«Το σχέδιο της Ευρώπης είναι να πεθάνει η Ελλάδα της πείνας»

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 5 Μαΐου 2013

ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ ΜΑΧΟΝΙ (πρώην αντιπρόεδρος της Moody's, υπεύθυνος στο ρίσκο κρατών)

«Το σχέδιο της Ευρώπης είναι να πεθάνει η Ελλάδα της πείνας»

Με τρες δεκαετείες εμπειρία στη Wall Street, μιλάει στην «Κ.Ε.» για ευρώ και τράπεζες

Στον ΑΔΑΜ ΓΙΑΝΝΙΚΟ

Οι τράπεζες έπρεπε να κρατικοποιηθούν. Οσο πιο πολλές υπάρχουν τόσο πιο πολλές οι πιθανότητες που οδηγούν σε κατάχρηση. Αν η έξοδος από το ευρώ είναι αναπόφευκτη, γιατί να υποφέρετε από την ύφεση; «ΓΙΑΤΙ να έχουμε παρατεταμένη ύφεση πριν από τη μέρα της εξόδου, αν η έξοδος είναι αναπόφευκτη;», αναρωτιέται ο Κρίστοφερ Μαχόνι και υποστηρίζει, μιλώντας στην «Κ.Ε.», ότι το σχέδιο της τρόικας οδηγεί την Ελλάδα στην πείνα.

Οι καταθέτες δεν είναι επενδυτές, λέει ο Κρίστοφερ Μαχόνι Με τριάντα χρόνια εμπειρίας στη Wall Street, ο Μαχόνι υπήρξε επί σειρά ετών αντιπρόεδρος στον οίκο αξιολόγησης Moody's, υπεύθυνος για την παγκόσμια εταιρική χρηματοδότηση, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και το μακροοικονομικό κίνδυνο Δημοσίου στη Moody's Investors Service. Ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό του ως «μαθητή των αγορών» και «libertarian». Προτείνει την τακτική έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, αλλά προειδοποιεί: «Δεν ζηλεύω καθόλου τις επιλογές που πρέπει να κάνουν η ελληνική, η κυπριακή και η πορτογαλική κυβέρνηση».
* Τους τελευταίους μήνες το ελληνικό τραπεζικό σύστημα βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού. Πώς βλέπετε την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών;
*Πρώτ' απ' όλα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι και πρέπει να παραμείνει ενδεχόμενη υποχρέωση (contingent liability) υπό την κηδεμονία του κράτους. Σε αυτή τη φάση της τραγωδίας, οι τράπεζες έπρεπε να κρατικοποιηθούν και πιθανόν να συγχωνευθούν. Δεν υπάρχει νόημα να υπάρχουν πολλές διαφορετικές τράπεζες αν είναι να ανήκουν στο κράτος για την επόμενη δεκαετία. Οσο περισσότερες τράπεζες υπάρχουν τόσο πιο πολλές είναι οι πιθανότητες για διασώσεις και προσωπικές ενέργειες των διοικήσεων που οδηγούν σε κατάχρηση (self-dealing).
Το χρηματοοικονομικό σύστημα και το κράτος είναι ένα, είτε αρέσει στον κόσμο αυτό είτε όχι. Η ιδέα τού να χωρίσει κανείς με κάποιον τρόπο τις τράπεζες από το κράτος και αυτές να χρεοκοπήσουν μόνες τους είναι συγκλονιστικά λάθος. Η προστασία των καταθετών πρέπει να είναι πριν και πάνω από τους ομολογιούχους και την τρόικα. Οι καταθέσεις είναι ιερή ευθύνη της πολιτείας. Δεν είναι «επενδύσεις» και οι καταθέτες δεν είναι «επενδυτές».
*Ποιες είναι οι προοπτικές της ελληνικής οικονομίας μετά το νέο «πρότυπο» ή «μοντέλο» διάσωσης των τραπεζών που εφαρμόστηκε στην Κύπρο;
*Η Ελλάδα δεν δύναται να επαναλάβει το λάθος που έκανε η Κύπρος, να αγνοήσει ή να κατασχέσει τραπεζικές καταθέσεις. Ολες οι υπόλοιπες υποχρεώσεις (συμπεριλαμβανομένων των συντάξεων και των υπολοίπων του Target2) πρέπει να κατατάσσονται μετά τους καταθέτες. Κι αυτό γιατί οι τραπεζικές καταθέσεις είναι προσφορά χρήματος και χωρίς χρήμα δεν μπορεί να λειτουργήσει καμιά οικονομία. MxV=PxT. Οσο το Μ (ποσότητα χρήματος) πέφτει τόσο θα πέφτουν και τα Ρ (δείκτης τιμών καταναλωτή) και Τ (ποσότητα αγαθών και υπηρεσιών).
Το σχέδιο της τρόικας για την Ελλάδα φαίνεται ιδιαίτερα ανησυχητικό, αν το αναλογιστεί κανείς. Με βάση τη νέα φιλοσοφία της Ευρώπης για αυτοχρηματοδοτούμενα bail-out, το σχέδιο για την Ελλάδα είναι, κατά πώς φαίνεται, να πεθάνει της πείνας, όπως η Ρουμανία τη δεκαετία του '80. Η Κύπρος θα ακολουθήσει.
*Πολλοί μίλησαν για δύο ευρώ στην Κύπρο. Είναι αυτό προάγγελος εξελίξεων;
*Η κυβέρνηση πρέπει να κάνει ό, τι μπορεί για να μην καταρρεύσουν όλα όσο θα ετοιμάζεται για την αναπόφευκτη μετατροπή του νομίσματος. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό για το μέλλον του ελληνικού λαού από το να χρησιμοποιήσει αυτό το χρονικό διάστημα για να χτίσει συναλλαγματικά αποθεματικά που δεν θα μπορεί να αγγίξει η ΕΚΤ.
*Πώς μπορεί να γίνει αυτό;
*Δεν ξέρω αν είναι εφικτό, ιδίως να γίνει μυστικά. Ισως με κάποιον λογαριασμό στην Τράπεζα της Ρωσίας; Στο τέλος, η Ελλάδα θα πρέπει να αθετήσει όλες τις πληρωμές που είναι εκφρασμένες σε ευρώ και να αποκοπεί από την πίστωση της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. Για ένα διάστημα θα είναι κράτος-παρίας όπως η Αργεντινή. Γι' αυτό είναι απαραίτητα τα αποθεματικά σε ξένο νόμισμα, ώστε να πληρώσει η χώρα τις ζωτικής σημασίας εισαγωγές.
*Δεν θα είναι δυσβάσταχτο το κόστος της εξόδου από την Ευρωζώνη για οποιαδήποτε χώρα με αυτά τα χρέη;
*Αυτή τη στιγμή γίνεται πολύς λόγος στα οικονομικά media αναφορικά με τη διαφαινόμενη αναγκαιότητα μιας εξόδου της Κύπρου, καθώς ζυγίζονται το κόστος και τα οφέλη από μια τέτοια κίνηση. Δεν θέλω να υποτιμήσω το κόστος. Αλλά για να το αντέξουν οι χώρες, στο τέλος θα πρέπει να βγουν. Τα κόστη τελικά θα μειωθούν με αποτελεσματική αποκήρυξη του χρέους. Κάποιες από τις χώρες του Club Med θα αναγκαστούν να φύγουν όχι μόνο από την Ευρωζώνη αλλά και από την ίδια την Ε.Ε. Εκτός, βέβαια, αν στη φράση «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» μπορεί να συμπεριληφθεί και το ενδιαφέρον για τους απόρους, πράγμα για το οποίο πολύ αμφιβάλλω. Στο Βορρά δεν θα αρέσει όταν ο Νότος κηρύξει στάση πληρωμών στο χρέος της τρόικας και τις υποχρεώσεις του Target2.
Λυπάμαι που το λέω, αλλά πριν τελειώσει όλο αυτό θα υπάρχει ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο (world). Δεν ζηλεύω καθόλου τις επιλογές που πρέπει να κάνουν η ελληνική, η κυπριακή και η πορτογαλική κυβερνήσεις.
*Ποιος μπορεί να πάρει το βάρος μιας απόφασης που μπορεί να φαίνεται σωστή σε έναν άνθρωπο της αγοράς, αλλά δεν έχει επιστροφή για έναν άνθρωπο της πολιτικής;
*Φανταστείτε να είχα την αντίθετη γνώμη και να έλεγα πως η Ελλάδα πρέπει να μείνει στο ευρώ. Τι θα έλεγα; Ποια θα ήταν τα πειστικά επιχειρήματα υπέρ αυτού του κολαστηρίου; Ολες οι χώρες πέρασαν μακροοικονομικά σοκ. Η Γερμανία έχασε δύο πολέμους. Αλλά λίγες χώρες καταδικάζουν εαυτούς σε μόνιμη ύφεση -αυτό σημαίνει να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ. Ο κόσμος εγκατέλειψε τον Κανόνα του Χρυσού στις αρχές της δεκαετίας του '30 και τα πράγματα καλυτέρεψαν. Οι περιφερειακές χώρες τελικά πρέπει να βγουν απ' το ευρώ και τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Θα τους πάρει μία πενταετία.
*Θα μείωνε τις σκληρές συνέπειες της εξόδου μια κοινή στάση των χωρών της περιφέρειας;
*Δεν βλέπω κάποιο λόγο να αναβάλλεται κάτι που τελικά θα γίνει. Οι περιφερειακές χώρες θα βγουν από το ευρώ ανάλογα με τα προγράμματά τους, που θα καθοδηγούνται από τα σπρεντ των ομολόγων και τη φερεγγυότητα των τραπεζών. Οσο η τρόικα επιμένει στις πολιτικές αποπληθωρισμού, δεν υπάρχει ελπίδα για ανάπτυξη. Μια έξοδος από το ευρώ θα είναι πολύ άσχημη. Αλλά γιατί να έχουμε παρατεταμένη ύφεση πριν από τη μέρα της εξόδου, αν η έξοδος είναι αναπόφευκτη; Νομίζω πως το πιο σημαντικό ερώτημα είναι αν υπάρχει ελπίδα για διαπραγμάτευση με την τρόικα μιας τακτικής εξόδου, που θα περιλαμβάνει μεταβατική οικονομική βοήθεια. Αυτό θα βοηθούσε πολύ, μόνο που η τρόικα δεν είναι πολύ πιθανό να δεχτεί μια συμφωνία που περιλαμβάνει μαζική διαγραφή χρέους και διαγραφή των υπολοίπων οφειλών του Target2. Γι' αυτό προτείνω να μαζευτούν αποθεματικά σε ξένο νόμισμα πριν από μια μονομερή έξοδο. Δεδομένου του κινδύνου η τρόικα να βάλει την Ελλάδα στη μαύρη λίστα, η Ελλάδα θα χρειαστεί ξένο συνάλλαγμα για να πληρώσει για ζωτικές εισαγωγές μέχρι να ορθοποδήσουν οι εξαγωγές της. Σημαντικό είναι ότι το σοκ της εξόδου θα μετριαζόταν από μια στάση πληρωμών και έναν επαναπροσδιορισμό ολόκληρου του εξωτερικού χρέους. Η Ελλάδα μπορεί να αρχίσει από την αρχή με καθαρούς ισολογισμούς (αλλά χωρίς πρόσβαση σε εξωτερική χρηματοδότηση). Για ένα χρονικό διάστημα η Ελλάδα πρέπει να ζήσει με ισοσκελισμένο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.
*Σε κάθε άκουσμα εξόδου από το ευρώ υπάρχει φυγή καταθέσεων και εκροή κεφαλαίων που επιβαρύνουν το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Πώς θα σπάσει ο φαύλος κύκλος;
*Οποιοδήποτε σχέδιο μετατροπής του ευρώ σε δραχμές θα χρειαστεί συναλλαγματικούς ελέγχους ώστε να αποκλείσει τη φυγή κεφαλαίων. Εάν η κυβέρνηση επιλέξει την έξοδο από την Ευρωζώνη, πρέπει να εξασφαλίσει τις υπηρεσίες παγκοσμίου κλάσης συμβούλων, όπως ο Στάνλεϊ Φίσερ (σ.σ. διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας του Ισραήλ, ο οποίος αποχωρεί από τη θέση αυτή στις 30 Ιουνίου) ή ο Τζόζεφ Γιαμ (σ.σ. πρώην επικεφαλής της Νομισματικής Αρχής του Χονγκ Κονγκ, μέλος του δ.σ. της UBS).

Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη. Ο μηχανισμός πτώχευσης του Ευρώ.

Αναδημοσίευση από: omadaneoneforiakon.blogspot.gr - Πηγή

Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη. Ο μηχανισμός πτώχευσης του Ευρώ 

Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως το Ευρώ δεν είναι νόμισμα, αλλά ιδιωτικός μηχανισμός πτώχευσης. 

  Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως ο ιδιωτικός μηχανισμός πτώχευσης του ιδιωτικού Ευρώ, είναι σαν να σου μεταγγίζουν μολυσμένο αίμα, αφού προηγουμένως φρόντισαν να εθίσουν τον ασθενή.

Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως δεν είναι όμορφο πράγμα η κατάσταση  αναιμίας και χρήζει θεραπείας. 

  Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως δεν υφίσταται κανένας λόγος διαπραγμάτευσης και επικοινωνίας με τον ιδιωτικό μηχανισμό πτώχευσης του  Ευρώ.  

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως αυτός ο  ιδιωτικός μηχανισμός πτώχευσης επιβάλλει την πλήρη αποβιομηχάνιση και ολοκληρωτική διάλυση της παραγωγικής βάσης.

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως ο ιδιωτικός αυτός μηχανισμός κλείνει την κάνουλα, για την πραγμάτωση των ολοκληρωτικών στόχων του, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως αυτός ο 

ιδιωτικός μηχανισμός πτώχευσης επιβάλει στρατηγικά δια μέσου της οικονομίας την αλλοίωση της εθνικής ταυτότητας μας, της ελληνορθόδοξης    ιδιοπροσωπείας μας,   μέσα από τα ίδια κοινοτικά πλαίσια "στήριξης" υποστηριζόμενος και από μια βιομηχανία ενημέρωσης για την διαχείριση της εικονκής πραγματικότητας.

Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως τα εξωθεσμικά μνημόνια όπως και οι δύο εξαφανισμένες δανειακές συμβάσεις που προσωποποιούνται τεχνητά  στον θίασο της Τρόικας, ή η  χωροταξική διάκριση των χωρών σε βορρά και νότο,  είναι σοφιστείες και  εργαλεία παραπλάνησης και δημαγωγιας,  δημιουργήματα κατ'εντολή των κέντρων  του ιδιωτικού μηχανισμού πτώχευσης.  

Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης του ιδιωτικού μηχανισμού δεν είναι δάνεια, αλλά κοπανιστός αέρας. 

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη ότι ο ιδιωτικός αυτός μηχανισμός - υπερκυβέρνηση δεν λογοδοτεί πουθενά, ενώ οφείλουν να λογοδοτούν ορισμένα  κοινοτικά όργανα.

  Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως δεν πρόκειται να ανακάμψει η Ελλάδα, ώσπου να αποκτήσουμε μεταξύ άλλων και το εθνικό νόμισμα.

Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως η  άσκηση εθνικής νομισματικής πολιτικής εμπεριέχει δομικά την  αύξηση με γεωμετρική προοδο της εγχώριας παραγωγής.

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως ο ιδιωτικός μηχανισμός πτώχευσης έχει βάλει στόχο και όλο τον ορυκτό πλούτο, αφού σχεδιάζεται να τον εκμεταλλευτούν   "θυγατρικές" του.

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως ο ιδιωτικός μηχανισμός πτώχευσης του Ευρώ μετατρέπει το νόμισμα από   μεσο συνεννόησης της οικονομίας σε εργαλείο εμπορίας και δημιουρίας εξωτερικού χρεόυς δομικά.

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως με τον  ιδιωτικό μηχανισμό πτώχευσης του  Ευρώ εκλείπουν χρήσιμα νομισματικά εργαλεία εξισορρόπησης του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών 

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως δεν υφίσταται πληθωρισμός στην ορθή οριοθέτηση της παραγωγής χρήματος, όταν απασχολούνται οι εγχώριοι παραγωγικοί συντελεστές.

Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως το ευρώ δεν είναι νόμισμα των εθνών της Ευρώπης, αλλά  εργαλείο ιδιωτών μιας χούφτας τραπεζιτών και χρησιμεύει στην  χειραγώγηση των εθνών προς μία παγκόσμια διακυβέρνηση υπό των έλεγχο αυτών.

Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως δεν κινδυνεύουν οι αποταμιεύσεις με την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, αντίθετα κινδυνεύουν οι ζωές των Ελλήνων με τον μηχανισμό πτώχευσης του ιδιωτικού Ευρώ.

Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως η επιλογή στο εθνικό νόμισμα είναι  ένα  αναγκαίο εργαλείο για την ανοικοδόμηση της Ελλάδας. 

Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως η ισοτιμία οφείλει να καθορίζεται  από την πολιτική εξουσία  και με προεδρικό διάταγμα  μπορεί να διαμορφωθεί  ακόμα και 1-1 και όχι 1-340,75

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως η έννοια της εθνικής δραχμής έχει ποιοτικά χαρακτηριστικά τα οποία απορρέουν από την υπηρέτηση του κοινωνικού συμφέροντος.

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως όσοι ομιλούν για υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, ανήκουν στο νεοεποχήτικο δίπολο της  ομάδας της υποτιμημένης τοκογλυφικής δραχμής, που υποστηρίζεται από το ίδιο ιδιωτικό καθεστώς της ιδιωτικής Τραπεζας Ελλάδος Α.Ε Ν.Π.Ι.Δ. του μεγαλομέτοχου.

Ο νεοεποχήτικος δεύτερος πόλος  αναμένεται να εργοποιηθεί μετά την εφαρμογή των άκυρων δανειακών συμβάσεων. 

  Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως η ουσία βρίσκεται στον έλεγχο  ρύθμισης της ποσότητας παραγωγής αίματος/ ρύθμιση τυπώματος για μια υγειή οικονομία πλήρους απασχόλησης. 

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη ότι η εθνικοποίηση της Τραπεζης Ελλάδος, "η λύση συνεργασίας" και η απομάκρυνση του μεγαλομέτοχου ιδιώτη συνδιοκτήτη  της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας και των συντελεστών του, αποτελεί αναγκαίο συστατικό ανεξάρτητης εθνικής νομισματικής πολιτικής. 

  Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως η Ελλάδα δύναται να παράγει τα πάντα, αφού απελευθερωθεί από τον ιδιωτικό μηχανισμό πτώχευσης, που κρατά όμηρους τους πολιτικούς τοποτηρητές μας.

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη ότι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα είναι συμφέρουσα για τον ελληνικό λαό, ακόμα και αν διαλυθεί πλήρως ολόκληρη η παραγωγική βάση.

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως πέρα από το υφιστάμενο πλαστό χρέος, αν αφαιρεθούν οι ληστρικοί τόκοι που επέβαλλαν οι πολιτικές των τοποτηρητών της νέας τάξης, ο προϋπολογισμός είναι πλεονασματικός. 

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως οι δήθεν  δημοσιονομικοί  στόχοι του πρωτογενούς πλεονάσματος, μείωσης του ελλείμματος ή μείωσης του χρέους, εντάσσονται στην ευρύτερη προπαγάνδα της νέας τάξης πραγμάτων, για την εξαθλίωση και υποταγή των πολιτών ως εργαλείο επιβολής της νέας τάξης πραγμάτων.

Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως οι δυσβάστακτοι φόροι που επιβάλονται κατ'εντολή του ιδιωτικού μηχανισμού πτώχευσης, σκοπό έχουν την κοινωνική μηχανική / κοινωνικό αυτοματισμό για την δόμηση του ολοκληρωτικού ηλεκτρονικού συστήματος ελέγχου.   

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως η αχρήματη κοινωνία της νέας τάξης πραγμάτων εντάσσεται στο σχέδιο ολοκληρωτικού ελέγχου των εθνών.

  Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως οι θεοσοφιστές του ιδιωτικού μηχανισμού πτώχευσης θα υφαρπάξουν μεθοδικά ακόμα και την βάση δεδομένων που τώρα δομούν με τα ληστρικά μέτρα. 

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως οι στόχοι του ιδιωτικού μηχανισμού πτώχευσης δεν είναι εισπρακτικοί, αφού τυπώνουν λογιστικά όσο θέλουν ( Emergency Liquidity Assistance). 

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως το PSI, ή τα κουρέματα που τελικά φορτώνουν στους κρατικούς προυπολογισμούς / χρέος κεντρικής κυβέρνησης εντάσσονται στην ίδια εκβιαστική πολιτική υποταγής των εθνών. 

Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως η επιστροφή στο πραγματικό εθνικό νόμισμα σημαίνει απεγκλωβισμό από τους συντελεστές της νεας τάξης πραγμάτων τόσο της τραπεζοπιστωτικής εξουσίας, όσο και των πολιτικών επάρχων της μεταπολίτευσης. 

 Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως ανεξάρτητα από το σημερινό γεωστρατηγικό πλαίσιο του δικαίου της θάλασσας, η Ελλάδα πρέπει να ανακτήσει την εθνική νομισματική της πολιτική. 

  Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως η έννοια της τοκογλυφίας, του πειθαναγκασμού, της εικονικής πραγματικότητας   είναι ασύμβατες με την   Ρωμιοσύνη. 

  Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως πρέπει να ονειρεύεται, να ελπίζει στο Θεό, να αυτοσχεδιάζει και να αγωνίζεται στο ΕΜΕΙΣ. 

Πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε Έλληνα πολίτη πως το πρόβλημα είναι πρωτίστως αξιακό και προυποθέτει την ανάκτηση της ταυτότητάς μας, δηλαδή του οράματος της ελπιδοφόρας  Ρωμιοσύνης.  

 Καλή λευθεριά και Ανάσταση!

Το ευρώ και η ΕΕ έχουν όλο και ΛΙΓΟΤΕΡΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ

του Γιώργου Δελαστίκ

Προκαλεί αίσθηση ο τίτλος του τελευταίου αφιερώματος «Ευρώπη», που εκδίδουν από κοινού δυο -τρεις φορές το χρόνο έξι μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες - η γερμανική Suddeutsche Zeitung, η γαλλική Le Monde, η ιταλική La Stampa, η βρετανική The Guardian, η ισπανική El Pais και η πολωνική Gazeta Wyborcza: «Η μεγάλη βλάβη». Ο υπότιτλος εξηγεί τι ακριβώς εννοεί: «Ο ευρωσκεπτικισμός μαίνεται σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Οι διαπιστώσεις σκληρές, αλλά ειλικρινείς. Με... ζουρλομανδύα(!) παρομοιάζει τη σημερινή πολιτική της ΕΕ, γράφοντας μεταξύ άλλων: «Στα μάτια ενός αυξανόμενου αριθμού πολιτών των χωρών της Νότιας Ευρώπης, η ΕΕ μοιάζει κάθε μέρα όλο και περισσότερο με το ΔΝΤ στη Λατινική Αμερική: ένας ζουρλομανδύας που ροκανίζει λίγο λίγο το χώρο που έχει μέχρι τώρα αφεθεί στις εθνικές πολιτικές και αδειάζει τις εθνικές Δημοκρατίες από κάθε περιεχόμενο. Σε αυτό το νέο σενάριο, οι κυβερνήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, αλλά οι πολιτικές που ακολουθούν παραμένουν θεμελιωδώς οι ίδιες και δεν μπορούν να τεθούν υπό αμφισβήτηση».

Η ΕΕ εχθρός της Δημοκρατίας

Και οι έξι προαναφερθείσες εφημερίδες τάσσονται αναφανδόν υπέρ της ευρωπαϊκής....
ολοκλήρωσης, και μάλιστα από κεντροαριστερή σκοπιά. Το αφιέρωμα «Ευρώπη» το εκδίδουν για να προωθήσουν τη δημοφιλία της ΕΕ. Έχει, λοιπόν, ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα το γεγονός ότι ακριβώς ένα τέτοιο έντυπο επικρίνει τόσο βαθιά την ΕΕ και την πολιτική που ασκεί, φτάνοντας μέχρι του σημείου να τη χαρακτηρίσει ουσιαστικά ως παράγοντα που υποσκάπτει τη Δημοκρατία!

«Αν με τον όρο "κυριαρχία" αντιλαμβάνεται κανείς τη δυνατότητα των λαών να αποφασίζουν αυτό που επιθυμούν για τη χώρα τους, σπάνιοι είναι οι Ευρωπαίοι του Βορρά και του Νότου που αισθάνονται κυρίαρχοι. Ένα ουσιώδες μέρος της Δημοκρατίας σε εθνικό επίπεδο έχει εξαφανιστεί, χωρίς να επιστραφεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο», αναφέρεται στο αφιέρωμα.

«Η κατάρρευση της εμπιστοσύνης στην ΕΕ είναι ένα βαθύτερο φαινόμενο. Ο ενθουσιασμός απέναντι της δεν θα αναγεννηθεί χωρίς η ΕΕ να τροποποιήσει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται απέναντι στα κράτη-μέλη της και στους πολίτες της», προειδοποιούν με ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο τους στο αφιέρωμα αυτό ο Μαρκ Λεονάρ, διευθυντής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (ECFR), ενός πανευραπαϊκού think tank που συσπειρώνει εκατό εξήντα προσωπικότητες και από τα εικοσιεφτά κράτη-μέλη της ΕΕ, και ο Χοσέ Τορεβλάνκα, του ισπανικού τμήματος του ιδρύματος.

Οι πολίτες δυσπιστούν

Όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι πολίτες δεν έχουν πια εμπιστοσύνη στην ΕΕ. Ακόμη και στις δημοσκοπήσεις του Ευρωβαρόμετρου, οι οποίες διενεργούνται κατ' εντολή της ίδιας της ΕΕ, αποτυπώνεται αδρά αυτή η τάση απαξίωσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης στις συνειδήσεις των λαών.

Έχουν ενδιαφέρον οι μεταβολές που συντελέστηκαν ανάμεσα στο 2004, εποχή ιδιαίτερης ευφορίας και ακτινοβολίας της ΕΕ, και στο 2012, όπως εμφανίζονται στο Ευρωβαρόμετρο.

Το 2004, λοιπόν, δεν είχε εμπιστοσύνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 42% των Γερμανών, αλλά το 2012 το ποσοστό αυτό είχε εκτοξευτεί στο 61%! Το 2004 οι Γάλλοι δήλωναν ότι δεν εμπιστεύονται την ΕΕ σε ποσοστό 40%• το 2012 το ποσοστό αυτό είχε ανέβει στο 56%. Πρωταθλητές της αμφισβήτησης, βέβαια, ήταν ανέκαθεν οι Βρετανοί, αλλά ουδέποτε το ποσοστό έλλειψης εμπιστοσύνης προς την ΕΕ είχε φτάσει στα σημερινά επίπεδα: το 47% του 2004 εκτοξεύτηκε στο 75% (!) το 2012.

Αναφερόμενοι στις πέντε μεγαλύτερες χώρες της ΕΕ, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι η πιο εκρηκτική απόρριψη της ΕΕ σημειώθηκε σε δύο χώρες που μέχρι πρότινος κατατάσσονταν στα... «ευρωλιγούρια», και μάλιστα επικεφαλής - στην Ιταλία και την Ισπανία!

Και στις δύο χώρες το 2004 το ποσοστό δυσπιστίας προς την ΕΕ ήταν μόλις 27%. Καθώς όμως και οι δύο χώρες χτυπήθηκαν άγρια από την πολιτική της ΕΕ για την προώθηση πανευρωπαϊκά της άγριας λιτότητας, το ποσοστό έλλειψης εμπιστοσύνης προς την ΕΕ απογειώθηκε στο... 72% (!) στην Ισπανία και στο 62% στην Ιταλία. Πρωτοφανείς εξελίξεις, πραγματικά.

Το 2004 σε καμία από τις πέντε μεγαλύτερες χώρες της ΕΕ δεν υπήρχε απόλυτη πλειοψηφία αυτών που δεν εμπιστεύονταν την ΕΕ - ούτε καν στη Βρετανία! Τα ποσοστά κυμαίνονται από το 27% στην Ιταλία και την Ισπανία έως το 47% της Βρετανίας.

Αντιθέτως, το 2012 και στα πέντε αυτά κράτη κυριαρχούσε η έλλειψη εμπιστοσύνης προς την ΕΕ: από το 75% των Βρετανών και το 72% των Ισπανών έως το 56% των Γάλλων! Πλήρης αντιστροφή της κατάστασης.

«Τα σαρκοβόρα της Ευρώπης»!

Οι κεντροαριστερές εφημερίδες The Guardian και Independent είναι οι πιο φιλoευρωπαϊκές εφημερίδες της Βρετανίας. Έχει, λοιπόν, βαρύνουσα πολιτική σημασία, που αντανακλά την επιδείνωση του κλίματος εναντίον της ΕΕ και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, το γεγονός ότι εμφανίζεται στην πρώτη από τις δύο αυτές εφημερίδες άρθρο με έναν εξαιρετικά εύγλωττο τίτλο: «Τα σαρκοβόρα της Ευρώπης τώρα απειλούν να μας καταβροχθίσουν όλους»!

«Η συμφωνία που επιβλήθηκε διά της βίας στην Κύπρο από την υπό γερμανική ηγεσία τρόικα δεν συνιστά διάσωση. Στην πραγματικότητα θα καταστρέψει την οικονομία του νησιού», υποστηρίζει ο Βρετανός αρθρογράφος.

«Σε ολόκληρη την Ευρώπη οι λαοί κρατούνται όμηροι από τις τράπεζες, τους μετόχους και τις εταιρείες που απαιτούν λύτρα. Όλοι αυτοί είναι αποφασισμένοι να διασφαλίσουν ότι δεν θα σηκώσουν αυτοί το κόστος της κρίσης που οι ίδιοι δημιούργησαν. Οι λαοί κρατούνται όμηροι και από πολιτικούς που θεωρούν δουλειά τους να εκτελούν τις επιθυμίες των τραπεζών, των μετόχων και των εταιρειών», προσθέτει.

Το συμπέρασμα του είναι σαφέστατο: «Σκληραίνει σε όλη την Ευρώπη η αντίσταση σε αυτή την οικονομική πολιτική που συνιστά σπιράλ θανάτου. (...) Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η αντίσταση πρέπει να γίνει πιο δυνατή - διαφορετικά θα μας καταβροχθίσουν όλους».

Η ήπειρος πολώνεται

Το βρετανικό περιοδικό The Economist προειδοποιεί: «Αν η ύφεση και η μαζική ανεργία στην ευρωπαϊκή περιφέρεια επιμείνουν και τον επόμενο χρόνο, η πολιτική μπορεί να πολωθεί επικίνδυνα».

Την άποψη αυτή συμμερίζεται, και μάλιστα με πιο κατηγορηματικό τρόπο, και ένας αρθρογράφος της αμερικανικής εφημερίδας The York Times, ο Τόμας Ράιτ από το Ινστιτούτο Μπρούκινγκς της Ουάσιγκτον. «Η ευρωπαϊκή πολιτική πολώνεται με τρόπο που καθιστά απίθανη την περαιτέρω πρόοδο (της ολοκλήρωσης της ΕΕ)», υποστηρίζει και προχωρεί σε μια σημαντική πρόβλεψη: «Η επόμενη αποφασιστική στιγμή μπορεί να είναι όταν ένα κράτος-μέλος στην περιφέρεια της ΕΕ εκλέξει μια κυβέρνηση με σιδηρά εντολή να πει "όχι" στη γερμανική κυβέρνηση, η οποία έχει κι αυτή σιδηρά εντολή να μην λυγίσει. (...) Αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει απόσυρση της υποστήριξης της ΕΚΤ και μια κλιμάκωση που θα οδηγήσει σε νέες πράξεις αποσύνθεσης της ΕΕ».

Μας κυβερνούν ανδρείκελα

Ο Σερζ Αλιμί, διευθυντής της Le Monde, Diplomatique είναι κυριολεκτικά έξω φρενών με την πολιτική των ηγετών της ΕΕ και της Ευρωζώνης, ιδίως μετά τη στάση που τήρησαν εναντίον της Κύπρου, λεηλατώντας τις καταθέσεις που υπήρχαν στις τράπεζες του νησιού.

«Μα ποια "εμπιστοσύνη" μπορεί να έχει κανείς ακόμη στο ενιαίο νόμισμα και στην ιερή και απαραβίαστη εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων, αν οποιοσδήποτε πελάτης μιας ευρωπαϊκής τράπεζας μπορεί να ξυπνήσει ένα πρωί με τις αποταμιεύσεις του ακρωτηριασμένες στη διάρκεια της νύχτας;» αναρωτιέται στο πρωτοσέλιδο άρθρο του στο τεύχος Απριλίου της σοβαρής εφημερίδας.

«Τα δεκαεφτά κράτη-μέλη του Eurogroup τόλμησαν έτσι το αδιανόητο. Θα το ξανακάνουν. Κανένας πολίτης της ΕΕ δεν μπορεί από εδώ και πέρα να αγνοεί ότι είναι ο προνομιακός στόχος μιας οικονομικής πολιτικής αποφασισμένης να τον απογυμνώσει από τους καρπούς της εργασίας του με το πρόσχημα της αποκατάστασης των δημόσιων λογαριασμών», προσθέτει.

Και καταλήγει, ακάθεκτος: «Στη Ρώμη, την Αθήνα ή τη Λευκωσία, ντόπιες μαριονέτες φαίνονται ήδη αποφασισμένες να μετουσιώσουν σε πράξη τις εντολές προς αυτή την κατεύθυνση που θα τους δώσουν οι Βρυξέλλες, η Φρανκφούρτη ή το Βερολίνο, έστω κι αν στη συνέχεια βρεθούν να αποκηρύσσονται από τους λαούς τους», τονίζει με ιδιαίτερη έμφαση.

Είναι προφανέστατο ότι οι φίλοι της ΕΕ και του ευρώ, που διαμορφώνονται από τους Γερμανούς, όλο και λιγοστεύουν.

από τα "Επίκαιρα" μέσω "Βαθύ Κόκκινο"

Αναρτήθηκε από ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ Ε.ΠΑ.Μ.

Δ. ΚΑΖΑΚΗΣ Περί διαπλοκής και διαπλεκομένων...

Μια πρόσφατη διεθνής έρευνα για την δωροδοκία κυβερνήσεων και κυβερνητικών αξιωματούχων, επιβεβαίωσε την ευρύτατα κοινή πεποίθηση: Το «λάδωμα» αποτελεί μια εξαιρετικά διαδεδομένη πρακτική διαπλοκή ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους και κυβερνητικούς αξιωματούχους σ’ ολόκληρο τον κόσμο, προς αμοιβαίο όφελος. Το ενδιαφέρον μ’ αυτή την έρευνα, είναι ότι τα στοιχεία έχουν συλλεχθεί από έρευνα της γνωστής αμερικανικής εταιρείας Gallup, ανάμεσα σε κορυφαία στελέχη πολυεθνικών εταιρειών κι άλλων κρατικών και μη οργανισμών, που ρωτήθηκαν εμπιστευτικά για το πόσο αναγκαία είναι η «μίζα» σε κυβερνητικούς αξιωματούχους για την παροχή «διευκολύνσεων». Είναι τυχαίο που την εποχή της «ελευθερίας των αγορών» η διαπλοκή και η διαφθορά έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις;

   

Κινδυνεύει το πολιτικό μας σύστημα απ’ την διαπλοκή, φωνάζουν εδώ και χρόνια τα κόμματα εξουσίας μαζί με τα παπαγαλάκια τους δείχνοντας το ένα το άλλο ως υποχείριο των «διαπλεκομένων». Εκστρατείες εξαγγέλλονται, καταγγελίες εκστομίζονται, δριμύτατα κατηγορώ εκφωνούνται, σαν ένα κακόγουστο αστυνομικό σήριαλ που τα ‘χει όλα, καταχθόνιες δυνάμεις, σκοτεινό παρασκήνιο, πολλαπλούς υπόπτους, επίδοξους εισαγγελείς και δικαστές, κι ότι άλλο ποθεί το φιλοθεάμον κοινό.

Παρόλα αυτά το σενάριο δεν πείθει. Κι αυτό γιατί το πολιτικό μας σύστημα βασίζεται, συντηρείται κι αναπαράγεται απ’ την «διαπλοκή», ήδη απ’ την εποχή που αυτό πρωτο-δημιουργήθηκε. Μόνο που αυτή η «διαπλοκή» δεν περιοριζόταν ποτέ σε κάποιους μεγαλο-εργολάβους του δημοσίου, αλλά αφορούσε την σύμφυση της κυρίαρχης πολιτικής με τα πιο ισχυρά οικονομικά συμφέροντα της εποχής, εντός κι εκτός Ελλάδας. Οι εκάστοτε πρωταγωνιστές άλλαζαν μόνο. Δεν υπάρχει ούτε ένα «εθνικό ιδεώδες» των κυβερνητών αυτού του τόπου απ’ την εποχή της δημιουργίας του νεοελληνικού κράτους, που να μην εκπορευόταν απ’ τα οικονομικά συμφέροντα και τις τρέχουσες επιδιώξεις της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας κάθε εποχής. Κι όποτε αυτή η σύμφυση πολιτικής και οικονομικής εξουσίας απειλήθηκε απ’ τους υπεξούσιους αυτού του τόπου, τότε η χώρα γνώρισε λαμπρές περιόδους ανοικτής τρομοκρατίας, πολιτικής βαρβαρότητας και μοναρχοφασιστικής καταπίεσης.

Η σύμφυση αυτή ποτέ δεν υπήρξε αρμονική και ήπια, καθότι η κάθε πλευρά, αλλά και οι διαφορετικές ομάδες κάθε πλευράς διεκδικούσαν «μεγαλύτερο μερίδιο» στην πίτα, αλλά και καλύτερο «πλασάρισμα» στις εκάστοτε εξορμήσεις του διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου. Αυτό συμβαίνει και σήμερα. Οι μεν πολιτικοί του δικομματισμού αγωνίζονται για το μονοπώλιο επίδρασης και χειραγώγησης των μαζών – που τους αμφισβητούν έμπρακτα τα ιδιωτικά μονοπώλια ενημέρωσης – ενώ οι διάφορες μερίδες της οικονομικής ολιγαρχίας έχουν επιδοθεί σ’ έναν ανελέητο αγώνα δρόμου για τις πιο επικερδείς συμπράξεις και συμμαχίες με τα κυρίαρχα διεθνή μονοπωλιακά κυκλώματα, ώστε ν’ διεκδικήσουν καλύτερο μερίδιο απ’ την λεηλασία της χώρας, της ευρύτερης περιοχής κι όχι μόνο. Περί μονοπωλιακού ελέγχου της πολιτικής και της οικονομίας ο καυγάς κι όχι απλά για κάποιους σκοτεινούς εργολάβους που μολύνουν τα αγνά κι άδολα ΜΜΕ ώστε να πάρουν κρατικές προμήθειες.

  

Οι ιστορικές ρίζες της πολιτικής διαφθοράς

Η εξαγορά κρατικής εύνοιας αποτελεί έναν απ’ τους πιο παραδοσιακούς τρόπους «σύμφυσης» των οικονομικά ισχυρών με το κράτος. Το άθλημα της «μίζας» ασκείται ουσιαστικά απ’ την εποχή που το κράτος έκανε την ιστορική του εμφάνιση σαν οργανωμένη βία πάνω στην κοινωνία. Η εξαγορά προνομίων υπό κρατική προστασία ήταν ανέκαθεν ένας απ’ τους βασικούς τρόπους, που το κράτος εκδήλωνε τη φυσική του κλίση να ταυτίζεται πάντα όχι με τα «συλλογικά συμφέροντα» της κοινωνίας, αλλά  με τα ιδιωτικά συμφέροντα των εκάστοτε οικονομικά ισχυρών.

Όσο οι εύπορες τάξεις χρειάζονταν το κρατικό χρυσόβουλο για να τους εγγυάται τα φεουδαρχικά ή εμπορικά τους προνόμια, το «λάδωμα», η «μίζα», η εξαγορά αξιωματούχων κι αξιωμάτων ήταν μια απολύτως λογική και κοινώς αποδεκτή πρακτική. Στην εποχή των ισχυρών μοναρχιών η χρηματική εξαγορά κρατικών οφίτσιων, εμπορικών μονοπωλίων και δικαιωμάτων είσπραξης κρατικών εσόδων, όπως φόρων και τελωνειακών δασμών, ήταν μια νομότυπη και εξαιρετικά διαδεδομένη πρακτική ανάμεσα στους οικονομικά ισχυρούς της εποχής.

Όταν, όμως, οι δυνάμεις της αγοράς επικράτησαν, ήταν ο «φυσικός νόμος του ανταγωνισμού» κι όχι η κρατική εύνοια, που ανέλαβε να διασφαλίσει τη συνεχή αύξηση των μεγάλων περιουσιών. Η συσσώρευση πλούτου σε λίγους δεν εξαρτιόταν πλέον απ’ την εξαγορά τίτλων ευγενείας και προνομίων, αλλά απ’ το «αόρατο χέρι» της ίδιας της αγοράς. Όσο περισσότερο η νέα αριστοκρατία του χρήματος, του εμπορίου και της βιομηχανίας, συνειδητοποιούσε αυτό το απλό γεγονός, τόσο περισσότερο διαδήλωνε τον «αντικρατισμό» της και την πίστη της στον «ελεύθερο ανταγωνισμό». Οι κληρονόμοι των τεράστιων περιουσιών, που δημιουργήθηκαν αρχικά από την κρατικά καθαγιασμένη πειρατεία, τα κέρδη απ’ τα κρατικά μονοπώλια, την κρατικά προστατευόμενη τοκογλυφία, καθώς και την εξουθενωτική εκμετάλλευση των απόκληρων της υπαίθρου – πάντα υπό το αυστηρό βλέμμα και την σιδερένια πυγμή του κράτους-νυχτοφύλακα – εμφανίστηκαν κατόπιν ως υπέρμαχοι του «ελεύθερου εμπορίου» και της κατάργησης όλων των κρατικών προνομίων και μονοπωλίων.

Το κράτος τώρα πιά έπρεπε να τροποποιήσει τον ιστορικό του ρόλο. Δεν μπορούσε πιά να παραμένει έρμαιο ιδιωτικών συμφερόντων στην προσπάθειά τους να αντλήσουν εύνοια και προνόμια.. Έπρεπε πλέον να παίξει το ρόλο του «αδέκαστου κριτή», πάνω απ’ τους ανελέητους ανταγωνισμούς των μεγιστάνων της αγοράς, μόνο και μόνο για να περιφρουρήσει καλύτερα τη «χήνα με τα χρυσά αυγά», δηλαδή την ίδια την αγορά. Να την περιφρουρήσει και να την διαφυλάξει, όσο αυτό είναι δυνατό, απ’ τις αναγκαίες συνέπειες του ίδιου του «ελεύθερου ανταγωνισμού». Γι’ αυτό άλλωστε σ’ ολόκληρη την ιστορία της κεφαλαιοκρατίας, παρατηρούμε πάντα τις δυνάμεις του κεφαλαίου να γκρινιάζουν απειλητικά ενάντια στο κράτος, όποτε αυτό περιορίζει την ελευθερία τους στην αγορά, την ίδια ώρα που απαιτούν απ’ το κράτος ν’ αποτρέψει τα αναπόφευκτα αποτελέσματα αυτής της ελευθερίας.

Το κράτος δεν χρειαζόταν πλέον να ‘ναι ο επί πληρωμή προστάτης και χορηγός των μεγάλων περιουσιών, αλλά ο διαχειριστής των συλλογικών υποθέσεων κι αναγκών των κυρίαρχων δυνάμεων της αγοράς. Κι όπως όλοι οι καλοί διαχειριστές, έπρεπε κι αυτό να έχει την «έξωθεν καλή μαρτυρία» του αδέκαστου και του υπεράνω όλων. Στη θέση, λοιπόν, της μεροληπτικής απόλυτης μοναρχίας, που ζούσε απ’ την εκποίηση οφίτσιων και κρατικών δικαιωμάτων, μπήκε η υποτίθεται αμερόληπτη αντιπροσωπευτική κυβέρνηση, επικεφαλής ενός τυπικά αυτοτελούς διοικητικού μηχανισμού, ως εγγυητής της τυπικής ισονομίας και ισοπολιτείας όλων. Κι έτσι η «μίζα» τέθηκε εκτός νόμου, η εξαγορά κρατικής εύνοιας καταγγέλθηκε και το «λάδωμα» κρατικών λειτουργών θεωρήθηκε ως ανοσιούργημα.    

Βέβαια, παρόλα αυτά, ποτέ δεν έλειψε η επιδίωξη των ισχυρών της αγοράς ν’ αποκτήσουν «συγκριτικά πλεονεκτήματα» έναντι των ανταγωνιστών τους, μέσα από την υπόγεια εξαγορά κρατικής «εύνοιας» ή προνομιακής μεταχείρισης σε δημόσια έργα και προμήθειες. Οπως δεν έλειψε ποτέ και η προσπάθεια των εκάστοτε κυβερνητικών κομμάτων να εξαργυρώσουν την πολιτική τους εμβέλεια και τις προσβάσεις τους στο κράτος. Τα σκάνδαλα «δωροληψίας» δεν έλειψαν ποτέ από την πολιτική ζωή των «πολιτισμένων χωρών», μιας και πάντα συνηγορούσε σ’ αυτές τις πρακτικές η φυσική ταύτιση του κράτους με τα συμφέροντα των ισχυρών. Μόνο που για πολλά χρόνια η φενάκη της ισοπολιτείας και ισονομίας ήταν αρκετή για να εμφανίζονται όλα αυτά ως «προϊόντα κακόβουλης πρακτικής» ή ως «μεμονωμένα περιστατικά».   

Σήμερα, όμως, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, η εκρηκτική άνοδος του «ελεύθερου ανταγωνισμού», δεν είναι αποτέλεσμα της υποχώρησης των κρατικών μονοπωλίων, αλλά της ανόδου των ιδιωτικών μονοπωλίων ως καθοριστικής δύναμης στην παγκόσμια αγορά. Η παγκόσμια κλίμακα συσσώρευσης κι ο μονοπωλιακός ρόλος των πολυεθνικών εταιρειών, μετατρέπει τον ξέφρενο ανταγωνισμό σε αληθινή «καταστροφική καταιγίδα» – όπως συνηθίζει να λέει κι ο μεγαλοχρηματιστής Τζώρτζ Σόρος – που σαρώνει εθνικές οικονομίες, αγορές και διεθνείς ρυθμίσεις. Σ’ αυτές τις συνθήκες, το κράτος έχει όλο και λιγότερες δυνατότητες ελέγχου και ρύθμισης των συνεπειών, αλλά κι αντιμετώπισης ακόμη και των πιο ακραίων εκδηλώσεων του «ελεύθερου ανταγωνισμού».

Τα σύγχρονα κράτη καλούνται πλέον, όχι να ρυθμίζουν την αγορά για ν’ αναχαιτίσουν τις πιο ακραίες συνέπειες του ανταγωνισμού, αλλά να διατηρούν «διαθέσιμες» κι άμεσα «προσβάσιμες» όλες τις αγορές στην διακριτική ευχέρεια ενός πολυεθνικού κεφαλαίου που βρίσκεται σε συνεχή εγρήγορση. Έτσι, ακόμη και για τα πιο ισχυρά κράτη γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κρατούν τη πρέπουσα απόσταση, την τυπική αμεροληψία και το αδέκαστο που αρμόζει στο ρόλο τους ως διαχειριστές των «συλλογικών υποθέσεων» των βαρόνων της αγοράς. Αντίθετα, μετατρέπονται και τα ίδια σε έρμαια, σ’ αντικείμενα κι απ’ τα προνομιακά πεδία ανελέητου ανταγωνισμού των επιχειρηματικών γιγάντων της παγκόσμιας αγοράς.

Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία παρατηρείται σήμερα μια τέτοια έξαρση κρατικής διαφθοράς σε παγκόσμιο επίπεδο. Μια τέτοια έξαρση άμεσης διαπλοκής κράτους και οικονομικής αριστοκρατίας, που δημοσιογραφικά αποδίδεται ως «διαπλεκόμενα συμφέροντα». Η σημερινή έκρηξη κρατικής διαφθοράς δεν έχει σαν αφετηρία της την έκταση ή το μέγεθος του κράτους, αλλά την έκταση και το μέγεθος των κυρίαρχων δυνάμεων της αγοράς, με την μορφή του μονοπωλιακού πολυεθνικού κεφαλαίου.

Σήμερα, μόνο τα ετήσια ρευστά διαθέσιμα των τριών ισχυρότερων αυτοκινητο-βιομηχανιών αντιστοιχούν σχεδόν με το διπλάσιο του ΑΕΠ της Ελλάδας. Η πρόσφατη συγχώνευση της Time Warner με την AOL για τον έλεγχο του internet, δημιούργησε μια επιχείρηση με οικονομική επιφάνεια όσο το 60% του ΑΕΠ της Ισπανίας. Οι 25 πολυεθνικές αμερικάνικης καταγωγής με την μεγαλύτερη κεφαλαιοποίηση το 1999, αντιστοιχούν στο 40% του ΑΕΠ των ΗΠΑ. Στις 100 μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη, οι 51 είναι επιχειρήσεις και 49 είναι κράτη, όταν πριν δυό δεκαετίες μόλις 20 ήταν επιχειρήσεις. Οι 100 μεγαλύτερες πολυεθνικές διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία άνω των 4,2 τρισ. δολ., όσο το συνολικό ΑΕΠ των 140 λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών του πλανήτη.

Απ’ την εποχή της Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών, έχει να γνωρίσει ο κόσμος τέτοια μεγέθη εταιρειών. Μόνο που η Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών ήταν δημιούργημα του μοναρχικού κράτους της Μεγ. Βρετανίας και την διατηρούσε με τα εμπορικά προνόμια του στέμματος. Ενώ αντίθετα σήμερα τα πολυεθνικά μεγαθήρια είναι γέννημα-θρέμμα της αγοράς και του «ελεύθερου ανταγωνισμού». Το κράτος όλο και περισσότερο δεν είναι παρά ένα ακόμη «αξεσουάρ» της επιχειρηματικής στρατηγικής των πολυεθνικών μονοπωλίων. 

Έκρηξη διαφθοράς και διαπλοκής

Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο που τα απανωτά σκάνδαλα διαφθοράς πολιτικών και κρατικών αξιωματούχων αποτελούν σήμερα δεν είναι πλέον «προνόμιο» των εξαρτημένων χωρών, αλλά επίσης ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ενδημικά φαινόμενα της πολιτικής ζωής των «πολιτισμένων χωρών» της Δύσης. Είναι, άλλωστε, γνωστό ότι το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της Ελλάδας δεν είναι το μόνο που ξέρει να εκτρέφει φαινόμενα «διαπλοκής». Μάλιστα η πιο πρόσφατη περίπτωση του κ. Κόλ, όπου οι «αποκαλύψεις χρηματισμού» απ’ την πολυεθνική ELF και πολεμικές βιομηχανίες, συνοδεύτηκαν κι από μια εξαιρετικά βολική «αυτοκτονία» του ταμεία των Χριστιανοδημοκρατών, αφήνει μια έντονη αίσθηση αναβίωσης της ίδιας της μαφίας και των πρακτικών της στην κορυφή της κυρίαρχης πολιτικής και του κράτους.

Η κατάσταση δεν είναι διαφορετική στην Γαλλία, αν θυμηθούμε το προ διετίας σκάνδαλο χρηματοδότησης των Σοσιαλιστών, που οδήγησε τον ταμία του κόμματος, Εμμανουελί, ως «εξιλαστήριο θύμα» στη φυλακή για 18 μήνες. Οι παραιτήσεις υπουργών ή κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών είναι ένα άθλημα που ασκείται συχνά και στις κυβερνήσεις της Βρετανίας, ώστε να διασωθεί το εκάστοτε κυβερνών κόμμα από τα πολιτικο-οικονομικά σκάνδαλα, που ξεσπούν με καταπληκτική περιοδικότητα. Ανάλογα φαινόμενα είχαμε στο Βέλγιο, όπου μια σειρά κυβερνητικοί αξιωματούχοι βρέθηκαν στο «μισθολόγιο» της Ντασσώ κι άλλων πολυεθνικών. Είναι επίσης γνωστή η έκρηξη σκανδάλων στην Ιταλία, που σάρωσε τόσο τους Σοσιαλιστές, όσο και τους πάλαι ποτέ πανίσχυρους Χριστιανοδημοκράτες και οδήγησε στην άνοδο του «κράτους των δικαστών», χωρίς βέβαια ν’ αλλάξει ουσιαστικά τίποτε. Άλλωστε, δεν πέρασε πολύ καιρός απ’ την κατάρρευση της ίδιας της παντοδύναμης Κομμισιόν, μέσα στην αποπνικτική ατμόσφαιρα που προκάλεσαν οι αποκαλύψεις σκανδάλων «παροχής διευκολύνσεων» προς ισχυρά οικονομικά κυκλώματα.

Ωστόσο, τα πολιτικο-οικονομικά σκάνδαλα δεν αποτελούν προνόμιο της Δυτ. Ευρώπης. Στο Ισραήλ ο νέος πρωθυπουργός Μπάρακ, όπως κι ο προκάτοχός του Νετανιάχου, αλλά κι ο πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος Βάισμαν, ερευνώνται για την εμπλοκή τους σε πολλαπλές περιπτώσεις πολιτικο-οικονομικών σκανδάλων. Στην Ιαπωνία η στενή διαπλοκή κρατικών αξιωματούχων και κορυφαίων πολιτικών όχι μόνο με τα ισχυρότερα μονοπωλιακά συγκροτήματα (κεϊρέτσου), αλλά και με την ίδια την μαφία (γιάκουζα) αποτελεί ένα διαρκές σκάνδαλο. Για να μην αναφερθούμε στις ΗΠΑ, όπου σκάνδαλο αποτελεί από μόνο του ολόκληρο το σύστημα νομότυπου λομπισμού, που αποτελεί τον επίσημο «ομφάλιο λώρο» που συνδέει δικομματισμό, κυβερνήσεις, κυβερνήτες, γερουσιαστές και κρατικούς αξιωματούχους με ισχυρούς οικονομικούς κύκλους.      

Η κατάσταση αυτή έχει πάρει τέτοιες εκρηκτικές διαστάσεις που ορισμένοι καθεστωτικοί αναλυτές προσπαθούν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις με χαριτωμένα σχόλια σχετικά με την δήθεν «ανοχή», την «αδιαφορία» ή την «εξοικείωση» του κοινού με την διαφθορά της πολιτικής, η οποία υποτίθεται ότι «παραμένει εν πολλοίς μια μορφή παραπτώματος που είναι αποδεκτή απ’ την ελίτ και ανεκτή απ’ τον πληθυσμό»[1]. Στην πραγματικότητα, αυτό που χαρακτηρίζεται ως «ανοχή», ή «αδιαφορία» δεν είναι κάποιο είδος «συνενοχής» του κοινού, όπως θέλουν να υπονοήσουν τα παραδόπιστα σχόλια του καθεστωτικού τύπου, αλλά συνειδητοποίηση του μεγέθους και του βάθους της υπάρχουσας διαφθοράς. Δεν είναι παρά το δέος και η αμηχανία που εμπνέει αυτός ο κυκεώνας σκανδάλων, όπου οι όποιες δικαστικές διώξεις ή αποκαλύψεις δεν είναι παρά ψήγματα απ’ την κορυφή ενός τρομακτικού παγόβουνου. Δηλαδή, μιας ασφυκτικής διαπλοκής της επίσημης πολιτικής με τους οικονομικά ισχυρούς, για την οποία η «κοινή γνώμη» γνωρίζει πλέον πως δεν ευθύνονται οι παραπτωματικές έξεις κάποιων προσώπων, αλλά η όλο και μεγαλύτερη μονοπωλιακή συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.

Η απάντηση δεν βρίσκεται στο «λιγότερο κράτος», ούτε σχέδια επί χάρτου για «αξιοκρατία» και τα συναφή. Η απάντηση είναι μόνο μία: περισσότερη δημοκρατία, αληθινή δημοκρατία, όπου ο ίδιος ο λαός μέσα από τις δικές του συλλογικότητες και οργανώσεις να ασκεί την εξουσία αυτοπροσώπως ή δια αντιπροσώπου υπό καθεστώς απόλυτης διαφάνειας όλων των δημόσιων υποθέσεων, ανακλητότητας, υποχρεωτικής λογοδοσίας όλων των υπηρεσιακών παραγόντων, άμεσης εκλογής ή και κλήρωσης σε όλα τα αξιώματα της πολιτικής και δικαστικής αρχής, δραστικού περιορισμού της θητείας και εξασφάλισης όλων των απαραίτητων εργασιακών συνθηκών και όρων στην πλειοψηφία του λαού για την αποφασιστική συμμετοχή του στα κοινά σ’ όλα τα επίπεδα.

---

[1]Wall Street Journal Europe, February 9, ’00

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Πώς να σωπάσω
Μια συμπαραγωγή του Παγκρήτιου Δικτύου κατά των Βιομηχανικών ΑΠΕ και της Τηλεόρασης από τους Πολίτες για το θέμα της επέλασης της «πράσινης» ενέργειας στην Κρήτη. Η κατάληψη ζωτικού χώρου εις βάρος του πρωτογενούς τομέα παραγωγής (γεωργία – κτηνοτροφία) και οι επιπτώσεις στους ανθρώπους, στα σπάνια πτηνά και ευρύτερα στο φυσικό περιβάλλον της Κρήτης.
Πηγή: Δίκτυο κατά των ΒΑΠΕ, PolitesTV

Δ. ΚΑΖΑΚΗΣ Η τέχνη της εθελόδουλης υποταγής

Ήταν προειλημμένη η απόφαση του Eurogroup για την Κύπρο, δήλωσε ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης σε συνέντευξη στην εκπομπή NETWEEK της Νέας Ελληνικής Τηλεόρασης στις 30/4. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σημείωσε πως η Κύπρος ήταν το πειραματόζωο για τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίζονται οι προβληματικές τράπεζες στην ευρωζώνη. Προσθέτει παράλληλα ότι σημασία έχει η πειθαρχημένη διαχείρισης της κρίσης. «Ήταν μια καλοστημένη απόφαση, η οποία είχε προηληφθεί και η οποία θα έπρεπε να επιβληθεί και ήταν ένα μοντέλο διαχείρισης των κινδύνων που διατρέχουν κάποιες τράπεζες γιατί ο Σόιμπλε το είχε επαναλάβει...... Το πειραματόζωο θα έπρεπε να είναι μία μικρή χώρα για να μην επηρεάζει συστημικά το υπόλοιπο της ευρωζώνης», δήλωσε ο Πρόεδρος.

Το μοτίβο είναι το ίδιο με τους πολιτικούς στην Ελλάδα. Μας κάνουν με το έτσι θέλω πειραματόζωο, μας εκβιάζουν ανοικτά, αλλά τι μπορούμε να κάνουμε; Να τα βάλουμε με τους εταίρους μας; Όχι βέβαια. Να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια της χώρας και του λαού της; Γιατί; Πότε διέθεταν αξιοπρέπεια όλοι αυτοί που ελέω οργανικής διαπλοκής και διαφθοράς κυβερνάνε την Ελλάδα και την Κύπρο ως δικό τους πολιτικό και οικονομικό φέουδο. Γι’ αυτό και ο ενδοτισμός εμφανίζεται ως στάση ευθύνης. Η αποδοχή της ήττας πριν καν δοθεί η μάχη, η ατίμωση της χώρας και του λαού, θεωρείται μέγιστη πολιτική αρετή.

Η εθνική μειοδοσία, η εσχάτη προδοσία, ο δοσιλογισμός που κάποτε οι λαοί, τα έθνη και τα κράτη θεωρούσαν ως υπέρτατο αμάρτημα, σήμερα θεωρείται τόσο κοινή πρακτική που κανέναν δεν απασχολεί σε δεξιά και αριστερά. Πρόκειται για το αναγκαίο προϊόν της κατάλυσης του έθνους κράτους και της επιβολής μιας δοτής «διεθνοποίησης» που στην πράξη και στην ιδεολογία της ταυτίζεται με την επικράτηση των ανοιχτών συνόρων, των ανοιχτών αγορών και των ανοιχτών κοινωνιών στην ασυδοσία του κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα πάντα έχουν πια την ανταλλακτική τους αξία στον κόσμο των κεφαλαιαγορών, ακόμη και η προσωπική τιμή μαζί με την αξιοπρέπεια. Δεν υπάρχουν δικαιώματα και επομένως δεν υπάρχουν διεκδικήσεις. Ούτε ανάγκη για αγώνες. Υπάρχει μόνο ο νόμος της πυγμής και της ισχύος. Σ’ έναν κόσμο όπου δεν αναγνωρίζονται δικαιώματα στους λαούς, δεν αναγνωρίζεται το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και της δημοκρατικής κυριαρχίας, τότε δεν έχει κανένα νόημα και η προδοσία. Αυτό που οι δωσίλογοι σήμερα εμφανίζουν ως στάση ευθύνης, οι δήθεν επαναστάτες αριστεροί δικαιολογούν με το γνωστό «είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!»

Η αλήθεια όμως είναι πολύ πιο απλή. Και θα αφήσουμε να την διηγηθεί ένας μετρ εκείνης της πολιτικής και της ιδεολογίας που σήμερα συνεπαίρνει δεξιά και αριστερά, ο Αδόλφος Χίτλερ:

«Η ιστορία έχει αποδείξει ότι τα έθνη που καταθέσαν τα όπλα χωρίς να εξαναγκαστούν απόλυτα, προτιμούν κατόπι να δεχτούν τις χειρότερες ταπεινώσεις και να κάνουν τις πιο ταπεινωτικές υποχωρήσεις παρά να προσπαθήσουν ν’ αλλάξουν την τύχη τους με μια νέα προσφυγή στη βία. Αυτό εξηγείται ανθρώπινα. Ένας συνετός νικητής, όποτε είναι δυνατόν, δεν θα θελήσει να επιβάλλει τις αξιώσεις του στον ηττημένο παρά μόνο σε δόσεις. Μπορεί τότε να είναι σίγουρος ότι ένα έθνος το οποίο έχει χάσει τη δύναμη του χαρακτήρα του και τέτοιο είναι κάθε ένα που υποτάσσεται εθελοντικά, δεν πρόκειται να βρει κανένα επαρκή λόγο σε κάθε μία από αυτές τις λεπτομερείς καταπιέσεις ώστε να καταφύγει στα όπλα για μια ακόμη φορά. Έτσι, όσο περισσότερους εκβιασμούς κάνει με χαρά αποδεκτούς, τόσο λιγότερο φαίνεται δικαιολογημένη στα μάτια του λαού η προσπάθεια να υπερασπιστεί τον εαυτό του από μια νέα, προφανώς απομονωμένη, αν και πραγματικά διαρκώς επαναλαμβανόμενη, καταπίεση. Ειδικά όταν, μετά από μια ολόκληρη σειρά τέτοιων ενεργειών, τόσο περισσότερες και μεγαλύτερες δυστυχίες έχει υποφέρει ήσυχα και με ανεκτικότητα χωρίς να αντιδράσει. Η πτώση της Καρχηδόνας είναι η φρικτή εικόνα μιας τέτοιας αργής, αυτοεκπληρούμενης εκτέλεσης ενός έθνους. Κατά συνέπεια, Clausewitz, στο έργο του ‘Drei Bekenntnissen’, επίσης, ξεχωρίζει αυτή τη σκέψη με τον δικό του ασύγκριτο τρόπο και για πάντα, όταν λέει: «Η κηλίδα μιας δειλής υποταγής δεν πρόκειται ποτέ να εξαλειφθεί»^. Ότι αυτή η σταγόνα του δηλητηρίου στο αίμα ενός έθνους περνά στην αιωνιότητα και θα ακρωτηριάσει και θα αποδυναμώσει την θέληση των επόμενων γενεών^. Ότι, σε σύγκριση με αυτό, «ακόμη και η εξαφάνιση της ελευθερίας μετά από έναν αιματηρό και έντιμο αγώνα εξασφαλίζει την αναγέννηση ενός έθνους και είναι ο σπόρος της ζωής από τον οποίο ένα νέο δέντρο κάποια μέρα θα αποκτήσει γρήγορα ρίζες ». Φυσικά, ένα έθνος που έχει ατιμαστεί και έχει χάσει τη δύναμη χαρακτήρα του δεν νοιάζεται γι’ αυτό το είδος της διδασκαλίας. Μιας και όποιος την καλλιεργεί είναι σίγουρο ότι δεν μπορεί να βυθιστεί τόσο χαμηλά, ενώ καταρρέει μόνο αυτός που την ξεχνά, ή δεν θέλει πλέον να τη γνωρίζει. Έτσι, δεν πρέπει κανείς να αναμένει ότι οι εκπρόσωποι αυτής μικρόψυχης υποταγής θα μετανοήσουν ξαφνικά, προκειμένου, βάσει των δεδομένων και την ανθρώπινη εμπειρία, να ενεργήσουν διαφορετικά από ό,τι μέχρι σήμερα. Αντίθετα, αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι θα κρατούν κάθε τέτοιο μάθημα σε απόσταση μέχρι το έθνος είτε μια για πάντα να εθιστεί στο ζυγό της δουλείας του, είτε μέχρις ότου να αναδειχθούν καλύτερες δυνάμεις στην επιφάνεια για να αρπάξουν την εξουσία από τα χέρια των κυβερνώντων αυτής της διαβόητης διαφθοράς. Στην πρώτη περίπτωση, αυτοί οι κυβερνώντες καταφέρνουν να μην αισθάνονται καθόλου άσχημα, αφού όχι σπάνια τους έχει ανατεθεί από τους νικητές το γραφείο επιστασίας των δούλων, που στη συνέχεια αυτοί οι αχαρακτήριστοι τύποι ασκούν πάνω στο δικό τους έθνος με μια σκληρότητα πολύ πιο ανελέητη από κάθε αλλοδαπό θηρίο που θα τοποθετούσε ο ίδιος ο εχθρός στην νικημένη χώρα.»[1]

Τα σημερινά επιτελεία της ευρωζώνης, του ΔΝΤ και της παγκόσμιας αγοράς έχουν σπουδάσει σε βάθος την τέχνη που περιγράφει ο Χίτλερ. Δεν θέλουν να ρισκάρουν μια ευθεία αντιπαράθεση με έναν λαό γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι όσο μικρός κι αν είναι αυτός ο λαός, κανείς δεν μπορεί να τον καταστείλει όταν αποφασίσει να υπερασπιστεί τα δίκαια και την αξιοπρέπειά του. Γι’ αυτό προσπαθούν να δηλητηριάσουν τον χαρακτήρα και την συγκρότηση ενός λαού με την ατίμωση, με τον εθισμό στην ατίμωση. Επιχειρούν να εθίσουν ολόκληρο τον λαό στην υποταγή, στην ηθική της υποτέλειας και της ατίμωσης, ώστε να αποδεχτεί συνειδητά την εθελοδουλία και τον ραγιαδισμό. Αυτός είναι κι ο λόγος που στον αγώνα της για δημοκρατία κάθε αυθεντικά πατριωτική δύναμη δεν μπορεί παρά να διεκδικεί ως ένα από τα πρώτιστα παλλαϊκά αιτήματα το να δικαστούν επί εσχάτη προδοσία όλοι οι πρωτεργάτες και συνεργάτες πολιτικοί, δικαστές, αξιωματούχοι, δημοσιογράφοι στο καθεστώς κατοχής και δουλοποίησης του ελληνικού λαού. Αλλιώς δεν μπορεί να γλυτώσει ο ελληνικός λαός από το δηλητήριο της εθελόδουλης ατίμωσης που του έχουν επιβάλλει ως στάση πολιτικής ευθύνης και αρετής.

---

[1] Adolf Hitler, Mein Kampf, New York: Reynal & Hitchcock, 1941, p. 968-970.

Αναρτήθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

«Το μνημόνιο ήταν ένα μεγάλος λάθος», λένε οι πολίτες

Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, σχεδόν 3 στους 4 (73%), υποστηρίζει ότι η απόφαση να ακολουθήσουμε τις υποδεικνυόμενες λύσεις των μνημονίων πριν από τρία χρόνια ήταν λανθασμένη, ενώ πιστεύει ότι ο δρόμος αυτός δεν θα οδηγήσει στην ανάκαμψη. Επιπλέον, μόλις το 18% υποστηρίζει την υιοθέτηση της μνημονιακής πολιτικής, ενώ το 9% αποφάσισε να μην απαντήσει στην ερώτηση. Αυτό προκύπτει από την δεύτερη ποσοτική έρευνα με τίτλο «Οικονομικό Βαρόμετρο» για το έτος 2013, η οποία πραγματοποιείται κατ’ εντολή του ΕΒΕΑ από την εταιρία ALCO, ενώ τα ευρήματα της επεξεργάζονται από το Κέντρο Μελετών και Έρευνας του ΕΒΕΑ.

Η έρευνα διεξήχθη το διάστημα μεταξύ 23 και 26 Απριλίου σε δείγμα 1.000 ατόμων ηλικίας 18 και άνω από όλη την Ελλάδα, μέσω τηλεφωνικών συνεντεύξεων.

Δίνοντας στη δημοσιότητα την έρευνα ο πρόεδρος της ΚΕΕΕ και του ΕΒΕΑ Κωνσταντίνος Μίχαλος τόνισε: «Οι επιλογές των πολιτών στα ζητήματα που έθεσε η έρευνα είναι σαφής. Το μνημόνιο ήταν ένα μεγάλος λάθος. Η κυβέρνηση πρέπει να σκληρύνει τη στάση της έναντι στη τρόικας. Τέλος, οι πολίτες προκρίνουν αλλαγές στα υπουργεία που ασχολούνται με το κοινωνικό κράτος και την καθημερινότητα έναντι εκείνων που ασχολούνται με την οικονομία».

Στην ερώτηση πολλαπλών επιλογών σχετικά με την διαπραγματευτική στάση που πρέπει να ακολουθήσει η κυβέρνηση απέναντι στην τρόικα, περισσότεροι από 5 στους 10 (56%) υποστήριξαν ότι η κυβέρνηση πρέπει να σκληρύνει την στάση της. Το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό, του 26%, συγκέντρωσε η επιλογή να παραιτηθεί η υπάρχουσα Κυβέρνηση και να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές, ενώ, το τρίτο μεγαλύτερο ποσοστό ανήλθε μόλις στο 9% αναφερόμενο στην επιλογή η Κυβέρνηση να διατηρήσει την στάση που έχει υιοθετήσει μέχρι τώρα. Και εδώ, ένα αρκετά σημαντικό ποσοστό το οποίο ανήλθε στο 9% αποφάσισε να μην συμμετάσχει στην ερώτηση.

Το τρίτο και τελευταίο από τα ερωτήματα επικαιρότητας που εξετάζει το ΕΒΕΑ στο Οικονομικό Βαρόμετρο ανά δίμηνο, εστιάζει στην ανάγκη για αλλαγές προσώπων στην Κυβέρνηση. Πιο συγκεκριμένα, οι ερωτηθέντες κλίθηκαν να επιλέξουν ανάμεσα στα πρόσωπα που σχετίζονται με το υπουργείο οικονομικών και σε εκείνα που σχετίζονται με το κοινωνικό κράτος και την καθημερινότητα. Η πλειοψηφία των ερωτηθέντων, σχεδόν 5 στους 10 (49%), θεωρεί βασική την ανάγκη για ανανέωση στα πρόσωπα που σχετίζονται με το κοινωνικό κράτος και την καθημερινότητα, ενώ 3 στους 10 πιστεύουν ότι οι αλλαγές προσώπων πρέπει να εστιαστούν στο υπουργείο οικονομικών. Αξιοσημείωτο όμως είναι το αρκετά υψηλό ποσοστό αποχής του 21% το οποίο σημειώθηκε στην ερώτηση αυτή, γεγονός που ίσως να σχετίζεται με την έλλειψη αισιοδοξίας που μπορεί να επιφέρει μια ανανέωση προσώπων σε υπουργικό/κυβερνητικό επίπεδο.

Ολοκληρώνοντας την έρευνα του Οικονομικού Βαρομέτρου για το δεύτερο δίμηνο του 2013, δεν θα μπορούσαν να λείψουν τα δυο βασικά ερωτήματα που εξετάζονται την τελευταία διετία σε κάθε τέτοια έρευνα, και σχετίζονται με την γνώμη των πολιτών για την πορεία τόσο της Ελληνικής Οικονομίας όσο και των προσωπικών τους οικονομικών. Αναφορικά με την πορεία την Ελληνικής Οικονομίας τα ποσοστά παρέμεινα σχεδόν αμετάβλητα από εκείνα που σημειώθηκαν στην έρευνα του Φεβρουαρίου, με τον δείκτη αισιοδοξίας να αυξάνεται κατά μόλις 2%, ενώ αντίθετα, ο δείκτης απαισιοδοξίας μειώθηκε κατά 1%. Πιο αναλυτικά, η πλειοψηφία των πολιτών είναι απαισιόδοξοι για την πορεία των δημόσιων οικονομικών σε ποσοστό 72%, ενώ μόλις το 17% είναι αισιόδοξοι. Επιπλέον, το 11% των ερωτηθέντων απείχε από την ερώτηση αυτή.

Συνεχίζοντας, σχετικά με την πορεία των προσωπικών τους οικονομικών, σχεδόν 8 στους 10 (77%) συμμετέχοντες είναι απαισιόδοξοι, ενώ μόλις το 13% διατηρεί τάσεις αισιοδοξίας. Και εδώ σημειώθηκε ένα αρκετά σημαντικό ποσοστό αποχής, το οποίο ανήλθε στο 10%.

topontiki.gr

Δημήτρης Καζάκης και Λεωνίδας Βατικιώτης για ευρώ, δραχμή και “καλούς” πολιτικούς

Δύο ενδιαφέρουσες απαντήσεις στη συζήτηση των οικονομολόγων της ομάδας “Η συμμορία της Δραχμής” δίνουν οι οικονομολόγοι Δημήτρης Καζάκης και Λεωνίδας Βατικιώτης όσον αφορά το ερώτημα ότι είτε με ευρώ είτε με δραχμή, αν έχουμε κακούς πολιτικούς είμαστε χαμένοι.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ:Το ευρώ σαν κοινό νόμισμα μια Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης, δεν έχει καμιά σχέση με το εθνικό νόμισμα. Το ευρώ είναι ιδιωτικό νόμισμα με στόχο την ενίσχυση της υπερεθνικής κυκλοφορίας κεφαλαίων τραπεζικών και επενδύσεων. Είναι ιδιοκτησία του ευρωσυστήματος που βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών τραπεζιτών και επενδυτών πέρα και πάνω από κάθε δυνατό έλεγχο από κράτη και λαούς. Υποτάσσεται αποκλειστικά τα ιδιωτικά συμφέροντα των αγορών κεφαλαίου και πουθενά αλλού. Εξυπηρετεί μόνο τους ισχυρούς παίχτες της διεθνούς χρηματαγοράς και η αξία του καθορίζεται από τις αναμετρήσεις ανάμεσα στις μεγάλες συγκεντρώσεις κεφαλαίου που αναζητούν κερδοσκοπικές κυρίως τοποθετήσεις εντός και εκτός ευρωζώνης.
Το εθνικό κρατικό νόμισμα ήταν η απάντηση της δημοκρατίας, της λαϊκής κυριαρχίας στο μονοπώλιο των ιδιωτικών τραπεζών στην έκδοση χρήματος και της πίστης, ώστε να μην δημιουργείται χρήμα από το τίποτα. Το εθνικό κρατικό νόμισμα απηχεί την δυναμική της εθνικής οικονομίας και αντιστοιχεί στις συναλλαγές, την ταχύτητα της κυκλοφορίας του χρήματος, το εισόδημα και στις επενδύσεις της εθνικής οικονομίας. Αντιστοιχεί δηλαδή σε πραγματικές υλικές αξίες παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών μιας οικονομίας. Αντίθετα από το νόμισμα που παράγουν οι ιδιωτικές τράπεζες με μόνο κριτήριο το κέρδος εκμεταλλευόμενες τις ανάγκες κεφαλαίου και χρήματος της οικονομίας.
Το εθνικό κρατικό νόμισμα αποτελεί την απάντηση της δημοκρατίας στην μονοκρατορία των ιδιωτικών τραπεζών και στο νεοφεουδαρχικό μονοπώλιο που ασκούσαν στην διάθεση του χρήματος. Με πολλούς αγώνες κατορθώθηκε να εισαχθεί το εθνικό κρατικό νόμισμα στις περισσότερες χώρες μόλις μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ώστε να απαλλαγούν οι κοινωνίες από την δικτατορία των τραπεζιτών. Το 1945 εθνικοποιείται η πρώτη κεντρική τράπεζα στον κόσμο, η Τράπεζα της Αγγλίας και από τότε ξεκίνησε ένα μεγάλο κύμα ίδρυσης εθνικών κρατικών νομισμάτων. Ειδικά σε χώρες σαν την δική μας με μεγάλα αναπτυξιακά και παραγωγικά ελλείμματα.
Τα λέμε όλα αυτά γιατί η εισαγωγή του ευρώ μας γύρισε αιώνες πίσω. Όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά όλες τις χώρες της Ευρώπης που συμμετείχαν στο ευρωσύστημα. Με το ευρώ ο έλεγχος του νομίσματος και της έκδοσής του ξαναγύρισε στους ιδιώτες τραπεζίτες. Κι αυτή την φορά όχι σε μια χώρα, αλλά σε μια ολόκληρη σειρά χωρών όπου επιβλήθηκε καθεστώςανοιχτών συνόρων και ελεύθερων συναλλαγών κεφαλαίου. Η ΕΚΤ είχε εξαρχής σαν μοναδική αποστολή να αφαιρέσει το εκδοτικό δικαίωμα από τα κράτη και την νομισματική κυριαρχία από τις κυβερνήσεις. Από την στιγμή που εισήχθηκε το ευρώ όποιος ήθελε χρήμα, ή κεφάλαια, θα έπρεπε να τα πάει να τα δανειστεί από τις ιδιωτικές τράπεζες, οι οποίες δάνειζαν με όρους διεθνών αγορών.
Επιπλέον το ευρώ είναι νόμισμα σταθερής νομισματικής κυκλοφορίας κι έτσι ενώ εκφράζει άριστα την διόγκωση των συναλλαγών με χρέος δεν μπορεί να εκφράσει τις οικονομίες. Καμιά από τις οικονομίες της ευρωζώνης, ακόμη και τις πιο ισχυρές. Το ευρώ κόβεται και ράβεται ανάλογα με την κυκλοφορία του κεφαλαίου και μάλιστα του δανειακού κεφαλαίου στις αγορές της ευρωζώνης και παγκόσμια. Γι’ αυτό και η σταθερότητά του προϋποθέτει μεγάλους όγκους δανεισμού, μεγάλες αγορές χρέους, υπερτροφικές τελικά τράπεζες, χρηματαγορές και επενδυτικά κεφάλαια. Με ένα τέτοιο νόμισμα σε κυκλοφορία καμιά οικονομία δεν μπορεί να γλυτώσει την υπερχρέωση. Ακόμη και η Γερμανική, παρά τα τεράστια εμπορικά της πλεονάσματα. Δεν είναι τυχαίο ότι στα χρόνια του ευρώ η Γερμανική οικονομία υπερδιπλασίασε το δημόσιο χρέος της, ενώ εκτινάχτηκε σε πρωτοφανή επίπεδα το ιδιωτικό χρέος της.
Όσο πιο ελλειμματικές ήταν οι οικονομίες της ευρωζώνης τόσο μεγαλύτερες ευκαιρίες για δανεισμό και κέρδη πρόσφεραν στις τράπεζες. Γι’ αυτό και η προτίμηση της επέκτασης της ευρωζώνης σε χώρες με τρομακτικές ανάγκες εισροής κεφαλαίων. Όσο μεγαλύτερη η εξάρτηση μιας χώρας από ξένα κεφάλαια, τόσο μεγαλύτερες ευκαιρίες τοκογλυφίας και κερδοσκοπίας για τις τράπεζες. Μέσα στο ευρώ οι τράπεζες βρήκαν την ευκαιρία να μετατρέψουν χώρες που πριν ήταν εξαγωγικές κατά κύριο λόγο οικονομίες σε κεφάλαια, σε εισαγωγικές κάτω από την πίεση των ανοιχτών συνόρων και της ανώτερης παραγωγικότητας κυρίως της Γερμανίας.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ:Η άποψη ότι η καλή πρόθεση από την μεριά των πολιτικών επιτρέπει να ξεπεραστούν οι περιορισμοί που θέτει το νόμισμα, κλείνει τα μάτια σε μια πραγματικότητα. Αυτή η πραγματικότητα θέτει πολύ συγκεκριμένους, ασφυκτικούς περιορισμούς. Για παράδειγμα, πώς θα δοθούν αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις ή πώς θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας (καθώς αυτά είναι τα δύο σημαντικότερα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας σήμερα) στο πλαίσιο της υφιστάμενης περιοριστικής νομισματικής πολιτικής; Όση καλή διάθεση κι αν έχει ένα κόμμα ή ένας πολιτικός να προχωρήσει σε επεκτατική πολιτική, ανατρέποντας στην πράξη την προτεραιότητα που έχει σήμερα η πολιτική δημοσιονομικής σταθερότητας, θα έρθει σε σύγκρουση με τα όρια που θέτει η ΕΚΤ. Υπ’ αυτό το πλαίσιο δεν είναι καθόλου τυχαία η απροθυμία των κομμάτων που θεωρούν δεδομένη την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη να προτάξουν μέτρα και πολιτικές που εκ των πραγμάτων αντίκεινται στη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ. Ως αποτέλεσμα έχουμε το εξής παράδοξο: αντί να προηγείται η διατύπωση ενός προγράμματος που να προκρίνει την υλοποίηση ώριμων κοινωνικών αιτημάτων, όπως η άνοδος του βιοτικού επιπέδου – έστω και σταδιακά, σε 6 μήνες για παράδειγμα – και στη βάση αυτού του προγράμματος να επιλέγεται η αρμόζουσα νομισματική πολιτική, θεωρούνται θέσφατο πολιτικές επιλογές όπως το ευρώ και στη συνέχεια σε αυτή την κλίνη του Προκρούστη τοποθετούνται οι κοινωνικές ανάγκες. Και δεν είναι τυχαίο ότι τελικά δεν χωρούν…
Ακόμη κι έτσι ωστόσο δεν μπορούν να απαντηθούν πρακτικά προβλήματα: Πχ, πώς θα ασκηθεί αναδιανεμητική πολιτική χωρίς ευχέρεια εκτύπωσης χρήματος; Σε περίπτωση άρνησης πληρωμής και διαγραφής του χρέους, πώς θα αντιμετωπιστεί η κάλυψη των αναγκών σε νόμισμα στην (σχεδόν βέβαιη) περίπτωση που η ΕΚΤ θα διακόψει τις γραμμές χρήματος;
Η εκτίμηση ότι η νομισματική πολιτική συνιστά ανυπέρβλητο εμπόδιο φαίνεται πεντακάθαρα κι από τη διεθνή εμπειρία. Στην Αργεντινή για παράδειγμα, η απο-δολαριοποίηση της οικονομίας αποτέλεσε όρο για να ανακάμψει η οικονομία. Στον Ισημερινό, από την άλλη, η έλλειψη πολιτική βούλησης από την μεριά της κυβέρνησης να
απο-δολαριοποιήσει την οικονομία δεν επιτρέπει στην κυβέρνηση να ολοκληρώσει το μεταρρυθμιστικό της πρόγραμμα.
Σε κάθε περίπτωση η ανάγκη τοποθέτησης στο πρόβλημα του νομίσματος σχετίζεται και με μια ακριβής διάγνωση των αιτιών της τρέχουσας ιστορικής σημασίας οικονομικής κρίσης η οποία μπορεί να ξεκινάει από την παραγωγή, συνιστώντας κρίση πτώσης του ποσοστού κέρδους, ποτέ ωστόσο δεν θα είχε λάβει αυτή την εκρηκτική μορφή αν η Ελλάδα δεν συμμετείχε στην ευρωζώνη. Αν δηλαδή δεν ήταν αναγκασμένη να έχει μια εντελώς ακατάλληλη για τα θεμελιώδη μεγέθη της νομισματική πολιτική (επιτόκια, ισοτιμία) κι αν η Γερμανία, όπως κι οι άλλες χώρες του κέντρου, δεν εκμεταλλεύονταν τις δυνατότητες που παρέχει το ενιαίο νόμισμα για να πλημμυρίσουν την Ελλάδα με φθηνές εισαγωγές. Διατηρώντας επομένως απαράλλαχτη αυτή τη νομισματική πολιτική, ακόμη και στην περίπτωση που θα εκλεγεί ένας «καλός πολιτικός» (ας διατηρήσουμε τον όρο για λόγους συντομίας) αργά ή γρήγορα η οικονομία θα βρεθεί αντιμέτωπη με αντινομίες που θα οδηγήσουν σε κρίσεις….

ΠΟΙΟΙ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΡΕ;

Ποιοί είστε εσείς που εκμεταλλεύεστε τον πόνο του λαού,ποιοί είστε εσείς που καπηλεύεστε τον όρο πατρίδα και που δίχως ίχνος τσίπας πάνω σας αυτοανακυρρήσεστε σωτήρες!

Αυτός ο τόπος γεννούσε,γεννάει και θα γεννάει μια ζωή ήρωες οχι γιατί είναι στοιχείο του γεννετικού μας κώδικα αλλά γιατί είναι παρέμβαση των προγόνων,που παρακάπτωντας τον γενετικό κώδικα,έχουν περάσει στις επόμενες γεννεές.

Ο Έλληνας δεν υποτάσσεται,ο Έλληνας δεν σταματά να αναζητά και να πολεμά για την ελευθερία του,όσα χρόνια και αν περάσουν.Μα καλά η αποτίναξη 400 χρόνων οθωμανικού ζυγού δεν σας δίδαξαν τίποτα,η εποποιία της αντίστασης,η αποτίναξη της χούντας των συνταγματαρχών και τόσα άλλα δεν σας δίδαξαν τίποτα;Τόσα χρόνια «οι φίλοι και εταίροι μας» προσπάθησαν και προσπαθούν να μας υποτάξουν αλλά χωρίς αποτέλεσμα,τι νομίζετε τώρα ότι ο ελληνικός λαός θα κάτσει να υπομένει καρτερικά τον θάνατο του;Μια συμβουλή σας δίνω,ΤΡΕΧΑΤΕ ΦΥΓΕΤΕ οσο ακόμα προλαβαίνετε,η ώρα της ανάστασης του ελληνικού λαού πλησιάζει και η ΝΕΜΕΣΙΣ θα πέσει στα κεφάλια σας.Όμως ξέρετε ότι όπου και να πάτε ο Έλληνας θα σας βρεί και θα σας φέρει εδώ,για να σας επιβάλλει την τιμωρία που σας αρμόζει,γιατί αυτος ο τόπος ξερνάει το ξένο σώμα,ξερνάει κάθετι που τον επιβουλεύεται.Το ξέρετε γι'αυτό δεν φεύγετε,είστε παγιδευμένοι σε έναν φαύλο κύκλο και δεν έχετε τρόπο διαφυγής και αυτό γιατί η εθελοδουλεία σας,ο δοσιλογσμός και η απληστία σας δεν σας αφήνει,γιατί πως να το κάνουμε,έχετε στο αίμα σας την προδοσία,έχετε την κατάρα να είστε απόγονοι του εφιάλτη και οσο θα υπάρχουν εφιάλτες τόσο θα υπάρχουν πολλαπλάσιοι Έλληνες πατριώτες που δεν θα λογαριάζουν ούτε τον θάνατο μπρος στην ελευθερία και την δημοκρατία του τόπου μας.Ακόμα και τα λυσσασμένα σκυλιά που έχετε ξαμολύσει,αυτοί οι δήθεν εθνικιστές,έχει αρχίσει και τους ξερνάει ο τόπος,όχι κατ'ανάγκη γιατί είναι εγκληματίες αλλά γιατί η ιδεολογία που πρεσβεύουν (ναζισμός) είναι ενάντια στην φύση του Έλληνα,είναι όρος διεθνιστικός,ξενόδουλος και ουδεμία σχέση έχει με τα πιστεύω των προγόνων μας.

Σύντομα θα είστε παρελθόν,σύντομα ο διωγμός σας από τον λαό θα είναι άλλος ένας λόγος εορτασμού των Ελλήνων,η νέα εποποιία αντίστασης είναι κοντά και αυτήν την φορά θα είναι σαν το ομόλογο της ελευθερία της πατρίδος,που έλεγε ο γέρος του Μοριά και που πολύ εύστοχα ο Δ. Καζάκης πρόσθεσε ότι "Ετούτη η γη ανήκει στο γένος μας, στο λαό μας, και εκτός από τα ομόλογα που έχουν υπογράψει οι εγκάθετοι κυβερνήτες για να μας έχουν αλυσοδεμένους οι ντόπιοι και ξένοι ληστοσυμμορίτες, υπάρχει και ένα ομόλογο που από τον εποχή του Κολοκοτρώνη έχει μείνει ανεκπλήρωτο: το ομόλογο της ελευθερίας της Ελλάδος. Κι αυτό ήρθε η ώρα να πληρωθεί στο ακέραιο και με όλους τους τόκους υπερημερίας."

Ηρεμία συνέλληνες,υπομονή,επιμονή,ειρήνη και γαλήνη στις ψυχές και στις καρδιές σας,προετοιμαστείτε ψυχολογικά κι ελάτε να δώσουμε αυτόν τον αγώνα υπερβάλλοντας εαυτούς,ελάτε να διδάξουμε τι πάει να πεί ελευθερία,δημοκρατία.Ελάτε να δείξουμε για ακόμη μια φορά πως ο Έλληνας διεκδικεί και ξανακερδίζει την πατρίδα των προγόνων και των απογόνων του.

αγωνιστικούς χαιρετισμούς!
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΤΖΗΛΑΚΗΣ

Η Ιστορία μάς έχει δώσει φύλλο πορείας

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Από τα πρώτα τεύχη του ελληνικού Nexus αποκαλύψαμε έγκαιρα τις «αυτοκρατορικές» κατευθύνσεις που είχε εξ αρχής η παγκοσμιοποίηση και πως ΔΕΝ είναι μόνο ο καπιταλισμός αλλά μια θρησκευτικού τύπου σέκτα τραπεζιτών που θέλουν να επιβάλουν την πολιτική τους βούληση σε ολόκληρο τον κόσμο με βάση τις θεωρίες των Λήο Στράους και Μίλτον Φρίντμαν.

Γράψαμε επανειλημμένα για το νεοφιλελεύθερο πραξικόπημα των «Chicago Boys», για το ψέμα ότι οι «ελεύθερες αγορές» σημαίνουν ελεύθερους ανθρώπους και για την βιομηχανία του τρόμου που επιβάλλει την ιδιωτικοποίηση των κοινωνιών προς όφελος των ολιγαρχών.

Μια βασική αρχή της φιλοσοφίας της ελίτ των globalists είναι η αντιμετώπιση της εξαπάτησης ως αναγκαιότητας.

Ο σπουδαίος ρόλος της υπερεθνικής ελίτ τούς επιτρέπει να λένε «ευγενή ψεύδη» όχι μόνο στην....
μάζα των ανθρώπων, αλλά και στους ισχυρούς της εξουσίας, τους οποίους θεωρούν πλέον υπαλλήλους τους.

Στη νέα παγκόσμια τάξη, αυτό που όρισε ο Νίτσε ως «υπεράνθρωπο», ή ο «ερχόμενος άνθρωπος» της πλανητικής διακυβέρνησης, στην ουσία δεν νοιάζεται καθόλου για τον άνθρωπο. Δεν υπάρχει ηθική, ούτε καλό, ούτε κακό.

Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων, η «αγέλη», όπως την αποκαλούν, δεν είναι ικανή να το ενστερντιστεί αυτό. Επομένως, αυτοί χρειάζονται συνέχεια την δημιουργία φοβήτρων (τρομοκρατία, χρεοκρατία, οικολογική απειλή κλπ), δρώντας αθόρυβα στα παρασκήνια της εξουσίας. Η κυριαρχία τους είναι ένα μυστικό βασίλειο το οποίο βασίζεται στην λογική που δημιουργήθηκε από τις σέκτες που δρούσαν την εποχή της απολυταρχίας: «το άτομο που ψιθυρίζει στο αυτί του βασιλιά είναι πιο σημαντικό από τον ίδιο τον βασιλιά».

Επιμέναμε συνεχώς να προειδοποιούμε για την τεχνική «Σοκ και Δέος», που εφαρμοζόταν για χρόνια στην Ελλάδα, πολύ πριν αυτή κορυφωθεί με τα Μνημόνια και αρχίσουν να μιλούν κι άλλοι γι’ αυτήν.

Για την απώλεια της νομισματικής κυριαρχίας, την διάλυση της βιομηχανίας, την συρρίκνωση της γεωργίας με αποτέλεσμα την έλλειψη διατροφικής επάρκειας, την υπερχρέωση των νοικοκυριών προς όφελος των τραπεζών, το έγκλημα του Χρηματιστηρίου…

Παράλληλα με την συνεχή πτώση του πνευματικού επιπέδου, την αποδόμηση της ιστορίας και της παιδείας, την πολιτιστική και περιβαλλοντική καταστροφή, την συνεχή προπαγάνδα για την άμβλυνση των συνειδήσεων και την ελαχιστοποίηση των αντιστάσεων.

Όλες αυτές οι τεχνικές του Σοκ, που παρουσιάζονταν σαν ευρωπαϊκό «αναπτυξιακό» μοντέλο, ΔΕΝ ήταν τίποτα άλλο από το «παραγούλιασμα» σαν το χταπόδι του ελληνικού λαού έτσι ώστε να γίνει πιο «εύπεπτος» για τους Επικυρίαρχους όταν θάρθει η ώρα… Και η ώρα έχει έρθει!

Τα υπερεθνικά κέντρα που κατευθύνουν αυτή την εξέλιξη μαζί με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, κρατικούς και μισθοφορικούς (ΝΑΤΟ, Blackwater κ.ά.), έχουν δρομολογήσει τις τελευταίες κινήσεις για να επιβάλλουν την «συλλογική κυριαρχία», σύμφωνα με τον νεολογισμό Μπαρόζο. Δηλαδή την συλλογική νεοταξική κατοχή και την διάλυση κάθε εθνικής οντότητας στην Ευρώπη με την επιβολή του προγράμματος «δημοσιονομικής σταθερότητας», την τραπεζική ένωση και την δημιουργία του «ευρωπαϊκού συνταγματικού χώρου» που θα υποκαταστήσει τον εθνικό πολιτικό χώρο του κάθε κράτους. Η Ελλάδα, ήδη, με τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, βρίσκεται σε τροχιά οριστικής διάλυσης.

Η χώρα μας, και ολόκληρη η ελληνική κοινωνία, συνθλίβεται σήμερα μέσα στις δαγκάνες της χρεοκρατίας.

Οι εξελίξεις των τριών τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα έχουν καταλύσει με κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα την συνταγματική τάξη της χώρας. Οι εγχώριοι μνημονιακοί δωσίλογοι και οι εντολοδόχοι τους στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο διαλύουν με μέθοδο τον κοινωνικό ιστό και τις άμυνες των πολιτών, τις ένοπλες δυνάμεις και την άμυνα της χώρας, μετατρέποντάς την σε προτεκτοράτο, σε αποικία χρέους.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο πρέπει να εξεταστεί και το ενεργειακό ζήτημα σήμερα, σε μια ανώμαλη περίοδο για την Ελλάδα και για την Κύπρο, που έχει χαθεί ένα μεγάλο μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας.

Ποιος είναι σε θέση να διαχειρισθεί τα ενεργειακά μας κοιτάσματα;

Οι καθεστωτικές δυνάμεις που έχουν καταφέρει τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα στα εθνικά θέματα και στο ζήτημα των αγωγών;

Οι εντεταλμένοι των ξένων αρπακτικών που εποφθαλμιούν τον δημόσιο πλούτο;

Ας αναρωτηθούμε μήπως το θέμα των ΑΟΖ είναι το τυρί στην φάκα της μακροημέρευσης αυτού του άθλιου καθεστώτος κατοχής που ουσιαστικά οδηγεί στις ΕΟΖ, τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, υπερεκμετάλλευσης τριτοκοσμικού τύπου.

Όλα τα αντιλαϊκά ιστορικά τέρατα ξαναζωντανεύουν στις μέρες μας, μπορούν να αψηφούν τα σύνορα και να επιτίθενται από παντού. Η Ελλάδα δεν είναι «παράπλευρη» απώλεια στον σημερινό ανταγωνισμό, αλλά προεπιλεγμένος Στόχος. Είναι ο ιδανικός τόπος για να υλοποιηθεί η σύγκρουση των νέων γεωπολιτικών αξόνων που τείνουν να δημιουργηθούν στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης. Η Γερμανία διεκδικεί την αναπτυγμένη βιομηχανικά ευρωζώνη και τις ενεργειακές πηγές, οι Αγγλοσάξονες ένα «κομμάτι» ευρωπαϊκό του Νότου εκτός ευρώ, οι Γάλλοι μετεωρίζονται πάλι μεταξύ «πουρκουάδων» και «μακί», οι ανερχόμενες δυνάμεις των BRICS μπαίνουν δυναμικά στο προσκήνιο και ο σιωνισμός με τον νεοθωμανισμό συγκρούονται για την μοιρασιά της Ανατολικής Μεσογείου.

Η πρόσφατη δημόσια και ανεπιφύλακτη πρόβλεψη του Κίσσινγκερ, ότι το 2022 το Ισραήλ ΔΕΝ θα υπάρχει πιά, πρέπει να μας προβληματίσει γι’ αυτά που έρχονται στην περιοχή μας. (New York Post, Οκτώβριος 2012).

Εμείς, σήμερα, δίνουμε την «μητέρα των μαχών» για να σώσουμε τον εναπομείναντα ελληνισμό.

Η συγκρότηση τώρα ενός μεγάλου εθνικο-απελευθερωτικού μετώπου μέσα από τον ίδιο τον λαό, τις νέες πρωτοβουλίες και συλλογικότητες, τα κινήματα γειτονιάς και αλληλεγγύης είναι μονόδρομος για τον αγώνα επιβίωσης που δίνουμε.

Μπορεί να φαίνεται ακόμα βερμπαλιστικό, ουτοπικό ή ανέφικτο, με δεδομένο το σμπαράλιασμα –ψυχολογικό και αξιακό- που έχει γίνει στην κοινωνία.

Μπορεί, επίσης, να υπονομεύεται από τα «δεξιά» και «αριστερά» αναχώματα και προκαταλήψεις που διασπούν τις προσπάθειες για πανεθνική συστράτευση σε Ελλάδα και Κύπρο.

Δεν έχουμε, όμως, άλλη επιλογή από το να προσπαθήσουμε, κι έχουν γίνει αρκετά βήματα συνειδητοποίησης μετά το Σύνταγμα. Αναδεικνύονται σιγά-σιγά αυθεντικές αγωνιστικές και καθαρές πολιτικές δυνάμεις που, με θάρρος, όραμα και αξιοπρέπεια, θα βρουν τον μίτο της Αριάδνης για να δραπετεύσουμε από τον ζουρλομανδύα της Ευρωζώνης, των Μνημονίων και της Τρόϊκας.

Μπροστά στην επερχόμενη οριστική εθνική χρεωκοπία, πέρα από τα οικονομικά και πολιτικά προγράμματα εξόδου από την κρίση, ΔΥΟ είναι τα ΒΑΣΙΚΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ για το μέλλον αυτού του τόπου: α) πού στηριζόμαστε πνευματικά, β) πού στηριζόμαστε γεωπολιτικά.

Γιατί η χρεωκοπία, πέρα από οικονομική, είναι πρωτίστως πνευματική και πολιτισμική και γιατί, αν ορθώσουμε ανάστημα απέναντι στους Επικυρίαρχους και τους τοκογλύφους, θα χρειαστούμε νέους συμμάχους και διεθνή στηρίγματα για να πετύχουμε.

Η Δύση, στην οποία παραδοθήκαμε άνευ όρων τόσες δεκαετίες, είναι εγκλωβισμένη στο τυφλό αδιέξοδο του καζινο-καπιταλισμού της ευρωζώνης και τα επιτελικά κέντρα της είναι ντε φάκτο εχθρικά απέναντί μας.

Η δημιουργική επιστροφή της Ελλάδας στην ιστορία προϋποθέτει την λειτουργία της μνήμης. Μόνο η αναζήτηση στα έργα υψίστης τέχνης, φιλοσοφίας και ηθικής ολόκληρης της πνευματικής μας παράδοσης μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτό που συμβαίνει και σε τι να ελπίζουμε.

Οι λύσεις δεν θα βρεθούν με κοντόφθαλμες οπτικές, μπακαλίστικες αντιλήψεις και τυχοδιωκτικές λυκοσυμμαχίες. Η αντίληψη του εμποράκου και του μικροϋπολογισμού δεν οδηγεί πια πουθενά, είναι το πνεύμα της παράδοσης και του εφησυχασμού που καλλιεργεί η Ειρήνη.

Όμως, σήμερα στην πατρίδα μας έχουμε Πόλεμο… Το φύλλο πορείας έχει επιδοθεί σε όλους μας από την ίδια την Ιστορία, σε κάθε Έλληνα και Ελληνίδα… κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει.

*[Από την εισήγηση στην ετήσια εκδήλωση του Hellenic Nexus, 12-4-2013]

Αναρτήθηκε από ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ Ε.ΠΑ.Μ

DAVID ICKE - Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΗΣ ΑΓΕΛΗΣ

Συνέντευξη Δημήτρη Καζάκη στο TV10, Νοέμβρης 2011

Συνέντευξη Δημήτρη Καζάκη στο TV10, Νοέμβρης 2011

Ο γ.γ. του ΕΠΑΜ Δημήτρης Καζάκης στο TV10 στις 27/4/2013

Συνέντευξη Δ.ΚΑΖΑΚΗ στο ΡΑΔΙΟ ΠΡΩΤΟ της Κύπρου, 30 Απρ 2013

ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΕ (web only) 30 Απριλίου 2013 (#115)