγων», παροχή εξουσιοδοτήσεων για την Υπογραφή Συμβάσεων» και άλλες επείγουσες ρυθμίσεις.

Μέσα σε λίγες ώρες δήθεν κοινοβουλευτικής διαβούλευσης, κουβέντας δηλαδή για το θεαθήναι, έτσι για να περνά η ώρα χωρίς κανένα πρακτικό αντίκρισμα καθότι όλα έχουν προαποφασιστεί, θα ψηφιστούν μέτρα και δεσμεύσεις που μετατρέπουν την Ελλάδα σε επίσημο προτεκτοράτο των ξένων δανειστών της. Για μια ακόμη φορά οι βουλευτές της συμπολίτευσης θα δηλώσουν ότι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά γιατί αν δεν ψηφίσουν η χώρα θα χρεοκοπήσει, ενώ οι Ηρακλήδες της αντιπολίτευσης θα αρκεστούν στη γνωστή κοινοβουλευτική πρόζα διανθισμένη με πύρινες καταγγελίες. Κι όλοι μαζί θα νομιμοποιήσουν για μια ακόμη φορά την παραβίαση κάθε έννοιας συνταγματικής τάξης ενός τύποις ανεξάρτητου κράτους. Βλέπετε για να νομιμοποιηθεί η όλη διαδικασία δεν αρκεί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Χρειάζεται εξίσου και η κοινοβουλευτική μειοψηφία. Απαιτούνται και οι δυο να αναγνωρίζουν ότι όλα έγιναν νομότυπα. Και η συμπολίτευση και η αντιπολίτευση. Γι’ αυτό και κανένας δεν πρόκειται να κουνηθεί από την θέση του. Δεν πρόκειται ούτε κατά διάνοια να ρισκάρει για χάρη της χώρας και του λαού της την παρουσία και τις απολαβές του από αυτό το νόθο, βαθιά αντιλαϊκό και  αντεθνικό κοινοβούλιο. Ας πάει να πνιγεί η χώρα και ο λαός της.

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται απλά στο «αγγλικό δίκαιο» και την δικαιοδοσία των δικαστηρίων, η οποία ανατίθεται στα δικαστήρια του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου όπου βρίσκεται η έδρα των δανειστών, δηλαδή του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, αλλά στο γεγονός ότι η Ελλάδα – κι όχι απλά το ελληνικό κράτος – απεμπολεί κάθε μορφή ασυλίας. Ακόμη και υπό το αγγλοσαξονικό δίκαιο (Βρετανία, ΗΠΑ) η άρση της ασυλίας ενός κράτους δεν αφορά στην εθνική του κυριαρχία, αλλά στις εμπορικές δραστηριότητες του εν λόγω κράτους. Έτσι ακόμη κι όταν υποχρεώνεται από τους δανειστές του να υπογράψει σε «αγγλικό δίκαιο» προκειμένου να άρει την ασυλία του οικειοθελώς αυτό αφορά πρώτα και κύρια στην αποδοχή της δικαιοδοσίας των δικαστηρίων του δανειστή. «Τα κράτη συνήθως εξαιρούν: (1) την περιουσία στο εξωτερικό των διπλωματικών αποστολών, (2) την στρατιωτική περιουσία, (3) τα περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται εντός της επικράτειάς τους και είναι αφιερωμένα σε δημόσια ή κυβερνητική χρήση, και (4) κληρονομική περιουσία.»[1]

Προβλέπεται κάτι τέτοιο από την υπάρχουσα σύμβαση που ψηφίζεται σήμερα; Ούτε κατά διάνοια. Αντίθετα, η Ελλάδα απεμπολεί άνευ όρων και αμετάκλητα την ασυλία της έναντι των δανειστών για όλα τα περιουσιακά της στοιχεία όχι μόνο ως κράτος, αλλά και ως επικράτεια αποδεχόμενη όχι μόνο την δικαιοδοσία των δικαστηρίων του Μεγάλου Δουκάτου, αλλά και την αμετάκλητη εφαρμογή των αποφάσεών τους στο έδαφός της. Ο τρόπος που συντάχθηκε και διατυπώθηκε η συγκεκριμένη σύμβαση μας ξαναγυρίζει πίσω στον 19^ο αιώνα όταν αποτελούσε «καθαρή αρχή του Διεθνούς Δικαίου πώς η περιουσία του υπηκόου είναι υπόχρεη για τα δάνεια που έχει συνάψει το Κράτος του οποίου είναι μέλος.»[2] Βέβαια, την εποχή εκείνη δινόταν η δυνατότητα στο Κράτος να μην θεωρεί τα δάνεια που συνάπτει δεσμευτικά. «Τα αγγλικά δικαστήρια έχουν αποφασίσει ότι τα πληρωτέα ομόλογα στον κομιστή τους, τα οποία έχουν εκδοθεί από την κυβέρνηση ενός Κράτους, δημιουργούν μόνο ένα χρέος με χαρακτήρα χρέους τιμής, το οποίο δεν μπορεί να επιβάλει κανένα ξένο δικαστήριο, ούτε καν από τα δικαστήρια του ίδιου του δανειζόμενου Κράτους, εκτός κι αν υπάρχει συγκατάθεση από την κυβέρνησή του.»[3]

Η προϊούσα μερική εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας υπέρ των δανειστών, μετατρέπεται τώρα σε ολοκληρωτική κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας αν και όποτε το θελήσουν οι δανειστές. Το ελληνικό κράτος και οι θεσμοί της χώρας δεν μπορούν να επικαλεστούν κανενός είδους ασυλία έναντι των δανειστών. Ολόκληρη η δημόσια περιουσία και η εθνική επικράτεια, ο κάθε έλληνας πολίτης και η προσωπική του κοινωνική, εργασιακή και περιουσιακή κατάσταση μαζί και των οικείων του τίθενται στην διακριτική διάθεση των δανειστών της ευρωζώνης. Με τις πράξεις αυτές θεσμοθετείται ως υπέρτατος νόμος της χώρας η εξυπηρέτηση των δανειστών έναντι όλων των άλλων αναγκών και προτεραιοτήτων της επικράτειας και του λαού. Και μάλιστα υιοθετείται με τέτοιον τρόπο ώστε να περάσει στο εσωτερικό δίκαιο της χώρας υπερισχύοντας κάθε άλλου κανόνα εσωτερικού δικαίου με βάση το άρθρο 28 του Συντάγματος. Έτσι ολόκληρη η χώρα και ο λαός της τίθενται σε επίσημο καθεστώς πεονίας, δηλαδή σε καθεστώς δουλοπαροικίας του χρέους προκειμένου να διασφαλιστούν οι δανειστές.

Με άλλα λόγια όχι μόνο τα δημοσιονομικά του ελληνικού κράτους μαζί με την δημόσια περιουσία και την εθνική επικράτεια, αλλά και ο μισθός, η σύνταξη, το εισόδημα, η δουλειά, η προσωπική περιουσία, η κατάσταση της ίδιας της οικογένειας και του ατόμου, τίθενται σε δεύτερη μοίρα προκειμένου οι δανειστές να διασφαλίσουν τα δάνειά τους. Κανένα θεμελιώδες ή μη δικαίωμα της χώρας και του λαού της δεν είναι ανώτερο από τα δικαιώματα του δανειστή. Κι επομένως ολόκληρη η χώρα, ο πλούτος που διαθέτει καθώς και οι πολίτες της τίθενται επισήμως στην διάθεση των δανειστών ως ενέχυρα.

Πότε ξανάγινε κάτι τέτοιο; Ποτέ ξανά σ’ ολόκληρη την ιστορία του δημόσιου δανεισμού της επίσημης Ελλάδας δεν έχει γίνει κάτι παρόμοιο. Παρά το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος έχει υποστεί στην ιστορία του τέσσερις επίσημες χρεοκοπίες (1827, 1845, 1893, 1932). Μόνο με τις εγγυήσεις των αποκαλούμενων «δανείων της ανεξαρτησίας» (1824 και 1825) μοιάζει η σημερινή Σύμβαση, μιας και στα ομόλογα αυτών των δανείων υπήρχε η εξής ρήτρα: «Οι Πρόσοδοι θα είναι πληρωτέες τόσο σε περίοδο ειρήνης, όσο και σε περίοδο πολέμου χωρίς διάκριση, σε όλους τους δικαιούχους, ανεξάρτητα από το αν ανήκουν σε φιλικό ή εχθρικό κράτος. Για την πληρωμή των Προσόδων έχουν δεσμευτεί όλα τα έσοδα της Ελλάδας. Το σύνολο της εθνικής περιουσίας της Ελλάδας δια του παρόντος υποθηκεύεται στους κατόχους όλων των υποχρεώσεων που χορηγήθηκαν δυνάμει του παρόντος Δανείου έως ότου ολόκληρο το ποσό του κεφαλαίου που αυτές οι υποχρεώσεις αντιπροσωπεύουν, θα πληρωθεί σύμφωνα με παρεχόμενο Χρεολυτικό Κεφάλαιο…»[4] Το Χρεολυτικό Κεφάλαιο της εποχής εκείνης ήταν κάτι περίπου σαν τον σημερινό Ειδικό Λογαριασμό που έχει ανοιχθεί στην Τράπεζα της Ελλάδας μετά από απαίτηση και υπό τον έλεγχο της τρόικας, δηλαδή των δανειστών.

Η νέα Σύμβαση που περνά με την διαδικασία του κατεπείγοντος μας ξαναγυρίζει πολύ πίσω. Στην εποχή όπου το ελληνικό κράτος δεν είχε επίσημη υπόσταση, δεν υπήρχε ουσιαστικά και επομένως οι δανειστές μπορούσαν να απαιτήσουν τα πάντα. Κι όχι μόνο αυτό. Η παρούσα συμφωνία επιβάλλει επίσημο καθεστώς «δουλείας για χρέη» σε έναν ολόκληρο λαό. Η έννοια της «δουλείας για χρέη» έχει αποτυπωθεί από την Συμπληρωματική Συνθήκη για την κατάργηση της Δουλείας, της εμπορίας των Δούλων και παρεμφερών προς την Δουλεία θεσμών και πρακτικής, η οποία εγκρίθηκε από τη διάσκεψη των πληρεξουσίων που συγκλήθηκαν από την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή του ΟΗΕ της 30ης Απριλίου 1956 και συνήλθε στη Γενεύη στις 7 του Σεπτεμβρίου 1956. Η διεθνής αυτή Σύμβαση επικυρώθηκε από την Ελλάδα με το Νομοθετικό Διάταγμα υπ’ αριθ. 1145 στις 29 Απριλίου του 1972. Το άρθρο 1 παράγραφος (α) της Σύμβασης προβλέπει την κατάργηση «της δουλείας δια χρέη, ήτοι της θέσεως ή καταστάσεως της προκυπτούσης εκ του γεγονότος ότι εις οφειλέτης είναι ηναγκασμένος να παράσχη ως εγγύησιν ενός χρέους τας προσωπικάς του υπηρεσίας ή τας υπηρεσίας προσώπου επί του οποίου ασκεί εξουσίαν, εις περίπτωσιν καθ’ ήν η κατά δικαίαν κρίσιν αξία των υπηρεσιών του δεν προορίζεται εις την εξόφλησιν του χρέους, ή εάν η διάρκεια των υπηρεσιών του δεν είναι περιωρισμένη και δεν έχει προσδιορισθή ο χαρακτήρ τούτων.»[5]

Ποιος μας επιβάλει το σημερινό καθεστώς «δουλείας για χρέη»; Η ίδια η ευρωζώνη. Τέτοια σύμβαση δεν έχει επιβληθεί σε κανένα άλλο κράτος στον κόσμο. Ο λόγος είναι απλός. Στην μεταπολεμική περίοδο επιβλήθηκε ως απαράβατο αξίωμα του διεθνούς δικαίου η αρχή που θέλει να μην ασκείται βία ενάντια σε κράτη προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα εξωτερικά τους χρέη. Η αρχή αυτή συζητιέται στο δημόσιο διεθνές δίκαιο από την εποχή της Συνδιάσκεψης της Χάγης του 1907. Τότε ένας από τους πρωτομάχους της επιβολής της αρχής αυτής ήταν οι ΗΠΑ. Στις 16 Ιουλίου 1907 ο στρατηγός Χόρας Πόρτερ, μιλώντας εκ μέρους της κυβέρνησης των ΗΠΑ υπέρ της κατάργησης της βίας για την συλλογή συμβεβλημένων χρεών ανάμεσα σε κράτη, έλεγε χαρακτηριστικά: «Οι εκστρατείες συγκομιδής χρεών πολύ σπάνια είχαν επιτυχία. Στην εποχή μας το να παραπέμψει κανείς τις διαφιλονικούμενες χρηματικές απαιτήσεις στο πεδίο της δύναμης αντί του νόμου και να υποκαταστήσει την επιστήμη της καταστροφής έναντι των δημιουργικών δυνάμεων της ειρήνης, συνιστά τεράστια ευθύνη. Η αρχή της μη επέμβασης με την βία θα έχει αμέτρητες ωφέλειες για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Πρώτο, για το έθνος του οποίου οι υπήκοοι ή οι πολίτες έχουν γίνει πιστωτές μιας ξένης κυβέρνησης, μιας και θα αποτελέσει προειδοποίηση για μια τάξη προσώπων πολύ ικανή να εμπορεύεται τις ανάγκες αδύναμων και αμήχανων κυβερνήσεων και ύστερα να περιμένουν από την κυβέρνησή τους να είναι υπεύθυνη για την επιτυχία των επιχειρήσεών τους. Θα λειτουργούσε ως αποτροπή για τέτοιες δοσοληψίες… Δεύτερο, η αναγνώριση αυτής της αρχής θα αποτελούσε μια ουσιαστική ανακούφιση για τις ουδέτερες χώρες, των οποίων η αναταραχή στις συναλλαγές από αποκλεισμούς και εχθρικές επιχειρήσεις που αποτελούν μια σοβαρή απειλή για το εξωτερικό εμπόριο. Τρίτο, θα αποτελούσε πλεονέκτημα για τα υπόχρεα κράτη, καθώς θα υποχρεώσει τους δανειστές χρημάτων να βασίσουν τις δραστηριότητές τους αποκλειστικά πάνω σε εκτιμήσεις για την καλή πίστη της κυβέρνησης, το εθνικό χρέος, τη απόδοση δικαιοσύνης από το τοπικά δικαστήρια και την οικονομία στη διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων. Αυτό θα απαλλάξει αυτά τα κράτη από την δυστυχία του κερδοσκόπου τυχοδιώκτη που τα δελεάζει με την πρόταση μεγάλων δανείων, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε εθνικές υπερβολές και στο τέλος να απειληθούν με την κατάσχεση της περιουσίας τους και την παραβίαση της εθνικής τους κυριαρχίας.»[6]

Αυτοί ήταν οι λόγοι που επέβαλαν την κατάλυση κάθε μορφής βίας και επιβολής εναντίον κρατών-οφειλετών για την συλλογή χρεών. Το διεθνές δίκαιο δεν αποδέχεται να πέσει θύμα ένα κράτος, ακόμη κι αν έχει ανίκανες, αδύναμες, ή πολύ περισσότερο διεφθαρμένες κυβερνήσεις, να γίνει έρμαιο τυχοδιωκτών κερδοσκόπων που εκμεταλλεύτηκαν την κατάστασή του και του πούλησαν δάνεια. Αυτό το νόημα είχε και έχει η αρχής της μη επέμβασης στα εσωτερικά μιας χώρας και μάλιστα με την βία προκειμένου να πληρωθούν τα χρέη. Μέσα όμως στην ευρωζώνη η εθνική κυριαρχία έχει πάει περίπατο προ πολλού. Κι έτσι επανερχόμαστε στην κατάσταση που υπήρχε πριν την Χάγη του 1907 όπου κράτη μπορούν να αναμιχθούν σε βαθμό κακουργήματος υπέρ των ιδιωτών δανειστών μέχρις του σημείου να κατάσχουν την περιουσία του κράτους-οφειλέτη και να καταλύσουν την κυριαρχία του. Όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα με την Ελλάδα. Κι όλα αυτά θα πρέπει να ανεχθούμε στο όνομα της «ευρωπαϊκής προοπτικής».

Φυσικά τίποτε απ’ όλα αυτά δεν νοιάζει τους κυβερνώντες. Κι αυτό είναι λογικό. Είναι τόσο ταυτισμένοι με τα αλλότρια συμφέροντα που κάνουν τους παλιούς δωσίλογους της ναζιστικής κατοχής να ωχριούν. Όμως το ίδιο συμβαίνει και με την αντιπολίτευση. Ακούσατε κανέναν να θέτει από θέση αρχής το απαράδεκτο της σύμβασης. Όχι γιατί είναι παράνομη η κοινοβουλευτική διαδικασία που εφαρμόζεται για την αποδοχή της, αλλά γιατί μας γυρίζει πίσω σε καταστάσεις επίσημης «δουλείας δια του χρέους» με μεθόδους βίαιης επιβολής και εκβιασμών. Ο λόγος είναι απλός. Αν θέσει η αντιπολίτευση από θέση αρχής την αντίθεσή της με την δανειακή σύμβαση, τότε ο κάθε επίδοξος επιβήτορας της εξουσίας σαν τον Τσίπρα δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι θα διαπραγματευθεί αυτό το τερατούργημα που από θέση αρχής καταργεί κάθε έννοια δημοκρατικής έννομης τάξης. Όχι μόνο από την σκοπιά του εθνικού, αλλά και από την σκοπιά του διεθνούς δικαίου. Ούτε βέβαια θα μπορούσαν να μιλάνε για επαναδιαπραγμάτευση του χρέους της χώρας. Η δανειακή σύμβαση δεν μπορεί παρά μόνο να καταγγελθεί στο σύνολό της διότι βασίζεται σε αρχές που δεν συνάδουν ούτε καν με το διεθνές δίκαιο. Και καταγγελία αυτής της σύμβασης σημαίνει αναγκαστικά και καταγγελία του δημόσιου χρέους της χώρας μιας και είναι κατά τα ¾ απόρροια του μηχανισμού στήριξης της ευρωζώνης που επιβάλει τέτοιες δανειακές συμβάσεις. Όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού.

Το παιχνίδι είναι στημένο. Το ματς στο κοινοβούλιο είναι σικέ. Ο λαός θα πρέπει να πάψει να τους αναγνωρίζει. Δεν έχουν νόημα οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα πια. Η διαμαρτυρία δεν αρκεί. Όταν ο λαός θα πρέπει να κατέβει στο Σύνταγμα είναι μόνο για έναν και μόνον ένα λόγο: για να πάρει εξουσία, για να τους τελειώσει όλους τους. Αλλιώς με εκδηλώσεις διαμαρτυρίας τους αναγνωρίζει, τους αποδέχεται ως εκπροσώπους του. Δεξιούς κι αριστερούς. Μνημονιακούς και αντιμνημοιακούς. Έστω κι αν όλοι τους θα κάθονται βολικά στα κοινοβουλευτικά έδρανα, θα εισπράττουν την κρατική επιδότηση για να νομιμοποιούν μια πρωτοφανή πράξη σε διεθνές επίπεδο, την επίσημη επιβολή καθεστώτος «δουλείας δια του χρέους» για όλο τον λαό. Δεν τους αναγνωρίζουμε. Ότι κι αν ψηφίσουν είναι άκυρο. Το ίδιο το κοινοβούλιο όπως λειτουργεί και υφίσταται είναι άκυρο, δοτό και νόθο. Δεν εκφράζει την θέληση του ελληνικού λαού, ούτε την υπόσταση του ελληνικού έθνους. Δεν έχει καμιά νομιμοποιητική βάση, μιας και δεν μπορεί ούτε καν να προστατεύσει ακόμη και το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή του έλληνα πολίτη. Οφείλουμε λοιπόν να βρούμε τον τρόπο να συγκροτηθεί το ταχύτερο δυνατό ένα άλλο αυθεντικά λαϊκό κοινοβούλιο που να εκφράζει στ' αλήθεια τον ελληνικό λαό. Κι αυτό μπορεί να συγκροτηθεί μόνο παρά και ενάντια στο σημερινό δοτό, νόθο και άκυρο κοινοβούλιο, αλλά και τις δυνάμεις που το υπηρετούν, που να είστε σίγουροι θα έρθει η ώρα να λογοδοτήσουν στον ελληνικό λαό. Δεξιοί και αριστεροί. Κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι. Η αντίστροφη μέτρηση, αργά, αλλά σταθερά, έχει ξεκινήσει.

---

[1] Philip Wood, Law and Practice of International Finance, Thomson Reuters, 2008, σελ. 535.

[2] Sir Robert Phillimore, Commentaries upon International Law, vol. II (third edition), London, 1882, σελ. 17.

[3] Στο ίδιο, σελ. 18.

[4] W. Wynne, State Insolvency and Foreign Bondholder, Vol.II, (Yale University Press, 1951), σελ. 283 (υπος. 2)

[5] Εφημερίς της Κυβερνήσεως του Βασιλείου της Ελλάδος, 30 Ιουνίου 1972, αρ. Φύλλου 105 (τεύχος Πρώτο)

[6] James Brown Scott, American Addresses at the Second Hague Peace Conference, Boston: World Peace Foundation, 1916, σελ. 32.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

20 σαφείς ενδείξεις για επικείμενη κατάρρευση της Ευρώπης. Προετοιμαστείτε…

Οι αριθμοί μιλούν για ένα φαινόμενο που τείνει να εξελιχθεί σε ένα κραχ χειρότερο από την κρίση του 1929-1930 και 7 από τις 20 αυτές ενδείξεις αφορούν στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Του Michael Snyder
The Economic Collapse Blog
14 Ιανουαρίου 2013
Aπόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους
Η οικονομική κατάρρευση της Ευρώπης επιταχύνεται δραματικά. Ενώ τα συμβατικά μέσα μαζικής ενημέρωσης εξακολουθούν να διατυμπανίζουν ότι η οικονομική κρίση στην Ευρώπη έχει «αποφευχθεί», τα οικονομικά στατιστικά στοιχεία που προέρχονται από την Γηραιά Ήπειρο απλώς αποδεικνύουν ότι η κατάσταση ολοένα επιδεινώνεται.
Η βιομηχανική δραστηριότητα στην Ευρώπη συρρικνώνεται μήνα με το μήνα, τα ποσοστά ανεργίας στην Ευρωζώνη έχουν χτυπήσει νέο ιλιγγιώδες ρεκόρ, και οι επίσημοι δείκτες ανεργίας τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ισπανία είναι τώρα κατά πολύ υψηλότεροι από τον υψηλότερο αντίστοιχο δείκτη στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930.
Η οικονομική κατάσταση στην Ευρώπη είναι πολύ χειρότερη από ό,τι ήταν πριν από ένα χρόνο, και πρόκειται να συνεχίσει να επιδεινώνεται, καθώς η λιτότητα που εφαρμόζεται εξακολουθεί να πλήττει ανελέητα τις οικονομίες της Ευρωζώνης. Δεν αποτελεί υπερβολή η εκτίμηση ότι τα πράγματα έχουν πάρει τραγική τροπή, ιδιαίτερα στη νότια Ευρώπη. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου βιώνουν μια οξύτατη οικονομική ύφεση αυτή τη στιγμή. Δυστυχώς, οι περισσότεροι Αμερικανοί δίνουν ελάχιστη προσοχή στο τι συμβαίνει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Αλλά κανονικά θα έπρεπε να παρατηρούν τα φαινόμενα αυτά, αφού δείχνουν τι ακριβώς συμβαίνει όταν οι χώρες συσσωρεύουν υπερβολικό χρέος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν το μεγαλύτερο χρέος από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον πλανήτη, οπότε τελικά ό,τι συμβαίνει σήμερα στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα είναι βέβαιο ότι πρόκειται να συμβεί και εδώ, και μάλιστα σύντομα.
Ακολουθούν 20 σαφείς ενδείξεις της κατάρρευσης της Ευρώπης, τις οποίες ο καθένας μας οφείλει να έχει υπ’ όψιν του…
Ένδειξη 1η: 10 μήνες: Η βιομηχανική δραστηριότητα τόσο στη Γαλλία όσο και στη Γερμανία συρρικνώνεται συνεχώς εδώ και 10 μήνες.
Ένδειξη 2η: 11,8 %: Το ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη έχει πλέον ανέλθει σε 11,8 %, ένα νέο και πρωτόγνωρο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ρεκόρ.
Ένδειξη 3η: 17 μήνες: Τον Νοέμβριο, στην Ιταλία σημειώθηκε η δραματικότερη πτώση σε λιανικές πωλήσεις των τελευταίων 17 μηνών.
Ένδειξη 4η: 20 μήνες: Η κατασκευαστική δραστηριότητα στην Ισπανία συρρικνώνεται συνεχώς εδώ και 20 μήνες.
Ένδειξη 5η: 20 %: Εκτιμάται ότι αυτή τη στιγμή τα επισφαλή δάνεια αποτελούν περίπου το 20 % όλων των εγχώριων δανείων στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.
Ένδειξη 6η: 22 %: Το 22 % του συνολικού πληθυσμού της Ιρλανδίας ζει σε νοικοκυριά ανέργων.
Ένδειξη 7η: 26 %: Ο γενικός δείκτης ανεργίας στην Ελλάδα έχει αγγίξει το 26 %. Μόλις πριν από ένα χρόνο ήταν 18,9 %.
Ένδειξη 8η: 26,6 %: Ο δείκτης ανεργίας στην Ισπανία έχει αυξηθεί στο απίστευτο 26,6 %.
Ένδειξη 9η: 27 %: είναι το ποσοστό ανεργίας των εργαζομένων ηλικίας κάτω των 25 στην Κύπρο. Το 2008, ο ίδιος δείκτης ήταν πολύ πιο κάτω από το 10 %.
Ένδειξη 10η: 28 %: Οι πωλήσεις της γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας ήταν τον Νοέμβριο του 2012 κατά 28% μικρότερες από τον αντίστοιχο μήνα του 2011.
Ένδειξη 11η: 36 %: Ο δείκτης φτώχειας στην Ελλάδα σήμερα αγγίζει το 36 %. Το 2009 ήταν μόλις 20% περίπου.
Ένδειξη 12η: 37,1 %: Το ποσοστό ανεργίας στους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών στην Ιταλία έχει αγγίξει το πρωτόγνωρο ρεκόρ του 37,1%.
Ένδειξη 13η: 44 %: Ένα απίστευτο 44 % του συνολικού πληθυσμού της Βουλγαρίας αντιμετωπίζει «σοβαρές υλικές στερήσεις».
Ένδειξη 14η: 56,5 %: Το ποσοστό ανεργίας στους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών στην Ισπανία έχει φτάσει στο ιστορικό 56,5%.
Ένδειξη 15η: 57,6 %: Το ποσοστό ανεργίας για τους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών στην Ελλάδα έχει φτάσει στο ιστορικό 57,6%.
Ένδειξη 16η: 60 %: Σύμφωνα με έκθεση της Citigroup, υπάρχει 60 % πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη μέσα στους επόμενους 12 με 18 μήνες.
Ένδειξη 17η: 70 %: Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, κάποιες κατοικίες στην Ισπανία πωλούνται 70% φθηνότερα από την τιμή στην οποία θα είχαν πουληθεί στο απόγειο της φούσκας της αγοράς ακινήτων το 2006. Σήμερα υπάρχουν περίπου 2 εκατομμύρια απούλητα σπίτια στην Ισπανία.
Ένδειξη 18η: 200 %: Η αναλογία χρέους προς ΑΕΠ της Ελλάδας πλησιάζει ταχύτατα το 200 %.
Ένδειξη 19η: 1997: Σύμφωνα με την Επιτροπή των Γαλλικών Βιομηχανιών Αυτοκινήτου, το 2012 ήταν η χειρότερη χρονιά που βίωσε η γαλλική βιομηχανία αυτοκινήτων από το 1997.
Ένδειξη 20ή: 2 εκατομμύρια: Το 2005, η γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία είχε παραγάγει περίπου 3,5 εκατομμύρια οχήματα. Το 2012, ο αριθμός αυτός μειώθηκε σε περίπου 2 εκατομμύρια οχήματα.
Το ένα πράγμα που αυτά τα συγκλονιστικά στοιχεία δεν μπορούν να μεταφέρουν είναι η μεγάλη οδύνη που πολλοί Ευρωπαίοι πολίτες ζουν σε καθημερινή βάση σήμερα. Για να πάρετε μια ιδέα του πώς είναι η ζωή στην Ελλάδα αυτές τις μέρες, διαβάστε το ακόλουθο σύντομο απόσπασμα από πρόσφατο άρθρο του Bloomberg …
«Η Αναστασία Καραγαϊτανάκη, 57 ετών, ήταν κάποτε μοντέλο και ιδιοκτήτρια μιας καφετέριας στην Θεσσαλονίκη. Αφού έχασε την επιχείρησή της με την οικονομική κρίση, σήμερα κοιμάται σ΄ ένα ράντζο που ανοίγει το βράδυ πλάι από το ψυγείο στην κουζίνα της μητέρας της και χάρη στα γεύματα που της προσφέρει μια φιλανθρωπική οργάνωση εξασφαλίζει τα απαραίτητα τρόφιμα και την ινσουλίνη για τον διαβήτη, από τον οποίο πάσχει.
“Νιώθω σαν η ζωή μου να έχει γλιστρήσει μέσα από τα χέρια μου”, είπε στον ρεπόρτερ του Bloomberg η Καραγαϊτανάκη, της οποίας ο άνεργος αδελφός επίσης μοιράζεται την ίδια γκαρσονιέρα. “Νιώθω σαν να είμαι νεκρή”.
Για χιλιάδες Έλληνες, όπως η Καραγαϊτανάκη, ο κοινωνικός ιστός της μεσαίας τάξης ζωής έχει διαρρηχθεί. Οι μισθοί των εκπαιδευτικών έχουν μειωθεί κατά το ένα τρίτο, με αποτέλεσμα να επινοούν τρόπους να κλέβουν ηλεκτρικό ρεύμα. Οικογένειες που κατοικούν σε περιοχές που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν ήσυχες και ασφαλείς τρέμουν να φύγουν από τα σπίτια τους λόγω της σταθερής αύξησης της εγκληματικότητας»…
Σε όλη την Ευρώπη, ακούει κανείς για πολίτες που έχουν χάσει κάθε ελπίδα και φτάνουν στο σημείο να αυτοπυρπολούνται, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να απαλλαγούν από τα δεινά τους και να επιστήσουν την προσοχή των συμπολιτών τους και των ασυγκίνητων κυβερνήσεων. Εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες, που κάποτε ανήκαν στην μεσαία τάξη, έχουν χάσει τα πάντα και βυθίζονται όλο και περισσότερο στην απελπισία. Τα ποσοστά αυτοκτονιών και εγκληματικότητας είναι στα ύψη σε όλη την Νότια Ευρώπη, ενώ σε τακτά χρονικά διαστήματα ξεσπούν μαζικές ταραχές στους δρόμους.
Δυστυχώς, βρισκόμαστε μόνο στην αρχή. Τα πράγματα πρόκειται να πάρουν πολύ χειρότερη τροπή στην Ευρώπη.
Εν τω μεταξύ, όσοι από εμάς ζούμε στις Ηνωμένες Πολιτείες κοιτάμε ακόμη με αυταρέσκεια και αφ’ υψηλού τους Ευρωπαίους, επειδή ζούμε ακόμα σε μια απατηλή φούσκα μιας ευμάρειας που δημιούργησαν το χρέος και ο δανεισμός.
Αλλά τελικά, δεν θ’ αργήσουμε κι εμείς να νιώσουμε τον πόνο της λιτότητας στο πετσί μας. Η πρόσφατη συμφωνία για την αντιμετώπιση του «δημοσιονομικού γκρεμού» των ΗΠΑ δεν ήταν μια τυχαία ένδειξη. Οι φόροι αυξάνονται και οι δημόσιες δαπάνες συρρικνώνονται. Δεν θα αργήσουμε να νιώσουμε τις συνέπειες αυτών των αλλαγών και στην οικονομία.
Και φυσικά, η αμείλικτη πραγματικότητα είναι ότι η οικονομία των ΗΠΑ σε όλα τα επίπεδα δεν πήγε καθόλου καλά το 2012, πράγμα που φαίνεται να ρίξει κανείς μια ματιά στους αριθμούς. Η ψυχρή και σκληρή αλήθεια είναι ότι η οικονομία των ΗΠΑ μειώνεται σταθερά εδώ και αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, και υπάρχουν πολλοί λόγοι να αναμένει κανείς ότι οι πτωτικές τάσεις θα επιταχυνθούν ακόμη περισσότερο το 2013.
Οπότε, αν είστε Αμερικανός, μην χαμογελάτε όταν διαβάζετε για τα αλλόκοτα που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Πάμε για τον ίδιο ακριβώς κατήφορο στον οποίο βρίσκονται οι Ευρωπαίοι, και σίγουρα θα βιώσουμε τις ίδιες οδυνηρές καταστάσεις που εκείνοι βιώνουν αυτή τη στιγμή.
Θα σας συμβούλευα, λοιπόν, αυτούς τους λίγους μήνες της «φούσκας» που μας απέμειναν πριν ακουστεί το «μπαμ», να εστιάσετε την προσοχή σας στα απαραίτητα και να προετοιμαστείτε για όσα θα έρθουν. Σε κάποια στιγμή, αυτή η «φούσκα της ελπίδας» που μας πλάσαραν θα σκάσει και τότε θα είναι πολύ αργά για προετοιμασίες.
Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

WSJ: “Το νέο φορολογικό ν/σ της Αθήνας θα σκοτώσει και την τελευταία ελπίδα ανάπτυξης”!!!

H αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal, με άρθρο της διαλύει οποιαδήποτε αμφιβολία, για το νέο φορολογικό το οποίο θα φέρει μεγαλύτερη ύφεση, και ανεργία στην χώρα, θα επιφέρει αντίθετα αποτελέσματα, από την πολυδιαφημιζόμενη ανάπτυξη, ενώ εδώ…

παρουσιάζεται ως ο “σταθεροποιητής” της οικονομίας.
«Μπορεί μία χώρα να οδηγηθεί η ίδια μέσω των φόρων της στην οικονομική λήθη; Ενας εξωτερικός παρατηρητής θα μπορούσε κάλλιστα να συμπεράνει ότι η Ελλάδα διεξάγει ένα πείραμα για να δει αν όντως μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο».
Με αυτό το ειρωνικό σχόλιο ξεκινάει το ιδιαιτέρως επικριτικό ως προς το νέο φορολογικό νομοσχέδιο, όπου υποστηρίζεται ότι ο νέος «τιμωρητικός», όπως χαρακτηρίζεται, φορολογικός κώδικας θα οδηγήσει σε περαιτέρω συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας και χαμηλότερα κρατικά έσοδα.
«Το ελληνικό χρέος, ειρήσθω εν παρόδω, έχει ανέλθει στο 170% από το 120% που βρισκόταν όταν παρενέβη για πρώτη φορά η Ευρωπαϊκή Ενωση», «θυμίζει» η αμερικανική εφημερίδα (αποφεύγοντας σε αυτό το σημείο να αναφερθεί στην ανάμειξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου). «Σήμερα, σχεδόν όλο το χρέος της Ελλάδας ανήκει στους ευρωπαίους γείτονές της και το ΔΝΤ», επισημαίνει η WSJ.
«Είναι κατανοητό ότι οι συγκεκριμένοι πιστωτές αναμένουν και επιθυμούν να πληρωθούν. Εχουν άλλωστε επανειλημμένως χαλαρώσει τους όρους αποπληρωμής και τα επιτόκια των εν λόγω δανείων».
«Η επιμονή τους ωστόσο για την επιβολή υψηλότερων φόρων δεν θα αυξήσει τις πιθανότητες να ξαναπάρουν τα λεφτά τους», υποστηρίζει χαρακτηριστικά η αμερικανική εφημερίδα, υπογραμμίζοντας ότι«η ελληνική οικονομία συρρικνώνεται επί πέντε συναπτά έτη».
«Η Αθήνα υποστηρίζει ότι οι νέοι φόροι θα φέρουν φέτος έσοδα ύψους 2,3 δισ. ευρώ. Στοίχημα ότι αυτά τα τελευταία μέτρα, όπως και οι προηγούμενοι «γύροι» υψηλών φόρων, θα πέσουν έξω», υποστηρίζει η WSJ.
«Την ίδια ώρα», όπως τονίζεται, «οι γείτονες της Ελλάδας φαίνεται ότι κατανοούν τα οφέλη της χαμηλότερης φορολόγησης: στη Βουλγαρία, η οποία αναμένει ανάπτυξη 1,5% εφέτος ο φόρος επιχειρήσεων ανέρχεται στο 10% και φυσικών προσώπων πάλι στο 10%, ενώ στην Τουρκία ο φόρος εισοδήματος επιχειρήσεων φθάνει το 20%, με την ανάπτυξη να αναμένεται να ανέλθει γύρω στο 4% εφέτος».
«Ακούμε συνέχεια ότι η Ελλάδα πρέπει να κάνει την οικονομία της περισσότερο ανταγωνιστική- πράγμα που είναι αληθές», γράφει η WSJ.
«Δεν θα το κατορθώσει ωστόσο κάνοντας τον φορολογικό της κώδικα ακόμα πιο τιμωρητικό», όπως υποστηρίζει.
Ποια είναι η λύση που προκρίνει; «Η Ελλάδα πρέπει να εξέλθει από την παγίδα λιτότητας ΕΕ και ΔΝΤ, και ένας τρόπος για να το κατορθώσει θα ήταν με την εφαρμογή ενιαίου φόρου (flat tax)».
«Ο δρόμος που ακολουθεί σήμερα μόνο σε μεγαλύτερα δεινά οδηγεί», καταλήγει το άρθρο.
Έχουμε λοιπόν ένα θέατρο του παραλόγου, όπου το αυτονόητο διώκεται καθημερινώς, και κάποιος θα αναρωτηθεί, αφού γνωρίζουν ότι οδηγούν την χώρα σε οικονομικό θάνατο, γιατί προχωρούν σε τέτοιες φοροεισπακτικές λύσεις που παρόμοιες είχαμε να δούμε από τον καιρό της Τουρκοκρατίας. Επί Τούρκων η φορολόγηση επιβάλονταν με στόχο την δήμευση της περιουσίας των “ραγιάδων”, ότι συμβαίνει τώρα δηλαδή.
Συνήθως η άγρια φορολόγηση θεσπίζεται, για να καταστραφέι το μεγαλύτερο μέρος των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, και για να εξαθλιωθεί το σύνολο ενός λαού, ώστε μετά όταν καταφθάσουν οι ξένες πολυεθνικές να βρουν “καμμένη” γη, άδεια από ντόπιους ανταγωνιστές (δηλαδή καθαρά μερίδια αγοράς) και φθηνα, εργατικά χέρια έτοιμα για όλα, καθώς θα βρίσκονται κυριολεκτικά σε κατάσταση απόλυτης πείνας.
Από: defencenet.gr

 τον νουμας...

https://www.youtube.com/watch?v=iXanEXRosfQ&list=ALzxNYRMVOCRjWtc4VEXQjwM6gS7AHS2-W

νικολας

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 

Για μια ακόμα φορά γίναμε μάρτυρες της χωρίς φραγμούς βίας που εφαρμόζει το παράνομο κράτος σε κάθε ευκαιρία που του παρουσιάζεται, με τους πραιτωριανούς που διαθέτει για το σκοπό αυτό, μέσα από το κατά τα άλλα «Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη».

 

Δεν θα σταθούμε στο κατά πόσο στη «Βίλλα Αμαλία» και αλλού υπήρχαν παραβατικές ή όχι συμπεριφορές, από πλευράς μιας μερίδας της νεολαίας. Αυτό ο καθένας μπορεί να το κρίνει και να συμφωνεί, ή να διαφωνεί με τις όποιες πρακτικές. Προφανώς και οι καταλήψεις δημόσιων χώρων είναι απολύτως νομιμοποιημένο μέσο πάλης όταν αυτές εντάσσονται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κινητοποιήσεων και Αγώνα με όρους Λαϊκού Κινήματος και δεν μπορούν να ιδεολογικοποιούνται και να γίνονται αυτοσκοπός δημιουργίας εναλλακτικών «οάσεων» σε ένα απόλυτα καθημαγμένο περιβάλλον. Το ζήτημα όμως δεν είναι εκεί.

 

Πογκρόμ συλλήψεων, ξυλοδαρμών, άφθονη χρήση «αιθέριων ελαίων» στη «Βίλλα Αμαλία» στο Κέντρο της Αθήνας, αλλά και οπουδήποτε αλλού αναπτύσσονται δράσεις μη αρεστές στο καθεστώς, συνεχίζουν να δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο οι «Εξουσιαστές» εννοούν και είναι αποφασισμένοι να αντιμετωπίζουν τα οποιαδήποτε προβλήματα υπάρχουν, αν και τα έχουν δημιουργήσει οι ίδιοι με την Πολιτική που εφαρμόζουν διαχρονικά.

 

Ο αυταρχισμός αυτός δεν είναι τυχαίος, ούτε δείχνει απλά τη φασιστική νοοτροπία της τρικομματικής συγκυβέρνησης και της ξένης πατρωνίας. Εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο καθυπόταξης κάθε λαϊκής αντίδρασης στις επιλογές ξεπουλήματος της χώρας και φτωχοποίησης του Ελληνικού Λαού.

 

Εντάσσεται σε ένα πολύ καλά μελετημένο και οργανωμένο σχέδιο «έμπρακτης» προπαγάνδας, που εξελίσσεται τους τελευταίους μήνες. Ένα σχέδιο που θέλει να πείσει από τη μια πλευρά και τον τελευταίο ανυπότακτο πολίτη, ότι δεν έχει άλλη επιλογή από τη τυφλή υποταγή στη βούληση των επικυρίαρχων. Και από την άλλη πλευρά, απευθυνόμενη στους συντηρητικότερους πολίτες, ότι οι ξένοι επικυρίαρχοι και οι ντόπιοι δωσίλογοι υπηρέτες τους αποτελούν τη μόνη εγγύηση της ομαλότητας, του νόμου, της τάξης, της ελπίδας και της προοπτικής. Και αυτό ανεξάρτητα από το πέταγμα αυτών των ίδιων «συντηρητικών» πολιτών και «νοικοκυραίων» στον ίδιο Καιάδα κοινωνικής εξαθλίωσης και εξανδραποδισμού με τους ανυπότακτους «αριστερούς» και «αντιεξουσιαστές» της «Βίλλας Αμαλία».

 

Ένα σχέδιο που περιλαμβάνει απ’ όλα. Και το καρότο και το μαστίγιο. «Ήλθε η δόση», «αποκτήσαμε ξανά την αξιοπιστία μας», «τα πάντα από ‘δω και μπρος για την ανάπτυξη», η «κάθαρση», «η πάταξη της φοροδιαφυγής», το καρότο. Οι λαγοί και τα πετραχήλια στο απόγειο. Η διαπλοκή και η πελατειακή αντίληψη το ίδιο.

 

Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, η ανεργία, το φορολογικό ξεζούμισμα, η εξαΰλωση των μισθών, η διάλυση και των τελευταίων υπολειμμάτων Κοινωνικού Κράτους, το ξεπούλημα, η κατάργηση κάθε έννοιας Δημόσιου αγαθού και η οριστική κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας, το αναγκαίο «κακό» και οι παράπλευρες απώλειες.

 

Η πυγμή, ο αυταρχισμός, οι διώξεις, η παρουσίαση κάθε πράξης αντίστασης, ως περιθωριακής ή ακόμα και τρομοκρατικής, η ασύστολη τελικά καταστολή, το μαστίγιο.

 

Η «έμπρακτη» αυτή προπαγάνδα και η ιδεολογικοπολιτική αντεπίθεση του καθεστώτος φαίνεται να πετυχαίνει προς στιγμήν το σκοπό της, στηριγμένη κυρίως στην ασυνέπεια και τις παλινωδίες των λεγόμενων αντιμνημονιακών κομμάτων. Η Κοινωνία δείχνει να υποχωρεί και το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» να κυριαρχεί σε κάποια στρώματα.

 

Ας μην επαναπαύονται όμως οι επικυρίαρχοι, παρασυρόμενοι από τον «οίστρο» και τον «ενθουσιασμό» που τους δημιουργεί η «επιτυχία» τους.

 

Η Ελληνική Κοινωνία είναι πιο ώριμη από ποτέ και ψάχνει να βρει το δρόμο της κατανοώντας σταδιακά, ότι δεν υπάρχουν σωτήρες.

 

Από τη πλευρά μας, θέλουμε να καταγγείλουμε απερίφραστα και για μια ακόμα φορά, την πολιτική αυτή της συνεχούς και εντεινόμενης βίας, σε όλα τα επίπεδα και να επιστήσουμε την προσοχή των διεστραμμένων εγκεφάλων που την σχεδιάζουν και την διατάζουν, όσο και των πραιτωριανών που την εφαρμόζουν, για το μίσος που σωρεύουν στο Ελληνικό Λαό και τα αποτελέσματα που αυτό μπορεί να προκαλέσει!!

 

Συγχρόνως καλούμε τον Ελληνικό Λαό, να οργανωθεί και να αντιδράσει συντεταγμένα για την ανατροπή αυτού του ΑΝΟΜΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ που βρίσκεται στην «Εξουσία» έχοντας παραβιάσει το άρθρο 120παρ3 του ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ και να εφαρμόσουμε, όπως έχουμε υποχρέωση, το μόνο άρθρο που έχει απομείνει σε ισχύ και είναι το ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΡΘΡΟ:

Το 120 παρ.4!!!

«Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με την βία»

ΚΑΛΟ ΑΓΩΝΑ-ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ.

 

Αθήνα Γενάρης 2013,

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Οι Έλληνες δεν εμπιστεύονται πλέον την τηλεόραση

Οι Έλληνες δεν εμπιστεύονται πλέον την τηλεόραση

ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΗΣΑΝ

Την δυσπιστία των πολιτών της χώρας απέναντι στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης και κυρίως την τηλεόραση καταγράφει η τακτική εξαμηνιαία δημοσκόπηση «Ευρωβαρόμετρο».

Σύμφωνα με την έρευνα το 84% των Ελλήνων στην ερώτησγη «τείνετε να εμπιστεύεστε την τηλεόραση» απαντάει «μάλλον όχι» ενώ αρκετά υψηλό είναι το ποσοστό και για τον γραπτό Τύπο και το ραδιόφωνο με 77% και 70% αντίστοιχα.

Αντίθετα, οι Έλληνες εμπιστεύονται περισσότερο το Διαδίκτυο σε ποσοστό 45%, με το συνολικό ποσοστό της ΕΕ να ανέρχεται στο 35%.

Έτσι είναι, τόσο "δούλεμα" έριξε η τηλεόραση στον Έλληνα για να τον πείσει ότι είναι "κακός", και πρέπει να κάτσει φρόνιμος να του πάρουν το σπίτι, διότι ευθύνεται για την οικονομική καταστροφή. Επίσης προσπαθεί να τον πείσει ότι είναι "ντεμοντέ" να έχει παιδιά, και ότι η ζωή του σε χαρτόκουτα στους δρόμους θα είναι συναρπαστική με "σασπένς".

Το χειρότερο είναι ότι πολλοί τους πίστεψαν, τώρα όμως που θα τους πάρουν ....και τον καναπέ, και αυτοί θα αλλάξουν γνώμη.


Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Η λίστα Λαγκάρντ και το παιχνίδι εξαπάτησης του φιλοθεάμονος κοινού.

Η λίστα Λαγκάρντ και το παιχνίδι εξαπάτησης του φιλοθεάμονος κοινού.

Η ειδησεογραφία έχει πλημμυρίσει από την σκανδαλολογία της λίστας Λαγκάρντ και την περίπτωση Παπακωνσταντίνου. Οι γνωστοί τηλεαστέρες και τα τσιράκια των μέσων μαζικής αποβλάκωσης διψούν για αίμα. Αυτοί που όχι μόνο δεν νοιάστηκαν, αλλά αντίθετα συνηγόρησαν τα μέγιστα στην εν ψυχρώ δολοφονία μιας ολόκληρης χώρας και ενός ολόκληρου λαού, σήμερα έχουν φορέσει – πάντα καθ’ υπόδειξη άνωθεν και έξωθεν – την τήβεννο του αδέκαστου κριτή και όλοι μαζί έχουν χιμήξει στον Παπακωνσταντίνου και τους συγγενείς του. Όπως θα χιμήξουν αύριο και σε όποιον άλλο κρίνουν τα μεγάλα αφεντικά ότι είναι ελεγχόμενα αναλώσιμος πολιτικά. Με την χρονική υστέρηση που ήταν αναγκαία για το πολιτικό μαγείρεμα της λίστας Λαγκάρντ, θίχτηκαν από τις παραλήψεις του τέως υπουργού, αλλά και από την πιθανή διαγραφή των ονομάτων των συγγενών του από την λίστα Λαγκάρντ.

Κι έτσι ο χορός καλά κρατεί. Οικονομικοί εισαγγελείς, διαπληκτισμοί κομμάτων, ξεκατίνιασμα δηλώσεων ανάμεσα στους επίδοξους επιβήτορες της εξουσίας της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης, κοινοβουλευτική πρόζα απείρου κάλους με καταγγελίες και αιτιάσεις επί προσωπικού, καθώς και προτάσεις για προανακριτικές επιτροπές της βουλής προκειμένου δήθεν να διαλευκανθεί το μέγα σκάνδαλο. Ξέρετε, όπως ακριβώς έγινε και συγκαλύφθηκαν νομότυπα με επιτροπές της Βουλής όλα τα μεγάλα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης. Μέχρι και η κ. Παπαρήγα βγήκε για να δηλώσει «όχι» στην παραγραφή των σκανδάλων και της πολιτικής διαφθοράς.

Υπάρχουν δηλαδή όλα τα στοιχεία μιας τυπικής πολιτικής σαπουνόπερας που έχει στηθεί με βασικό σκοπό τον αποπροσανατολισμό του λαού για να μην δει την παγίδα που του έχουν στήσει. Σαν κι αυτή που στήθηκε με τα μέσα μαζικής εξαπάτησης την εποχή του σκανδάλου Κοσκωτά και στην οποία έπαιξαν τον ρόλο τους άπασες οι ηγεσίες της επίσημης πολιτικής σκηνής εκείνης της εποχής. Τα αποτελέσματα εκείνης της πολιτικής σαπουνόπερας τα βιώνουμε σήμερα με τον πιο δραματικό τρόπο. Τα μοιραία αποτελέσματα της τωρινής δεν θα αργήσουμε καθόλου να τα βιώσουμε σαν λαός και σαν χώρα.

Με τα ήθη ρωμαϊκής αρένας

Αν ήμασταν στην αρχαία Ρώμη σίγουρα θα ζούσαμε στην εποχή του αυτοκράτορα Καλιγούλα, ο οποίος εκτός από το γεγονός ότι είχε διορίσει το άλογό του ως γερουσιαστή στην σύγκλητο, όπως περίπου κάνουν και σήμερα όσοι εξουσιάζουν την πολιτική, την οικονομία και την ενημέρωση – έστω κι αν τις περισσότερες φορές προτιμούν να διορίζουν γαϊδάρους – έριχνε συχνά βορά στα θηρία της αρένας φρέσκο κρέας για να εκτονώνεται ο προλεταριακός όχλος. Κατά προτίμηση από τα πιο πιστά εκτελεστικά όργανα της εξουσίας του, μιας και φοβόταν παθολογικά ότι κάποιος εκ των οικείων του θα τον δολοφονήσει. Την μυρωδιά της αρένας του Καλιγούλα αναδύει και η σκανδαλολογία με την λίστα Λαγκάρντ στις σύγχρονες αρένες της επίσημης πολιτικής και των κατευθυνόμενων μίντια. Με όλους τους πρωταγωνιστές του πολιτικού συστήματος να διαπληκτίζονται και να διαγκωνίζονται για το ποιος θα ευνοηθεί περισσότερο. Με το φιλοθεάμων κοινό να εξωθείται ανοιχτά ώστε να μετατραπεί κυριολεκτικά σε όχλο.

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο Παπακωνσταντίνου είναι τόσο ηλίθιος ώστε να διαπράξει τέτοια παιδαριώδη σφάλματα. Να χάσει από μόνος του την λίστα προκειμένου να ευνοήσει συγγενείς του. Όποιος το πιστεύει αυτό, τότε βλέπει πολύ τηλεόραση σε βαθμό αποβλάκωσης. Ο Παπακωνσταντίνου είναι πολλά πράγματα: αδίστακτος, ασυνείδητος, προδότης, εγκληματίας, όπως κάθε επαγγελματίας οικονομικός δολοφόνος που αναλαμβάνει να εξοντώσει εν ψυχρώ έναν ολόκληρο λαό και να παραδώσει μια χώρα στην πυρά. Όμως ηλίθιος δεν είναι. Ειδικά όταν πρόκειται για κάποιον που εν ψυχρώ έχει προωθήσει δανειακές συμβάσεις και κυβερνητικές πράξεις σαν αυτές που παράνομα υπέγραψε, διαπράττοντας καραμπινάτη εσχάτη προδοσία. Όποιος αναλαμβάνει τέτοιες αποστολές ξέρει να φυλάγεται. Ο άνθρωπος έχει αποδείξει ότι είναι αρκετά επαγγελματίας σ’ αυτό που κάνει ώστε όταν παίρνει τέτοια ρίσκα σε επίπεδο εσχάτης προδοσίας, σίγουρα ξέρει πώς να κρύβει τα ίχνη του και πώς να μην πέφτει σε παγίδες τόσο άτσαλα στημένες. Όπως άλλωστε όλοι οι επαγγελματίες hit men στον κόσμο της οικονομικής και πολιτικής μαφίας που κυβερνά τον πλανήτη σήμερα.

Βλέπετε, υπάρχουν τόσοι τρόποι για να κρύψει κανείς χρήματα σήμερα, ειδικά αν διαθέτει εξουσία και προσβάσεις σε μια οικονομία όπου τα κεφάλαια κινούνται ανεξέλεγκτα, ώστε και μόνο η υπόθεση ότι όλα αυτά έγιναν για τις ξαδέρφες, τον γαμπρό και τον ίδιο τον Παπακωνσταντίνου μοιάζει τελείως ανόητη και γελοία. Χάθηκαν οι υπεράκτιες εταιρείες; Χάθηκαν οι υπεράκτιοι λογαριασμοί με διαχειριστές εταιρείες χαρτοφυλακίου; Χάθηκαν οι τοποθετήσεις σε Hedge Fund (επενδυτικά κεφάλαια υψηλής μόχλευσης) που έχουν το δικαίωμα να μην κοινοποιούν τις πηγές των κεφαλαίων που διαχειρίζονται, όσο μαύρες κι αν είναι; Χάθηκαν οι αγορές ομολόγων και εντόκων γραμματίων, παραγώγων, ή νομισμάτων της αγοράς συναλλάγματος στο εξωτερικό μέσω private ή shadow banking που σε παγκόσμιο επίπεδο διαχειρίζεται πάνω από 67 τρις δολάρια – όσο περίπου είναι το παγκόσμιο ΑΕΠ – ιδιωτικά κεφάλαια χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε καμμιά κρατική, ή υπερκρατική αρχή; Για να εντοπίσει κανείς το μαύρο χρήμα που διακινείται μέσα από αυτό το δίκτυο, αλλά και επίσημα μέσα από το επίσημο διεθνές τραπεζικό σύστημα, χρειάζεται να έχει το κράτος στα χέρια του, να ελέγχει την κεντρική τράπεζα, να έχει υπό δημόσιο έλεγχο και ιδιοκτησία τουλάχιστον τις μεγάλες τράπεζες και να καταργήσει κάθε εταιρική μορφή αδιαφανούς κίνησης κεφαλαίου. Και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρει.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για πολιτικό ξέπλυμα. Και μάλιστα εντός συγκεκριμένων αυστηρών πλαισίων ώστε να μην πυροδοτηθούν ανεξέλεγκτες αποκαλύψεις, μιας και ο Παπακωνσταντίνου φρόντισε να στείλει μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να γίνει Ιφιγένεια κανενός! Απλά θα του κολλήσουν την ρετσινιά της απιστίας χωρίς σοβαρές δικαστικές, ή άλλες επιπτώσεις για κανέναν, ούτε καν για τον ίδιο τον Παπακωνσταντίνου. Θα πετάξουν κι άλλο φρέσκο κρέας στην αρένα για το φιλοθεάμων κοινό κι αυτό θα είναι όλο κι όλο προκειμένου να ικανοποιηθούν άπαντες. Έτσι θα εκτονωθεί το «περί δικαίου αίσθημα» των διορισμένων γαϊδάρων της ελεγχόμενης ενημέρωσης, οι δωσίλογοι της συγκυβέρνησης θα εξαγνιστούν πετώντας στον όχλο πρώην συνεργάτες τους, ή απλά λίστες με ονόματα, ενώ οι αντιπολιτευόμενοι θα εμφανιστούν ότι κόβονται δήθεν για την πάταξη της πολιτικής διαφθοράς. Κι όλοι θα είναι μες στην καλή χαρά.

Η λίστα είναι προϊόν εκβιασμού και πιέσεων.

Η αλήθεια όμως είναι αλλού. Ας δούμε τα δεδομένα. Τουλάχιστον αυτά που ξέρουμε. Η λίστα Λαγκάρντ παραδόθηκε στον κ. Παπακωνσταντίνου για πρώτη φορά στα τέλη του 2010. Τότε η Λαγκάρντ ήταν υπουργός οικονομικών του Σαρκοζί και ο Παπακωνσταντίνου ο μοιραίος υπουργός οικονομικών του πρώτου μνημονίου και της πρώτης σύμβασης δανειακής διευκόλυνσης, η οποία ποτέ δεν πέρασε από την Βουλή. Τι περιείχε η συγκεκριμένη λίστα; Ονόματα, καθώς λέγεται, που είχαν καταθέσεις σε ελβετικές τράπεζες από την Ελλάδα. Η λίστα αυτή καθαυτή είναι προϊόν μυστικών υπηρεσιών. Ανάλογες λίστες κυκλοφόρησαν και αξιοποιήθηκαν, πάλι καθώς λέγεται, από τις κυβερνήσεις στην Γαλλία και στην Γερμανία. Υποτίθεται ότι συγκεκριμένες λίστες είχαν σαν στόχο το χτύπημα της φοροδιαφυγής.

Απ’ όλα αυτά προκύπτει ένα βασικό ερώτημα: γιατί αποδεχόμαστε ως αυθεντικό ένα πειστήριο το οποίο προέρχεται από ξένο κράτος και μάλιστα είναι προϊόν μυστικών υπηρεσιών; Πώς ξέρουμε ότι η λίστα αυτή είναι αυθεντική; Είτε στην πρώτη, είτε στην δεύτερη εκδοχή της; Γιατί να μην υποθέσουμε κάτι άλλο, το οποίο – δεδομένων των συνθηκών – φαίνεται να βρίσκεται πιο κοντά στην αλήθεια; Αν η λίστα αυτή δόθηκε όχι για να εντοπιστούν φοροφυγάδες, αλλά για να εκβιαστούν συγκεκριμένα πρόσωπα, είτε να ξεκαθαριστούν λογαριασμοί στην αρένα της πολιτικής και της οικονομίας προκειμένου να προχωρήσει η χώρα ταχύτερα στο καθεστώς κατοχής και εκποίησης; Γιατί αυτά τα ονόματα της λίστας και όχι κάποια άλλα; Ποιος αποφάσισε να δοθούν αυτά τα ονόματα κι όχι κάποια άλλα;

Τι θέλω να πω μ’ αυτό. Η Κριστίν Λαγκάρντ δεν είναι καθόλου τυχαία. Σ’ ολόκληρη σχεδόν την πορεία της η κυρία αυτή υπήρξε γνωστή δικηγόρος για πολύ σκοτεινά επιχειρηματικά κυκλώματα κυρίως στις ΗΠΑ με προεξέχουσα σχέση με στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το γεγονός ότι η ίδια πρωτοστάτησε να ενταχθεί η Γαλλία στο ΝΑΤΟ – το οποίο κι έγινε τελικά επί Σαρκοζί – σπάζοντας την μεταπολεμική Γκολική παράδοση που ήθελε την Γαλλία εκτός της συμμαχίας προκειμένου να μην βρεθεί υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ. Επίσης πρωτοστάτησε στην είσοδο του ΝΑΤΟ, δηλαδή του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος εξ ΗΠΑ, ακόμη και στα στρατιωτικά κυκλώματα του Γαλλικού κράτους. Ενώ δημοσιεύματα την φέρουν να πιέζει ακόμη και την Ελλάδα για άχρηστες αγορές αρμάτων (400 Άμπραμς), θωρακισμένων (1000 Μπράντλεϊ) και άλλου πολεμικού υλικού εξ ΗΠΑ. Με λίγα λόγια η κ. Λαγκάρντ ήταν ένα πολύ καλό πιόνι της επιρροής των ΗΠΑ τόσο στην Γαλλία, όσο και στην ΕΕ.  Έγινε υπουργός οικονομικών του Σαρκοζί για να έχουν οι ΗΠΑ, εκτός όλων των άλλων,  ένα ισχυρό πάτημα και στις εξελίξεις της ευρωένωσης. Γι’ αυτό και όταν οι ΗΠΑ είδαν την επερχόμενη κατάρρευση του Σαρκοζί, δεν θέλησαν να την χάσουν και την μετέθεσαν έγκαιρα στο ΔΝΤ.

Η λίστα Λαγκάρντ λοιπόν ήταν μια από τις πολλές λίστες που κυκλοφόρησαν το 2010 και δεν αφορούσαν μόνο στην Ελλάδα. Αφορούσαν σχεδόν σε όλες τις επίμαχες χώρες. Μ’ αυτές ξεκαθαρίστηκαν οι λογαριασμοί στην κορυφή της οικονομίας και της πολιτικής προκειμένου να προχωρήσει η κατάλυση των εθνικών κρατών στα πλαίσια της ευρωένωσης, που ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2012 έχει ανακοινωθεί με τον πλέον επίσημο τρόπο από τον ίδιο τον Μπαρόζο. Στόχος ήταν να διευκολύνουν τα πιόνια της αμερικανικής πολιτικής στην ευρωένωση προκειμένου να συντριβεί η όποια αντίσταση υπήρχε εναντίον στην ταχύτατη προώθηση των κεντρικών μηχανισμών χρεοκοπίας που ήθελαν οι ΗΠΑ να δημιουργηθούν στην ζώνη του ευρώ.

Εδώ θα πρέπει να θυμίσουμε ότι ο επίορκος πρώην πρωθυπουργός της χώρας κ. Παπανδρέου, αυτό που λέει και ξαναλέει ως επίτευγμα της δικής του διακυβέρνησης είναι η δημιουργία του «ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης» που πριν δεν υπήρχε. Αυτή ήταν η αποστολή που είχε αναλάβει εκ Ουάσινγκτον. Να στηθεί ο ευρωπαϊκός μηχανισμός χρεοκοπιών, που θα εξανάγκαζε ακόμη και τη Γερμανία να εγγυηθεί τις επενδύσεις των κεφαλαιαγορών στο χρέος της ευρωζώνης συλλογικά. Με τον τρόπο αυτό οι ΗΠΑ εξασφάλιζαν ότι θα πρυτανεύσουν οι οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις μέσα στην ευρωένωση που έχουν συμφέρον να επιταχυνθεί η δημιουργία της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, η οποία προϋποθέτει την ολοκληρωτική κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών μελών και την μετατροπή τους σε περιφέρειες της «Ευρώπης». Η πορεία αυτή δεν ήταν καθόλου δεδομένη για τις άρχουσες τάξεις, ή ηγετικές κλίκες των κρατών μελών. Ούτε καν στην Γερμανία, όπου από την αρχή του ξεσπάσματος της κρίσης χρέους υπήρχαν ισχυρές φωνές στην οικονομική και πολιτική ολιγαρχία της χώρας που απαιτούσαν τουλάχιστον «κράτει μηχανές» σε σχέση με την παραπέρα προώθηση της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». Χάρις στο ξεκαθάρισμα των λογαριασμών, όπου έπαιξαν τον ρόλο τους και ανάλογες λίστες στη Γερμανία, επικράτησε τελικά η γραμμή Σόιμπλε και Μέρκελ που θέλουν την ταχύτερη δυνατή ευρωπαϊκή ομοσπονδιοποίηση. Βέβαια υπό Γερμανική ηγεμονία.

Η λίστα λοιπόν Λαγκάρντ ήταν μια από εκείνες που δόθηκαν στα πιόνια των κεφαλαιαγορών ώστε να εκβιάσουν πρόσωπα και καταστάσεις προκειμένου να περάσει το νέο καθεστώς που ήθελαν. Γι’ αυτό δόθηκε στον Παπακωνσταντίνου και γι’ αυτό κρατήθηκε απ’ αυτόν ώστε να χρησιμοποιηθεί κατά το δοκούν. Εν αγνοία του Παπανδρέου, του Βενιζέλου και του Σαμαρά; Ούτε κατά διάνοια. Ανάλογες λίστες διακινούσε και διακινεί ο Σόιμπλε και η Γερμανική πλευρά, ειδικά από τον Χριστοφοράκο. Οι λίστες αυτές είναι όπλα σ’ έναν πόλεμο άγριων εκβιασμών και πιέσεων προκειμένου η Ελλάδα, ως πειραματόζωο, αλλά και η ευρωένωση να προχωρήσουν διαμέσου του μηχανισμού διαχείρισης χρεοκοπιών στην ευρωομοσπονδία. Όποιος έφερνε αντιρρήσεις για τους δικούς του ιδιοτελείς λόγους, αντιμετωπιζόταν με την απειλή ότι θα τον σβήσουν από τον χάρτη βγάζοντας στον αέρα τα άπλυτα και τους σκελετούς που κρύβει. Κι ομολογουμένως από άπλυτα, ή σκελετούς, οι παράγοντες της οικονομίας και της πολιτικής, άλλο τίποτε. Ειδικά στην Ελλάδα.

Έτσι έχουμε το εξής εντυπωσιακό φαινόμενο. Να διοχετεύεται μια λίστα στη δημοσιότητα που κανένας δεν μπορεί να πιστοποιήσει τι και ποια ονόματα περιέχει. Υπάρχει τρόπος να πιστοποιήσει κανείς αν έχει αυτούς που πρέπει; Όχι. Ξέρουμε μόνο αυτά θέλουν να μάθουμε οι δημιουργοί της λίστας. Γιατί την συνέταξαν; Η επίσημη δικαιολογία είναι για να εντοπιστούν παράνομες φορολογικά μεταβιβάσεις καταθέσεων στο εξωτερικό. Αν ήθελαν στ’ αλήθεια κάτι τέτοιο γιατί τότε δεν ζητούν από τις τράπεζες τις λίστες με όσους έβγαλαν καταθέσεις και κεφάλαια στο εξωτερικό; Γιατί δεν εξαναγκάζουν τις τράπεζες να δημοσιοποιούν τα συγκεκριμένα στοιχεία; Ιδίως όταν το 2011 έφτασαν να φυγαδεύονται κεφάλαια σε φορολογικούς παραδείσους αξίας μεγαλύτερης των 17 τρις δολ. Αν στ’ αλήθεια ήθελαν να σταματήσουν το φαινόμενο αυτό θα μπορούσαν να κινηθούν διαδικασίες που να μην επιτρέπουν την διακίνηση χρημάτων και κεφαλαίων προς φορολογικούς παραδείσους. Θα μπορούσαν να καταργήσουν τις υπεράκτιες εταιρείες και τις άλλες εταιρικές μορφές ευκολίας που έχουν επινοηθεί μόνο για έναν λόγο: την φορολογική ασυλία. Θα μπορούσαν κάλλιστα να φορολογούν τα κεφάλαια που βγαίνουν στο εξωτερικό με την μορφή αμοιβών, μερισμάτων, κερδών και τόκων που σε ετήσια βάση υπερβαίνουν τα 12 δις ευρώ για την Ελλάδα, όπως και με την μορφή τοποθετήσεων σε ομόλογα, έντοκα γραμμάτια, παράγωγα και ρέπος στο εξωτερικό, τα οποία υπερβαίνουν τα 30 δις ευρώ ετήσια για την Ελλάδα. Αντί γι’ αυτό κυκλοφορούν λίστες που στήνονται από μαγειρεία στο παρασκήνιο για να εξυπηρετήσουν αλλότριους σκοπούς.

Αν θέλαμε να είμαστε σοβαροί θα λέγαμε πώς η μόνη χρησιμότητα που θα μπορούσε να έχει η λίστα Λαγκάρντ για την Ελλάδα είναι σαν απόδειξη των εκβιασμών και των πιέσεων που ασκήθηκαν σε βάρος της χώρας προκειμένου να αποδεχθεί το καθεστώς των μνημονίων και της εκποίησής της. Αν είχαμε σοβαρή δικαιοσύνη και εισαγγελικές αρχές θα διεξαγόταν  έρευνα με κύριο αντικείμενο αυτό, δηλαδή τον εκβιασμό πολιτικών προσώπων από ξένες δυνάμεις προκειμένου να αποδεχτούν δεσμεύσεις εναντίον της χώρας. Για τον σκοπό αυτό θα έπρεπε να αιτηθούν πρακτικά συνεδριάσεων και συναντήσεων με την κ. Λαγκάρντ, αλλά και με άλλους. Να ανακρίνουν διπλωματικό και πολιτικό προσωπικό, κοκ. Ο λόγος είναι απλός. Αν αποδειχθεί ότι έλληνες πολιτικοί εκβιάστηκαν να αποδεχθούν δανειακές συμβάσεις, μνημόνια, μυστικές συμφωνίες, κ.ά., τότε όλες οι δεσμεύσεις που ανέλαβε η χώρα ως απόρροιά τους θεωρούνται άκυρες (βλ. Συνθήκη της Βιέννης, 1966).

Τι κρύβει η όλη επιχείρηση «κάθαρσης»;

 

Όμως με τον τρόπο που διακινείται η λίστα Λαγκάρντ από δικαιοσύνη, κυβέρνηση και πολιτικές δυνάμεις έχει σαν στόχο να «καεί» ως πειστήριο εκβιασμού και πιέσεων. Οι εμπνευστές και οι διακινητές της επιδιώκουν άλλα πράγματα:

Πρώτο: Να κρατήσουν την κοινωνία και την πολιτική αιχμάλωτη των λιστών που κατασκευάζονται στο σκοτάδι από μηχανισμούς εντός και εκτός Ελλάδα με ποικίλους σκοπούς. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά την λίστα Λαγκάρντ εμφανίστηκε άλλη λίστα με 50 χιλιάδες και ονόματα που τοποθέτησαν καταθέσεις τους στο εξωτερικό. Πώς συγκροτήθηκε αυτή η λίστα, κανείς δεν γνωρίζει, ούτε μπορεί να ελέγξει. Η μοναδική της χρησιμότητα είναι να εθιστεί το κοινό στην ανάγκη δήμευσης των ιδιωτικών καταθέσεων, όσων δεν θα μπορούν να δικαιολογήσουν το ύψος τους με βάση τα εισοδήματά τους. Ξεκινούν στοχοποιώντας, επιλεκτικά, όσους έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό για να προχωρήσουν κατόπιν σε όλους εκείνους που εξακολουθούν να διαθέτουν καταθέσεις. Πολύ σύντομα θα κληθούν να αποδείξουν το «πόθεν έσχες» και όταν δεν θα μπορούν, το κράτος θα προχωρεί σε δήμευση με την μορφή φορολογίας. Αν προσέξετε καλά μιλούν μόνο για καταθέσεις και όχι για κεφάλαια. Η εξαγωγή κεφαλαίων και επομένως όσων βρίσκονται πίσω της – κυρίως μεγαλοκαρχαρίες της χρηματαγοράς και των επιχειρήσεων – είναι στο απυρόβλητο. Όσοι προβαίνουν σε εξαγωγή κεφαλαίου μπορούν να το κάνουν ελεύθερα και χωρίς να επιβαρύνονται με φόρους.

Δεύτερο: Να στηθεί μια ακόμη στημένη επίδειξη αυτοκάθαρσης του πολιτικού συστήματος με προανακριτικές επιτροπές της Βουλής. Η μόνη χρησιμότητα των επιτροπών αυτού του είδους της Βουλής είναι να βγάζουν λάδι ακόμη και τον πιο εγκληματία πολιτικό. Οι προτάσεις προανακριτικής έχουν σαν μόνο στόχο, είτε περιλάβουν μαζί με τον Παπακωνσταντίνου, τον Βενιζέλο, τον Παπαδήμο και Παπανδρέου, είτε όχι, να υπάρξει δεδικασμένο παραγραφής και αθώωσης για όλους εκείνους που συμμετείχαν στην επιχείρηση ξεπουλήματος της χώρας. Κι ενώ θα η όποια επιτροπή της Βουλής θα δίνει συγχωροχάρτι στους πολιτικούς, οι υπόλοιποι θα έχουν την ευκαιρία να ξιφουλκούν και να αλληλοκατηγορούνται χωρίς αντικείμενο. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζεται αφενός η διατήρηση του θέματος στα πρωτοσέλιδα της δοτής ενημέρωσης, όπου θα δίνεται η δυνατότητα σε όλους τους πολιτευτές όλων των αποχρώσεων να κάνουν επίδειξη κοινοβουλευτικής πρόζας με δεκάρικους για την αναγκαία πάταξη της πολιτικής διαφθοράς και άλλα παρόμοια που δεν έχουν κανένα πρακτικό αντίκρισμα. Κι ενώ με τις πράξεις τους εξασφαλίζουν την δεδικασμένη ασυλία των ενόχων, θα μπορεί άνετα η αντιπολίτευση να δείχνει ως υπεύθυνη την συμπολίτευση για κάτι που θα έχει τελεστεί.

Τρίτο: Πρέπει πάση θυσία όχι μόνο να εκτονωθεί με ασφάλεια για το πολιτικό σύστημα η δίκαιη κοινωνική οργή εναντίον των πολιτικών, αλλά και να αποσοβηθεί κάθε πιθανότητα να αντιμετωπίσουν πρωθυπουργοί, υπουργοί και βουλευτές όλων των παρατάξεων την κατηγορία περί εσχάτης προδοσίας που τους έχει απαγγείλει ήδη ο ελληνικός λαός. Αυτός είναι και ο μεγαλύτερος τρόμος τους. Μήπως και βρεθούν στην ανάγκη να λογοδοτήσουν για εσχάτη προδοσία. Κι αυτή την πιθανότητα δεν την τρέμουν μόνο όσοι στήριξαν την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας υπέρ ξένων δυνάμεων, που συνιστά καραμπινάτη πράξη εθνικής προδοσίας, αλλά και η αντιπολίτευση γιατί θα πρέπει να εξηγήσει τους λόγους που δεν θέλησε να σταματήσει αυτό το έγκλημα διαλύοντας την Βουλή με κάθε μέσο και τρόπο, ως ορίζει το Σύνταγμα στο ακροτελεύτιο άρθρο του. Είναι τυχαίο που ακόμη και τώρα κανένα κόμμα στην Βουλή δεν θέτει θέμα 120 παράγραφος 3 για κανέναν των κυβερνήσεων που πρόδωσαν και ξεπούλησαν την χώρα; Μιλάνε για σύσταση προανακριτικής στη Βουλή για πλημμελήματα δίνοντας συγχωροχάρτι για την μεγαλύτερη εθνική προδοσία που έχει δραπραχθεί εναντίον του ελληνικού λαού στην ιστορία αυτού του τόπου.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να αναστηθεί, δεν μπορεί να βρεθεί στο δρόμο της δημοκρατίας, αν δεν καθίσουν στο σκαμνί όλοι οι υπαίτιοι, όλοι οι δωσίλογοι και οι συνοδοιπόροι τους. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική λύση του πολιτικού δράματος που βιώνει η χώρα και ο λαός της, αν δεν υπάρξει μια νέα Δίκη όλων των Δωσίλογων από ένα ειδικό ορκωτό δικαστήριο που να εκφράζει την θέληση του ελληνικού λαού. Δεν μπορεί να υπάρξει ούτε καν υποψία κράτους δικαίου σ’ αυτήν την χώρα, δεν μπορεί να αποκατασταθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα και η εθνική αξιοπρέπεια του λαού αν δεν δικαστεί με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας μέχρι και ο τελευταίος πολιτευτής, ή υπηρεσιακός παράγοντας, ή συνεργός που συνέργησε στην αμαχητί παράδοση της χώρας σε ξένες δυνάμεις με σκοπό την εξόντωση του πληθυσμού της και την μαζική της εκποίηση. Πολιτική δύναμη που δεν υιοθετεί αυτό το αίτημα, δεν μπορεί να θεωρείται δύναμη πατριωτική, δημοκρατική και φυσικά προοδευτική.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ στις 5:17 μ.μ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΟΥ Ε.ΠΑ.Μ.

 

 

11-1-2013

 

Συναγωνιστές/στριες,

 

έχουμε τη μεγάλη ευτυχία να παρευρεθούμε την Δευτέρα, 14-1-2013 σε μια λαμπρή τελετή! Οι δωσίλογοι έχουν "πάρτυ"

και σκοπεύουν να αλληλοβραβευθούν.

 

Ο ΙΟΒΕ που είχε Πρόεδρο τον Στουρνάρα, βραβεύει τον Παπαδήμο για τα κατορθώματά του. Είμαστε καλεσμένοι

όλοι οι Επαμίτες και οι Επαμίτισες, καθώς και άλλα Κινήματα και Φορείς.

 

Επειδή είμαστε πολλοί και αγριεμένοι, δεν θα μας δεχθούν στις ζεστές αίθουσες με τα μεζεδάκια και τα ποτά.

Δεν μπορούμε όμως να λείψουμε απ΄αυτή τη βράβευση και θα συγκεντρωθούμε απέξω, στο κρύο, στην 

Πλατεία Κεφαλαρίου στην Κηφισιά με τις σημαίες, τα πανό, τις πικέττες και τις ντουντούκες μας.

 

Πάμε να τους χαλάσουμε τη "φιέστα"!

 

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ την Δευτέρα 14-1-2013 στις 18.00 στο Αλσος Κηφισιάς (Τροχονόμος), 

προκειμένου να πάμε με πορεία στο χώρο της "τελετής".

 

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Το Οργανωτικό Γραφείο

 

http://epambp.blogspot.gr/2013/01/blog-post_7.html

 

 

 

---

 

 

Επισκεφθείτε μας στους Ιστότοπους:

Ε.ΠΑ.Μ. - ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ * ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ Ε.ΠΑ.Μ. * ΤΟ Ε.ΠΑ.Μ. ΣΤΟ FACEBOOK * ΤΟ Ε.ΠΑ.Μ. ΣΤΟ TWITTER *  ΚΑΝΑΛΙ Ε.ΠΑ.Μ. ΣΤΟ YOUTUBE * BLOG ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ * Ο ΚΑΖΑΚΗΣ ΣΤΟ FACEBOOK * ΕΚΠΟΜΠΗ Α.Ε. * Ε.ΠΑ.Μ. ΝΟΤΙΟΥ ΤΟΜΕΑ * Ε.ΠΑ.Μ. ΒΟΡΕΙΟΥ ΤΟΜΕΑ * Ε.ΠΑ.Μ. ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ * Ε.ΠΑ.Μ. ΠΕΙΡΑΙΑ * Ε.ΠΑ.Μ. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ * BLOG ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΥΠΡΙΩΤΗ * ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ Ε.ΠΑ.Μ. ΣΤΟ FACEBOOK

 

Το Μνημόνιο γέμισε δυστυχία την Ελλάδα.

Του Γιώργου Δελαστίκ

Ανατριχιαστικά είναι τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) και αφορούν στις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της μνημονιακής πολιτικής που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις πρωτίστως του Γιώργου Παπανδρέου και δευτερευόντως…
του Λουκά Παπαδήμου.
Το πιο συγκλονιστικό στοιχείο, αποκαλυπτικό της δραματικής επιδείνωσης της κατάστασης των ελληνικών νοικοκυριών είναι ότι το 2011 βρέθηκαν κάτω από το επίσημα αναγνωριζόμενο από την ΕΕ επίπεδο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού 400.000 περισσότεροι Ελληνες από το 2010, όταν και πάλι είχαν αυξηθεί υπέρμετρα. Αυτό σημαίνει ότι το 2011 οι επισήμως αναγνωριζόμενοι ως φτωχοί στην Ελλάδα (όσοι δηλαδή είχαν εισόδημα μικρότερο από τις 5.950 ευρώ) ανήλθαν στον εφιαλτικό αριθμό των 3.403.000 ανθρώπων! Το ένα τρίτο του ελληνικού πληθυσμού δηλαδή είναι πλέον… φτωχοί με τη βούλα της ΕΕ και του επίσημου κράτους!
Πρέπει να διευκρινίσουμε ότι το όριο της φτώχειας δεν μένει αμετάβλητο. Αλλάζει κάθε χρόνο και είναι ποσοστό (60%) του μέσου εισοδήματος της χώρας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όταν μειώνεται το εισόδημα του πληθυσμού συνολικά, όπως συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία κ.λπ. εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, πέφτει χαμηλότερα και το όριο της φτώχειας, τη στιγμή βεβαίως που κάθε άλλο παρά μειώνονται οι ανάγκες ή πέφτουν οι τιμές.
Ετσι η ζωή γίνεται ακόμη πιο δύσκολη για τους φτωχούς. Για να καταλάβουμε συγκεκριμένα τι εννοούμε, αρκεί να αναφέρουμε ότι το 2010 το όριο της φτώχειας ήταν 7.178 ευρώ – δηλαδή 1.270 ευρώ περισσότερο εισόδημα! Η κατάσταση είναι τραγική σε εκείνες τις οικογένειες που έχουν μόνον έναν ενήλικα και παιδιά που εξαρτώνται από αυτόν. Στις οικογένειες αυτές το ποσοστό της φτώχειας ανήλθε το 2011 στο δραματικό ύψος του 43,2%. Αυξήθηκε δηλαδή λόγω της μνημονιακής πολιτικής μέσα σε έναν και μόνο χρόνο κατά δέκα (!) εκατοστιαίες μονάδες από το ήδη υψηλότατο 33,4% που βρισκόταν το 2010.
Μια σειρά ακόμη από «μαύρα μαντάτα» έρχεται από την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat) για τη χώρα μας στους τομείς τόσο της ανεργίας όσο και της απώλειας διαθέσιμου εισοδήματος. Η ανεργία έχει εκτιναχθεί σε πρωτοφανή ύψη-ρεκόρ από τη δημιουργία της Ευρωζώνης φτάνοντας το 11,8%, πράγμα που σημαίνει ότι μόνο στις 17 χώρες της Ευρωζώνης οι άνεργοι ανήλθαν τον Νοέμβριο του 2012 σε 18,8 εκατομμύρια άτομα. Αυξήθηκαν δηλαδή οι άνεργοι κατά 2 ολόκληρα εκατομμύρια ανθρώπους σε σχέση με τον Νοέμβριο του 2011.
Σε αυτή την ανελέητη κοινωνική σφαγή, η Ισπανία με 26,6% και η Ελλάδα με 26% κατέχουν τις δύο πρώτες θλιβερές θέσεις. Στον αντίποδα βρίσκονται η Αυστρία, όπου τον Νοέμβριο η ανεργία βρισκόταν μόλις στο 4,5%, το Λουξεμβούργο με 5,1% και η Γερμανία με 5,4%. Ούτε μία ούτε δύο, αλλά είκοσι (!) και πλέον εκατοστιαίες μονάδες χώριζαν τους δείκτες ανεργίας της Ελλάδα από εκείνους των «γερμανικών» κρατών. Και σε επίπεδο συνολικά της ΕΕ, η ανεργία έσπασε ρεκόρ εικοσαετίας. Φτάσαμε ήδη δηλαδή στα επίπεδα της «κοινωνικής ερήμου» που ακολούθησε την κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Τότε δηλαδή που έγινε και η γερμανική επανένωση, με τη Δυτική Γερμανία να διαλύει κυριολεκτικά όλες τις επιχειρήσεις της Ανατολικής Γερμανίας, για να εκλείψει ο ανταγωνισμός προς τις δυτικογερμανικές, αφήνοντας πολλά εκατομμύρια Ανατολικογερμανούς εργαζόμενους άνεργους, θύματα στον βωμό των συμφερόντων των νικητών Δυτικογερμανών.
Είκοσι ολόκληρα χρόνια αργότερα βλέπουμε να αναβιώνει ο φρικτός χορός των κοινωνικών ερειπίων εκείνης της εποχής μέσα στους κόλπους της ίδιας της ΕΕ των 27 χωρών-μελών, αλλά και της Ευρωζώνης με τα 17 κράτη που τη συναπαρτίζουν. Τα μνημόνια πάντως δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Σύμφωνα με έκθεση της Κομισιόν, από το 2009 έως και το 2011 συμπεριλαμβανόμενο, η Ελλάδα υπέστη την πιο βίαιη μείωση του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών.
Η μείωση αυτή ήταν υπερδιπλάσια των αντίστοιχων απωλειών της δεύτερης Ισπανίας: Τα ελληνικά νοικοκυριά έχασαν το 17% του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματός τους κατά μέσο όρο, ενώ τα ισπανικά το 8%, τα κυπριακά το 7% και τα ιρλανδικά το 5%. Την ίδια ώρα, τα νοικοκυριά της Γερμανίας και της Γαλλίας είδαν το διαθέσιμο εισόδημά τους να αυξάνεται, έστω και οριακά. Και μιλάμε για μέχρι και το 2011, όχι ακόμη για το 2012, όπου επήλθε πολύ μεγαλύτερη εισοδηματική κατάρρευση. Ρήμαξε τα πάντα τελικά η μνημονιακή πολιτική.
Από: ethnos.gr

ΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΧΩΡΑ; Κράτος-Ενέχυρο: Φέρνουν νόμο-όνειδος με το οποίο υποθηκεύεται το κράτος στους δανειστές!

Ενα νόμο-όνειδος που καθιστά την Ελλάδα κράτος-ενέχυρο πρόκειται να καταθέσει την Δευτέρα η κυβέρνηση στην Βουλή. Με το νόμο αυτό κωδικοποιείται η πρόβλεψη του Μνημονίου που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση Παπαδήμου ττον περασμένο Φεβρουάριο σύμφωνα με την οποία το σύνολο της κρατικής περιουσίας της…. Ελλάδας τίθεται στην διάθεση των ξένων δανειστών σε περίπτωση που δεν καταστεί δυνατή η αποπλήρωση των δανείων που έδωσαν οι ξένοι για να πληρωθούν πάλι τα δικά τους δάνεια! 

Aλλά μέχρι στιγμής δεν είναι ενεργοποιηθεί με την ψήφιση σχετικού νόμου, αφού πρόκειται για έναν ντροπιαστικό νόμο για όποιον αισθάνεται Έλληνας και σίγουρα θα ξεσηκώσει σντιδράσεις.
Εφ’εξής δεν θα εξαιρείται κανένα περιουσιακό στοιχείο του Κράτους -ούτε και της Τραπέζης της Ελλάδος- από την συντηρητική ή αναγκαστική κατάσχεση εκ μέρους των δανειστών, σε περίπτωση που η Ελλάδα αθετήσει τις πληρωμές των δανείων που λαμβάνει.
Αυτό, δεδομένης της αδυναμίας της Ελλάδας, σημαίνει ότι ΟΠΟΤΕ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ σταματούν να δίνουν δόσεις και ξεκινούν τις κατασχέσεις κρατικής περιουσίας (ακόμα και οι Καρυάτιδες στην φωτό), αλλά όχι μόνο: Και οι ιδιώτες βρίσκονται στο έλεος των δανειστών με την έννοια ότι ισχύουν οι διαδικασίες αναγκαστικής απαλλοτρίωσης για λόγους δημοσίου συμφέροντος!
Αυτά τα εξευτελιστικά προβλέπει μία από τις πέντε Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου που υπέγραψε η Κυβέρνηση επειδή το είχαν θέσει οι δανειστές ως προαπαιτούμενο για τις δόσεις αναχρηματοδότησης των δανείων τους.
Ο  νόμος έρχεται να ψηφιστεί με την διαδικασία του “κατεπείγοντος” - ενώ όλοι ασχολούνται με την γελοία υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ όπου η κυβέρνηση παραπέμπει τους μισούς ενόχους και αθωώνει τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Ευάγγελο Βενιζέλο - και κανείς από τα μέλη της Εθνικής Αντιπροσωπείας που θα τον ψηφίσουν δεν πρέπει να είναι υπερήφανος στην υπόλοιπη ζωή του για την θετική ψήφο που θα δώσει στο νόμο που θα μετατρέπει την Ελλάδα σε ένα ενέχυρο λήψης δανείου για να πληρωθεί ένα άλλο τοκογλυφικό δάνειο..
Ο νόμος αυτός θα εισαχθεί στη Βουλή την Παρασκευή, αμέσως μετά την ψήφιση του φορολογικού νομοσχεδίου και θα ψηφιστεί την Δευτέρα, με εντολή Γιάννη Στουρνάρα.
Η εξευτελιστική διάταξη (αλήθεια, τι χώρα θα παραδώσουν αυτοί που υπογράφουν τέτοια πράγματα;) είχε περιληφθεί στην πράξη νομοθετικού περιεχομένου (ΦΕΚ 240/2012) η οποία τροποποιεί τους κανόνες της δανειακής σύμβασης. Εκεί ορίζεται ότι «ούτε το δικαιούχο κράτος μέλος, ούτε η Τράπεζα της Ελλάδος, ούτε κανένα από τα αντίστοιχα περιουσιακά τους στοιχεία εξαιρούνται, λόγω εθνικής κυριαρχίας ή για άλλο λόγο, της δικαιοδοσίας, κατάσχεσης-συντηρητικής ή αναγκαστικής εκτέλεσης σε σχέση με οποιοδήποτε ένδικο βοήθημα ή διαδικασία σχετικά με τη σύμβαση τροποποίησης».
Ουσιαστικά ενσωματώνεται έτσι στο εθνικό δίκαιο ο όρος πως όλα τα περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού Κράτους και τα πάσης φύσεως ιδιοκτησιακά δικαιώματά του υπόκεινται σε κατάσχεση, ακόμα και τα ιδιωτικά, αν το ζητήσουν οι δανειστές.
Το ζήτημα είναι ότι τα παραπάνω είτε έχουν επικυρωθεί, είτε πρόκειται να εικυρωθούν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια. Του οποίου τα λόγια περί “φιλοπατρίας” περισσεύουν, αλλά όχι οι πράξεις του…