Δ. ΚΑΖΑΚΗΣ: Αναμένονται δραματικές εξελίξεις

«Πρέπει να περιμένουμε μέσα στην άνοιξη ή και το καλοκαίρι, δραματικές εξελίξεις που αφορούν και τη χώρα μας και αφορούν και συνολικότερα και την ευρωζώνη», σχολίασε ο γραμματέας του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (ΕΠΑΜ) Δημήτρης Καζάκης, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που
παραχώρησε το πρωί της Κυριακής (17/3) στην αίθουσα «Συμπόσιο» στη Νέα Ηρακλείτσα..

Ο κ. Καζάκης αρχικά επεσήμανε τρία πράγματα.


«Το πρώτο είναι αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες στην Κύπρο. Πέρα από τις προφανείς προεκτάσεις που έχει, πολιτικές και οικονομικές για το νησί θα πρέπει να πούμε ότι μια τέτοια ενέργεια υποδηλώνει πανικό σε σχέση με τα επιτελεία της Ευρωζώνης. Σημαίνει ότι η φούσκα των καλών προσδοκιών που δημιουργούσαν όλο το προηγούμενο διάστημα είτε ο κ. Ντράγκι, είτε ο κ. Όλι Ρεν ή οι υπόλοιποι έσκασε. Για να επιτεθούν έτσι, με τόσο άγαρμπο και άμεσο τρόπο στο τραπεζικό σύστημα μιας χώρας, σημαίνει ότι τα πράγματα, όχι στενεύουν απλά, αλλά πάμε σε δραματικές εξελίξεις. Και αν για μια οικονομία όπως ήταν της Κύπρου επιτέθηκαν με αυτόν τον τρόπο απλά φανταστείτε τι θα γίνει στην Ελλάδα το επόμενο δίμηνο ή τρίμηνο. Ακόμη δεν έχει βγει το πόρισμα της τελευταίας επίσκεψης που έκανε η τρόικα για το νέο κύμα επίθεσης στην ελληνική οικονομία», παρατήρησε.
«Το δεύτερο είναι, και έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, πως αυτό που έγινε στην Κύπρο, οφείλει να ανοίξει μια συζήτηση πάλι για τη μετεξέλιξη της Ευρωζώνης.


Αν με το έτσι γουστάρω και το έτσι θέλω, κουρεύονται καταθέσεις σε μια χώρα, τότε τι ακριβώς θα συμβεί στο περίφημο ενιαίο τραπεζικό χώρο που έχουν ιδρύσει στην Ευρωζώνη.

Ενιαίος τραπεζικός χώρος δηλαδή κουρεύω και αρπάζω καταθέσεις από οπουδήποτε μπορώ, και όποτε θέλω με απλή απόφαση του κ. Ντράγκι από την ΕΚΤ ή από οποιοδήποτε άλλο όργανο σκαρφιστούν αυτοί να φτιάξουν», τόνισε και συμπλήρωσε πως

«το τρίτο βασικό ζήτημα είναι ότι πλέον μια χώρα που δέχεται μια τέτοια επίθεση, δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της. θα δούμε εξελίξεις δραματικές.Θα καταρρεύσει συνολικά όχι μόνο ο κοινωνικός ιστός στην Κύπρο, αυτό άλλωστε, έτσι κι αλλιώς δεν τους ενδιαφέρει γι’ αυτό και εφαρμόζουν αυτές τις πολιτικές στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, θα καταρρεύσει ολοκληρωτικά η οικονομία του νησιού. Και αυτό δεν τους ενδιαφέρει μια και θα είναι προσάρτημα ουσιαστικά της ευρωζώνης τουλάχιστον όπως διαμορφώνεται».


«Τα λέμε όλα αυτά για να καταλάβουμε ότι το κορδόνι με το οποίο μας έχουν δέσει και απλά μας αμολάνε καλούμπα κάθε λίγο έχει τελειώσει. Δηλαδή θέλουν να ξεμπερδεύουν με τις προβληματικές, τις λεγόμενες μη βιώσιμες οικονομίες όπως είναι η Ελλάδα. Άρα πρέπει να περιμένουμε μέσα στην άνοιξη ή και το καλοκαίρι, δραματικές εξελίξεις που αφορούν και τη χώρα μας και αφορούν και συνολικότερα και την ευρωζώνη», ανέφερε.

«Η αντιπολίτευση λειτουργεί μόνο και μόνο για να υπάρξει συμπολίτευση»

Όπως είπε, «ένα επίσης πολύ σημαντικό ζήτημα είναι ότι αν συμβαίνουν όλα αυτά, τα προφανή, δεν λέμε κάτι τρομερό, το λέει όλη η διεθνή οικονομική κοινότητα μετά από την εξέλιξη, τότε γιατί τα πολιτικά κόμματα στο σύνολό τους, και ειδικά η αντιπολίτευση γιατί η συμπολίτευση είναι λογικό, δεν ανοίγει καν θέμα εξελίξεων στην Ευρωζώνη.


Δεν άνοιξε ποτέ ζήτημα για το ότι από την 1η Ιανουαρίου 2013 έχει επιβληθεί το δημοσιονομικό σύμφωνο σε ολόκληρη την Ευρωζώνη, που καταργεί ακόμη και τη δυνατότητα σύνταξης προϋπολογισμού για κάθε χώρα. Πρέπει όλα αυτά να συντάσσονται με οδηγίες και άμεση επέμβαση των ευρωπαϊκών οργάνων. Δεν άνοιξε θέμα ενιαίου τραπεζικού χώρου.

Δεν άνοιξε θέμα ευρωπαϊκής ομοσπονδίας. Τίποτα από όλα αυτά δεν τα συζητάει η λεγόμενη αντιμνημονιακή αντιπολίτευση. Το μόνο που συζητάει είναι πως θα διαχειριστεί καλύτερα το ήδη υπάρχον πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούμε ήδη, δηλαδή με το ευρώ, με τις πολιτικές που εφαρμόζονται και όλα αυτά. Άρα εδώ ξεκαθαρίζει το τοπίο σχετικά με το τι ταυτότητα έχει η αντιπολίτευση. Δυστυχώς η αντιπολίτευση λειτουργεί μόνο και μόνο για να υπάρξει συμπολίτευση, για να μπορεί να επιβιώνει δηλαδή η συμπολίτευση. Και δεν ανοίγει κανένα από τα κορυφαία στρατηγικά ζητήματα που αφορούν τόσο τη χώρα όσο και το λαό της».
Σημείωσε πως «ξεχνώντας το εθνικό πεδίο δράσης και παρέμβασης αυτή η αντιπολίτευση -και μάλιστα στο όνομα του ευρωπαϊσμού, καθότι όλες οι δυνάμεις, εκτός από το ΚΚΕ που είναι στον κόσμο του, θεωρούν ότι το εθνικό πεδίο λίγο έως πολύ έχει τελειώσει και πρέπει να παρεμβαίνουν σε επίπεδο ευρωπαϊκό- έχουν ξεχάσει και το ευρωπαϊκό πεδίο παρέμβασης.

Όλες αυτές οι εξελίξεις που αφορούν όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς -και έχουμε πρωτογενώς αντιδράσεις, έχουμε την Ιταλία να ξεσηκώνεται και να έχουμε το φαινόμενο Γκρίλο, έχουμε ανάλογα κινήματα να εμφανίζονται στη Γαλλία, εμφανίστηκε κόμμα ενάντια στο ευρώ στη Γερμανία, όπου οι δημοσκοπήσεις του δίνουν 10-15%, στην Ισπανία για πρώτη φορά συγκροτήθηκε λαϊκό κίνημα που λέγεται «10 Μαρτίου» και έχει ανάλογα προτάγματα όπως το ΕΠΑΜ και πρωταγωνιστεί στις μεγάλες διαδηλώσεις στην Ισπανία, ανάλογο γίνεται στην Πορτογαλία- δεν ενδιαφέρουν τους λεγόμενους ευρωπαϊστές. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το πώς θα είναι ομοτράπεζοι των τραπεζιτών και των μεγάλων αξιωματούχων της ευρωζώνης.

Γι’ αυτό και ο δικός μας προβληματισμός κατατείνει στο να επιταχύνουμε τις εξελίξεις, το ταχύτερο δυνατό στην Ελλάδα. Να επιταχύνει τις εξελίξεις ο λαϊκός παράγοντας, γιατί δεν μπορούμε να περιμένουμε από πουθενά αλλού κάποια θετική εξέλιξη, και ο λαϊκός παράγοντας μπορεί να επιταχύνει μόνο αν συνειδητοποιήσει ότι πρέπει το επόμενο τρίμηνο ή τετράμηνο, να αποτελέσει την κορύφωση της αντιπαράθεσής του με το καθεστώς κατοχής».
«Η κορύφωση της αντιπαράθεσής του πρέπει να ξεκινήσει από κάτι πολύ απλό: γενικευμένη παύση πληρωμών προς το κράτος. Να σταματήσουμε για δύο έως τρεις μήνες να αποδίδουμε οτιδήποτε συνολικά, με οργανωμένο τρόπο. Δεν είναι κάτι τρομερό, ούτε θα μας κυνηγήσει κανείς ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Όμως αυτοί θα πάθουν μεγάλο πλήγμα ιδιαίτερα σε μια περίοδο που ετοιμάζονται να ζητήσουν άλλα 8,8 δις πρόσθετες επιβαρύνσεις στον Έλληνα πολίτη είτε αυτό είναι με φορολογικό τρόπο, είτε με οριζόντιες δαπάνες ή με περικοπές κλπ.


Γι’ αυτό θα είναι κρίσιμο το να μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε παύση πληρωμών συλλογικά ώστε να είναι εύκολο να ανατραπεί η υπάρχουσα κυβέρνηση στο σύνολό της, και βεβαίως να τεθεί το θέμα από τον ίδιο τον λαό ότι όχι μόνο δεν αντέχουμε, αλλά αυτός ο τόπος μας ανήκει και οφείλουμε να τον κερδίσουμε εμείς έτσι ώστε να μπορεί να ευημερήσει κατά κύριο λόγο η νέα γενιά την οποία εξοντώνουν μαζικά. Με αυτό το σκεπτικό, το ΕΠΑΜ θα κάνει τα αδύνατα δυνατά μαζί με τις υπόλοιπες συλλογικότητες, πρωτοβουλίες πολιτών που σέβονται τον εαυτό τους και δεν έχουν ξεπουληθεί δια μέσω των κομματικών παρατάξεων στα ισχυρά συμφέροντα, ώστε να κινητοποιηθεί αυτή η παθητική αντίσταση κατ’ αρχήν, γιατί το να μην πληρώνουμε είναι μια μορφή παθητικής αντίστασης.

Μνα το πούμε μη συνεργασία με τον κατακτητή. Ταυτόχρονα να κορυφωθούν οι με αυτοτέλεια πρωτοβουλίες των κινημάτων, έτσι ώστε να υπάρξει αυτό που ποθούμε όλοι και νομίζω είναι αναγκαίο, μια εθνική λαϊκή ενότητα από τα κάτω που μπορεί να επιτρέψει να μην ξεγελαστεί ξανά ο λαός, να μην πέσει σε παγίδα, και να τελειώνουμε το ταχύτερο δυνατό με τη ληστοσυμμορία», κατέληξε.

πηγή :http://www.triklopodia.gr

«ΕΞΩ Η ΚΥΠΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ!»

ΚΥΡΙΑΚΉ, 31 ΜΑΡΤΊΟΥ 2013

«ΕΞΩ Η ΚΥΠΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ!»

του Γιώργου Δελαστίκ

Ξεκάθαρη είναι η θέση: «Ναι, η Κύπρος πρέπει να φύγει από το ευρώ! Τώρα!» Η αιτιολογία είναι επίσης σαφέστατη: « Ο λόγος είναι απλός. Η παραμονή στο ευρώ σημαίνει μια απίστευτα σοβαρή οικονομική δυσπραγία, η οποία θα διαρκέσει για πολλά χρόνια, ενώ η Κύπρος θα προσπαθεί να φτιάξει ένα νέο τομέα εξαγωγών. Φεύγοντας από το ευρώ και αφήνοντας το νέο της νόμισμα να διολισθήσει ομαλά, θα επιτάχυνε σε μεγάλο βαθμό την ανοικοδόμηση… Αν δεν φύγει, μιλάμε τουλάχιστον για ελληνικά επίπεδα λιτότητας ή χειρότερα, σε μια οικονομία της οποίας τα βασικά στοιχεία, λόγω της κατάρρευσης των υπεράκτιων τραπεζών, είναι πολύ χειρότερα από όσο υπήρξαν ποτέ στην Ελλάδα»!

Ορθότατες, πεντακάθαρες θέσεις. Μόνο που ο συντάκτης τους δεν ανήκει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπως ίσως υποθέσατε. Δεν είναι καν αριστερός. Πρόκειται για τον …Πολ Κρούγκμαν (!) – τον Αμερικανό προοδευτικό οικονομολόγο που έχει τιμηθεί με βραβέιο Νόμπελ και το άρθρο του, αποσπάσματα του οποίου προαναφέρθηκαν, δημοσιεύθηκε στους Ταίμς της Νέας Υόρκης. Άρα το ζήτημα....
της αποχώρησης της Κύπρου από το Ευρώ έχει φύγει πια από τους κύκλους της ριζοσπαστικής Αριστεράς και κινείται πλέον και εξετάζεται ως ενδεχόμενο και σε κορυφαίους αστικούς κύκλους. Και όχι μόνο η έξοδος από την ευρωζώνη της Κύπρου, της Ελλάδας ή της Πορτογαλίας. «Η διάσπαση της ευρωζώνης πλησιάζει διακριτικά ακόμη πιο κοντά» ήταν π.χ. , ο τίτλος άρθρου στους Φαίνανσιαλ Τάιμς του Λονδίνου ενός εκ των κορυφαίων αρθογράφων της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία και επιρροή οικονομικώς εφημερίδας της Ευρώπης, του Βολφγκανγκ Μινχάου. «Με την παρούσα πολιτική, οι κυβερνήσεις (σ.σ. της ευρωζώνης) θα χρειαστεί να ασκήσουν βία για να συνεχιστεί η πορεία του ευρώ εναντίον των συμφερόντων των λαών. Δεν χρειάζεται να είναι ευρωσκεπτικιστής κανείς για να συμπεράνει ότι μια τέτοια νομισματική ένωση είναι επίσης και βαθιά ανήθικη» καταλήγει ο αρθογράφος.

Εύλογο είναι να έχει κανείς δυσπιστία προς τους Αμερικανούς και τους Βρετανούς, υποψιαζόμενος ότι προωθούν τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου, τα οποία προφανώς και βρίσκονται σε απόκλιση προς τα συμφέροντα της Γερμανίας. Το πράγμα όμως είναι σοβαρότερο. Το αντιλαμβάνεται κανείς βλέποντας τον τίτλο της γαλλικής εφημερίδας Μοντ την περασμένη Κυριακή: « Τα αντιγερμανικά αισθήματα παίρνουν φωτιά στη νότια Ευρώπη» έγραφε φαρδιά – πλατιά. «Αγκυλωτοί σταυροί και μουστάκια του Χίτλερ ανθίζουν στους δρόμους της Αθήνας και της Λευκωσίας. Το Βερολίνο ανησυχεί», τόνιζαν οι υπότιτλοι. «Όχι στο Τέταρτο Ράιχ» ήταν οι λέξεις με τις οποίες άρχιζε το δισέλιδο αφιέρωμα της γαλλικής εφημερίδας, αναφερόμενο σε αντιγερμανική διαδήλωση στην Αθήνα. Η πολιτική του Βερολίνου στις χώρες της ευρωζώνης «αδιαφορεί για τις εθνικές ιδιαιτερότητες και ξεχνάει τις καταστροφικές επιπτώσεις αυτής της πολιτικής στις κοινωνίες και το αίσθημα ταπείνωσης των κοινωνιών», υπογραμμίζει η Μοντ. Αν σκέπτονται έτσι ακόμη και οι Γάλλοι, οι κατ΄εξοχήν ωφελημένοι επί μισόν αιώνα από τη Γερμανία μέσω ΕΟΚ και ΕΕ, οι τελευταίοι σύμμαχοι του Βερολίνου πέρα από τα υποτελή προς την καγκελαρία κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, είναι προφανές ότι το μέλλον του ευρώ, οι πιθανότητες επιβίωσης της ευρωζώνης είναι πολύ πιο αμφισβητήσιμες από όσο έχουν αντιληφθεί οι Έλληνες.

Αυτό πλέον το αναγνωρίζουν και στην ίδια τη Γερμανία. «Το σπάσιμο του ταμπού» είναι ο τίτλος ανάλυσης του γερμανικού περιοδικού Ντερ Σπίγκελ στο τεύχος αυτής της εβδομάδας. Ήδη από τους υπότιτλους θέτει το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων: « Η διελκυστίνδα γύρω από τη σωτηρία της Κύπρου δείχνει μια διασπασμένη Ευρώπη. Ο Βορράς δεν θέλει να χρηματοδοτεί οάσεις μαύρου χρήματος, στο Νότο αυξάνεται η οργή κατά της Γερμανίας. Θα διαλυθεί η νομισματικής ένωση εξαιτίας των πολιτικών της αντιθέσεων;» γράφει το γερμανικό περιοδικό. «Τίποτα δεν είναι πια διασφαλισμένο από την αρπαγή του κράτους, κανένας λογαριασμός καταθέσεων, αλλά και κανένα σπίτι και κανένα διαμέρισμα», γράφει το περιοδικό. «Ήδη τώρα πολλοί τρομαγμένοι πολίτες συνειδητοποιούν ότι οι ασφαλιστές ζωής ή σύνταξης θα τους δώσουν πολύ λιγότερα χρήματα από όσα φαντάζονταν άλλοτε», προσθέτει. « Όπως και να τελειώσει το παιχνίδι πόκερ γύρω από το μικρό νησί της Μεσογείου, η ευρωζώνη έχει ήδη χάσει», ήταν το συμπέρασμα του Σπίγκελ. Δεν έχει σημασία κατά πόσο θα επαληθευθούν ή όχι οι εκτιμήσεις περί διάλυσης της ευρωζώνης επειδή το γράφουν το Σπίγκελ ή οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς. Άλλο έχει τεράστια πολιτική βαρύτητα – το ό,τι οι αστοί οι ίδιοι προβληματίζονται και συζητούν δημοσίως αν πρέπει να καταργήσουν το ευρώ. Η μόνη πολιτική δύναμη που δυστυχώς φαίνεται περιθωριοποιημένη σε όλες σχεδόν τις χώρες της ευρωζώνης από τη σύγκρουση για την τύχη του ευρώ είναι η Αριστερά με την ευρεία έννοια. Είτε παραμένει θλιβερή και αποκρουστική υποστηρίκτρια του ευρώ, είτε συνδέει γενικόλογα την κατάργηση του με την κατάρρευση του καπιταλισμού. Το πρόβλημα είναι ότι αν αφεθούν οι αστοί να αποφασίσουν και για την κατάργηση του ευρώ όπως αποφάσισαν και για τη δημιουργία του, τότε το πέρασμα στα εθνικά νομίσματα χωρίς τη λαϊκή παρέμβαση θα οδηγήσει σε περεταίρω επιδείνωση το συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας από τη σημερινή τραγική κατάσταση. Αδυνατώντας μέχρι στιγμής να βάλει τη δική της σφραγίδα, η Αριστερά πρέπει να προσπαθήσει πολύ περισσότερο να βρει γλώσσα επικοινωνίας με τις λαϊκές μάζες. Διαφορετικά, κινδυνεύει ο ιστορικός της ρόλος.

από το «ΠΡΙΝ»

Σε τροχιά λιτότητας και η Γαλλία

Σε τροχιά λιτότητας και η Γαλλί18:27, 01 Απρ 2013 | tvxsteamtvxs.gr/node/1243

Δυσάρεστα τα νέα για τους γάλλους συνταξιούχους μετά την έναρξη της εφαρμογής περικοπών σε συντάξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Στο μεταξύ ανεργία και δημοσιονομικό ταλανίζουν την κυβέρνηση.

Στην τροχιά της λιτότητας συμπαρασύρονται και οι Γάλλοι συνταξιούχοι με τα νέα φορολογικά μέτρα που μπαίνουν σε εφαρμογή από σήμερα, 1η Απριλίου. Από εδώ και στο εξής το  0,3% της σύνταξής θα παρακρατείται ως συμβολή για τα εξαρτημένα άτομα που λόγω ηλικίας έχουν χάσει την αυτονομία τους.

Το δεύτερο δυσάρεστο μέτρο αφορά στους συνταξιούχους του ιδιωτικού τομέα, που από σήμερα χάνουν την τιμαριθμική αναπροσαρμογή για τις συμπληρωματικές συντάξεις τους.

Το ανησυχητικό γι' αυτούς είναι ότι δεν αποκλείεται να εφαρμοσθεί το μέτρο αυτό και στις βασικές συντάξεις, πράγμα που άφησε να εννοηθεί ως πιθανό ο Φρανσουά Ολάντ στη συνέντευξη της Πέμπτης.

Προεδρικές προσπάθειες για ανάκτηση «συμπαθειών»

H πρόσφατη συνέντευξη του γάλλου προέδρου απασχολεί ακόμα τον γαλλικό τύπο, με τις σφυγμομετρήσεις να επιβεβαιώνουν ότι δεν έπεισε τους Γάλλους, αφού η πλειοψηφία τους σε ποσοστό μάλιστα 65 με 70% δεν πιστεύει ότι θα τα καταφέρει με την ανεργία, το δημοσιονομικό έλλειμμα και τη φορολογική μεταρρύθμιση.

Παρ’όλ’αυτά διατηρεί «συμπάθειες», αφού μια σχετική πλειοψηφία που κινείται στο 51 με 61% του αναγνωρίζει ότι έχει επιδείξει ως τώρα αποφασιστικότητα, ειλικρίνεια αλλά και κουράγιο. Ο Ολάντ επιθυμεί τώρα να ανατρέψει το αρνητικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί. Μετά τα λόγια απαιτούνται τώρα πράξεις και αυτό επιχειρεί και ο γάλλος πρωθυπουργός Ερό που έχει καλέσει νωρίς αύριο το πρωί τους υπουργούς του για να βάλει μπρος το μεγάλο εργοτάξιο που ο πρόεδρος Ολάντ ονόμασε «σοκ απλοποίησης» της γραφειοκρατίας.

Οι διοικητικές διαδικασίες για τις επιχειρήσεις, οι οποίες υποχρεούνται σε καταβολή έως και 3000 εγγράφων ετησίως, όπως είπε ο πρόεδρος, θα πρέπει να απλοποιηθούν με στόχο την ανάκτηση της χαμένης ανταγωνιστικότητας.

Πηγή: Deutsche Welle μέσω tvxs.gr

Έξοδος από τα πορνεία Ευρώ και Ε.Ε.

Έξοδος από τα πορνεία Ευρώ και Ε.Ε.

του Γιώργου Ρούση

Από τα τραγικά για τον κυπριακό λαό τελευταία συμβάντα, εκτιμώ ότι μπορούμε αβίαστα να βγάλουμε τα ακόλουθα πέντε σταράτα συμπεράσματα:

1) Όπως με την τουρκική εισβολή το 1974 αποδείχθηκε ότι η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ δεν διασφαλίζει καμία κυριαρχία, σήμερα αποδεικνύεται με τον πλέον ηχηρό τρόπο ότι η συμμετοχή στην Ε.Ε. ούτε την ευημερία ούτε βεβαίως την κυριαρχία των λαών διασφαλίζει.

2) Όταν μια αριστερή κυβέρνηση διαμορφώνει μια οικονομία όπως η κυπριακή, της οποίας η αναλογία του ΑΕΠ της με τις καταθέσεις των τραπεζών της είναι εντόνως δυσανάλογη υπέρ των δεύτερων, όταν αφήνει ασύδοτους τους τραπεζίτες να τζογάρουν επικίνδυνα και όταν θεωρεί επίτευγμα την εισροή μαύρου χρήματος, φουσκώνει μια φούσκα, η οποία αργά η γρήγορα θα σκάσει.

3) Είναι αδύνατον, όπως μας προτρέπει να πράξουμε ο ΣΥΡΙΖΑ και λοιπές φιλοευρώ δυνάμεις,....
να παραμένεις μέσα στα πορνεία του ευρώ και της Ε.Ε. και ταυτόχρονα να θεωρείς ότι μπορείς να διαπραγματευτείς με τους νταβάδες αυτών των πορνειών τη μη εκπόρνευση σου.

Εξηγούμαι: είτε πλανώνται πλάνην οικτρά είτε είναι συνειδητά υπηρέτες του γερμανικού ιμπεριαλιστικού κέντρου, όλοι εκείνοι οι οποίοι υσποστηρίζουν ότι είναι δυνατόν να βρεθεί φιλολαϊκή διέξοδος στην κρίση εμμένοντας στην παραμονή μιας χώρας στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε, και μάλιστα διακηρύσσοντας ότι είναι οι καλύτεροι θεματόφυλακές τους.

Βεβαίως, ακόμη χειρότεροι είναι οι εκείνοι οι αδίστακτοι ψεύτες, όπως ο πρόεδρος της Κύπρου Ν. Αναστασιάδης, οι οποίοι είτε αποδέχονται είτε προτείνουν – λίγη σημασία έχει – την άμεση κλοπή του λαού τους για να ικανοποιήσουν τους τοκογλύφους του.

4) Όσα μας έλεγαν οι υπερασπιστές της παραμονής στην Ευρωζώνη ότι θα συμβούν αν φύγουμε από το αυτήν, κι ακόμη όσα μας έλεγαν ότι θα πράξουν οι κομμουνιστές όταν πάρουν την εξουσία, συμβαίνουν και μάλιστα με το παραπάνω εντός Ευρωζώνης εν πλήρη κυριαρχία του καπιταλισμού.

Εξηγούμαι και πάλι: πέρα από τα καύσιμα που δεν έχουμε γιατί δεν μπορούμε να τα αγοράσουμε, πέρα από τα φάρμακα που όλο και περισσότερο λείπουν και δεν μπορούμε να πληρώσουμε, πέρα από το ότι οι ιδιοκτήτες των σπιτιών μέσω των χαρατσιών μετατράπηκαν σε νοικάρηδες, πέρα από το ότι τα κρατικά ομόλογα – τα οποία υποτίθεται ότι ήταν για τους κοινούς θνητούς οι πλέον φρόνιμες τοποθετήσεις- αποδείχθηκαν κουρελόχαρτα, ήλθε και το επιστέγασμα: οι ίδιες οι τράπεζες, αυτοί οι ναοί του Μαμωνά, οι οποίες παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν μαζί με τα χρηματιστήρια σε Ευρώπη και ΗΠΑ να αντιμετωπίζονται ως η ατμομηχανή των οικονομιών τους και ως εκ τούτου να τροφοδοτούνται με χρήμα πριν και πάνω απ’ όλους, αποδείχθηκαν ο πλέον αφερέγγυος μηχανισμός του συστήματος.

5) Αν πράγματι θέλουμε να βοηθήσουμε τον κυπριακό λαό και τους ίδιους μας τους εαυτούς, η μόνη λύση είναι όσο πιο γρήγορα γίνεται να σταθούμε μπροστάρηδες σε ένα μετωπικό κίνημα ρήξης με το ευρώ και την Ε.Ε., που αν το ακολουθήσουν και άλλοι λαοί, οι οποίοι – απ’ ότι φαίνεται από πρόσφατες δημοσκοπήσεις- αρχίζουν να συνειδητοποιούν αυτή την αναγκαιότητα, τότε αντί να μας τρέχουν θα τους τρέχουμε εμείς, συνθλίβοντας τα πορνεία που κατασκεύασαν για να εκμεταλλεύονται τους λαούς.

Μόνο αν το «ναι» σε όλα του Αναστασιάδη, και το λειψό «όχι» της Κυπριακής Βουλής, μετατραπεί και από τους Κύπριους και από μας και τους άλλους λαούς της Ευρώπης σε άμεσο – και όχι του Αγίου σοσιαλισμού- «όχι» στο ευρώ και στην Ε.Ε., αλλά και σε κάθε άλλο ιμπεριαλιστή δυνάστη όπως οι ΗΠΑ, ή η Ρωσία, μπορούμε να σωθούμε.

Όσο γρηγορότερα λοιπόν το βροντοφωνάξουμε αυτό το «όχι» τόσο το καλύτερο και για τους Κύπριους αδελφούς μας και για μας τους ίδιους.

από την «Ελευθεροτυπία»

Ευρώπη – ΔΝΤ «βάζουν χέρι» στο αέριο της Κύπρου

Το Ποντίκι Web

Ευρώπη – ΔΝΤ «βάζουν χέρι» στο αέριο της Κύπρου

Ειδικό λογαριασμό υπό τον έλεγχο των δανειστών στον οποίο θα καταλήγουν τα έσοδα από το φυσικό αέριο ζητά η τρόικα από την Κύπρο, σύμφωνα με το προσχέδιο του προς υπογραφή μνημονίου που είδε το φως της δημοσιότητας.

Σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Φιλελεύθερος» που φέρνει στο φως το σχετικό κείμενο (αυτή τη στιγμή διαθέσιμο μόνο στα Αγγλικά) οι δανειστές, πέρα από αυξήσεις φόρων, μειώσεις μισθών, απολύσεις στο Δημόσιο και εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις ζητούν την επί μακρόν δέσμευση των εσόδων από το φυσικό αέριο για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους . Παράλληλα ζητούν δημιουργία ειδικού νομικού πλαισίου που θα διευκολύνει το Ειδικό Ταμείο να επιτύχει το «αναπτυξιακό» του έργο.

Όπως όλα δείχνουν τα μέτρα ομοιάζουν με αυτά που επέβαλαν στην Ελλάδα.

Πέραν των υδρογονανθράκων το μνημόνιο θέτει ως στόχο για την Κύπρο την εμφάνιση πρωτογενούς ελλείμματος έως 2,4% του ΑΕΠ το 2013, και κατ΄ επέκταση απαιτεί πρόσθετα μέτρα λιτότητας ύψους 351 εκατ. ευρώ ή 2,1% του ΑΕΠ. Μεσοπρόθεσμος στόχος είναι η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος στο 4% του ΑΕΠ έως το 2017 και η διατήρησή του στα επίπεδα αυτά στη συνέχεια.

Ανάμεσα στα μέτρα που προβλέπει το κυπριακό Μνημόνιο είναι:

* Πρόσθετα έσοδα τουλάχιστον 70 εκατ. ευρώ από τη φορολόγηση ακινήτων.

* Αύξηση του φορολογικού συντελεστή για τις επιχειρήσεις στο 12,5% (από 10% που είναι σήμερα).

* Αύξηση της φορολόγησης τόκων και μερισμάτων στο 30%.

* Μειώσεις μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και συντάξεων με βάση την εξής κλίμακα: 0% για 0-1.000 ευρώ, 6,5% για 1.001-1.500 ευρώ, 8,5% για 1.501-2.000 ευρώ, 9,5% για 2.001-3.000 ευρώ, 11,5% για 3.001-4.000 ευρώ και 12,5% για ποσά άνω των 4.001 ευρώ (πρόκειται για μέτρο του 2012). Για το 2014 προβλέπεται περαιτέρω μείωση όλων των μισθών και συντάξεων κατά 3%.

* Μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων τουλάχιστον κατά 5.000 έως το 2016. Αυτό θα γίνει μέσω του “παγώματος” νέων προσλήψεων, της αύξησης της κινητικότητας αλλά και της εφαρμογής ενός 4ετούς προγράμματος που θα στοχεύει στην κατάργηση τουλάχιστον 1.800 μόνιμων θέσεων.

* Αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης κατά 2 χρόνια για διάφορες κατηγορίες εργαζομένων και αύξηση του ορίου για τις μειωμένες συντάξεις κατά 6 μήνες κάθε χρόνο, ώστε να ευθυγραμμιστεί με το κανονικό όριο.

* Αποκρατικοποιήσεις ύψους τουλάχιστον 1,4 δισ. ευρώ στο διάστημα 2013-2016.

* Αύξηση των φόρων σε τσιγάρα, ποτά και βενζίνη.

* Αύξηση του ΦΠΑ από το 17% στο 19%.

* Φορολόγηση των κερδών άνω των 5.000 ευρώ από τα παιχνίδια του ΟΠΑΠ και το εθνικό λαχείο κατά 20%.

* Αύξηση του κόστους των δημόσιων υπηρεσιών τουλάχιστον κατά 17%.

Δείτε το μνημόνιο στα Αγγλικά εδώ.

Πάγωσαν τη χώρα για να κερδίσουν μόλις 40 εκατ. ευρώ

Πάγωσαν τη χώρα για να κερδίσουν μόλις 40 εκατ. ευρώ

86

1 / 1 Showing image 1 of 1

«Άνθρακες» αποδείχθηκε ο θησαυρός της καταπολέμησης του λαθρεμπορίου στο πετρέλαιο μέσω της εξίσωσης του φόρου στο πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης. Την ίδια ώρα για πρόσθετα έσοδα μόλις 40 εκατομμύρια ευρώ «πάγωσε» η Ελλάδα Από τις 15 Οκτωβρίου εξισώθηκε ο ειδικός φόρος κατανάλωσης μεταξύ του πετρελαίου θέρμανσης και του πετρελαίου κίνησης στο επίπεδο του 0,33 ευρώ ανά λίτρο. Αυτό σήμανε μια σημαντική αύξηση, της τάξεως του 30% για την λιανική τιμή του πετρελαίου θέρμανσης (από το 1 ευρώ ανά λίτρο στο 1,3 ευρώ) και σε μικρή μείωση της λιανικής τιμής του πετρελαίου κίνησης κατά περίπου 8 έως 10 λεπτά του ευρώ ανά λίτρο. Το σκεπτικό πίσω από αυτήν την απόφαση ήταν ότι θα πρέπει να χτυπηθεί το λαθρεμπόριο που γίνεται από την παράνομη διάθεση του πετρελαίου θέρμανσης με το χαμηλό φόρο ως πετρέλαιο κίνησης με τον αυξημένο φόρο. Η διαφορά του φόρου ήταν ουσιαστικά το κέρδος για τους λαθρέμπορους. Μάλιστα, είχε προϋπολογιστεί ότι από την εξίσωση του φόρου θα εισέρεαν στο δημόσιο ταμείο πρόσθετα έσοδα ύψους τουλάχιστον 500 εκατ. ευρώ. Τα εισπρακτικά αποτελέσματα όμως από την αύξηση του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης είναι τουλάχιστον απογοητευτικά. Στο τέλος, πλέον, της χειμερινής περιόδου προκύπτει ότι το «πάγωμα» των καταναλωτών με τον εξαναγκασμό τους σε μειωμένη θέρμανση και σε χρήση άλλων –πολλές φορές πιο ρυπογόνων– μορφών καυσίμων, όπως είναι τα καυσόξυλα ήταν άνευ δημοσιονομικού οφέλους. Τα νούμερα Πέρυσι το πρώτο δίμηνο του έτους πωλήθηκαν στους καταναλωτές 1,1 εκατ. τόνοι πετρέλαιο θέρμανσης. Φέτος το αντίστοιχο δίμηνο πωλήθηκαν μόλις 374 χιλιάδες τόνοι, δηλαδή η κατανάλωση μειώθηκε κατά περίπου 68%. Όσον αφορά στο πετρέλαιο κίνησης πέρυσι το πρώτο δίμηνο του έτους διατέθηκαν 367 χιλιάδες τόνοι, ενώ φέτος η αντίστοιχη ποσότητα αυξήθηκε στις 403 χιλιάδες τόνους (αύξηση 10%). Η αύξηση αυτή, όπως σημειώνουν αρμόδια στελέχη του υπουργείου Οικονομικών οφείλεται τόσο στην καταπολέμηση του λαθρεμπορίου το οποίο όμως αποδεικνύεται ότι δεν ήταν στο μέγεθος που πολλοί πίστευαν πριν την εξίσωση αλλά και στη σταδιακή αύξηση της χρήσης πετρελαιοκίνητων ΙΧ λόγω της ανταγωνιστικής τιμής του καυσίμου σε σχέση με την τιμή της βενζίνης (1,35 το λίτρο έναντι 1,65 της βενζίνης). Τα ποσά των εσόδων αποδεικνύουν την εισπρακτική αποτυχία του μέτρου της εξίσωσης. Πέρυσι εισπράχθηκαν από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης του πετρελαίου θέρμανσης 68,5 εκατ. ευρώ. Φέτος το αντίστοιχο ποσό αυξήθηκε στα 123,6 εκατ., δηλαδή παρουσίασε αύξηση κατά 80%. Ωστόσο, σε απόλυτους αριθμούς η αύξηση είναι μόλις 55 εκατ. ευρώ. Και αυτή όμως δεν είναι «καθαρή» διότι η μείωση του ΕΦΚ στο πετρέλαιο κίνησης στοίχισε στα έσοδα. Το πρώτο δίμηνο του 2012 είχαν εισπραχθεί από τον ΕΦΚ πετρελαίου κίνησης 151,5 εκατ. ευρώ. Φέτος την αντίστοιχη χρονική περίοδο έχουν εισπραχθεί 137 εκατ. ευρώ, δηλαδή χάθηκαν 14,5 εκατ. ευρώ παρά την αύξηση της κατανάλωσης πετρελαίου θέρμανσης κατά 10%. Έτσι η καθαρή αύξηση των κρατικών εσόδων από την εξίσωση των φόρων είναι μόλις 40 εκατ. ευρώ και όχι 500 όπως υπολόγιζε το υπουργείο Οικονομικών. Η υστέρηση αυτή φαίνεται και στα επίσημα στοιχεία για την πορεία των εισπράξεων των τελωνείων. Τα έσοδα από τους φόρους κατανάλωσης είναι κατά περίπου 450 εκατ. ευρώ χαμηλότερα σε σχέση με τους στόχους που τέθηκαν κατά τη σύνταξη του επικαιροποιημένου μεσοπρόθεσμου προγράμματος. Να σημειωθεί πάντως ότι στελέχη του ΥΠΟΙΚ σημειώνουν ότι μπορεί η εξίσωση του φόρου να μην έφερε ουσιαστικό εισπρακτικό αποτέλεσμα, βοήθησε ωστόσο στη μείωση του ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου και του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών μέσω της μείωσης των εισαγωγών καυσίμων.

Πηγή: capital.gr

1 Απριλίου 2013 | © ThePressProject.gr

Έρχεται τέταρτο μνημόνιο και...εκλογές!

ΣΆΒΒΑΤΟ, 30 ΜΑΡΤΊΟΥ 2013

Έρχεται τέταρτο μνημόνιο και...εκλογές!

Το να πάει εκτάκτως χθες βράδυ ο Σαμαράς στο Υπουργείο Οικονομικών ήταν ένα μήνυμα «χωρίς λόγια». Η αισιοδοξία του Δεκεμβρίου του 2012 έχει εξανεμιστεί πλήρως και τη θέση της έχει πάρει ο πανικός.

Τρεις στους....
δέκα φορολογούμενους ή 2.548.071 φυσικά πρόσωπαείχαν στο τέλος του 2012 συσσωρευμένες ληξιπρόθεσμες οφειλές ύψους 20,4 δισ. ευρώ. Από το ποσό αυτό περίπου 10 δισ. ευρώ δημιουργήθηκαν στη διάρκεια του περασμένου έτους και στη συντριπτική τους πλειοψηφία παραμένουν ανείσπρακτα. Στα 20,4 δισ. ευρώ των φυσικών προσώπωνέρχονται να προστεθούν και 35,3 δισ. ευρώ που χρωστούν 148.658 επιχειρήσεις. Τα ληξιπρόθεσμα του παρελθόντος κρίνονται στη συντριπτική τους πλειονότητα ανείσπρακτα.

Η συμμετοχή του Βρούτση στη χθεσινοβραδινή σύσκεψη δείχνει επίσης πως εκτός από τη μεγάλη απόκλιση στα έσοδα,υπάρχει μείζον ζήτημα και στα ασφαλιστικά ταμεία. Όσο σκαρφαλώνει η ανεργία σε δυσθεώρητα ποσοστά, τόσο διευρύνονται τα ελλείμματά τους από τη μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών.

Τα πράγματα δεν πήγαιναν, ούτως ή άλλως καθόλου καλά, ήρθε και το τσουνάμι από την Κύπρο και έδωσε ένα ακόμη μεγάλο χτύπημα. Οι ζημιές θα είναι μεγάλες και σε αυτό ευθύνεται εν πολλοίς και η επιλεκτική τακτική που ακολούθησαν οι κυπριακές τράπεζες. Οι φήμες οργιάζουν για ρωσικό χρήμα που έφυγε ακόμη και τις μέρες που ήταν κλειστές οι τράπεζες. Δεν έφυγαν όμως οι καταθέσεις του ελληνικού ομίλου Jumbo που ανέρχονται σε 58 εκατ. Ευρώ. Αν αυτό δεν είναι καταστροφή, τότε τι είναι; Οι φήμες ωστόσο εξακολουθούν να υποστηρίζουν πως ακόμη και τώρα που άνοιξαν οι κυπριακές τράπεζες υπάρχει επιλεκτική αντιμετώπιση. Έτσι, ενώ επιχειρήσεις και φυσικά πρόσωπα από την Ελλάδα περιμένουν στην «ουρά» με βάση τα πλαφόν αναλήψεων, άλλοι αποκτούν άμεση πρόσβαση στα κεφάλαιά τους. 

Προφανώς για την αξιοπιστία του κυπριακού τραπεζικού συστήματος δεν νοιάζεται κανείς πλέον.
Στις συνθήκες που διαμορφώνονται , «Fucked Up Beyond All Recognition» που λέει και ο Krugman, τα χρηματοδοτικά κενά για την ελληνική οικονομία όλο και μεγαλώνουν. 

Το μόνο βέβαιο είναι πως έρχεται τέταρτο μνημόνιο. Η προσπάθεια της κυβέρνησης πλέον δεν έχει να κάνει με το να αποτρέψει το αναπόφευκτο αλλά να μεταθέσει όσο το δυνατόν τη σχετική συζήτηση. Ο στόχος λοιπόν είναι να κλείσει όπως όπως η συμφωνία με την τρόικα που θα βρίσκεται στην Αθήνα την ερχόμενη εβδομάδα, να καταβληθεί το υπόλοιπο της δόσης του 12 που είναι στα 2,5 δις , να κάνουμε Πάσχα και μετά… έχει ο Θεός.

Με βάση τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς και τις αντιδράσεις που ήδη υπάρχουν στο εσωτερικό των κομμάτων της συγκυβέρνησης, είναι βέβαιο πως τέταρτο μνημόνιο από την ελληνική βουλή με τα σημερινά δεδομένα δεν περνάει και η χώρα θα πρέπει να οδηγηθεί σε εκλογές.

Καθοριστικό παράγοντα πάντως θα αποτελέσουν οι εξελίξεις στην Κύπρο. Εικόνες «αργεντινοποίησης» από το νησί θα παίξουν καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης στην Ελλάδα. Το ερώτημα είναι αν οι εικόνες της «αργεντινοποίησης» θα έρχονται από μια Κύπρο που θα είναι στην ευρωζώνη ή από μια Κύπρο που θα έχει βγει από αυτή. Στην πρώτη περίπτωση το πολιτικό πλεονέκτημα θα το έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στη δεύτερη, η πλάστιγγα θα γείρει από το φόβο στην επιλογή του τέταρτου μνημονίου.ΥΓ: Η πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσόστομου να μπλοκάρει ουσιαστικά την υλοποίηση της απόφασης του Eurogroup με προσφυγή στη δικαιοσύνη, δείχνει πως μάλλον βρισκόμαστε μπροστά σε έναν νέο… Μακάριο.

Πηγή: http://rizopoulospost.com/ μέσω http://dimtris-kypriotis.blogspot.gr

«Κυρίαρχη είναι η βούληση του λαού, όχι η αγορά»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΝΙΚΟ ΚΑΤΖΗΛΑΚΗ


Ο Ισλανδός πρόεδρος μιλάει στην «Κ.Ε.» για την αδυναμία των ηγετών της Ευρώπης να αναγνωρίσουν ότι η κρίση που βιώνουν οι χώρες τους είναι «βαθιά πολιτική και δημοκρατική», ενώ επισημαίνει ότι η οικονομία δεν είναι ένα πλέγμα τραπεζών, αλλά μια κοινωνία πολιτών

«Το facebook και το twitter είναι πιο σημαντικά στην παγκόσμια οικονομία από τις τράπεζες», μιας και «η σύγχρονη οικονομία δεν είναι ένα πλέγμα τραπεζών, αλλά μια κοινωνία πολιτών», δηλώνει ο πρόεδρος της Ισλανδικής Δημοκρατίας, Ολαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον, σε τηλεφωνική συνέντευξη που μας παραχώρησε από το Ρέικιαβικ.

Για πολλούς καθοριστικός στην έκβαση της ισλανδικής κρίσης, όταν οι πολίτες εκλήθησαν από την κυβέρνηση Χάαρντε να σηκώσουν το οικονομικό βάρος της χρεοκοπίας ιδιωτικών τραπεζών, ο κ. Γκρίμσον υπογραμμίζει με κάθε ευκαιρία τη σημασία της Δημοκρατίας στην αντιμετώπισή της.

Οντας ο άνθρωπος που, έπειτα από μαζικές αντιδράσεις, κάλεσε τους συμπατριώτες του να αποφασίσουν μέσω δημοψηφισμάτων ποιος έπρεπε να «πληρώσει», με θεαματικά αποτελέσματα για την οικονομία, και προεδρεύοντας μιας χώρας όπου οι πολίτες εκλήθησαν να συμμετάσχουν στη δημιουργία νέου Συντάγματος, δηλώνει ότι για τη χώρα του «κυρίαρχες δεν είναι οι αγορές, ούτε το Κοινοβούλιο, αλλά το έθνος και η βούληση του λαού». Ταυτόχρονα, θεωρεί ότι οι ομόλογοί του στην Ευρωζώνη αδυνατούν να αναγνωρίσουν ότι η κρίση που βιώνουν οι χώρες τους είναι «βαθιά πολιτική και δημοκρατική».

Η κοινωνία των πολιτών

* Κύριε Γκρίμσον, λέγεται ότι η διαχείριση της κρίσης στην Ισλανδία ήταν περισσότερο το αποτέλεσμα ενός αδιεξόδου παρά μιας συνειδητής «εξέγερσης» κατά του καπιταλιστικού συστήματος. Συμφωνείτε;

- Δεν υπάρχει μια απλή περιγραφή που να είναι εντελώς σωστή. Αλλά πρέπει να θυμηθείτε ότι λίγους μήνες μετά την κατάρρευση των τραπεζών, υπήρχαν διαδηλώσεις καθημερινά και η αστυνομία έπρεπε να προστατέψει το Κοινοβούλιο και την κεντρική τράπεζα. Αποφασίσαμε να κάνουμε δεκτή την παραίτηση της τότε κυβέρνησης, προκηρύξαμε εκλογές, όπου εκλέχτηκε η πλέον προοδευτική κυβέρνηση στην ιστορία της χώρας, και στηρίχτηκαν δημοψηφίσματα. Οπότε ήταν καθαρά μια συνειδητή εθνική επιλογή. Δεν ήταν θέμα αδιεξόδου. Η σύγχρονη οικονομία δεν είναι ένα πλέγμα τραπεζών και οικονομικών ιδρυμάτων, αλλά μια κοινωνία πολιτών. Οι πολίτες πρέπει να έχουν αυτοπεποίθηση, φιλοδοξία, ενέργεια. Εάν δεν ενεργούν εποικοδομητικά, καμία οικονομική πολιτική δεν θα επιτύχει. Η δημοκρατική βούληση τους είναι η πιο επιτυχημένη οικονομική πολιτική. Οπότε πιστεύω ότι η περιγραφή που παραθέσατε είναι λάθος. Υπάρχουν πολλά δημοκρατικά στοιχεία που την διαψεύδουν. Η ελευθερία μας να διαλέξουμε εναλλακτικούς δρόμους ήταν φυσικά περιορισμένη. Αλλά μέσα σε αυτό το πλαίσιο υπήρχαν πολλές διαφορετικές πολιτικές που μπορούσαμε να επιλέξουμε.

* Αρκετοί υποστηρίζουν ότι ενώ οι διαδηλώσεις των Ισλανδών πολιτών ήταν σημαντικές, όπως και σε άλλες χώρες, ήταν η δική σας παρουσία που τελικώς καθόρισε την έκβαση της ισλανδικής κρίσης. Πώς το σχολιάζετε;

- Δεν θα κρίνω τη δική μου στάση. Αλλά η στάση μου αναφορικά στο δημοψήφισμα ήταν αποτέλεσμα της μαζικής λαϊκής απαίτησης και του Συντάγματος της χώρας, που μου επέτρεψε να δώσω στους πολίτες το δικαίωμα να αποφασίσουν. Οταν βρέθηκα αντιμέτωπος με αυτήν την απόφαση, όλες οι κυβερνήσεις της Ε.Ε. ήταν αντίθετες. Οικονομικοί θεσμοί όλων των ειδών προέβλεπαν ότι εάν επέτρεπα στους πολίτες να εκφραστούν, η Ισλανδία θα απομονωνόταν για δεκαετίες, ότι θα γίνει Κούβα του Βορρά. Δεν υπήρχε τέλος στα σενάρια καταστροφής, με στόχο να με φοβίσουν. Πολλοί από αυτούς, σήμερα, αναγνωρίζουν ότι έκαναν ριζικά λάθος. Λάθος στην αποτίμησή τους για τη δημοκρατία, στην οικονομική τους πρόβλεψη, αλλά επίσης και η επιχειρηματολογία τους ήταν παράνομη, όπως είδαμε από την απόφαση του δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Ανταλλαγών, που τον Ιανουάριο δικαίωσε πλήρως την Ισλανδία. Παραβίαζαν, λοιπόν, το ευρωπαϊκό δίκαιο.

* Πόσο σημαντικό ήταν για την Ισλανδία το γεγονός ότι δεν ήταν μέρος της Ευρωζώνης κατά την αντιμετώπιση της κρίσης;

- Ηταν σημαντικό γιατί μπορέσαμε να υποτιμήσουμε το νόμισμά μας, ισχυροποιώντας εξαγωγές και τουρισμό. Η συνολική αντιμετώπιση της ισλανδικής κρίσης, όμως, δεν ήταν απλώς οικονομική αλλά πολιτική, δικαστική και δημοκρατική, θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στην Ευρωζώνη εάν υπήρχε πολιτική βούληση. Προσωπικά, πιστεύω ότι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη των ηγετών στην Ευρωζώνη ήταν ότι δεν αναγνώρισαν ότι ήταν μια βαθιά πολιτική και δημοκρατική κρίση. Συνέχισαν να συμπεριφέρονται σαν να ήταν άλλη μια οικονομική κρίση.

* Ποια αντιμετώπιση έχετε όταν πηγαίνετε σε διεθνή φόρουμ όπως του Νταβός, πρόσφατα, από ομολόγους σας και άλλους παράγοντες;

- Το 2009, όταν πήρα την απόφαση για το πρώτο δημοψήφισμα στην Ισλανδία, υπήρχε μεγάλη ένταση, σκεπτικισμός και εχθρότητα για την απόφασή μας. Αλλά όταν είδαν το πώς προόδευσε η Ισλανδία τα τελευταία τρία χρόνια, ήταν εξαιρετικά θετικοί. Τους ρωτάω συχνά, γιατί σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία του 21ου αιώνα οι τράπεζες αντιμετωπίζονται ως οι αγίες εκκλησίες της οικονομίας που πρέπει να σωθούν; Εχουμε πολλές εταιρείες σε άλλους τομείς, οι οποίες είναι σχεδόν το ίδιο σημαντικές για την οικονομία όσο τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Τι είναι πιο σημαντικό για την παγκόσμια οικονομία; Το facebook, το twitter ή μια γερμανική ή γαλλική τράπεζα; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Το facebook και το twitter. Οπότε η νοοτροπία ότι οι τράπεζες είναι ιερές για την οικονομία είναι πεπαλαιωμένη, και δοκιμάστηκε στη χώρα μας. Αφήσαμε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν και δημιουργήσαμε νέες πάνω στα ερείπιά τους. Και σήμερα αυτές οι νέες τράπεζες έχουν ένα πολύ καλό ιστορικό, υπηρετώντας την ισλανδική οικονομία.

Αγορές και λαοί

* Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να παραδίδονται οι εθνικές κυριαρχίες των κρατών σε υπερεθνικές οντότητες, όπως το EFSF. Τι σημαίνει αυτό για την Ε.Ε.; Βλέπατε την Ισλανδία να γίνεται μέλος της;

- Είναι πολύ σημαντικό κάθε ριζική θεσμική αλλαγή στην Ευρώπη να έχει την υποστήριξη των Ευρωπαίων πολιτών. Η μεγαλύτερη συνεισφορά της Ευρώπης στην ανθρωπότητα δεν είναι οι αγορές, αλλά η δημοκρατία, το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και όπως έδειξε η ευρωπαϊκή οικονομική κρίση, εάν δεν αντιμετωπίσεις τις δημοκρατικές προκλήσεις δεν πρόκειται να επιτύχουν τα οικονομικά μέτρα που προσπαθείς να εφαρμόσεις. Εχουμε απτές αποδείξεις ότι η δημοκρατική βούληση των πολιτών αντιτάσσεται στις αποφάσεις μιας μικρής ομάδας ανθρώπων. Κατ' αυτήν την έννοια, έχουμε μια Δημοκρατία όπου ο λαός είναι κυρίαρχος. Αυτή είναι η ουσία του Ισλανδικού Συντάγματος. Κυρίαρχες δεν είναι οι αγορές ούτε αυτό καθ' αυτό το Κοινοβούλιο, αλλά το έθνος και η βούληση του λαού. Αυτός είναι ο βασικός πυλώνας της Δημοκρατίας μας.




από enet

Συγκέντρωση στην Ιερισσό ενάντια στα μεταλλεία και την κρατική τρομοκρατία

14:40, 30 Μαρ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/124186

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκε το Σάββατο το μεσημέρι στην Ιερισσό. Οι κάτοικοι που αντιδρούν στην κατασκευή μεταλλείων στην περιοχή καταγγέλλουν τη δίωξη των 20 συμπολιτών τους για την επίθεση στις εγκαταστάσεις της Ελληνικός Χρυσός στις Σκουριές, τονίζοντας πως «τον τελευταίο καιρό υπάρχει μια οργανωμένη επιχείρηση στοχοποίησης, τρομοκράτησης και καταστολής του κινήματος των πολιτών ενάντια στις μεταλλευτικές δραστηριότητες, με κατασκευή κατηγορίων και ενοχοποίηση του αγώνα».

Μετά την ολοκλήρωση της συγκέντρωσης στην Ιερισσό ακολούθησε αυτοκινητοπομπή έως το χωριό Στρατώνι όπου εκπρόσωπος της εταιρίας «Ελληνικός Χρυσός» παρέλαβε ψήφισμα με τα αιτήματα διαμαρτυρίας των κατοίκων και των φορέων.
 
Στο κάλεσμα των συντονιστικών Επιροπών αγώνα Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης ενάντια στα μεταλλεία χρυσού αναφέρεται:
«Στις 28 Μαρτίου 2013, η εισαγγελέας Χαλκιδικής μεταβίβασε τη δικογραφία σχετικά με τον εμπρησμό στις εγκαταστάσεις της Ελληνικός Χρυσός στις Σκουριές Χαλκιδικής, στον ανακριτή, ο οποίος καλείται να εξειδικεύσει και να προσωποποιήσει τις κατηγορίες.

Μετά την προπαγάνδα των καθεστωτικών ΜΜΕ , τη βίαιη καταστολή των κινητοποιήσεών μας, τις προσαγωγές συμπολιτών μας, την παράνομη λήψη γενετικού υλικού συναγωνιστών μας, την εισβολή των ΜΑΤ και ΕΚΑΜ στα χωριά μας, την επίθεση στους μαθητές των σχολείων μας, σήμερα επιχειρείται και η ποινική στοχοποίηση του αγώνα μας.

Πιστεύουμε ότι τον τελευταίο καιρό λαμβάνει χώρα μια οργανωμένη επιχείρηση στοχοποίησης, τρομοκράτησης και καταστολής του κινήματος των πολιτών ενάντια στις μεταλλευτικές δραστηριότητες, με κατασκευή κατηγορίων και ενοχοποίηση του αγώνα.

Η πορεία μας είναι μονόδρομος. Δεν έχουμε άλλη επιλογή απ΄το να προστατέψουμε τον τόπο, τις ζωές μας και παιδιά μας. Θα διαφυλάξουμε το κίνημά μας από τις όποιες επιθέσεις, προβοκάτσιες και κατασταλτικούς μηχανισμούς. Τα πιο δυνατά μας όπλα η αποφασιστικότητά μας και η αλληλεγγύη.

Συγκεντρωνόμαστε αύριο Σάββατο 30 Μαρτίου, 12:00 στην Ιερισσό Χαλκιδικής
Καλούμε κάθε φορέα αλλά και καθέναν συνειδητοποιημένο πολίτη να σταθεί όχι μόνο πλάι στην αγωνιζόμενη Χαλκιδική αλλά κυρίως πλάι ΣΤΟ ΔΙΚΙΟ! Πλάι στο δικαίωμα για τη ΖΩΗ, για το ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ! Αυτό είναι το δικό μας χρυσάφι που δεν το διαπραγματευόμαστε σε κανένα χρηματιστήριο!

Διαμαρτυρόμαστε για την ενοχοποίηση των συναγωνιστών μας
Διαμαρτυρόμαστε για την κρατική τρομοκρατία
Αυτοί μιλάνε για κέρδη και ζημιές,

Εμείς μιλάμε γι΄ανθρώπινες ζωές»

Τί πρέπει να κάνουμε; Aπαντά η πολιτική επιστήμονας Νέλλη Ψαρρού

23:45, 30 Μαρ 2013 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/120024

"Τί πρέπει να κάνουμε; Γενική απεργία διαρκείας με οργάνωση από τα κάτω, πολιτική ανυπακοή, αποκέντρωση, ενεργειακή και διατροφική αυτονομία, δίκτυα ανταλλαγών και αλληλεγγύης, οργάνωση δομών εξουσίας του λαού σε λαϊκές συνελεύσεις χωριών/γειτονιάς..." Η πολιτική επιστήμονας Νέλλη Ψάρρού, απαντά στη δημοσιογραφική - ποιοτική έρευνα της Κρυσταλίας Πατούλη, με βάση το ερώτημα "Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;", που δημοσιεύεται στο tvxs.gr από το 2010.

"... Η πιο άμεση απάντησή μου στο ερώτημα Τί πρέπει να κάνουμε; είναι εδώ και χρόνια, ως πίεση στην εξουσία, ίδια: Γενική Απεργία Διαρκείας.

Είναι γνωστό πως η δύναμη των εργαζομένων είναι ακριβώς η εργατική τους δύναμη, αυτή δηλαδή που παράγει πλούτο για την ολιγαρχία που κυβερνά.
Έχουμε δει, δεν χρειάζεται να το αποδείξουμε ξανά, πως η εξουσία φοβάται τις αντιδράσεις των εργαζομένων και γι’ αυτό προσπαθεί να τις μετριάσει με χίλιους δυο τρόπους.

Οι δυό βασικότεροι τρόποι που χρησιμοποιεί είναι η προπαγάνδα μέσω των ΜΜΕ, που με δημοσιεύματα μας προετοιμάζουν μερικούς μήνες πριν για τα επιδιωκόμενα μέτρα, και ο έλεγχος των συνδικάτων.

Για την προπαγάνδα, είναι γνωστό ότι οι μέτοχοι των ιδιωτικών καναλιών στην Ελλάδα είναι είτε μεγαλοεργολάβοι είτε εφοπλιστές: αμφότεροι φοροδιαφεύγουν, παρανομούν και κάνουν μπίζνες με τα λεφτά του κράτους και την προστασία των οργάνων του που προορίζονται για την… προστασία μας. Είναι κομμάτι της ίδιας της ολιγαρχίας που μας κυβερνά.

Ο έλεγχος των συνδικάτων, από την άλλη, είναι η μεγάλη επιτυχία της επί 20ετίας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Η υπουργοποίηση συνδικαλιστών από το ΠΑΣΟΚ είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα αυτής της συνδιαλλαγής.

Όλοι γνωρίζουν ότι η απεργία έχει νόημα μόνο όταν αποτελεί ειλικρινές εκβιαστικό χαρτί προς την κυβέρνηση και τους εργοδότες. Αυτό σημαίνει πως, αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά μου, θα απεργήσω ξανά, και ξανά, μέχρι να νικήσω.  Συνεπώς, οι μονοήμερες απεργίες που κηρύσσει η ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ είναι απλώς για τα μάτια του κόσμου.

Από την άλλη, αυτή τη στιγμή δεν πλήττονται μόνο κάποιοι κλάδοι εργαζομένων. Πλήττονται όλοι οι κλάδοι, αλλά και πέρα από αυτούς, πλήττονται όλες οι δομές πρόνοιας του κράτους, καθώς και η ίδια η ύπαρξη αυτής της χώρας αφού ξεπουλιούνται όλες οι παραγωγικές δυνάμεις της: γη και νερό.

Γι αυτό το λόγο, οποιαδήποτε απεργία γίνει πρέπει να είναι γενική, όλων των κλάδων των εργαζομένων, αλλά και των μαθητών, φοιτητών, των πάντων, αφού η υπεράσπιση του τόπου αυτού είναι ευθύνη όλων όσων κατοικούν σε αυτόν.

Εδώ και τρία χρόνια, από τις αρχές του 2010 μέχρι σήμερα, έχουν απεργήσει σχεδόν όλοι οι κλάδοι των εργαζομένων, συχνά με πολυήμερες απεργίες και όχι απλώς 24ωρες.

Ένας-ένας όμως όλοι αυτοί οδηγούνται στην ήττα ακριβώς επειδή μεμονωμένα ο καθένας δεν μπορεί να νικήσει τον συντονισμένο πόλεμο του κράτους, που χρησιμοποιεί την διάσπαση αυτή ως επιχείρημα, αλλά και επειδή πράγματι η απεργία του ενός μπορεί να είναι προβληματική για άλλον κλάδο που δουλεύει.

Μια απεργία στα ΜΜΜ, για παράδειγμα, δημιουργεί πρόβλημα σε όσους θέλουν να πάνε στη δουλειά τους. Η λύση σε αυτό είναι πραγματικά απλή: να μην υπάρχουν άλλοι εργαζόμενοι που θέλουν να πάνε στη δουλειά τους! Φυσικά, μια τέτοια απεργία πρέπει να είναι μαχητική, δηλαδή να είναι διατεθειμένη να συνεχίσει ανυποχώρητη μέχρι το τέλος, μέχρι τη νίκη, ή ακόμη και την οριστική ήττα: όλα ή τίποτα, χωρίς συμβιβασμούς.

Μάλιστα, μια τέτοια απεργία θα ήταν νικηφόρα, κατά τη γνώμη μου, ακόμη κι αν δεν ήταν γενική, φτάνει να ήταν διατεθειμένη να διεκδικήσει όσα της αναλογούν μέχρι τέλους.

Αυτό δεν έγινε στην περίπτωση του ΜΕΤΡΟ. Ακούγαμε τους εκπροσώπους των εργαζομένων να λένε «Έχουμε Χούντα, ο αγώνας αυτός είναι αγώνας όλων των εργαζομένων», και τελικά τι κάνανε; Μόλις η χούντα έδειξε το πρόσωπό της, όταν τους έστειλε τα χαρτιά της επιστράτευσης, πήγανε όλοι ήσυχα-ήσυχα στις δουλειές τους ξανά.

Όταν έλεγαν τα περί χούντας, τι ακριβώς νόμιζαν δηλαδή, ότι η χούντα θα τους πει, «Α, η επιστράτευση είναι αντισυνταγματική, δεν την κάνουμε»; Ο πρόεδρος των εργαζομένων, ο κ. Σταματόπουλος, μου είπε σε συνέντευξη που του ζήτησα ότι νίκησαν οι εργαζόμενοι! Μου θύμισε τους πολιτικούς που, μετά από κάθε εκλογές, είναι όλοι νικητές!

Η αλήθεια είναι ότι πράγματι αυτός ο αγώνας ήταν αγώνας όλων των εργαζομένων, και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι η ήττα τους έγινε ήττα όλων των εργαζομένων: όλοι ξέραμε πλέον ότι η απεργία της ΠΝΟ θα έληγε με επιστράτευση, στην οποία θα πειθαρχούσαν και αυτοί.

Η κυβέρνηση κατάφερε ένα καίριο πλήγμα, με μεγάλες συνέπειες από δω και πέρα, και οι εργαζόμενοι του ΜΕΤΡΟ έχουν μεγάλη ευθύνη.

«Θα μας απέλυαν» είπε ο κ. Σταματόπουλος όταν τον ρώτησα γιατί πήγαν να δουλέψουν. «Θα μπορούσαν να σας απολύσουν όλους, αν συνεχίζατε όλοι την απεργία», τον ρώτησα, αλλά απάντηση δεν πήρα. Μόνο τα έριξε στην ΓΣΕΕ που δεν τους στήριξε. Από τη μία βρίζουμε –πολύ σωστά- τη ΓΣΕΕ και μετά ρίχνουμε τις ευθύνες μας πάνω της επειδή έκανε το αναμενόμενο, να μην μας στηρίξει; Αστειότητες.

Η απάντηση είναι φυσικά ότι δεν θα μπορούσαν να τους απολύσουν όλους, αυτό το ξέρουμε. Μόνο οι συνδικαλιστικές ηγεσίες κάνουν ότι δεν το ξέρουν.   Μα, ακόμα και την απόλυσή σου πρέπει να ρισκάρεις σε μια τέτοια ιστορική συγκυρία. Αυτό που διακυβεύεται δεν είναι η δουλίτσα σου, κύριε, αλλά η  ίδια η ύπαρξή σου, η αξιοπρέπειά σου, η ελευθερία σου, η δική σου και των παιδιών που έρχονται να ζήσουν. Αυτά βάλλονται σήμερα.

Αν λοιπόν πηγαίναμε σε μια γενική απεργία διαρκείας σήμερα, αυτή δεν θα έπρεπε να καθορίζεται από τη συνδικαλιστική ηγεσία κανενός κλάδου, καθώς είναι βέβαιο ότι σε κάποια στιγμή αυτοί θα υποχωρήσουν.

Άλλωστε, οι εκπρόσωποι είναι και λίγοι, μπορεί η ηγεσία του κράτους να τους προσεγγίσει, να τους λαδώσει, ακόμη και να τους απειλήσει. Αυτό όμως δεν μπορεί να το κάνει σε όλους τους εργαζόμενους.

Συνεπώς, η μόνη τέτοια απεργία που θα είχε νόημα θα ήταν μια απεργία που την όποια απόφασή της θα την έπαιρναν οι εργαζόμενοι με συνελεύσεις σε επίπεδο βάσης. Η κυβέρνηση το ξέρει αυτό, και γι’ αυτό οι δυνάμεις καταστολής της χτυπούν εδώ και δύο χρόνια τα σωματεία βάσης στις πορείες, για παράδειγμα.

Εδώ φυσικά θα πρέπει να προσθέσουμε και το ζήτημα της πολιτικής ανυπακοής, στην οποία μπορούν να συμμετάσχουν αποτελεσματικά όλοι, και οι μη εργαζόμενοι: συνταξιούχοι, φοιτητές, άνεργοι.

Πολιτική ανυπακοή σημαίνει ότι αντιστέκεσαι ενεργητικά, ότι δρας με βάση αυτό που πιστεύεις, ότι εφαρμόζεις το δίκαιο, όχι τον νόμο απαραιτήτως αλλά το δίκαιο – αν και οι νόμοι μας είναι θετικοί σε μεγάλο βαθμό, απλώς δεν τους εφαρμόζουν όσοι είναι στην εξουσία, αλλά τους επιβάλουν σε μας για να μην μπορούμε να αντιδράσουμε.

Παραδείγματα πολιτικής ανυπακοής υπάρχουν πολλά: δεν πληρώνεις εισιτήριο με 40% αύξηση, δεν πληρώνεις χαράτσι, δεν ζητάς ρουσφέτι, κλπ. Φυσικά, για να έχει αποτέλεσμα πρέπει να είναι μαζική. Θέλει ανθρώπους που να εννοούν αυτό που λένε και να μην πηγαίνουν σαν υποταγμένα προβατάκια πίσω από τις εντολές μιας εξουσίας που αναγνωρίζουν εν τούτοις ως αυθαίρετη.

Για το αν μια τέτοια στάση είναι αποτελεσματική θα σας πω μόνο ένα παράδειγμα:

Στο Μετρό, πριν από ενάμιση χρόνο, μπήκε ελεγκτής. Εγώ και άλλοι πέντε δεν είχαμε εισιτήρια. Οι πέντε άρχισαν τις δικαιολογίες.

Εγώ είπα στους ελεγκτές ότι δεν πληρώνω εισιτήριο με 40% αύξηση ενώ οι μισθοί μειώνονται και η ανεργία αυξάνεται, ότι αρνούμαι να το πληρώσω καθώς και ότι αρνήθηκα να πάρω από άλλον επιβάτη στην είσοδο του Μετρό το δικό του εισιτήριο διότι σκοπός μου δεν ήταν να ξεφύγω από τυχόν έλεγχο αλλά να δηλώσω την αντίθεσή μου.

Όταν μου είπαν ότι απλώς κάνουν τη δουλειά τους, τους επέπληξα έντονα για το ότι την κάνουν, για το ότι δεν απεργούν, και για πολλά άλλα. Το κεφάλι τους ήταν σκυμμένο, εκτός από έναν που ζήτησε να τους ακολουθήσω στο σταθμό όπου είναι και οι αστυνομικές αρχές για να πάρουν τα στοιχεία μου – που αρνούμουν να τους δώσω.

Με χαρά τους είπα «Πολύ ευχαρίστως, άλλωστε από καιρό περιμένω να γίνει κάτι τέτοιο για να φτάσει μια τέτοια υπόθεση στα δικαστήρια». Αμέσως με άφησαν ήσυχη και έφυγαν περίλυποι.

Εγώ αντιθέτως ήμουν χαρούμενη, με ψηλά το κεφάλι. Πρόστιμο φυσικά δεν μου επέβαλαν, σε αντίθεση με τους άλλους πέντε. Αλήθεια, τι θα γινόταν αν το μισό τρένο αρνούνταν να πληρώσει, χωρίς φτηνές δικαιολογίες;  Φυσικά, τόσην ώρα μιλάμε για μια αντίδραση απέναντι στην εξουσία, και μια διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας. Όμως, αυτή η ιστορία θα συνεχίζεται για πάντα.

Η εξουσία έχει την εγγενή τάση να διαφθείρει και να επιθυμεί τη διαιώνισή της. Συνεπώς, οφείλουμε να έχουμε στο μυαλό τους τρόπους κατάργησής της, ή έστω σημαντικού μετριασμού της ισχύος της. Άρα, ο στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος από την μεταβίβαση των εξουσιών στους πολίτες.

Θεωρεί κανείς απαίδευτους τους πολίτες; Πλείστα παραδείγματα δείχνουν πως όταν κάποιος αποφασίζει και ξέρει ότι θα φέρει και την ευθύνη υλοποίησης των αποφάσεων είναι διπλά μετρημένος και υπεύθυνος. Μα, κι αν το θεωρήσουμε αυτό σωστό, πόσο χειρότερα απ’ ότι σήμερα οι… ιθύνοντες θα μπορούσαν οι πολίτες να έκαναν τα πράγματα;
Συνεπώς, στο ερώτημα Τι πρέπει να κάνουμε; θα πρόσθετα προτάγματα που έχουν να κάνουν με την  κατεύθυνση που πρέπει εμείς, θετικά, να δώσουμε στις πολιτικές επιλογές και που μπορούμε να υλοποιήσουμε εμείς, σήμερα.

Εδώ θα επικαλεστώ τη μεγάλη μας απώλεια, τον Χρόνη Μίσσιο, που έλεγε «να ξαναεποικήσουμε τη γη». Αυτό θα είναι το πρώτο πρόταγμα.

Διότι, είναι ένα πρόταγμα που απαντά στις βασικές προτάσεις που θα έβαζα για ελευθερία και ανεξαρτησία. Αυτές είναι η αυτοοργάνωση, η αυτάρκεια και η ανεξαρτησία.  Συνεπώς, χρειάζεται αυτοδιοίκηση, διατροφική αυτάρκεια και ενεργειακή αυτάρκεια.

Για να επιτευχθούν και τα τρία αυτά απαιτούνται απαραιτήτως μικρές κοινωνικές μονάδες, δηλαδή κοινότητες και χωριά σε πλήρη ανάπτυξη, και πόλεις που δεν θα ξεπερνούν τους 250.000 κατοίκους.

Χρειάζεται δηλαδή οι άνθρωποι να μπορούν να γνωρίζονται μεταξύ τους, ή έστω να μπορούν να γνωρίζουν άμεσα τι συμβαίνει στην πόλη τους (έτσι σπάει και η δυνατότητα προπαγάνδας και παραπληροφόρησης), και να παράγουν ό,τι καταναλώνουν σε επίπεδο κοινότητας, είτε διατροφικά είτε ενεργειακά.

Φυσικά, επιβάλλεται να μειώσουμε όλοι τις ενεργειακές μας συνήθειες και ανάγκες σε καθημερινό επίπεδο. Αυτό μόνο όντας σε άμεση επαφή και καθημερινότητα με τη φύση μπορεί να γίνει.

Δεν λέμε να πάμε πίσω. Λέμε να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε ότι δημιουργήσαμε, να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία για να διευκολύνουμε την απλοποίηση της ζωής μας.  Θελήσαμε πολλά και ξεχάσαμε τα βασικά. Πρέπει λίγο να επανορίσουμε τις ζωές μας, να αναπροσδιορίσουμε αυτά που είναι σημαντικά για μας. Με βασικό άξονα τον σεβασμό στη φύση και τον άνθρωπο, που είναι φυσικά κομμάτι της.

Όμως, το να ξαναεποικήσουμε τη γη, εκτός από θετικό αξιακό πρόταγμα, είναι ταυτόχρονα και ένα μέσο αντίστασης.

Όπως θα έχετε διαπιστώσει, στόχος της Τρόικας αυτή τη στιγμή είναι η γη μας, παρθένα αδέσμευτη γη σε παραλίες και βουνά όπου στοχεύει, λέει, να κάνει παραθεριστικές τουριστικές κατοικίες και να στήσει τεράστιες ανεμογεννήτριες.  Πίσω απ’ όλα αυτά βέβαια είναι ο έλεγχος της διατροφής, γι’ αυτό θέλουν τη γη και το νερό.

Τώρα λοιπόν ορμούν να τα αρπάξουν όλα αυτά, ορμούν πραγματικά, με την αστυνομία για συνοδεία μπαίνουν οι επενδυτές στα βουνά και μετά οι αντιδρώντες κάτοικοι στέλνονται στα δικαστήρια για «διατάραξη κοινής ειρήνης» και «αντίσταση κατά της αρχής».

Το θέμα είναι πως οι αντιδρώντες κάτοικοι είναι λίγοι διότι το σχέδιο ήταν μελετημένο: πρώτα ερήμωσαν τα χωριά και η ύπαιθρος από τους ανθρώπους που τα είχαν ως ζωτικό τους χώρο, πρώτα τους στρίμωξαν όλους στις πόλεις και τους έκαναν εξαρτημένους από τις πολυεθνικές, και μόλις το ολοκλήρωσαν αυτό τότε έκαναν την επίθεση στην ερημωμένη πλέον επαρχία. Πρέπει λοιπόν να γυρίσουμε στην ερημωμένη Ελλάδα, και για να υλοποιήσουμε τα προτάγματα που σας ανέφερα παραπάνω που θα μας οδηγήσουν σε μια καλύτερη κοινωνική οργάνωση, και για να αντισταθούμε στην τελευταία αυτή φάση οριστικής εξόντωσής μας.

Στο Τι πρέπει να κάνουμε; υπάρχει και η απάντηση που αφορά τον τρόπο για την επίτευξη όποιου στόχου και να θέσουμε. Εδώ η απάντηση είναι τέτοια που απαιτεί την υπέρβαση.  Πρέπει να ξεπεράσουμε τον φόβο, τη μικρότητα, τις φτηνές δικαιολογίες για τις λαμογιές και τα αλισβερίσια του τύπου «Αν δεν το κάνω εγώ θα το κάνει ο άλλος».

Πρέπει να έχουμε αυτοπεποίθηση, να πιστεύουμε πως θα τα καταφέρουμε, να παλεύουμε γι’ αυτά που πιστεύουμε και, αν τα έχουμε ξεχάσει, να θυμηθούμε αυτά που ονειρευόμασταν μικροί.

Να ζούμε τη ζωή σαν να είμαστε ερωτευμένοι μαζί της, σαν να μην υπάρχει αύριο αν και πάντα να φροντίζουμε για το αύριο, να μην μας τρομάζει κανένα κόστος, καμία συνέπεια μπροστά στον αγώνα για ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Να συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο έτσι, σίγουροι για τον εαυτό μας και συνασπιζόμενοι με άλλους, θα κατακτήσουμε την ίδια την ανθρωπιά μας.  Διότι η ανθρωπιά κατακτιέται σε άμεση επαφή και επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους γύρω μας.

Να θέλουμε την ελευθερία του άλλου, να τη δεχόμαστε ακόμη κι αν δεν συμφωνεί με τα δικά μας πιστεύω, φτάνει αυτή η ελευθερία να μην παραβιάζει τα όρια επίτευξης της δικής μας ελευθερίας.

Θέλει αρετή και τόλμη. Αυτή είναι η απάντηση στον τρόπο, και δεν είναι καν δική μου απάντηση.

Η επανάσταση δεν είναι μια στιγμιαία πράξη ανατροπής, μια εξέγερση, μια σύγκρουση. Είναι και αυτά, τα περιλαμβάνει, αλλά η επανάσταση είναι μια καθημερινή στάση ζωής, μια αναμέτρηση με τον εαυτό μας, είναι η θέση που παίρνουμε στο ατέρμονο παιχνίδι εξουσίας και επικοινωνίας, είναι μια στάση που έχει κόστος και αυτό πληρώνεται καθημερινά.

Δεν υπάρχει επανάσταση χωρίς κόστος, οι εύκολες λύσεις κρύβουν παγίδες. Όταν όμως πληρώνεις το κόστος που σου αναλογεί, στα σίγουρα θα έρθει και η επιβράβευση. Η επανάσταση είναι μια απλή διαδικασία που συμπυκνώνεται στο να κάνεις πράξη αυτά που πιστεύεις. Κάθε μέρα.

Ανέφερα ήδη τι πιστεύω ότι πρέπει να κάνουμε γενικά, ως άξονα ζωής. Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο πιο άμεσο, που είναι η αναμέτρησή μας με την εξουσία, με μια αυταρχική εξουσία που δεν σέβεται πια ούτε τους κανόνες της.  Καταρχάς να μην σεβαστούμε ούτε εμείς τους κανόνες της. Αυτή η ιστορία με τη νομιμότητα είναι μια παρωδία που πρέπει να σταματήσει.

Οι νόμοι που ισχύουν μόνο για τους πολίτες και παραβιάζονται με αναίσχυντη ευκολία από τους θεσμοφύλακες είναι μια φυλακή κάθε ελεύθερης πράξης που στοχεύει στην ανατροπή όσων μας οδήγησαν μέχρι εδώ.

Και μέχρι εδώ μας οδήγησαν, σε επίπεδο προσώπων αλλά και θεσμών, αυτοί που τώρα μας επιβάλουν την δήθεν έξοδο. Μια έξοδο που δεν είναι άλλη από την ολοκλήρωση του επί χρόνια φαύλου σχεδίου πλουτισμού τους σε βάρος της ζωής και της ελευθερίας μας.

Οι πολίτες προσφεύγουν ακόμη στο Συμβούλιο της Επικρατείας για να βρουν το δίκιο τους ενώ ήδη οι δικαστικές αρχές βγάζουν αποφάσεις που ξεπερνούν και το ίδιο το γράμμα του νόμου στο όνομα της κρίσης! Αυτό πρέπει να τελειώσει. Αυτό έχει τελειώσει στη συνείδησή μας.

Βέβαια το σύστημα χρησιμοποιεί τη βία, το καταφύγιο των δειλών και των άδικων. Δεν επικροτώ την αντι-βία για έναν και μόνο λόγο: είναι αναποτελεσματική.  Αφενός, δεν εμπιστεύομαι στην οικοδόμηση της νέας κοινωνίας μέσα που έχουν θεμελιώσει την παλιά. Αφετέρου, και κυριότερο, η βία είναι το προνομιακό πεδίο του κράτους.

Το κράτος έχει συγκεντρώσει ολόκληρους στρατούς για να τους χρησιμοποιήσει εναντίον των πολιτών του· είναι τουλάχιστον αφελές να νομίζει κανείς ότι μπορεί να νικήσει σε αυτό το επίπεδο.

Γι’ αυτό προκρίνω την Γενική Απεργία Διαρκείας. Είναι μια λύση σχετικά ειρηνική και σίγουρα αποτελεσματική. Και λέω σχετικά ειρηνική διότι, αναπόφευκτα, η κυβέρνηση θα χτυπήσει τους απεργούς ή θα στήσει προβοκάτσιες.

Εκεί μπορεί να εξασκήσει κανείς το αυτονόητο δικαίωμά του στην άμυνα. Και η άμυνα είναι πάντα νόμιμη, είτε ασκείται στα πλαίσια της νομιμότητας που ορίζει μια παράνομη και αυθαίρετη διακυβέρνηση είτε όχι.

Ας μην ξεχνάμε ότι η αστική αντίληψη περί σύστασης του Κράτους, όπως συμπυκνώνεται στις θεωρίες του κοινωνικού συμβολαίου, επικεντρώνεται στην ασφάλεια της ζωής των ανθρώπων.

Αν στο κράτος εναποτέθηκε αυτό το ύψιστο καθήκον επειδή θεωρήθηκε ότι έτσι θα το υπηρετήσει πιο εύκολα, είναι προφανές ότι η άμυνα είναι πρώτιστο καθήκον των ίδιων των ανθρώπων. Ειδικά όταν έχουν απέναντί τους κρατικούς μηχανισμούς που όφειλαν να τους προστατεύουν.

Επειδή λοιπόν έχουμε βάλει το λύκο να φυλάει τα πρόβατα, η γενική απεργία διαρκείας οφείλει να έχει αιτήματα που θα διασφαλίσουν την απαλλαγή από τους λύκους.

Μέχρι να έρθει η επόμενη αγέλη, η ίδια η κοινωνία οφείλει να διασφαλίσει τον τρόπο άμυνάς της απέναντί τους, δηλαδή τη μορφή που θέλει να δώσει στην Πολιτεία της, στην οργανωμένη κοινωνική συνύπαρξη.

Θεωρώ δηλαδή ότι μια γενική απεργία διαρκείας θα έπρεπε να συνδυαστεί με την αυτοοργανωμένη αποκέντρωση και την κατάληψη από τους πολίτες δημόσιων γαιών που θα τις καλλιεργούν συνεταιριστικά για να παράγουν τα απαραίτητα για την κοινότητα.

Θα έπρεπε επίσης να συνδυαστεί με την κατάληψη όλων των χώρων εργασίας, εργοστασίων, υπηρεσιών, και τη λειτουργία τους από τους ίδιους με τους κανόνες που θα θεσπίσουν οι ίδιοι.

Μα, γιατί νομίζετε ότι η κυβέρνηση έθεσε ως προτεραιότητά της τον πόλεμο ενάντια στις καταλήψεις; Γνωρίζει, φυσικά, ότι οι καταλήψεις γενικά είναι μέσα του αγώνα των εργαζομένων.

Είδαμε με τη συμβολική κατάληψη για την ανάρτηση πανό από τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ πως τη χτύπησε η κυβέρνηση δικαιολογώντας την καταστολή ως «χτύπημα στην ανομία των καταλήψεων».

Ο στόχος δεν ήταν η αξιοποίηση των κτηρίων, αλλά η έναρξη ενός γενικευμένου ιδεολογικού πολέμου.

Τα άμεσα αιτήματα μιας γενικής απεργίας οφείλουν να είναι γενικά και πολιτικά, και φυσικά πρέπει να διαμορφωθούν από τους ίδιους τους πολίτες, εργαζόμενους και μη. Σε αυτά εγώ θα πρότεινα τα παρακάτω:

• Παραίτηση της κυβέρνησης. Για την μεταβατική περίοδο μέχρι τη μετάβαση στην αυτοοργάνωση των κοινωνιών, εκλογές με απαγόρευση συμμετοχής σε αυτές ανθρώπων που έχουν συμμετάσχει ξανά σε οποιαδήποτε θέση εξουσίας. Δέσμευση στις αποφάσεις μιας νέας Συνταγματικής συνθήκης που θα έρθει από τους πολίτες.
• ‘Αρνηση αποπληρωμής του χρέους μέχρι να ολοκληρωθεί λογιστικός έλεγχος που θα αποφανθεί για το ποιο μέρος του χρέους δεν είναι παράνομο και απεχθές.
• Άρνηση αποδοχής οποιουδήποτε νέου δανείου. Αν μας έλεγαν ότι χρειαζόμαστε τα δάνεια για να μην υποφέρουμε, ας ζοριστούμε μερικά χρόνια ακόμη με ορατή προοπτική εξόδου από αυτόν τον φαύλο κύκλο. Άλλωστε, όλα τα δάνεια πηγαίνουν κατευθείαν στις τράπεζες…
• Να φύγουν τώρα οι τεχνοκράτες της Τρόικας από κάθε δημόσια υπηρεσία.
• Σεβασμό στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, κατάργηση των χαρατσιών, καμία κατάσχεση περιουσίας για χρέη για δύο χρόνια, και φυσικά καμία κατάσχεση πρώτης κατοικίας γενικά.
• Απόλυτη προτεραιότητα στο φυσικό περιβάλλον: απαγόρευση γεωτρήσεων, έργων σε δασικές περιοχές, εξορύξεων χρυσού, εγκαταστάσεων ΑΠΕ, ξενοδοχειακών μονάδων κλπ. Γενικά, απαγόρευση κάθε οικοδόμησης για τουλάχιστον 2 χρόνια.
• Απαγόρευση των χημικών σε όλη τη χώρα. Αυτό να περιλαμβάνει τόσο τα χημικά της καταστολής της αστυνομίας, όσο και τα χημικά που ρίχνονται στα νερά και στα χώματα και μολύνουν τις καλλιέργειες δήθεν για καλύτερη γεωργική παραγωγή.
• Πάγωμα όλων των αποκρατικοποιήσεων και αδειών για μεγάλες επενδύσεις.
• Διάλυση όλων των σωμάτων της αστυνομίας που δημιουργήθηκαν από το 2009 καθώς είχαν σκοπό την καταστολή των πολιτών. Απόλυση όλων των αστυνομικών που προσλήφθηκαν μετά το 2009. Κανείς αστυνομικός δεν θα μπορεί να φέρει όπλο αν δεν έχει προϋπηρεσία τουλάχιστον 10 χρόνων.
• Άμεση άρση της ασυλίας των βουλευτών, παραπομπή των υπεύθυνων για τη χρεοκοπία της χώρας στη δικαιοσύνη, έλεγχος στις περιουσίες των πολιτικών, έλεγχος στα μεγάλα καρτέλ.
• Δημόσια ενημέρωση με δημοσιογράφους και διευθυντές προγράμματος στην ΕΡΤ που θα προταθούν μέσα από τις συνελεύσεις.

Πέρα από τα άμεσα αυτά αιτήματα που θα έβαζε μια γενική πολιτική απεργία διαρκείας, τα αμέσως επόμενα που θα έθετα ως προτεραιότητα της κοινωνίας που θα είχε ήδη πετύχει στην γενική απεργία της προκειμένου να οικοδομήσει μια ορθολογικότερη και ανθρωπινότερη συνύπαρξη είναι τα εξής.

• Απαγόρευση οικονομικής δραστηριότητας σε κάθε παράκτια εταιρεία (off shore) και γενικά σε κάθε επενδυτικό σχήμα του οποίου οι μέτοχοι και ιδιοκτήτες είναι ανώνυμοι.
• Κατάργηση του Καλλικράτη: οι αυτοδιοικητικές αποφάσεις να παίρνονται σε επίπεδο δήμου, όπου ο δήμος να ταυτίζεται με κάθε κοινοτική συνύπαρξη 500 ατόμων και άνω – με την εξαίρεση ιδιαίτερα απομονωμένων μικρών χωριών καθώς και νησιών. Σε επίπεδο δήμου θα πρέπει να ξεκινήσει άλλωστε και η διαμόρφωση προτάσεων μιας νέας διοίκησης που θα στηρίζεται στις λαϊκές συνελεύσεις και την αποστολή εκπροσώπων, και όχι αντιπροσώπων, σε περιφερειακό επίπεδο, κι από κει σε κεντρικό. Νέο Σύνταγμα που θα προταθεί από αυτές ακριβώς τις συνελεύσεις.
• Οικοδόμηση σε όλη τη χώρα μόνο με κατασκευές κομπ που δεν μπορούν άλλωστε να υπερβούν τους δύο ορόφους. Όχι άλλο μπετόν πάνω στη γη μας.
• Απαγόρευση των γενετικά μεταλλαγμένων. Περιορισμός των εισαγωγών κρέατος, έλεγχος των ζωοτροφών.
• Ανάπτυξη του τουρισμού μέσω ήπιων μορφών ανάδειξης του φυσικού πλούτου της χώρας και εναλλακτικών δραστηριοτήτων (αναρρίχηση, ιστιοπλοΐα, πεζοπορία, κλπ).
• Απαγόρευση των μηχανότρατων, ενίσχυση των ψαράδων, προστασία της θάλασσας και μέριμνα για την αναζωογόνηση του θαλάσσιου πληθυσμού μέσω της δημιουργίας ζωνών καθολικής απαγόρευσης ψαρέματος εκ περιτροπής για μεγάλα χρονικά διαστήματα του έτους (μέθοδος που ξεκουράζει μια περιοχή από την υπεραλίευση και αφήνει ξανά τον γόνο να αναπτυχθεί).
• Άμεσο κλείσιμο κάθε εταιρείας και εργοστασίου, δημόσιου ή ιδιωτικού, που ρυπαίνει τους φυσικούς πόρους.
• Περιορισμός της ατομικής ιδιοκτησίας με βάση τις ανάγκες ευημερίας και δραστηριοποίησης του κάθε ανθρώπου.
• Σαφή όρια στο ανώτατο εισόδημα με συγκεκριμένη σχέση ως προ το κατώτατο εισόδημα. Παράδειγμα, σε μια επιχείρηση ο ανώτατος μισθός να μην μπορεί να είναι 5πλάσιος του κατώτατου. Αν υπάρχει παραγωγικός πλούτος, να μοιράζεται αντί να συσσωρεύεται.
• Περιορισμός του χρόνου εργασίας με αύξηση της δημιουργικότητας και, ως εκ τούτου, της παραγωγικότητας. Μια εργάσιμη μέρα να είναι αφιερωμένη στην αυτοδιαχείριση της επιχείρησης ή της κοινότητας.

Αυτά και άλλα πολλά θα μπορούσαμε να πούμε αν περάσουμε πλέον στο θέμα της διαμόρφωσης ενός νέου πολιτικού και κοινωνικού συστήματος κοινωνικής συμβίωσης που θα υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι τα χρήματα.

Κυρίως θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για το πολιτικό σύστημα και για την παιδεία, που είναι το πρώτιστο ζήτημα.

Να επισημάνω, κλείνοντας, ότι μια τέτοια συζήτηση, όπως είναι και το πρώτο σκέλος της παρούσας έρευνας, χρειάζεται απαραιτήτως μια βαθιά ενδοσκόπηση, μια μελέτη πάνω στο γιατί φτάσαμε ως εδώ.

Αυτή την ενδοσκόπηση από τη μεριά της έρευνας και της πολιτικής επιστήμης την επιχείρησα το 2008, όταν έγραψα το βιβλίο μου Ταξίδι στη Σαμοθράκη, ένα πολιτικό ημερολόγιο, όπου προσπαθούσα ακριβώς να καταδείξω τόσο τις παθογένειες του πολιτικού μας συστήματος, όσο και τα πρόσωπα που ως σήμερα εξουσιάζουν την Ελλάδα σαν να είναι τσιφλίκι τους.

Μπορεί μια τέτοια ενδοσκόπηση να γίνει συλλογικά, μέσα από συζητήσεις, όπως διαμορφώθηκε και η παρούσα δημοσιογραφική - ποιοτική έρευνα.

Ακόμη, προβολές ταινιών και εκδηλώσεις, με ειλικρίνεια και διάθεση υπέρβασης, προκειμένου να ξεπεραστούν και οι δικές μας αντιφάσεις που αποτελούν εμπόδιο προς μια άλλη κοινωνία, όπου η δικαιοσύνη θα είναι το πρώτο της ζητούμενο.

Η δικαιοσύνη είναι η βάση της ισότητας και της κοινωνικής ειρήνης, αυτό είναι αναμφισβήτητο άλλωστε.-"