.

ΓΛΗΝΟΣ


Ν’ αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω - Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξή σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου. - Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;" Πολέμα! Όταν πολεμάς για την λευτεριά, είσαι κι όλας λεύτερος (Νίκος Καζαντζάκης)




Δ. Καζάκης: Η νομική δέσμευση του Ε.ΠΑ.Μ. στον ελληνικό λαό

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η ΜΥΝΗΣΗ ΤΟΥ Ε.ΠΑ.Μ. ΕΠΙ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ






Η νομική δέσμευση του Ε.ΠΑ.Μ. στον ελληνικό λαό




ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΔΙΑΒΑΣΤΕ : Αποφασεις και ψηφισματα του 5ου Συνεδριου του Ενιαιου Παλλαϊκου Μετωπου.


ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟ ΛΟΓΟΤΥΠΟ...

Ανάποδα
Ακούστε στο e-roi.gr Ειδήσεις που αποκρύπτονται από τα συστημικά ΜΜΕ, θα σχολιάζονται θα αναλύονται και θα αντιπαρατίθενται στην κατασκευή πλαστών ειδήσεων που σερβίρονται στο πλαίσιο της πιο ξετσίπωτης προπαγάνδας. Την προπαγάνδα του φόβου και της εξαπάτησης. Είναι για εμάς κοινός τόπος, η προσπάθεια αντίληψης της ελληνικής και διεθνούς πραγματικότητας αλλά και η αποκάλυψη του μέλλοντος που ετοιμάζουν στον λαό μας..


synedrio











ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΑΤΗΣΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ : http://www.nationaldebtclocks.org/debtclock/greece


ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΚΑΙ ΠΙΟ ΑΜΕΣΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK
(ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟ ΕΙΚΟΝΙΔΙΟ ΔΕΞΙΑ)

Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2014

Tα ένοχα μυστικά της Κατοχής – ‘Ιδια επώνυμα τότε, ίδια επώνυμα και σήμερα στην εποχή του μνημονίου



dosilogoi

Tα ένοχα μυστικά της Κατοχής – ‘Ιδια επώνυμα τότε, ίδια επώνυμα και σήμερα στην εποχή του μνημονίου! (μέρος 1ο)

του Δημοσθένη Κούκουνα – ιστορικού συγγραφέα
Στον σύγχρονο νομικό πολιτισμό δεν  αναγνωρίζεται η συλλογική ή η οικογενειακή ευθύνη. Και καλώς, θα έλεγα. Υπάρχει όμως ένα ζήτημα, τουλάχιστον στην ελληνική πραγματικότητα, με την κληρονομική διαδοχή των πολιτικών οικογενειών. Δεν είναι τωρινό φαινόμενο, ούτε καν περιορίζεται στην Ελλάδα. Είναι σχεδόν καθιερωμένο οι πολιτικές οικογένειες να διαιωνίζονται και να ασκούν εξουσία. Υπό μία οπτική γωνία θα πρόσθετα μάλιστα ότι είναι και ένδειξη δημοκρατικής λειτουργίας. Δεν πρέπει να δίνονται σε όλους ίσες ευκαιρίες; Γιατί να μην παρέχεται και στους γόνους των πολιτικών οικογενειών η δυνατότητα να σταδιοδρομήσουν στην πολιτική;

Αλλά αυτά δεν είναι παρά ένας καλοπροαίρετος θεωρητικός προβληματισμός. Όπως και να το κάνουμε, υπάρχουν στη χώρα μας πολιτικά τζάκια και επιβιώνουν μέσα από την κληροδοσία ενός προνομιακού «δαχτυλιδιού», όπως επίσης υπάρχουν και μεγαλοεπιχειρηματικά τζάκια… Και τα δύο είδη ανακυκλώνονται αενάως… Έχει διαπιστωθεί ότι οι πολιτικοί και οι μεγαλοεπιχειρηματίες έχουν μια ιδιότυπη αντίληψη περί του νομίμου και του ηθικού. Ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια, από του έτους 2010 και εξής, έχουν παραμεριστεί πολλές αναστολές που σε προηγούμενες εποχές είχαν μια κάποια αξία. Το γεγονός ότι πραγματικά και νομοθετικά η χώρα μας έχει περιέλθει σε μια υποτελή σχέση θα κριθεί ιστορικά εν καιρώ – υποθέτω ενδελεχώς. Δεν είναι η πρώτη φορά που η νεότερη Ελλάδα  φθάνει στη χρεοκοπία, ούτε η πρώτη φορά που χάνει την εθνική κυριαρχία της. Και. βεβαίως, ούτε η πρώτη φορά που μια μειοδοτική έως προδοτική πολιτική εξουσία αυθαιρετεί και επιβάλλει ασφυκτικά δεσμά στον λαό μας.
Έχοντας ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη σύγχρονη ιστορία και ειδικά με την περίοδο της Κατοχής 1941-44. διαπιστώνω πολλά κοινά σημεία εκείνης της εποχής με τη σημερινή. Το ζήτημα είναι ότι αίφνης συναντώ συνεπώνυμα πρόσωπα να κυριαρχούν σήμερα όπως και τότε. Και εδώ ακριβώς ανακύπτει το μέγα ερώτημα: Πόσο συμπτωματικό είναι το γεγονός είναι ότι οδηγηθήκαμε στη σημερινή κατάσταση από τα ίδια «επώνυμα»;
Στον χώρο του Τύπου σήμερα το πιο ισχυρό συγκρότημα είναι ο ΔΟΛ. ο οποίος μεταξύ άλλων ελέγχει και ορισμένα ηλεκτρονικά μέσα.
Ακριβώς μια παρόμοια ισχύ είχε και επί Κατοχής. Όπως αναλύω λεπτομερέστερα στο βιβλίο μου «Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια» (Εκδόσεις Ερωδιός), το Συγκρότημα Λαμπράκη είχε ευθέως συνεταιριστεί από τις πρώτες ημέρες της γερμανικής κατοχής με τη γερμανική ημικρατική εταιρεία Μundus η οποία ανήκε κατά 50% στο υπουργείο Προπαγάνδας του Γκέμπελς και κατά 50% στα υπουργείο Εξωτερικών του Ρίμπεντροπ. Τόσο απλά…
Η πλευρά Λαμπράκη κατείχε το 49% της ελληνικής εταιρείας που ιδρύθηκε και η Μundus το 51%.
Ο αείμνηστος Δημήτριος Λαμπράκης δια των εντολοδόχων του. των Γ Συριώτη, Α. Ζαφειρόπουλου και Ι. Τζαρτίλη (διευθυντικών στελεχών του Συγκροτήματος πριν, κατά και μετά την Κατοχή), είχε επιτύχει έτσι ένα σημαντικό οικονομικό όφελος, χωρίς να χάσει την επιχείρησή του.
Με την εκχώρηση του μεριδίου στους Γερμανούς μπόρεσε να αποκτήσει το γνωστό ακίνητο της οδού Αναγνωστοπούλου.
Οι Γερμανοί που έστειλε ο Γκέμπελς στην Ελλάδα μόλις η χώρα μας κατακτήθηκε είχαν και άλλες επιτυχείς δράσεις… Συνεταιρίσθηκαν με τον Ελευθερουδάκη και τον Κάουφμαν για να ελέγξουν τη διανομή βιβλίων, ενώ ο συνεταιρισμός τους με τον Λαμπράκη εξασφάλιζε την εκτύπωση ελληνόγλωσσων και ξενόγλωσσων εφημερίδων και εντύπων. Ακόμη, συνεταιρίσθηκαν προνομιακά με τον ‘Οθωνα Πικραμμένο και τη χήρα Τσιβόγλου (την πεθερά της Μαρίας Ρεζάν) για να ελέγχουν πλήρως τη διανομή των εφημερίδων και περιοδικών, ελληνικών και ξένων. Δημιουργήθηκε έτσι ένα νέο πρακτορείο εφημερίδων και η οικογένεια Πικραμμένου από την εκχώρηση μεριδίου μπόρεσε να αγοράσει το ακίνητο της οδού Ακαδημίας. Τα ονόματα αυτά δεν είναι φανταστικά, είναι αληθινά. Ούτε και τόσο απόμακρα από τη σημερινή πραγματικότητα, αν λάβουμε υπόψη ότι το Συγκρότημα Λαμπράκη εξακολουθεί να δεσπόζει, ο δε υιός Πικραμμένος είναι εκείνος που διεξήγαγε τις τελευταίες εθνικές εκλογές.
Κάπως έτσι το 1941 είχε ήσυχο το κεφάλι του ο Γκέμπελς στο Βερολίνο για ό.τι είχε να κάνει με την προπαγάνδα του στη μακρινή κατεχόμενη Ελλάδα. Χωρίς την παραμικρή δυσκολία τα είχαν ρυθμίσει καλά οι άνθρωποι του. ενώ για τα θέματα του χαρτιού υπήρχε ο έμπιστος των Γερμανών από την προπολεμική περίοδο Γιάννης Πετσόπουλος. ο οποίος παράλληλα δεν έπαυε να έχει την ιδιότητα του… μέλους του ΚΚΕ!
(συνεχίζεται)
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό CRASH

Tα ένοχα μυστικά της Κατοχής – ‘Ιδια επώνυμα τότε, ίδια επώνυμα και σήμερα στην εποχή του μνημονίου! (μέρος 2ο)

sisitiaτου  Δημοσθένη Κούκουνα – ιστορικού συγγραφέα

συνέχεια άρθρου
Αλλά ας έρθουμε στην πραγματική οικονομία. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής η ελληνική οικονομία καταποντίσθηκε. Υπέστη μια άνευ προηγουμένου καταλήστευση εκ μέρους των κατακτητών, ώστε η επισιτιστική ανεπάρκεια να οδηγήσει στην τραγική πείνα. Ταυτόχρονα γιγαντωνόταν η μαύρη αγορά.
Αν κάποιος θα είχε την υπομονή να εντρυφήσει στους καταδικασμένους από τα αγορανομικά δικαστήρια της κατοχικής περιόδου, τι έπραξαν και γιατί καταδικάστηκαν, θα έφριττε για τους νεόκοπους «επιχειρηματίες» που θησαύρισαν…  Και το θέμα δεν ήταν μόνον οικονομικό, αλλά είχε να κάνει με την εξαπάτηση των αγοραστών, όσων δηλαδή κατάφερναν να βρουν ρευστό για να αγοράσουν σε τιμές μαύρης αγοράς τρόφιμα. Κατά κανόνα αυτά τα τρόφιμα ήταν νοθευμένα με απίθανες αναμείξεις, εντελώς ακατάλληλα για βρώση.
Και όμως… Όλοι αυτοί οι ασυνείδητοι εκμεταλλευτές επιβίωσαν της Κατοχής, έχοντας δημιουργήσει τεράστιες μαυραγορίτικες περιουσίες.
Παράπλευρα σε αυτούς τους γλοιώδεις και κυνικούς μαυραγορίτες υπήρχαν και οι εργολάβοι μηχανικοί και οι προμηθευτές των στρατιωτικών αρχών Κατοχής. Αυτοί αναλάμβαναν «νόμιμα», κάθε άλλο παρά ηθικά όμως, διάφορα οχυρωματικά έργα για την προστασία των κατοχικών στρατευμάτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι τις αναθέσεις τις έπαιρναν απευθείας από τους Γερμανούς, χωρίς κανέναν έστω υποτυπώδη μειοδοτικό διαγωνισμό. Τιμολογούσαν κατά βούληση και αρκούσε η μονογραφή ενός Γερμανού ή Ιταλού αξιωματικού για να προσκομίσουν και να εισπράξουν το τιμολόγιο τους από την Τράπεζα της Ελλάδος. Χωρίς καμιά άλλη διαδικασία δημόσιου λογιστικού κ.ο.κ.
Απέκτησαν τεράστιες περιουσίες όλοι αυτοί. Υπάρχει ένας κατάλογος των οικονομικών μεγαλοδωσιλόγων, που απέκτησαν τεράστιες περιουσίες. Ένας εξ αυτών, που αρχικά προμήθευε το αγκαθωτό συρματόπλεγμα για να περιφρουρούνται οι φυλακές και τα στρατόπεδα των Γερμανών, αλλά στη συνέχεια προμήθευε και κάθε είδους οικοδομικό υλικό, ήταν η εταιρεία της οικογένειας Αγγελοπούλου. Οι γνωστοί αδελφοί Αγγελόπουλοι, ένας εκ των οποίων έγινε υπουργός του ΕΑΜ, ένας άλλος δολοφονήθηκε από τη «17 Νοέμβρη» και ένας τρίτος μέγας ευεργέτης του Πατριαρχείου. Χωρίς την περιουσία αυτή είναι αμφίβολο τι καριέρα θα είχε κάνει η υπερφίαλη Γιάννα Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου.
Για όσους ξενίζονται από την ύπαρξη δωσίλογων που συνεργάστηκαν με το ΕΑΜ. δεν έχουν παρά να το ερευνήσουν. Και σε επίπεδο οικονομικού δωσιλογισμού. όπως ο μηχανικός Δοανίδης ή ο εκπαιδευτικός Παπαμαύρος.
Ένας άλλος τέτοιος οικονομικός μεγαλοδωσίλόγος είχε εβραϊκή καταγωγή (ας μην απορεί αναγνώστης αν υπήρξαν και Εβραίοι δωσίλογοι- η δίωξη τους στην Ελλάδα άρχισε το 1943)… Λεγόταν Λάζαρος ή Λεωνίδας Ροζενστάιν ή Ροζάκης και ο γιος του διέπρεψε στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, ενώ έγινε γνωστός ως πανεπιστημιακός καθηγητής και στενός συνεργάτης του Κώστα Σημίτη.
Η περίπτωση Ροζάκη-Ροζενστάιν έχει μια ιδιαιτερότητα που ανάγεται στον αρχικό προβληματισμό μας περί οικογενειακής ευθύνης.
Μεταπολεμικά η ελληνική πολιτεία πήρε τη απόφαση, στο πλαίσιο της τιμωρίας των οικονομικών δωσίλογων, να εξορίσει σε νησιά του Αιγαίο ορισμένους απ’ αυτούς. Και προφανώς για να τιμωρήσει μαζί και τις οικογένειες τους που στο διαστημα της Κατοχής δεν πείνασαν όπως όλοι οι άλλοι  απλοί πολίτες, τους έστειλε οικογενειακώς. (Μια συγκυριακή λεπτομέρεια: Η κυβερνητική απόφαση για το πρωτοφανές αυτό μέτρο ανακοινώθηκε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1946 από τον υπουργό Σταμάτη Μερκούρη, πατέρα τη Μελίνας και αδελφό του ιδρυτή του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος). Βεβαίως και υπήρξαν πολλοί άλλοι συνεργάτες των κατακτητών που διέλαθαν και απέφυγαν την τιμωρία. Ίσως επειδή ήταν πιο προνοητικοί από τους πολλούς και εγκαίρως κατάλαβαν ότι η Γερμανία δεν επρόκειτο να κερδίσει τον πόλεμο.
Ένας απ’ αυτούς, ο πολιτικός μηχανικός Μιχαήλ Αβέρωφ (αδελφός του γνωστού πολιτικού κέρδισε τεράστια ποσά από τη συνεργασία του με τον κατακτητή στην κατασκευή οχυρωματικών έργων, αλλά είχε την πρόνοια από ένα ορισμένο χρονικό σημείο και ύστερα να συνεργασθεί με τους Συμμάχους. Άλλοι, όπως ο εφοπλιστής Βερνίκος, δεν είχε κανένα ενδοιασμό να πολιτευθεί μεταπολεμικά. Πολλές οι περιπτώσεις, που όμως δεν έχουν τόσο ιστορικό όσο και κοινωνιολογικό ενδιαφέρον
(συνεχίζεται)
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό CRASH

Ο ρόλος του Παπακωνσταντίνου

ΣΥΣΙΤΙΟ_ΣΤΟ_ΣΧΟΛΕΙΟ

του  Δημοσθένη Κούκουνα – ιστορικού συγγραφέα

Θα σταθώ όμως σε μια άλλη περίπτωση, ενός ευφυούς και δραστήριου επιχειρηματία με τοπικό ορίζοντα, στη Δυτική Μακεδονία…Λεγόταν Γεώργιος Παπακωνσταντίνου και ίσως θα παρέμενε ασήμαντος αν ο συνονόματος εγγονός του δεν συνέπιπτε με την ιδιότητα του υπουργού Οικονομικών να είναι εκείνος που έδεσε χειροπόδαρα την Ελλάδα τον Μάιο του 2010 με το απεχθές και επαχθές μνημόνιο.
Σήμερα είναι υπόλογος όχι γι’ αυτό. αλλά για τις αλλοιώσεις που επέφερε στην περίφημη «Λίστα Λαγκάρντ». Ο παλαιός Γ Παπακωνσταντίνου στην προπολεμική περίοδο είχε αναπτύξει δραστηριότητα στην ευρύτερη περιοχή της Κοζάνης με ιδιόκτητο αλευρόμυλο και ελαιοτριβείο. Ήταν πληροφορημένος ότι κάποιοι Ελληνοαμερικανοί επιχειρηματίες είχαν ενδιαφερθεί για την περιοχή της Πτολεμαΐδας. όπου υπήρχαν πλούσια κοιτάσματα λιγνίτη, και τα σχέδια τους να δημιουργήσουν μεγάλα λιγνιτωρυχεία εκεί ανατράπηκαν λόγω του πολέμου.
Εν τω μεταξύ με την Κατοχή έμαθε από Γερμανούς στρατιωτικούς ότι. καθώς η μόνη πηγή ενέργειας θα μπορούσε πλέον -λόγω των πολεμικών συνθηκών- να είναι ο λιγνίτης, θα ήταν έξυπνο να ασχοληθεί με τέτοια επιχείρηση. Αγόρασε τα χωράφια, στα οποία γνώριζε ότι υπήρχε λιγνίτης και η κατοχική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να του παραχωρήσει προνομιακή άδεια για την ίδρυση εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για όλη την περιοχή.
Η ηλεκτροδότηση της ευρύτερης περιοχής της Κοζάνης ήταν πλέον μια πολύ κερδοφόρα οικογενειακή επιχείρηση για τον Γ Παπακωνσταντίνου και το τέλος της Κατοχής δεν μπορούσε να την ανατρέψει, ούτε οι μεταπελευθερωτικές κυβερνήσεις διανοήθηκαν να στερήσουν την περιοχή από ηλεκτρική ενέργεια. Αντίθετα, οι δύο γιοι του ο Μιχάλης και ο Στέλιος  συμμετείχαν στην επιχειρηματική προσπάθεια του αυτή τη φορά σε μια νέα βάση: Να πωλήσουν τη μονάδα της Πτολεμαΐδας όσο γινόταν ακριβότερα.
Με ομολογουμένως ευφυείς κινήσεις, η οικογένεια Παπακωνσταντίνου κράτησε μια σκληρή διαπραγματευτική στάση και μόνον όταν πήρε το τίμημα που θεωρούσε λογικό, το 1958, παρέδωσε τη λιγνιτοφόρο περιοχή στη ΔΕΗ. Ένας πρόσθετος όρος ήταν η πρόσληψη του Στέλιου Παπακωνσταντίνου ως στελέχους της ΔΕΗ. Διατηρήθηκε σε κρίσιμες διευθυντικές θέσεις μέχρι που εμφανίστηκε το δικτατορικό καθεστώς και τον απέλυσε.

Ο πρεσβύτερος αδελφός Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, που είχε σπουδάσει νομικός στη Γερμανία και την Αγγλία και μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1954 ανέλαβε μαζί με τον Στέλιο τα ηνία της μικρής αλλά περιζήτητης επιχείρησης, προτίμησε να ασχοληθεί με την πολιτική. Στην Κατοχή είχε υπηρετήσει ως διερμηνέας των Γερμανών στην Κοζάνη, αλλά κατά την τελευταία κατοχική χρονιά συνδέθηκε με αντιστασιακούς. Παρά ταύτα τον συνόδευε το ψευδώνυμο «Μποτάκιας», λόγω της εμμονής του να φοράει γερμανικές μπότες μέσα από τα πολιτικά ρούχα του.
Πιο φανατικός ένας πρώτος εξάδελφος του ο Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου  φοιτητής της Νομικής, υπηρέτησε επίσης ως διερμηνέας και πράκτορας της Γκεστάπο στη Θεσσαλονίκη και αναμείχθηκε σε καταδόσεις Ελλήνων και Βρετανών -και όχι μόνο.
Η αρχική ενασχόληση του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου με την πολιτική είχε τοποθέτηση ακροδεξιά. Κατέβηκε ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος του αινιγματικού «μακεδονάρχη» Σωτηρίου Γκοτζαμάνη που επί Κατοχής είχε διατελέσει υπουργός Οικονομικών και εγκαίρως είχε διαφύγει στην Ιταλία πριν τελειώσει η Κατοχή. Εκεί. όπου είχε πολλούς δεσμούς από τα φοιτητικά του χρόνια, κρύφτηκε επί χρόνια φυγοδικώντας από την ελληνική δικαιοσύνη, που τον είχε καταδικάσει σε θάνατο. Στις αρχές της δεκαετίας 1950 επέτυχε να αμνηστευθεί και να του επιστραφεί η δημευθείσα περιουσία του (διασώζεται μεταξύ άλλων ένα σχετικό έγγραφο του προς τον τότε νεαρό υφυπουργό Οικονομικών Κωνσταντίνο Μητσοτάκη).
Ο Γκοτζαμάνης επανήλθε στην Ελλάδα και τα πράγματα είχαν αλλάξει. Επιχείρησε να πολιτευθεί στις δημοτικές εκλογές του 1954 ως υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης και συγκέντρωσε πολύ υψηλό ποσοστό, αλλά δεν εξελέγη.
Ένας εκ των πολύ φανατικών υποστηρικτών του ήταν ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου. που τον θεωρούσε τον «μεγαλύτερο ζώντα πολιτικό στην Ελλάδα». Μετά την εξαγορά του εργοστασίου της Πτολεμαΐδας και αφού είχε αποβιώσει ο Γκοτζαμάνης  μεταπήδησε πολιτικά στον κεντρώο χώρο, που πλέον άρχιζε βάσιμα να διεκδικεί την εξουσία. Αργότερα θα εκλεγεί επανειλημμένως βουλευτής και θα καταλάβει υπουργικά αξιώματα, ενώ μετά την πτώση της δικτατορίας θα προσχωρήσει στη Νέα Δημοκρατία. Μη έχοντας άρρενες απογόνους, θα τον διαδεχθεί πολιτικά στην Κοζάνη ο ανιψιός του. ο γνωστός μας αρχιτέκτονας του «Μνημονίου» Γιώργος Παπακωνσταντίνου. ο οποίος σήμερα είναι υπόδικος για τη «Λίστα Λαγκάρντ» επειδή επιχείρησε να την αλλοιώσει για να μην είναι υπόλογες οι κόρες του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου.
Αυτή είναι με λίγα λόγια η ιστορία της οικογένειας Παπακωνσταντίνου, που απέκτησε αμύθητο πλούτο από μια υπογραφή του Τσολάκογλου σε μια προνομιακή άδεια για τη δημιουργία ηλεκτρικού εργοστασίου στη μακρινή και ασήμαντη τότε Πτολεμαΐδα.
(συνεχίζεται)
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό CRASH


Tα ένοχα μυστικά της Κατοχής – Οι οικονομικοί μεγαλοδωσίλογοι (τελευταίο μέρος)

σχολτου  Δημοσθένη Κούκουνα – ιστορικού συγγραφέα

Και τώρα τα πρόσωπα. Ας δούμε τους κύριους οικονομικούς μεγαλοδωσιλόγους. οι οποίοι κερδοσκόπησαν και πλούτισαν επί Κατοχής.
Δεν είναι απαραιτήτως όλοι αυτοί μαυραγορίτες. Είναι όμως όλοι τους εκείνοι που δεν δίστασαν να συναλλαγούν με τις Αρχές Κατοχής, αναλαμβάνοντας προμήθειες ή κατασκευές για λογαριασμό τους.
Παρά το γεγονός ότι δεν έχει αφαιρεθεί ούτε ένα όνομα, ο κατάλογος αυτός δεν είναι πλήρης.
Τον δημοσιεύουμε λοιπόν μάλλον ενδεικτικά, ώστε να ανιχνεύσουμε κάποια γνωστά ονόματα που απεκτησαν την τεραστια περιουσία τους, ελισσόμενοι επί Κατοχής και εκμεταλλευόμενοι τις περιστάσεις. Την ώρα που άλλοι συνάδελφοι τους πεινούσαν και δυστυχούσαν, που κυριολεκτικά δεν είχαν να θρέψουν την οικογένεια τους που δεν μπορούσαν να διατηρήσουν τις επιχειρήσεις τους ή για λόγους αρχής δεν δέχονταν να ασκήσουν το επάγγελμα τους υπό τις συνθήκες αυτές, οι άνθρωποι αυτοί έσπευσαν με περισσή προθυμία να υπηρετήσουν τον κατακτητή ως νεροκουβαλητές.
Είναι γνωστή η περίπτωση μεγαλοβιομηχάνου επίπλων, ο οποίος επέτυχε να διαφθείρει τους συνήθως άτεγκτους σε τέτοια θέματα Γερμανούς αξιωματικούς της επιμελητείας και μοιραζόμενος μαζί τους τα δυσθεώρητα κέρδη που τόσο ακόπως αποκόμιζε, προμήθευε με έπιπλα για την κα-θημερινή τους διαβίωση τους Γερμανούς. Ερχόταν π.χ. με μετάθεση στην Ελλάδα ένας αξιωματικός και, με μέριμνα της επιμελητείας, επιτασσόταντο δωμάτιο ενός καλού αστικού σπιτιού και του το παραχωρούσαν για να κατοικεί. Οι «μιλημένοι» της επιμελητείας πήγαιναν πριν για να το επιθεωρήσουν και διαπίστωναν ότι χρειαζόταν καινούργιο κρεβάτι, καινούργιο σαλόνι, καινούργιο γραφείο κ.ο.κ.
Αλλά τα έπιπλα της κατάστασης δεν παραδίδονταν παρά μόνο στα χαρτιά, αφού άλλωστε τα έπιπλα της ελληνικής οικογενείας που είχε διαταχθεί να παραχωρήσει το επιταγμένο δωμάτιο ήταν σε καλή κατάσταση. Αυτό γινόταν συστηματικά και έτσι συνέρρεε στα ταμεία του Έλληνα προμηθευτή πλούτος και πάλι πλούτος… Αλλά πλούτος αθέμιτος, ούτως ή άλλως. Οι Γερμανοί «συνέταιροι» έπαιρναν τη μίζα τους και όλα κυλούσαν ομαλά, με μόνιμο χαμένο την Τράπεζα της Ελλάδος, που όλο και πλήρωνε. Μέχρι που κάποια στιγμή η ειδική υπηρεσία «εσωτερικών υποθέσεων» της γερμανικής επιμελητείας εντόπισε την απάτη.
Τόσο οι Γερμανοί όσο και ο Έλληνας «συνέταιρος» τους συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν στο στρατοδικείο. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι ποινές ήταν εξοντωτικές, συνήθως θανατικές, ιδιαίτερα για τους Γερμανούς που ήταν αναμεμειγμένοι.
Ειδικά μάλιστα τότε. την εποχή του πολέμου, η χιτλερική Γερμανία είχε εκδώσει έναν ιδιώνυμο νόμο «περί προσβολής της εθνικής τιμής» στο εξωτερικό, δηλαδή στις κατεχόμενες χώρες. Όποιος Γερμανός αξιωματικός ή οπλίτης λοιπόν υπέπιπτε σε αδικήματα που διέσυραν τη χώρα του (π.χ. βιασμοί, κλοπές, διαφθορά, απρόκλητες προσωπικές επιθέσεις κ.λπ.) υφίστατο αυστηρότατες κυρώσεις.
Θα αναρωτηθείτε για τη συνέχεια… Ο Έλληνας επιπλοβιομήχανος (πρόκειται για τον Ελ. Σαρίδη) επέζησε. Ύστερα από κάποιων μηνών αγωνία για τη ζωή του κατάδικος πλέον, επέτυχε να μετατραπεί η ποινή του. Για να το κατορθώσει αυτό πλήρωσε ένα μυθώδες ποσόν σε έναν άλλον Έλληνα… Σ’ έναν γερμανομαθή νεαρό τότε Έλληνα δικηγόρο, ο οποίος ως «εξ απορρήτων» του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού είχε καλλιεργήσει ισχυρές φιλίες με τους εδώ Γερμανούς διπλωμάτες και στρατηγούς. Έχοντας τις κατάλληλες συστάσεις στην τσέπη του. ταξίδεψε στο Βερολίνο κα κατόρθωσε να γλιτώσει τον πελάτη του. Όχι όμως και τους Γερμανούς «συνεταίρους» του τελευταίου.
Ο Έλληνας προμηθευτής θα είχε μεταπολεμικά να διηγείται τις διώξεις που υπέστη από τους Γερμανούς, χωρίς βέβαια να αναφέρει στους αγνοούντες από τους συνομιλητές του περί τίνος επρόκειτο, ενώ ο νεαρός εκείνος δικηγόρος (ο Ιωάννης Γεωργάκης, έπειτα εξ απορρήτων του μεγαλοεφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση), επέπρωτο αργότερα να γίνει μέλος της Ακαδημίας Αθηνών…
Αν κάπως έτσι αντλούσαν τα αμύθητα κέρδη τους οι προμηθευτές των Αρχών Κατοχής, φαντασθείτε τι γινόταν με τους εργολάβους και τους κατασκευαστές τεχνικών έργων.
Ας αναλογισθούμε την πρώτη ημέρα της Κατοχής πόσοι δρόμοι, πόσα γεφύρια, πόσα λιμάνια και πόσες εγκαταστάσεις είχαν καταστραφεί.
Αλλά και στη συνέχεια, πόσες ανάγκες προέκυπταν για τις Κατοχικές Αρχές να ανεγείρουν φυλάκια, διάφορες εγκαταστάσεις, στρατόπεδα, οικήματα, φυλακές, κτίρια, αποθήκες, να ιδρύουν ή να επεκτείνουν αεροδρόμια και λιμάνια, να κατασκευάζουν οχυρωματικά έργα κ.ο.κ.
Έτσι άρχισε η «χρυσή εποχή» των διαπλεκόμενων κατασκευαστών. Όμως πολλά γνωστά ονόματα συνεργάστηκαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένας Έλληνας πολιτικός μηχανικός (που δεν καταδικάστηκε!) έφτασε στο σημείο να εφεύρει ένα υποκατάστατο των φορτηγίδων που οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν για τη μεταφορά υλικών στα νησιά.
Οι Γερμανοί ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ που είχαν εξασφαλίσει μια τέτοια καινοτόμο λύση για τις μεταφορές τους, ώστε έστειλαν αντίγραφα της εφεύρεσης στο Βερολίνο και από εκεί σε άλλες παραθαλάσσιες κατεχόμενες χώρες. Εννοείται ότι ο ίδιος θησαύρισε εξωφρενικά, αφού άλλωστε και εδώ το Ελληνικό Δημόσιο πλήρωνε.
Οι πολιτικοί μηχανικοί που είχαν αναλάβει την εκτέλεση τεχνικών και οχυρωματικών έργων από τις αρχές της Κατοχής μέχρι την άνοιξη του 1944 κέρδισαν κυριολεκτικά αμύθητα ποσά.
Στη συνέχεια σχεδόν όλοι αυτοί, χωρίς να πάψουν να παίρνουν αναθέσεις και να συνεχίζουν την είσπραξη των αμύθητων κερδών τους. περνούν σε ένα άλλο στάδιο, σκέπτονται και το αύριο… Αρχίζουν να ενισχύουν οικονομικά διάφορες αντιστασιακές οργανώσεις, να χρηματοδοτούν αντιστασιακά έντυπα, στέλνουν κάποιο από τα παιδιά τους στα βουνά ή ακόμα και στο εξωτερικό για να «συμμετάσχουν στον κατά του εχθρού πόλεμο», ή επιτυγχάνουν να διασυνδεθούν με πράκτορες των συμμαχικών υπηρεσιών, ατούς οποίους παραδίδουν τα τοπογραφικά των έργων που εκτελούν και σωρεία άλλων χρήσιμων πληροφοριών που υποπίπτουν στην αντίληψη τους περί οχυρώσεων, νηοπομπών, ελλιμενισμών κ.λπ. Πολλές φορές τα χρήσιμα στοιχεία που διοχετεύονται στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής καταλήγουν στον βομβαρδισμό των υπό εκτέλεση έργων. Αλλά αυτό δεν είναι άσχημο, διότι έτσι παίρνουν νέα ανάθεση να ξαναρχίσουν από την αρχή. οπότε αυξάνεται ο τζίρος.
Με όλη αυτή τη διαδικασία, πολλοί από τους κατασκευαστές, που παραπέμφθηκαν μεταπολεμικά να δικαστούν για δωσιλογισμό στην Ελληνική Δικαιοσύνη, έφεραν ως μάρτυρες υπεράσπισης Βρετανούς αξιωματικούς ή αξιόπιστους αντιστασιακούς, οι οποίοι φυσικά κατέθεσαν ότι οι κατηγορούμενοι συνέβαλαν στη… συμμαχική νίκη.
Ευνόητο είναι ότι σχεδόν όλοι αθωώθηκαν και οι θησαυροί…θησαυροί!
Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση ήταν των μετόχων μιας τεχνικής εταιρείας, γνωστών ονομάτων της αθηναϊκής κοινωνίας (ο αδελφός του ενός υπήρξε μάλιστα επί πολλά χρόνια βουλευτής και υπουργός), οι οποίοι όχι μόνο δεν καταδικάστηκαν, αλλά και… παρασημοφορήθηκαν!
Φυσικά, στα μεταπολεμικά χρόνια διατήρησαν όλη τους την αίγλη και συνέχισαν οι ίδιοι, και σήμερα οι κληρονόμοι τους. να παίρνουν μεγάλα δημόσια έργα με προϋπολογισμούς που καλύπτονταν από τις αμερικανικές βοήθειες. Κάπως έτσι έχει γραφεί η ιστορία των οικονομικών δωσίλογων.
Και αφού τελικά δεν τα κατάφεραν να γλιτώσουν τις καταδίκες και τις τιμωρίες, επανήλθαν λαύροι και στελέχωσαν τη νεότερη μεγαλοαστική τάξη.
Μεταπολεμικά η ελληνική πολιτεία, αν και τιμώρησε τους οικονομικούς δωσίλογους, δεν εξάντλησε την αυστηρότητα της ώστε να τους απομονώσει. Ούτε και η κοινωνία τους απολάκτισε. Αντίθετα, οι αρχές τους αντιμετώπισαν συχνά ευνοϊκά, σεβόμενες προφανώς την ογκώδη οικονομική επιφάνεια που είχαν στο σκότος και σε βάρος του λιμώττοντος λαού αποκτήσει. Και όταν κάποτε ο οικονομικός δωσιλογισμός ξεχάστηκε, τα ίδια πρόσωπα, δηλαδή πολλά απ’ αυτά. επανέκαμψαν με ζήλο στην επιχειρηματική δράση. Απαίτησαν προνόμια και τα έλαβαν. Με τα ισχυρά κεφάλαια, κεφάλαια που είχαν αποκτηθεί με κατοχικό «ιδρώτα» και υπό καθεστώς άκρατου αμοραλισμού, επένδυσαν σε μονοπωλιακά ή ολιγοπωλιακά είδη και τα πολλαπλασίασαν. Έγιναν οι Ηρακλείς της ελληνικής οικονομίας.
Εκτός από τους αναφερόμενους οικονομικούς δωσίλογους, υπάρχουν και άλλες παρεμφερείς κατηγορίες, όπως οι κατοχικοί μεγαλομαυραγορίτες. Διαθέτοντας και καλλιεργώντας πάσης φύσεως διασυνδέσεις με τις Αρχές Κατοχής συγκέντρωσαν στα χέρια τους ποσότητες δυσεύρετων ειδών, κυρίως τροφίμων ευρείας κατανάλωσης, που τις έσπρωχναν στην κατανάλωση με χιλιοπλάσιες τιμές. Το αποτέλεσμα ήταν οι μεν μαυραγορίτες να θησαυρίζουν ανενόχλητοι και φυσικά ανεξέλεγκτοι, ο δε λαός να στερείται τα στοιχειώδη αγαθά που θα μπορούσε να προμηθευθεί, εκτός αν ήταν έτοιμος να διαθέσει ένα ολόκληρο σπίτι για να εξασφαλίσει λίγα μόλις γεύματα. Οι θάνατοι από πείνα οφείλονται σε αυτό το κλίμα μαυραγοριτισμού που απλώθηκε επί Κατοχής, ιδιαίτερα τον πρώτο χρόνο, τον φοβερό χειμώνα 1941-42.
Το παράδοξο όμως είναι που μεταπολεμικά αυτοί οι μεγαλομαυραγορίτες επέζησαν οικονομικά, αλλά και κοινωνικά, παρά το γεγονός ότι η κατοχική συμπεριφορά τους ήταν πάνω απ’ όλα αντικοινωνική και ανθελληνική. Και βεβαίως, όσοι δεν επέζησαν βιολογικά, είχαν τους φυσικούς διαδόχους τους για να πάρουν τη σκυτάλη και να συνεχίσουν το μεσουράνημα των επιχειρήσεων τους. Και πάλι το κατοχικό παρελθόν ξεχάστηκε…
Και έχουμε χαρακτηριστική περίπτωση τον γόνο ενός τέτοιου μεγαλομαυραγορίτη τροφίμων, διαθέτοντα πάντα το ισχυρότατο ταμείο που με τέτοια διαγωγή είχε σχηματίσει ο πατέρας ή ο παππους του. να φθάσει πενήντα χρονιά αργοτεραστη δημοσιότητα, ως αγοραστής της κληρονομητέας έπαυλης Μινέικο του Ψυχικού, την οποία αγόρασε από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι εκείνος που στη συνέχεια ήρθε πάλι στη δημοσιότητα, ζητώντας να του επιστραφούν τα χρήματα που είχε διαθέσει για την αγορά, η οποία ύστερα από ένα περίπλοκο πλέγμα διαδικασιών, ακυρώθηκε. Και. να προσθέσουμε, είναι ο ίδιος που τα τελευταία χρόνια τιμήθηκε με ηγετική θέση στη διοίκηση του Κολεγίου Αθηνών.
Όλους αυτούς τους οικονομικούς μεγαλοδωσιλόγους. που απέκτησαν τέτοιες αμύθητες περιουσίες, ο πανδαμάτωρ χρόνος -όπως ήταν αναμενόμενο- δεν τους λησμόνησε και ελάχιστοι σήμερα ίσως επιζούν. Αλλά και εκείνοι που πέθαναν και εκείνοι που τυχόν ζουν ανάμεσα μας. έχουν επιμελώς αποκρύψει το πραγματικό παρελθόν τους. Θα  ήταν έλλειψη στοιχειωδών φυσικών ανακλαστικών αν γινόταν διαφορετικά.
Τα ονόματα των μεγαλοδωσίλογων σε Αθήνα – Πειραιά
Αβραμίδης Ιωακείμ, Αγγελόπουλος Θ. & Υιοί, Αγιουτάντης Α., Αλβανόπουλοι Κ. και Ι., Αλεξάτος Ιωάννης, Αντωνόπουλος Α., Βαρχανέα Σ., Βασιλάκος Α., Βασιλειάδης Αθανάσιος, Βέλλιος Ε., Βερνίκος Αλέξανδρος, Βερνίκος Κωνσταντίνος, Βερνίκος Νικόλαος, Βόμβα Αφοί, Βόμβας Δημήτριος, Βορεάδης Ιωάννης, Γεωργιάδης Γ. Γεωργιάδης Σ., Γιαδικιάρογλου Ρ, Γιαδικιάρογλου Φ., Γιαννουλάτος Ε., Γιατζόγλου Ε., Γκέρτσος Δημήτριος, Γκέρτσος Θεόδωρος, Γκέρτσος Κωνσταντίνος, Γκορίτσας Ε., ΓκουντελιάνΑ., Γκουτρούμ Κ., Δαμιανός Μ., Δευκόπουλος Κ., Δήμας Σ., Διάκος Ε., Δοανίδης Πέτρος, Δολτσέτης Ι., Έμκε ή Αθηναίος Φραγκίσκος, Ευστρατίου Δ., Ζαλώνης Μαξ, Ζαννέτος Κ., Ζανουδάκης Α., Ζανουδάκης Σ., Ζαντεμίκωφ Ζωή, Ζαχάρωφ Γεώργιος, Ζήζηλας Ι., Θεοδωρόπουλος Ε., Ιγγλέσης Γ, Ιωαννίδης Β., Ιωαννίδης Γ, Καβαντζάς Δ., Καββαδίας Κ., Καΐβάνοι Αφοί, ΚαλημέρηςΒ., Καλιάζης Κ., Καλιαμπέτσος Α. και Σ., Κάμφωνας Α., Καραγιάννης Κ., Καράσσος Σ., Καρδασιλάρη Υιοί, Κατηφόρης Παναγιώτης, Κατσίγερας Σταύρος, Κατσουρόπουλος Λεωνίδας, Κεφάλας Κωνσταντίνος, Κεχαγιάς Χ., Κηρύκοι-Αλεξάτος, Κηρύκος Γεώργιος, Κιλιτζιάν Κιρκόρ, Κόβερης Ιωάννης, Κόκκινος Κίμων, Κολοβός Γ, Κολοζώφ Α., Κοραής Σ., Κορωναίος Α.. Κουμς Δημήτριος, Κουρμούλης Μ., Κουρτ Μ., Κούρτογλου Ι., Κοφτ Βενιαμίν, Κρανιώτη Αφοί, Κριεζής Ιωάννης, Κρίκος Μ., Κυπαρισσόπουλος Ε., Κυφιώτης Α., Κωστάλας Σταύρος, Λαζαράκης Ανδρέας, Λαζαράκης Κωνσταντίνος, Λαζαρίδης Παναγιώτης, Λασκαρίδης Χ., Λιοπυράκης Θ., Λυμπεράκης Μ., Μαθιουδάκης Ι., Μανιακής Α., Μάνος Α., ΜαντζάκαςΣ., Ματαρατζής Ιωάννης, Μάτσας Λουκάς & Υιοί, Μαυράγγελος Μ., Μαύρος Φ, Μεγαλοοικονόμου Λεωνίδας, Μεϊμαρίδης-Πιρπίρογλου, Μήκας Δημήτριος, Μικέλης Ν., Μόσχος Πασχάλης, Μπαντζάς Ν., Μπαρμπαγιαννάκης Ιωάννης, Μπαρμπαρής Σ., Μπρούνο Λ., Μωυσόγλου Α., Ναούμ Ανδρέας, Ναχνικιάν Ζ., Νισίμ Κ., Νταής Α., Ντεκιπέλο Κατάλιτο, Ντιλέρνια Γ, Ξανθόπουλος  Α., Ξανθόπουλος Ιωάννης, Ξανθόπουλος Παναγιώτης, Παβεζόπουλος Αλέξανδρος, Παπαδάκης Ε., Παπαδόπουλος Γ, Παπαδόπουλος Κ., Παπαδόπουλος Ο.Ε., Παπανικολάου Π., ΠαπασταύρουΧ., Παραβάντος Ι., Πασσάς Ιωάννης, Περδικάρης Εμμανουήλ, Πετρίδης Ι., Πετρίδης Κ., Πετρό-πουλος Κ., Πετυχάκης Φαίδων, Πλέσσας Αντωνιος, Πλέσσας Κωνσταντίνος, Πλέσσας Σπυρίδων,  Πλέσσας Σταμάτης, Πουλάκος Β., Προφέτας Αρης, Ρεμέντζης Γ., Ρόζενσταϊν-Ροζάκης Λ., Ρουρούλης Σ., Ρούσσος Δ., Σαλαπάτας Α., Σαλαπάτας Β., Σαλαπάτας Σ., Σαλούστρος Παντελής, Σαραντάκης Ο., Σαράντης Ι., Σαράντης Ρ, Σαρφάτης Ρ, Σεραφειμίδης-Γεωργακάς, Σκλαβούνος Λ., Σουπίλας Ελευθέριος, Σοφιανόπουλος Π., Σταματόπουλοι Α., Λ., Θ., Ρ & Ο., Στασινόπουλοι Ι., Η & Μ., Στίκας Α., Στίπας Π., Συριανάκης Θ., Τερζόγλου Νικόλαος, Τολιάς Β., Φερλάτσο Ουμβέρτος, Φουρναράκης-Ιωαννίδης, Φώκερ Σ., Χάινε Ε., Χαραλάμπους Μιχαήλ, Χασαπάκος Χρ., Χατζηνάκος Γ, Χατζηπαναγιώτης Ι., Χόχνετς Φραντς.
Στη Θεσσαλονίκη
Αδαμίδης Κωνσταντίνος, Ακρίτας Γεώργιος, Αλεξανδρίδου Καπνοβιομηχανία, Αλούπης Μάνος, Αναστασιάδης Χρήστος, Ανδρεάδη Αδελφοί, Ανεζίνης Σταύρος, Αντωνίου Ανδρέας, Βαρδαλής Γ, Βέλλος Μιχαήλ, Βοράκης Ιωάννης, Βουλώνης Απόστολος, Βουλώνης Γεώργιος, Γαρύφαλλου Περικλής, Γεωργιάδη Αδελφοί, Γεωργιάδης Βασίλειος, Γεωργιάδης Γεώργιος, Γιαγκόπουλος Γεώργιος, Γκέκας Ευάγγελος, Γκέκας Στέφανος, Γκίμπελ Ελένη, Γκλάνοβιτς Στέφανος, Γκοτζαμάνης Χριστόφορος, Γκρος Ροβέρτος, Δανέζη Φανουρία, Δανίδης Εμμανουήλ, Δάνου-ΚαραβάνηΈλλη, Δερζακαριάν Βαρτάν, Δημητρακούδης Περικλής, Δημητρίου Γεώργιος, Διαμαντής Μενέλαος, Διαμαντής Νικόλαος, Διβόλης, Ζάρος Χρήστος, Ηλιάδης Δημ., Ηλιάδης Ηλίας, Ηλιάδης Ιορδάνης, Θεοδοσιάδης Αλέξανδρος, Καβουνίδης Νικόλαος, Καμπάνης Νικόλαος, Καμπούρογλου Κοσμάς, Καρατζάς Σωτήριος, Καρράς Γεώργιος, Καρύδα Αδελφοί, Καρύδας Κωνσταντίνος, Καστανής Νικ., Κεχαγιάς Χρήστος, Κιζιρίδης Παναγιώτης, Κιουτσής Χρήστος, Κλάιμπερ Αιμίλιος, Κοσμίδης Κωνσταντίνος, Κουλάκογλου Χαράλαμπος, Κουφοδόντης Κωνσταντίνος, Κυριακόπουλος Κύρ., Κύρου Αδελφοί, Κύρου Κύρος, Κυφιώτης Ιωάννης, Λαγουρός Λεωνίδας, Λαδόπουλος Πάνος, Λαζαρίδης Τηλέμαχος, Λαζόπουλος Γεώργιος, Λισσαίος Γεώργιος, Μανθόπουλος Πέτρος, Μανίας Ν., Μανούζας Εμμανουήλ, Μαρατσίτας Σπύρος, Μαυρομμάτης Δ., Μελάς Αθανάσιος, Μήλιος Δημ., Μητσικολάβος, Μιχαηλίδης Αθ., Μιχαηλίδης Μιχαήλ, Μπλέκας Νικόλαος, Μπόζοβιτς Αντώνιος, Μπούσιος Ι., Μύλλερ Ιωάννης, Ναθαναήλ Κωνσταντίνος, Ναούμ Νικίας, Νικολαίδης Α., ΝικολαΐδηςΌμηρος, Νικολαΐδης Περικλής, Νικολαίδης Πρόδρομος, Νικόπουλος Δημ., Ξανθόπουλος Γεράσιμος, Ξανθόπουλος Παναγιώτης, Ξενάκης-Δημητρακόπουλος, Οικονομόπουλος Αντώνιος, Οικονόμου Ιωάννης, Παιονίδης Φιλ., Πανίτογλου Βασίλειος, Παπαγεωργίου Αθ, Παπαγιαννόπουλος Δημ., Παπαδόπουλος Εμμανουήλ, Παπαδόπουλος Ζαχαρίας, Παπακώστας Χαρ., Παπαναούμ Λάσκαρης, Παπανικολάου Βάιος, Παπαζιάν Κιρκόρ, Παπαστρατηγάκης Μιχαήλ, Περδικάρης Ορέστης, Περτσινίδης Θεοχάρης, Πετράκης Νικόλαος, Πετρόπουλος Π., Πολλάτος Γεώργιος, Πράσινος Δημήτριος, Ριζόπουλος Άγγελος, Σαργός Παντελής, Σβες Χρ., ΣεμερτζιάνΧατζίκ, Σκενδέρης Αναστάσιος, Στάθης Θεόδωρος, Σταματόπουλος Χρήστος, Στεργιάδης Νικόλαος, Ταμπακίδης Ανδρέας, Ταντές Αντίγονος, Ταπτικλής Θεόδωρος, Τορνιβούκας Καπνοβιομηχανία, Τρύφωνος Άννα, Τσέντελης Αθανάσιος, Τσιγαρίδας Θωμάς, Τσούρκας Δημοσθένης, Φέσσας-Δήμας, Φέσσας Μιχαήλ, Φόνσερ Παύλος, Φραγκόπουλος Στέργιος, Φωτιάδης Βασίλειος, Χαλατζιάν Αρτίν, Χαμπούρης Άρης, Χαριζάνης Απ., Χατζηγεωργίου Καπνοβιομηχανία, Χατζηγεωργίου Γεώργιος, Χατζηγεωργίου Νικ., Χατζηνάκου Αδελφοί, Χατζηχρήστου Αρ., εργολάβος, Χατζόπουλος Γ, Χατζόπουλος Δημ., Χουβαρδάς Δημ., Χριστόπουλος Ταξ., Ωρολογάς Αλέξανδρος, Ωρολογάς Πέτρος.
 Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό CRASH Δεκεμβρίου 2013
http://lithosfotos.blogspot.gr/

Ασυλία τέλος για την ΤΡΟΪΚΑ. Σημαντική νίκη Μαριά στο Στρασβούργο

Ασυλία τέλος για την τρόικα - 


Με την ψήφιση των  τροπολογιών άνοιξε επιτέλους ο δρόμος για τον έλεγχο και την επιτήρηση της τρόικας από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Με την ψήφιση των τροπολογιών άνοιξε επιτέλους ο δρόμος για τον έλεγχο και την επιτήρηση της τρόικας από το Συμβούλιο της Ευρώπης.
 
Σημαντικό βήμα στη διαδικασία άρσης της ασυλίας της τρόικας για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες έγινε πλέον πριν λίγο στο Στρασβούργο καθώς η Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου τους Ευρώπης ψήφισε υπέρ και έκανε δεκτές δύο (2) από τις επτά (7) τροπολογίες που κατέθεσε ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος των Ανεξάρτητων Ελλήνων και μέλος του Προεδρείου των Ευρωπαίων Αντιφεντεραλιστών – Δημοκρατών, Βουλευτής Ηρακλείου Νότης Μαριάς.
 
Οι εν λόγω τροπολογίες συμπεριλήφθηκαν σε σχετικό Ψήφισμα και Σύσταση αντίστοιχα της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης που αφορά στον έλεγχο των διεθνών οργανισμών για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
 
Με την ψήφιση των παραπάνω τροπολογιών άνοιξε επιτέλους ο δρόμος για τον έλεγχο και την επιτήρηση της τρόικας από το Συμβούλιο της Ευρώπης.
 
Ταυτόχρονα δρομολογείται και η έναρξη διαδικασιών για την άρση της ασυλίας της τρόικας και των υπαλλήλων της προκειμένου να μπορούν να παραπεμφθούν για παραβιάσεις της κείμενης νομοθεσίας σε σχέση με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενώπιον των δικαστηρίων των χωρών – μελών του Συμβουλίου της Ευρώπης στις οποίες  εφαρμόστηκε το μνημόνιο.
 
Με την ψήφιση των παραπάνω τροπολογιών ολοκληρώθηκε με επιτυχία η σχετική πρωτοβουλία που ανέλαβε ο Νότης Μαριάς από τις 06/11/2013 κατά τη συνεδρίαση της Επιτροπής Νομικών Υποθέσεων και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης στο Παρίσι όπου και έθεσε το ζήτημα της ανάληψης πρωτοβουλίας για την επιτήρηση της τρόικας από το Συμβούλιο της Ευρώπης.
 
Μετά την ψήφιση των τροπολογιών ο Νότης Μαριάς έκανε την παρακάτω δήλωση:
«Ο Τόμσεν και η παρέα του θα πρέπει να γνωρίζουν ότι του λοιπού δεν θα μπορούν να κρύβονται πίσω από την υποτιθέμενη ασυλία τους για να αποφύγουν την παραπομπή τους στα ελληνικά δικαστήρια για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην πατρίδα μας. Ταυτόχρονα η τρόικα δηλαδή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα βρίσκονται υπό την συνεχή επιτήρηση του Συμβουλίου της Ευρώπης, δηλαδή της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας των 47 κρατών της γηραιάς ηπείρου. Γιατί και οι επιτηρητές πλέον θα επιτηρούνται. Τα ψέματα λοιπόν τελείωσαν».
http://www.ertopen.com/

Νταβός: Τώρα που σωθήκαμε μας έμειναν οι άνεργοι


«Η ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ του Κόσμου: Συνέπειες για την κοινωνία, την πολιτική και τις επιχειρήσεις» ήταν το θέμα της φετινής συνόδου του Νταβός, που συγκέντρωσε άλλη μια φορά εντός των τειχών του όλους εκείνους τους λόγους για τους οποίους δεν ήλθε ακόμα το τέλος της ιστορίας.
Ο αρχιερέας της λιτότητας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είδε την επιστροφή της Ευρώπης και στο ιερατείο της παγκόσμιας οικονομίας παρουσιάστηκαν «συγκρατημένα αισιόδοξοι», που στη γλώσσα του Νταβός σημαίνει ότι βαδίζουν στα τυφλάΟ αρχιερέας της λιτότητας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είδε την επιστροφή της Ευρώπης και στο ιερατείο της παγκόσμιας οικονομίας παρουσιάστηκαν «συγκρατημένα αισιόδοξοι», που στη γλώσσα του Νταβός σημαίνει ότι βαδίζουν στα τυφλάΣε σχέση με το περυσινό «Ανθεκτικός δυναμισμός», που συνιστούσε ένα μεταμοντέρνο κάλεσμα αισιοδοξίας και ανάληψης ρίσκου από τους πρωτοπόρους του επιχειρείν, η φετινή πρόσκληση του 76χρονου Γερμανού τελετάρχη, Κλάους Σβαμπ, άγγιξε ευαίσθητες χορδές. Με την ιδέα της βιώσιμης ανάπτυξης να μετατίθεται κάθε φορά του χρόνου, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ έκαναν λόγο για εισοδηματικές ανισότητες που προοιωνίζονται κοινωνικές αναταραχές, οι οποίες με τη σειρά τους θα ορίσουν τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία για τα επόμενα δέκα χρόνια.
Χάσμα πλούσιων-φτωχών
«Η δυσαρέσκεια μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση του κοινωνικού ιστού, ιδίως αν οι νέοι νιώθουν πως δεν έχουν μέλλον», δήλωσε η επικεφαλής οικονομολόγος του Φόρουμ, Τζένιφερ Μπλάνκε. Εχοντας την πεποίθηση πως οι δημοσιονομικοί κίνδυνοι -αν και σημαντικοί- έχουν κατά κάποιον τρόπο τιθασευθεί -ιδίως στην Ευρώπη-, οι οικονομικές ελίτ συμφώνησαν πως περικυκλώνονται από στρατιές ανέργων και από μια ταπεινωμένη μεσαία τάξη. Το διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς αυτού του μάταιου κόσμου, το οποίο ανιχνεύεται στις αρχές του '80, κωδικοποιήθηκε στο αλπικό τετραήμερο 22-25.1.2014 ως ο κορυφαίος κίνδυνος για το 2014. Βεβαίως, κανείς στο ιερατείο δεν αμφισβήτησε τις θεμελιώδεις παραδοχές της οικονομικής ορθοδοξίας των καιρών μας, παρά τις εντάσεις ανάμεσα στο τάγμα του Σόιμπλε και τη σέκτα των Abenomics.
Στην επικρατούσα παγκόσμια θρησκεία, οι πιστοί εξακολουθούν να φαντάζονται τον Θεό ως Αόρατο Χέρι, στο μεγάλο κράτος βλέπουν έναν Σατανά, αποτάσσουν τον πληθωρισμό, τα διπλά ελλείμματα και έργα αυτού, προσεύχονται για σωτηρία κάθε φορά που γκρεμίζονται τα ιερά και τα όσια της Αγίας Τράπεζας, τυπώνουν εικονικό χρήμα και γίνονται φανατικοί εικονολάτρες, επιβάλλουν νηστεία στα όρια της εξάντλησης, απολύουν τους δούλους τους με την έλευση του Σωτήρα και αφού περάσουν πολλές δεκαετίες από το θείο δράμα, αρχίζουν να αναζητούν το Αγιο Δισκοπότηρο της ανάπτυξης.
Στην εκτίμηση του Φόρουμ για τους παγκόσμιους κινδύνους που παραδοσιακά δημοσιεύονται πριν από τη μεγάλη συνάντηση στο Νταβός, υπήρξε η προειδοποίηση πως η «χαμένη γενιά» της ύφεσης θα ενηλικιωθεί μέσα σ' αυτήν τη δεκαετία χωρίς εργασία και χωρίς δεξιότητες, αποφοιτώντας καταχρεωμένη με παγιωμένο το συναίσθημα της ματαίωσης.
«Είμαι μεγάλος υποστηρικτής του καπιταλισμού, αλλά υπάρχουν στιγμές που μπορεί να εισέλθει σε υπερθέρμανση και είναι σημαντικό να έχουν θεσπιστεί μέτρα ώστε να αποφεύγουμε τις υπερβολές στην κατανομή του εισοδήματος και του πλούτου», δήλωσε στο Reuters ο Ντέιβιντ Κόουλ, επικεφαλής αναλυτής της ασφαλιστικής Swiss Re που συνεργάστηκε στην 60σέλιδη «Global Risks 2014».
Ενας μεταγενέστερος δυτικός μύθος θέλει τον Ιωσήφ της Αριμαθείας μετά τη σταύρωση του Ιησού να φυλακίζεται για χρόνια σε έναν τύμβο. Επιβίωσε σε συνθήκες οικονομικού απομονωτισμού, γιατί κρατούσε το Αγιο Δισκοπότηρο απ' όπου τρεφόταν με το αίμα του Κυρίου. Οταν ο Ιωσήφ ταξίδεψε στη Βρετανία για να διαδώσει τη νέα θρησκεία, πήρε μαζί του το Γκράαλ.Το ιερότερο των λειψάνων φυλασσόταν από τους απογόνους του σε μαγικό απόρθητο κάστρο -λέει ο μύθος- και η αναζήτησή του έγινε σκοπός ζωής για πλήθος ανθρώπων που είχαν διάθεση να πάρουν ρίσκα.
Θα είχαμε κάθε λόγο να πιστέψουμε ότι το Αγιο Δισκοπότηρο παραμένει στη Βρετανία -και πιο συγκεκριμένα στο Σίτι του Λονδίνου-, αν η παγκόσμια οικονομική θρησκεία δεν είχε δεχθεί τόσο ισχυρό πλήγμα, ώστε οι πιστοί της να αναζητούν μετά μανίας εξωχώριους παραδείσους.
Οι συζητήσεις για τη φύση της φοροδιαφυγής δεν έλλειψαν ούτε φέτος. Οπως κάθε χρόνο, ο Βρετανός Ντέιβιντ Κάμερον προέβαλε το συγκεκριμένο ζήτημα ως προνομιακό πεδίο δράσης της πρωθυπουργίας του. Ο Κάμερον ξεκίνησε την ομιλία του λέγοντας πως «η βασική πρόκληση για τους Ευρωπαίους είναι πώς να πετύχει η παγκοσμιοποίηση.
»Για χρόνια η Δύση ήταν ξεγραμμένη» και την έκλεισε λέγοντας πως «η ασφάλεια, η σταθερότητα και η ειρήνη του μυαλού που λαχταρούν αυτοί που εμείς υπηρετούμε μπορεί να επιτευχθεί μόνον όταν αντιμετωπίζουμε δύσκολες επιλογές. Δεν πρέπει να τους απογοητεύσουμε».
Λαγκάρντ: Τα νέα ρίσκα
Το 44ο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ συνέπεσε με την απόφαση της Fed να στρίψει απανωτά δύο φορές το τιμόνι, βγαίνοντας σταδιακά από τον αιρετικό δρόμο της ποσοτικής χαλάρωσης. Αν με τόσα φθηνά δολάρια/τυπωμένα συγχωροχάρτια η οικονομία δεν πήρε μπρος, ουαί κι αλίμονο τώρα που το χρήμα πάει να ακριβύνει ξανά.
Ο κανόνας απαιτούσε το χρήμα να μπει στη Main Street μέσω τραπεζών και όχι μέσω υπουργείων, αλλά αυτό συσσωρεύθηκε στα μοναστήρια της Wall Street, αφήνοντας τους μικρομεσαίους με υποσχέσεις για τη μετά θάνατον ζωή. Μιλώντας την τελευταία ημέρα, η Λαγκάρντ προειδοποίησε για τα «νέα ρίσκα» του χαμηλού πληθωρισμού και της αντίδρασης των αναδυόμενων τώρα που η Δύση αποσύρει τη φθηνή ρευστότητα.
Η έλευση του 2014 ξύπνησε μνήμες από τον μακρινό Α' Π.Π. Σ' αυτά τα εκατό χρόνια ο κόσμος έχει αλλάξει δραματικά, στα πάντα σχεδόν, εκτός ίσως από δύο: η κοινωνική ανισότητα παραμένει ο κανόνας και η Ελβετία παραμένει ουδέτερη. Τρεις χιλιάδες στρατιώτες του ελβετικού στρατού κινητοποιήθηκαν για τη φύλαξη του Νταβός, τη σημαντικότερη αποστολή που έχουν κατακτήσει ιστορικά μετά τη φύλαξη του Πάπα. Ο τελευταίος έστειλε το δικό του μήνυμα στους 2.693 καλεσμένους από 98 χώρες, ζητώντας «ένα νέο βαθύ αίσθημα ευθύνης για την ισότητα και την καλύτερη κατανομή του πλούτου που πηγαίνει πέρα από μια απλή νοοτροπία κοινωνικής πρόνοιας».
Το τέλος της ιστορίας που ευαγγελίζονταν είκοσι χρόνια πριν οι θιασώτες της ελεύθερης αγοράς ποτέ δεν ήρθε. Η διεθνή ελίτ ακόμη παίζει το μέλλον της κορόνα-γράμματα πάνω σε νομίσματα τα οποία κανείς δεν ξέρει την αντοχή τους. Οι παγκόσμιοι τραπεζίτες θυμίζουν ολοένα και περισσότερο τους Ναΐτες προγόνους τους, που ξεκίνησαν από μία δυτική σταυροφορία και κατέληξαν στις συλλήψεις μια Παρασκευή και 13.
http://www.enet.gr/

Στον 7ο της ΓΑΔΑ: Μία μικρή ιστορία


Στον 7ο της ΓΑΔΑ: Μία μικρή ιστορία

Η Σωτηρία Χριστούλη ήταν μία από τους 47 φοιτητές και φοιτήτριες που την Πέμπτη το πρωί βρέθηκαν σιδηροδέσιμιοι στο
 κτίριο της ΓΑΔΑ, μετά την αναίτια επίθεση της Ομάδας ΔΕΛΤΑ στη συγκέντρωση της Αριστερής Ενότητας, έξω από το
πολιτικό γραφείο του υπουργού του Φαρμακονησιού, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη. Το παρακάτω σημείωμα είναι η μαρτυρία της

Της Σωτηρίας Χριστούλη
Ξεκινάς τη μέρα σου σχεδόν αδιάφορα, με πολλά στο μυαλό σου, και κάτι σαν αυτόματος πιλότος σε κατευθύνει, σου ορίζει 
το σώμα. Ξεκινάει μία ημέρα που νομίζεις πως θα’ ναι ακριβώς σαν τις άλλες, χωρίς τίποτα αξιόλογο να ειπωθεί γι’ αυτήν την
 επόμενη. Σκέφτομαι ότι δεν φταίμε εμείς. Σκέφτομαι: μας συνήθισαν να ζούμε στην πιο εφιαλτική ηρεμία. Προσπαθείς να 
φτιάξεις τη διάθεσή σου, αλλάζοντας τραγούδια στο ραδιόφωνο, παρατηρώντας τον απέναντί σου στο μετρό, κάνοντας 
σχέδια για το Σάββατο και την ταινία της Κυριακής. Περιμένεις υπομονετικά την ώρα της συνάντησης με τους φίλους.
Ξυπνάω το πρωί, δεν θέλω τίποτα παρά μόνο το κρεβάτι μου -όχι παραμιλάω-ο ακτιβισμός. Στο μετρό έχω παρατηρήσει
 όλα τα παπούτσια, μόνο αυτά, καθώς το κεφάλι μου είναι σκυμμένο, μόνο σκυμμένο και δεν νιώθει να ανεβάσει το βλέμμα 
στα μάτια της απέναντι κυρίας, που ψάχνει να συναντήσει τα δικά μου. Καλύτερα έτσι. Το βλέμμα μου τις τελευταίες μέρες 
είναι θολό και δεν θέλω να με κοιτάζουν.
Περπατάω προς τη Νομική –το ραντεβού είναι εκεί και έχω ήδη αργήσει. Οι κουβέντες μας είναι λίγες: τα πιο ουσιαστικά 
λέγονται με τα μάτια. Ξέρουμε τι πρόκειται να ακολουθήσει και μέσα μας ευχόμαστε να μην υπήρχε λόγος. Ούτε 
Φαρμακονήσι, ούτε Λαμπεντούζα. Όμως λόγος υπάρχει. Μπορεί ένας ακτιβισμός, μερικά συνθήματα και ένα πανό να μην 
εκφράζουν ούτε στο ελάχιστο τον πόνο και την αδικία. Αλλά πάλι πώς να σταθείς στη χώρα που δεν είναι ξέφραγο αμπέλι, 
που πνίγει παιδιά στη μέση της θάλασσας και αφήνει τους φασίστες να επιβάλουν τον τρόπο ζωής; Ένας ακτιβισμός μπορεί 
τουλάχιστον να είναι μια αρχή.
Μια ειρηνική διαμαρτυρία, αυτοκόλλητα και συνθήματα με στένσιλ στους τοίχους. Αυτό ήταν. Τα υπόλοιπα ήρθαν για να
 κάνουν τη ζωή περίπου κινηματογραφική. Η εικόνα των δελτάδων να μας περικυκλώνουν με τις μηχανές, να κατεβαίνουν και 
να αρχίζουν να βαράνε …το πανό, ήταν απλώς σουρεαλιστική.
Λοιπόν, να χτυπάνε τους φίλους μου το έχω ξαναζήσει, πολλές φορές. Τώρα απλά δεν το περίμενα. Να μας βρίζουν το έχω 
ξαναζήσει, όπως και το να μας στριμώχνουν σε τοίχους ή να μας ασκούν ψυχολογική βία. Τώρα απλά δεν το περίμενα. 
Μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου δεν είχα ποτέ. Μάλλον όμως οι άλλοι βλέπουν κάτι διαφορετικό σε μένα. Επικίνδυνη 
τρομοκράτισσα; Δύο δελτάδες είδαν όλο το κακό του κόσμου μαζεμένο πάνω μου, τα χέρια τους απλώθηκαν γύρω μου, και 
καθώς με «φύλαγαν», ρωτούσαν «γιατί είσαι αναστατωμένη; Δεν νιώθεις ασφαλής στην αγκαλιά του κράτους; Στην αγκαλιά 
μας;»
Δεν με άφησαν καθόλου, μέχρι να με βάλουν στο περιπολικό. Είχαν συγκεκριμένο καθήκον: να προστατεύσουν τον κόσμο 
από μένα. Όμως ο κόσμος φώναζε και τους κορόιδευε: «το παιδί σου μαζεύεις, ανόητε». Σκηνικό απλώς αστείο: εγώ με δύο 
δελτάδες να με σέρνουν. Αλλά η κατάσταση είναι τραγική. Και το ηθικό μας -πού βρισκόταν άραγε το ηθικό μας;
Περίμενα ότι θα παρέλυα από φόβο, αλλά δεν συνέβη. Ένιωσα να με υποτιμούν. Η σεξιστική βία στόχευε να με κάνει να 
αισθανθώ απλώς ένα κομμάτι κρέας –πράγματα που «έχουμε λήξει από καιρό», τους φώναζα. Μάλλον δεν ήταν ώρα να 
αστειευτώ για τα έμφυλα. Αυτές οι καρικατούρες ενός δήθεν ανώτερου ανδρισμού, τριπλάσιοι από μένα, με έκαναν να νιώσω 
ότι με ένα φύσημα μπορούσα να τους σπρώξω. Γι’αυτό το μυστήριο αίσθημα δύναμης και αισιοδοξίας, ακόμα και όταν 
απειλούν ότι θα σε συλλάβουν για τα λόγια και τα συνθήματά μας (αυτά που δεν σταματήσαμε λεπτό να φωνάζουμε), γι’ αυτά
 τα λεπτά, μπορώ πια να κατεβαίνω σε κάθε μικρή και μεγάλη πορεία.
Προσαγωγή: στον 7ο της ΓΑΔΑ. Εκεί, μικρές εικόνες σχηματίζονταν στο μυαλό μου. Δεν ήταν το φαντασιακό. Ο Αντώνης, ένας
 από τους συλληφθέντες στην περσινή αντιφασιστική μοτοπορεία, μου διηγούνταν ιστορίες για τον περιβόητο 7ο. Όπου 
κοιτούσα, ήταν σαν να τους έβλεπα -χτυπημένους από τα γκλομπ, με κόκκινα μάτια, με τα ρούχα τους σκισμένα. Κάποιος
 από αυτούς που στέκονταν μπροστά μου θα τους είχε χτυπήσει, βρίσει, φτύσει, χλευάσει.
«Όλοι τους είναι φασίστες», μου είχε πει. Αυτή η φράση τριγυρνούσε μέσα στο μυαλό μου.
«Η Χριστούλη;». Στο γραφείο μου πήραν τα στοιχεία, χωρίς να μένουν στα αναγκαία…
«Θέλετε και το ζώδιό μου;», ειρωνεύτηκα.
Στην τηλεόραση εμφανίζεται ο Τσίπρας και το υπονοούμενο δεν αργεί να έρθει.
«Είσαι και εσύ ένα από τα μωρά του;».
«Διαβάζετε κι εσείς Θέμο; Συγχαρητήρια!».
Λίγες ώρες μετά ήμασταν έξω. Το κράτος δικαίου είχε αποκατασταθεί και στο εξής αισθανόταν πιο ασφαλές.
Αλλά δεν έχουν ιδέα. Δεν διανοούνται πόσο καλό μας κάνουν. Η αγκαλιά μας έξω αποκεί γίνεται όλο και πιο σφιχτή, τα 
αντανακλαστικά μας έχουν πια δυναμώσει, η λέξη εμπόδιο έχει γίνει πιο αδύναμη πλέον. Κοιταζόμαστε. Ετοιμάζουμε τον 
επόμενο αγώνα. Δεν υπάρχει χρόνος για δάκρυα και τραύματα.
***
Τα όπλα τους είναι η βία, η καταστολή, η τρομοκρατία και ο αυταρχισμός. Εμείς έχουμε τη συντροφικότητα. Μας 
αποκαλούν κωλόπαιδα, λένε ότι κάνουμε επαναστάσεις εφήβων μετά την εφηβεία ενώ πλέον δεν είμαστε έφηβοι. Θέλουν να 
μας πείσουν ότι η μόνη επιλογή είναι να συμμορφωθούμε. Είμαστε «ονειροπόλοι» και «ιδεαλιστές, που θέλουν να αλλάξουν
 τον κόσμο». Το πιστεύουν πραγματικά ή προτιμάνε αυτό ως πιο ανώδυνη εξήγηση;
Δεν υπάρχει άλλος χρόνος γι’ αυτούς. Επείγει η ουσία. Τα όνειρα που δείχνουν τον δρόμο. Ξέρω πια πως δεν θα μου τον 
χαρίσουν, ότι από το πρώτο ως τελευταίο βήμα θα πρέπει να τον διεκδικήσω. Δεν έχω κάτι να χάσω. Αν πάλι χάσω, αν 
χάσουμε, θα κοιτάξω και θα είναι εκεί:
«Όλα καλά, αύριο θα είναι μία άλλη μέρα». Και όλες οι μέρες θα είναι όμορφες. Γιατί να συμβιβαστείς με οτιδήποτε λιγότερο
 από το όνειρο;


Πηγή: rednotebook.gr
- See more at: http://parathiro.net/koinonia/ston-7o-tis-gada-mia-mikri-istoria#sthash.ym3ptUqr.dpuf

Νέες αγροτικές κινητοποιήσεις από τη Δευτέρα


Νέες αγροτικές κινητοποιήσεις από τη Δευτέρα
Εβδομάδα κινητοποιήσεων για τον αγροτικό κόσμο θα είναι και αυτή που ξεκινάει, μετά και το συλλαλητήριο στην Agrotica, καθώς όπως έχουν ανακοινώσει θα τοποθετηθούν μπλόκα σε διάφορα σημεία του οδικού δικτύου.

Συντονιστική επιτροπή αγώνα αγροτών Μεσσηνίας

Τα αιτήματα μας

1 Να μην πληρωνουμε φορο 13% απο το πρωτο ευρω του εισοδηματός μας
 Να μην πληρωνουμε τον ενιαιο φορο για τα σπιτια,τα οικόπεδα και τα χωραφια μας
Να μην κραταμε λογιστικα βιβλια και να μην πληρωνουμε φορο επιτηδευματος (40.000-45.000 για καθε παιδι)
Να αποσυρθει η αισχρη νομοθετικη διαταξη που ζηταει να υπογραψουμε υπευθυνη δηλωση ,με την οποια θα αποδεχομαστε την αρση του ασυλου στα σπιτια μας για φορολογικο ελεγχο .

2 Να σταματησουν οι δικαστικες διωξεις για αγρωτικα χρεη .
Κανενας πλειστηριασμος και καμια κατασχεση αγροτικης εκμεταλλευσης με εμπορικη αξια μεχρι 300.000 ευρω .
Παγωμα πληρωμης των αγροτικων χρεων για οσο χρονικο διαστημα διαρκει η οικονομικη κριση .
Αποσβεση ολων των υπολοιπων οφειλων για οσους συναδελφους εχουν πληρωσει το διπλασιο του κεφαλαιου που δανειστηκαν.

3 Να μην παρακρατουνται απο τους τραπεζικους λογαργιασμους μας ,χρηματα των επιδοτησεων για την εξοφληση των οφειλων μας στον ΟΓΑ ,στην εφορια και για αλλα χρεη.
Να δοθουν αμεσα ολες οι στρεμματικες ενισχυσεις που παρακρατηθηκαν χωρις λογο απο τον ΟΠΕΚΕΠΕ για δηθεν λαθη για τα οποια δεν ευθυνονται οι παραγωγοι.

4 Να μην ισχυει η μειωση της επιστροφης ΦΠΑ
Καταργηση του ΦΠΑ στα αγροτικα μεσα και εφοδια

5 Αφορολογητο πετρελαιο
Να μη μειωθει η επιστροφη του ειδικου φορου καταναλωσης .

6 Να μην ισχυσουν οι νεες περικοπες στις επιδοτησεις και οι περιορισμοι στην αγροτικη παραγωγη που προβλεπονται στο πλαισιο αναθεωρησης της ΚΑΠ της ΕΕ για το 2015-2020
Συνδεση των επιδοτησεων με την παραγωγη,τιμαριθμικη αναπροσαρμογη τους και καταργηση ολων των (νομιμων) και (παρανομων) παρακρατησεων .

7 Αμεση μειωση της τιμης του αγροτικου ρευματος 50%

8 Να αποζημιωθουν αμεσα οι συναδελφοι ελαιοπαραγωγοι που η σοδεια τους συρρικνωθηκε δραματικα λογω ακαρπιας, δακου και αλλων αιτιων .
Να αποζημιωθουν οι δενδροκαλλιεργιες που επληγησαν απο την ακαρπια και αλλες αιτιες .
ΕΛΓΑ κρατικος φορεας που θα καλυπτει απ ολλους τους κινδυνους και θα αποζημιωνει στο 100%της ζημιας .

9 Καταργηση των χαρατσιων στα νοσοκομεια και στα κεντρα υγειας ,στον ΕΟΠΠΥ,στα φαρμακεια .Να σφραγιστουν χωρις ορους και προυποθεσεις τα βιβλιαρια υγειας ολων των αγροτων .

10 Να σταματησουν αμεσως τα αγροτοδικεια .

11 Κατωτερες εγγυημενες τιμες για τα αγροτοκτηνοτροφικα προιοντα που να καλυπτουν το κοστος παραγωγης και να εξασφαλιζουν ικανοποιητικο εισοδημα για αξιοπρεπη ζωη .
Να πληρωθουν αμεσα απο τους εμποροβιομηχανους και τους συνεταιρισμους οι παραγωγοι που παραμενουν απληρωτοι..
Αντιμετωπιση του προβληματος των αθροων εισαγωγων ομοειδων αγροτικων προιοντων.

12 Επιδοτηση των ζωοτροφων για τους μικρομεσαιους κτηνοτροφους
Να παρθει πισω ο αποχαρακτηρισμος των βοσκοτοπων .
Να αποδιδονται κανονικα και γρηγορα οι αξισωτικες αποζημιωσεις .
Να διδονται δωρεαν η νομιμοποιηση των σταβλικων εγκαταστασεων και η ηλεκτρονικη σημανση των ζωων .
Οχι στο νεο χαρατσι για τον (κτηνιατρο εκτροφης)

13 Ενισχυση των νεων αγροτων χωρις περιορισμους και δεσμευσεις
Να συνεχιστουν τα προγραμματα νεων αγροτων με ποσο ενισχυσης 100.000 ευρω .

14 Να προχωρισουν τα εργα αγροτικης υποδομης ,οχι στην εμπορευματοποιηση του νερου για αρδευση και υδρευση .

15 Να μην πληρωσουν οι φτωχοι αγροτες χαρατσια στη ΔΕΗ για το ρευμα στον ΕΛΓΑ για το ασφαλιστικο στον ΟΓΑ για τις εισφορες για υγεια ,συνταξη στους καλλικρατικους δημους για την υδρευση -καθαριοτητα  για τις δηλωσεις καλλιεργειας για τις αδειες γεωτρησεων το νεο χαρατσι για τη συνταγογραφηση των φυτοφαρμακων κα.

16 Να ξαναδοθουν τα δωρα χριστουγεννων -πασχα και το επιδομα αδειας στους συνταξιουχους του ΟΓΑ
Να αυξηθει η αγροτικη συνταξη και να δινεται στα 60 για τους αγροτες και στα 55 για τις αγροτισσες και οχι στα 67 που αποφασισε η κυβερνηση.
http://www.ertopen.com/

Πατριωτικός λόγος και διαπραγμάτευση

ΚΥΡΙΑΚΉ, 2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 2014


Σχόλιο «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ-ΕΠΑΜ»: Το θέμα κ. Αποστολόπουλε είναι απλό. Δεν πρόκειται περί λάθους του κ. Σταθάκη. Ούτε καν περνάει από το μυαλό των ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ η οποιασδήποτε μορφής ρήξη με τους δανειστές και την ευρωζώνη.
Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, εντελώς απροσχημάτιστα ονομάζει το ευρώ «εθνικό» του νόμισμα, -άραγε η ΕΚΤ είναι «έθνος» στο οποίο ανήκει ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ; Μα ούτε η Μέρκελ έχει αποκαλέσει το ευρώ εθνικό της νόμισμα. Μόνο για τους εγχώριους πρωταθλητές της κυβίστησης και του ραγιαδισμού το ευρώ, όντας κοινό και υπερεθνικό, θα μπορούσε να είναι «εθνικό». Πρωταθλητές της κυβίστησης και του ραγιαδισμού, αλλά αγράμματοι συνάμα.
Από την άλλη, ο ίδιος ο κ. Τσίπρας δεν διστάζει να δικαιολογήσει, απολύτως πρόσφατα, τις παραβιάσεις του Συντάγματος ως μερικώς έστω δικαιολογημένες λόγω των «εκτάκτων» συνθηκών. Φτάνει μάλιστα στο σημείο, μόλις χθες να εξαγγέλλει ξανά, αυτό που και ο Σαμαράς εξήγγελλε πριν τις εκλογές του ’12, την εξεταστική για το πώς φτάσαμε στο μνημόνιο. Γι’ αυτόν τα πάντα είναι θέμα εξεταστικών, δηλαδή παραπομπή στις ελληνικές «κοινοβουλευτικές» καλένδες. Δεν υπάρχει, κατ’ αυτούς, εθνική μειοδοσία. Τέτοιο καρμπόν! Και εσείς ψάχνετε τώρα για πατριωτικό λόγο;
Ποιος ξέρει τι τους έταξαν, ή με τι τους κρατάνε. Αλλά έτσι είναι, στα μεγάλα σαλόνια και τους προθαλάμους της εξουσίας «τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους» και φαίνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει κάμποσους.
Μόνη λύση ο λαός να πάρει την κατάσταση στα χέρια του!

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Δεν πας σε διαπραγμάτευση διαλαλώντας ότι έχει δίκιο ο άλλος όταν σου λέει ότι ζητάς παράλογα πράγματα, ότι αφού ζήτησες δανεικά θα πληρώσεις και την τελευταία δεκάρα αλλιώς να ψοφήσεις. Ο κ. Σταθάκης διέπραξε σοβαρό λάθος μιλώντας για το 5%. Λάθος τακτικής, τουλάχιστον. Αν αυτό πιστεύει όχι μόνο ο ίδιος αλλά και το οικονομικό επιτελείο τότε δεν είναι μόνο λάθος τακτικής. Επειδή το χρέος, απεχθές ή επαχθές, είναι βεβαίως οικονομικό θέμα, αλλά είναι και πολιτικό. Όχι μόνο πολιτικής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές αλλά και με άλλους, εκτός ΕΕ. Χωρίς να έχουν διερευνηθεί και αποκλειστεί άλλες πηγές χρηματοδότησης, καλύτερη είναι-τουλάχιστον- η σιωπή. Οι μνημονιακές κυβερνήσεις έχουν υπογράψει ότι η Ελλάδα απαγορεύεται να ζητήσει λεφτά εκτός ΕΕ. Αν,...
όμως, μια άλλη κυβέρνηση τα βρει από αλλού, το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες θα έχουν το δίλημμα τι να κάνουν και όχι εμείς. Διαπραγμάτευση-σοβαρή και σκληρή για τα εθνικά συμφέροντα- σημαίνει όλα τα όπλα στο τραπέζι, ή μάλλον στο χέρι έτοιμο να πυροβολήσει. Μόνο έτσι υπάρχουν ελπίδες. Ψοφοδεείς, τύπου της σημερινής κατάστασης, δεν διαπραγματεύονται. Απλώς σκύβουν.

Η ρευστότητα, λοιπόν, είναι άμεσο πρόβλημα, είναι πρόβλημα που θα τεθεί τη νύχτα των εκλογών, το αργότερο. Όπως έγινε με την Κύπρο. Χρήματα διαθέτουν οι Ρώσοι και οι Κινέζοι, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Για να δώσουν χρήματα στην Ελλάδα, να της εξασφαλίσουν, πρωτίστως, άμεση ρευστότητα, χρειάζεται προεργασία. Το οικονομικό επιτελείο θα όφειλε να το έχει επισημάνει. Δεν χρειάζεται σοφία, οι Κύπριοι είχαν ήδη δώσει το παράδειγμα, το κακό παράδειγμα είναι η αλήθεια. Διότι δεν προσέτρεξαν στη Μόσχα για να διαπραγματευτούν αλλά για να κοροϊδέψουν. Αντί για τις φλυαρίες περί του επαχθούς ή απεχθούς χρέους όλοι θα όφειλαν να κάνουν σαφές, πρωτίστως στον εαυτό τους, ότι το οικονομικό ζήτημα δεν μπορεί να λυθεί συζητώντας μόνο με τους δανειστές. Και ότι με οποιοδήποτε τρίτο το οικονομικό θέμα αποκτά κυρίαρχη πολιτική διάσταση. Οι συγκεκριμένες αναλυτικές προτάσεις είναι απαραίτητες, ποια ανταλλάγματα, οικονομικά και άλλα, προσφέρουμε. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι, γενικώς, οι επενδύσεις, είναι η άμεση ρευστότητα, είπαμε. Η απόφαση των Ρώσων, των Κινέζων ή των Αρειανών να λύσουν το πρόβλημα της ρευστότητας είναι πολιτική απόφαση. Όπως και η δική μας απόφαση να απευθυνθούμε σ’ αυτούς είναι πολιτική απόφαση. Επειδή αυτό που διακυβεύεται δεν είναι λεφτά αλλά η εθνική ανεξαρτησία. Αν κάποιος τρίτος δίνει λεφτά «εδώ και τώρα» τότε οι δανειστές, οι καρδιακοί φίλοι και εταίροι δεν θα μπορούν να μας τσαλαπατούν σαν σκουπίδια. Στον καπιταλισμό θα μείνουμε αλλά το παιχνίδι θα παιχτεί αλλιώς. Όσοι πιστεύουν ότι είναι το ίδιο (στον καπιταλισμό) να είσαι ζήτουλας και να σε φτύνουν αντί να έχεις την ατομική και εθνική σου αξιοπρέπεια, ας συνεχίσουν να το βροντοφωνάζουν, δικαίωμά τους.

Επομένως αυτά τα περί 5% ή είναι, μια ακόμα, αστοχία, μια ακόμα φλυαρία, ή επικρατεί η σκέψη ότι η παραμονή στο ευρώ σημαίνει κατ’ ανάγκη πως η διαπραγμάτευση για το χρέος και ότι άλλο περιορίζεται αυστηρά στο πλαίσιο των δανειστών. Και ότι, επομένως, οι επισκέψεις στη Μόσχα, στο Πεκίνο ή στον Άρη έχουν περίπου χαρακτήρα αναψυχής, ας δούμε και λίγο Μόσχα. Άντε να τους δώσουμε και κάτι από ΟΣΕ. Η διαπραγμάτευση όμως δεν είναι οικονομική αλλά πολιτική. Το ζητούμενο είναι η εθνική αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία και όχι απλώς η εξόφληση του χρέους. Είμαστε Κράτος, όχι μπακάλικο. Το σχέδιο Μάρσαλ είχε τεράστιο πολιτικό υπόβαθρο, τα (πολλά) λεφτά ήταν απλώς εργαλείο.
Το πολιτικό ζήτημα είναι σοβαρό και περίπλοκο. Το ερώτημα είναι γιατί, ας πούμε οι Ρώσοι, θα μας διασφάλιζαν ρευστότητα. Ποιοι θα αντιδρούσαν και πόσο έντονα θα αντιδρούσαν. Αν οι Ρώσοι (ή οι Κινέζοι) θα είχαν σοβαρούς λόγους να αγνοήσουν τις αντιδράσεις και να μας προφέρουν ρευστότητα. Και φυσικά, αν εμείς είμαστε αποφασισμένοι και ικανοί να το παλέψουμε όσο χρειάζεται. Χρειάζεται, δηλαδή, μια γεωπολιτική ανάλυση των ποικίλων και συγκρουόμενων συμφερόντων. Των δικών μας συμφερόντων αλλά και όλων των άλλων. Διότι, είπαμε, το οικονομικό πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί μόνο με οικονομικούς λογαριασμούς, μπακαλίστικα. Δυναμικό, αν όχι κυρίαρχο, λόγο έχουν οι πολιτικοί λογαριασμοί. Η κυριαρχία των ξένων, η εθνική ανεξαρτησία. Για να βρούμε λεφτά πρέπει να έχουμε αποφασιστική (αλλά όχι του τυφλού, απερίσκεπτου «τσαμπουκά») εξωτερική πολιτική. Τα μεγάλα λόγια περί ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής είναι περιττά. Τα ραγιάδικα επιχειρήματα ότι επειδή είμαστε φτωχοί δεν μπορούμε να πάρουμε πρωτοβουλίες, είναι ακριβώς αυτό: ραγιάδικα επιχειρήματα. Ο καθένας μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες αρκεί να ξέρει τι θέλει, αρκεί να έχει σαφείς στόχους.

Όταν μιλάμε για πατριωτικό λόγο αυτό εννοούμε: Τη γνώση των ελληνικών συμφερόντων, την ψύχραιμη ανάλυση των ποικίλων συμφερόντων, φιλικών και εχθρικών, την απόφαση υπεράσπισης των συμφερόντων μας. Και φυσικά την απαραίτητη επιδεξιότητα, ως υπόβαθρο. Αν πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αποσπάσει την εμπιστοσύνη του κόσμου, αν όντως έχουν δίκιο όσοι λένε ότι ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίσουν οι άνθρωποι από απελπισία αλλά χωρίς να πιστεύουν σ’ αυτόν, όλα αυτά έχουν στη ρίζα τους τα παραπάνω, πιστεύω. Επειδή το πρόβλημα τώρα δεν είναι να φύγουμε ή να μείνουμε στην ευρωζώνη. Εντός ή εκτός, αν είμαστε αναξιόπιστοι, αν δεν ξέρουμε τι θέλουμε, αν αλλάζουμε γνώμη από τη μια στιγμή στην άλλη (αφού δεν ξέρουμε τι θέλουμε), αν μιλάμε για διαπραγμάτευση χωρίς να έχουμε χαράξει πλαίσιο και στρατηγική, αν αυτά και άλλα ασυνάρτητα κάνουμε τότε όλοι όπου μας βρουν, εντός ή εκτός, θα μας ποδοπατούν.


από το «iskra.gr»

Η εποχή «μετά» στο Νοσοκομείο «Αμαλία Φλέμιγκ»


«...Τι άλλο πρέπει να πούμε για να γίνει κατανοητό πως δεν μπορεί να βγει εφημερία με δύο νοσηλευτές για 30 ώς ...και 40 αρρώστους; Πως ΜΙΑ νοσηλεύτρια δεν γίνεται να τους νοσηλεύσει μόνη της το απόγευμα;

ΕΙΝΑΙ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟ ΚΑΙ  ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΡΩΣΤΟ!!!

...καταργήθηκε η νεφρολογική κλινική από το νοσοκομείο!!! Δυστυχώς όμως για τους φωστήρες του υπουργείου οι νεφροπαθείς αρνούνται να "καταργηθούν". Έτσι αναγκάζονται οι νεφρολογικοί ασθενείς να νοσηλεύονται επιβαρύνοντας άλλα τμήματα που δεν έχουν επαρκές  προσωπικό ούτε για τους "δικούς τους" αρρώστους. ... Τι να πούμε για τη μία τραπεζοκόμα που πρέπει να φροντίσει 50 άτομα... για μία βοηθό θαλάμου που πιέζεται να κόψει το μοναδικό repo της και να τρέχει για βάρδια από το ένα τμήμα στο άλλο...»

Ανακοίνωση - Δελτίο Τύπου

Από τον περασμένο Σεπτέμβρη, όταν ο τυφώνας της "διαθεσιμότητας - κινητικότητας" και των άλλων "μέτρων" χτύπησε (και) τα νοσοκομεία, μια νέα κατάσταση έχει διαμορφωθεί συνολικά. Ασθενείς και εργαζόμενοι έχουν συσσωρεύσει μια ακόμα τραγική εμπειρία καθώς τα τροϊκανά σχέδια της κυβέρνησης δεν είναι πλέον αποφάσεις στα χαρτιά, αλλά πολλά από αυτά έχουν δυστυχώς υλοποιηθεί.

Νοσοκομεία ολόκληρα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη έχουν βάλει κανονικό λουκέτο και....
έχουν διαλυθεί. Άλλα, όπως το Α. Φλέμιγκ, έχουν χάσει μια σειρά από τις λειτουργίες τους. Κλινικές ολόκληρες, κρεβάτια νοσηλείας, χειρουργικές αίθουσες και εργαστήρια, προσωπικό κάθε ειδικότητας έχουν καταργηθεί.

Αλήθεια περίσσευαν όλα αυτά στη χώρα μας; Έχουμε πολλά και δεν θέλουμε άλλα; Το νοσηλευτικό προσωπικό, οι τραυματιοφορείς, οι τραπεζοκόμες, οι παρασκευαστές, οι διοικητικοί περισσεύουν;

Το νοσοκομείο Αμαλία Φλέμιγκ χτυπήθηκε σκληρά από τα μέτρα διάλυσης της δημόσιας υγείας. Τριακόσιοι εργαζόμενοι έφυγαν, κλινικές έκλεισαν, μια ολόκληρη πτέρυγα - η πτ. "Μπόμπολα" πλήρως εξοπλισμένη και λειτουργική, με χειρουργεία, θαλάμους νοσηλείας, ιατρεία και άλλες υποστηρικτικές υπηρεσίες είναι άδεια. Την ίδια ώρα ασθενείς ψάχνουν κρεβάτι σε νοσοκομείο, βάζουν "μέσο" για ράντζο, παρακαλάνε για χειρουργείο.

Εργαζόμενοι και κάτοικοι, συνδικαλιστικοί φορείς της περιοχής, δημοτικές παρατάξεις είχαμε την εμπειρία των έντονων κινητοποιήσεων όλη αυτή την περίοδο προκειμένου να κρατήσουμε το νοσοκομείο ανοιχτό. Απαντήσαμε άμεσα με κινητοποιήσεις στα Μελίσσια, πορείες και διαμαρτυρίες με μαζική συμμετοχή, άνοιγμα του ζητήματος, ενημέρωση του κόσμου για το έγκλημα που βρισκόταν σε εξέλιξη, Θεωρούμε ότι αποτέλεσμα  ΚΥΡΙΩΣ, αυτών των κινητοποιήσεων, είναι το γεγονός ότι το νοσοκομείο, αν και βαριά "κουτσουρεμένο" είναι ακόμα ανοιχτό.

Εχθροί και δήθεν "φίλοι", αναγκάστηκαν να αναδιπλωθούν. Εκεί που ο υπουργός από τα παράθυρα απαξίωνε το προσωπικό, μας αποκαλούσε τεμπέληδες και το νοσοκομείο β' διαλογής, μετά την απάντηση που πήρε από τους εργαζόμενους, τους ασθενείς και το λαό της περιοχής, αναγκάστηκε να αρχίσει ξαφνικά την "αναβάθμιση". Ταυτόχρονα άρχισε μια επιχείρηση συκοφάντησης των αγώνων μας και της αποτελεσματικότητάς τους. Η προσωρινή αναστολή του κλεισίματος του νοσοκομείου επιχειρείται να παρουσιαστεί ως αποτέλεσμα των συντονισμένων ενεργειών (τρομάρα τους) διαφόρων "παραγόντων" αλλά και ελάχιστων προκλητικά "βολεμένων" από τη διοίκηση που χρειάζεται έστω και αυτά τα ανυπόληπτα στηρίγματα. (Που να βρει άλλα καλύτερα;)

Από την άλλη τόσα καλά λόγια, επαίνους για το προσωπικό και υποσχέσεις για αποκατάσταση των λειτουργιών του νοσοκομείου από τη (νέα) διοίκηση είχαμε να ακούσουμε  πολλά χρόνια. Βεβαίως τα λόγια δεν κοστίζουν, ιδίως όταν δεν συνοδεύονται από βελτίωση- έστω- της τραγικής κατάστασης και σκοπεύουν κατ΄ ευθείαν να κατευνάσουν τις δικαιολογημένες αντιδράσεις εργαζομένων και ασθενών.

Η πραγματικότητα όχι μόνο δεν "ταιριάζει" με τα λόγια αλλά γίνεται όλο και χειρότερη καθώς η λειτουργία του νοσοκομείου έχει ξεπεράσει τα όρια της επικινδυνότητας. Καθώς το προσωπικό έχει διαλυθεί στις βάρδιες που δεν βγαίνουν, στις άδειες που δεν δίνονται, σε εντελώς βασικές λειτουργίες νοσηλευτικές και άλλες που δεν μπορούν να εκτελεστούν λόγω ΤΡΑ-ΓΙ-ΚΗΣ έλλειψης προσωπικού.

Πώς αλλιώς μπορεί να περιγραφεί το γεγονός πως  ενώ, για παράδειγμα, στο νοσοκομείο υπάρχει υψηλής ποιότητας και λειτουργούσα πλήρως Μονάδα Τεχνητού Νεφρού καταργήθηκε η.... νεφρολογική κλινική από το νοσοκομείο!!! Δυστυχώς όμως για τους φωστήρες του υπουργείου δεν καταργήθηκαν οι νεφροπαθείς. Έτσι αναγκάζονται οι νεφρολογικοί ασθενείς να νοσηλεύονται επιβαρύνοντας άλλα τμήματα που δεν έχουν επαρκές  προσωπικό ούτε για τους "δικούς τους" αρρώστους.

Τι άλλο πρέπει να πούμε για να γίνει κατανοητό πως δεν μπορεί να βγει εφημερία με δύο νοσηλευτές για 30 ως ...και 40 αρρώστους; Πως ΜΙΑ νοσηλεύτρια δεν γίνεται να τους νοσηλεύσει μόνη της το απόγευμα;

ΕΙΝΑΙ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟ ΚΑΙ  ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΡΩΣΤΟ!!!

Τι άλλο πρέπει να πούμε για το ότι δεν μπορεί η γιατρός που χειρούργησε τον άρρωστο αμέσως μετά την επέμβαση να κουβαλάει και το φορείο γιατί δεν υπάρχουν τραυματιοφορείς;

Τι να πούμε για τη μία τραπεζοκόμα που πρέπει να φροντίσει 50 άτομα διάσπαρτα σε διάφορους ορόφους και ταυτόχρονα προετοιμάσει το φαγητό, να πλύνει, να...να...

Το ίδιο ισχύει για τους οδηγούς που ταλαιπωρούνται μαζί με τους ασθενείς, με το φαρμακείο που έχει κλείσει και βασιζόμαστε στο αντίστοιχο του Σισμανογλείου, με χίλια προβλήματα και δυσκολίες. Τα φάρμακα είναι πλέον δυσεύρετα και η διαδικασία προμήθειάς τους ταλαιπωρεί προσωπικό και ασθενείς. Δεν θέλουμε καν να σκεφτούμε την περίπτωση που κάποιος ασθενείς θα χρειαστεί επειγόντως κάποιο φάρμακο. (Είναι ζωτική ανάγκη να επαναλειτουργήσει, με όποια διοικητική μορφή το φαρμακείο στο νοσοκομείο).
Σκοπός μας δεν είναι να παρουσιάσουμε εδώ ένα προς ένα τα σοβαρά προβλήματα του Α. Φλέμιγκ, που αν αφήσουμε να συνεχιστούν θα οδηγήσουν στο κλείσιμό του. Σκοπός μας είναι να κάνουμε γνωστές σε όλους τις συνθήκες που αντιμετωπίζουμε ,δίνοντας ημέρα με την ημέρα, την μάχη για τους ασθενείς, για τη δουλειά μας, για να κρατήσουμε ανοιχτό το νοσοκομείο που χρειαζόμαστε όλοι μας.

Και για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα: Το Σωματείο και οι εργαζόμενοι συνολικά ΔΕΝ συνδιοικούν, ΔΕΝ είναι συν-υπεύθυνοι για τις αποφάσεις ούτε του Υπουργείου ούτε της Διοίκησης που τις εφαρμόζει.

ΔΕΝ ΣΥΝΔΙΟΙΚΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΤΟΥΣ!
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΟ ΦΛΕΜΙΓΚ ΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ!

ΔΙΩΞΑΤΕ 300 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ! ΦΕΡΤΕ ΚΟΣΜΟ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ!
ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΛΟΥΚΕΤΟ ΤΟ ΑΜΑΛΙΑ ΦΛΕΜΙΓΚ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΟΙΧΤΟ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ!


ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΜΑΛΙΑ ΦΛΕΜΙΓΚ

Spiegel - Έρχεται νέο δάνειο 10-20 δισ. ευρώ για την Ελλάδα - Διαψεύδει το γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών


02/02/2014 - 09:50
Spiegel -  Έρχεται νέο δάνειο 10-20 δισ. ευρώ για την Ελλάδα - Διαψεύδει το γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών
Αναμένεται παράλληλα η επέκταση αποπληρωμής του παρόντος χρέους με χαμηλότερα επιτόκια
(upd) Ένα τρίτο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα - με ενδεχόμενο haircut του χρέους ή νέο πρόγραμμα ύψους 10-20 δισεκατομμυρίων ευρώ- , φέρεται διατεθειμένος να προτείνει ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Wolfgang Schaeuble, σύμφωνα με δημοσίευμα του περιοδικού «Der Spiegel», το οποίο επικαλείται έγγραφο του γερμανικού υπουργείου. 
Εκπρόσωπος πάντως του κ. Schaeuble, διέψευσε αργότερα την πληροφορία ότι σχεδιάζεται νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους.
«Δεν υπάρχουν νέα δεδομένα», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου και παρέπεμψε στις δηλώσεις του κ. Schaeuble, το τελευταίο διάστημα. 
Σύμφωνα πάντως με τις πληροφορίες του Spiegel, η νέα βοήθεια που φέρεται διατεθειμένος να προτείνει ο γερμανός υπουργός και μάλιστα πριν από τις ευρωεκλογές, θα συνδέεται με όρους. «Ως δυνατότητες αναφέρονται ένα περαιτέρω ‘κούρεμα' χρέους ή ένα ‘περιορισμένης έκτασης πρόσθετο πρόγραμμα', στο οποίο η Ελλάδα θα ελάμβανε φρέσκο χρήμα από τον ESM. 
Σύμφωνα με πληροφορίες από το υπουργείο Οικονομικών, το νέο πρόγραμμα θα μπορούσε να είναι της τάξης των 10-20 δισεκατομμυρίων ευρώ, αναλόγως πώς θα διαμορφωθεί», επισημαίνει το περιοδικό και συμπληρώνει ότι «η νέα βοήθεια θα συνδέεται με τον όρο ότι η ελληνική κυβέρνηση θα υλοποιήσει πιο αποφασιστικά από ό,τι ως τώρα τις μεταρρυθμίσεις».
Σύμφωνα τις διαπιστώσεις της τρόικας, συνεχίζει το δημοσίευμα, η Ελλάδα έχει υλοποιήσει ως τώρα λιγότερα από τα μισά μεταρρυθμιστικά μέτρα από αυτά που είχε υποσχεθεί.
Όπως αναφέρει πάντως η Deutsche Welle σε σχετικό δημοσίευμά της, «το πιθανότερο σενάριο για την κάλυψη των χρηματοδοτικών κενών της Ελλάδας είναι ένα συμπληρωματικό πακέτο βοήθειας από τον ΕSM, το οποίο δεν θα ονομαστεί ‘τρίτο πακέτο', με όρους ‘που δεν θα προκαλούν εντάσεις', ενώ δεν γίνεται λόγος για ενδεχόμενο ‘κούρεμα' ή ελάφρυνση του χρέους πριν από την δημοσιοποίηση των στοιχείων από την Eurostat».

Νωρίτερα το bankingnews μετέδιδε: Νέο δάνειο 10-20 δισεκατομμυρίων ευρώ για την Ελλάδα αποκαλύπτει έγγραφο του γερμανικού ΥΠΟΙΚ, το οποίο επικαλείται το περιοδικό Spiegel.
Η νέα βοήθεια από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό ESM πιθανότατα δεν θα ονομαστεί τρίτο Μνημόνιο, κάτι το οποίο θα μπορούσε να γεννήσει σωρεία αντιδράσεων.
Κατά τον τρόπο αυτό θα καλυφθούν οι δανειακές ανάγκες της χώρας για την επόμενη 2ετια. 
Σύμφωνα με το Spiegel, θα δημοσιοποιηθεί πριν τις ευρωεκλογές, ώστε να έχει συγκεκριμένα πολιτικά αποτελέσματα.
Σύμφωνα με τις επίσημες θέσεις των Γερμανών δεν μπαίνει στο τραπέζι νέο κούρεμα του χρέους.

(Πρώτη ενημέρωση 2/1 21:50)

www.bankingnews.gr

Σήκω Έλληνα τη φωτιά να ξανανάψεις...


Τώρα είναι η πιο μεγάλη ευκαιρία στην ιστορία μας να απελευθερωθούμε


Όποιος αναγνωρίζει το χρέος,που οι προδοτικές κυβερνήσεις δημιούργησαν με μίζες,θαλασσοδάνεια,κομματικές επιδοτήσεις,ΜΜΕ και τράπεζες,ως χρέος του λαού ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΤΗΣ!

Αυτοί ΟΛΟΙ οι καραγκιόζηδες ,κομματικοί εγκάθετοι το δημιούργησαν υπηρετώντας ΤΑ ΝΤΟΠΙΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΟΥΣ εν αγνοία μας,κοροιδεύοντας το λαό και καταληστεύοντάς τον τόσα χρόνια!

Ακόμα κι από τους ληστρικούς φόρους μας κατέκλεβαν που έφταναν και περίσσευαν για να έχουμε το πιο τέλειο κι άρτιο σύστημα παιδείας και υγείας!Έκλεβαν σχεδόν το 50%από τα χρήματα του λαού και πρόσθεταν και χρέος για να υπηρετήσουν τη ντόπια ολιγαρχία,τους κομματικούς τους εγκάθετους και βέβαια τους ξένους τοκογλύφους,που ήδη πήραν πίσω τα λεφτά τους πάνω από τρεις φορές!

Δεν απελευθερωθήκαμε ποτέ από το '21,που μας έφεραν τα κόμματα,για να μας ελέγχουν και τον Όθωνα μετά που μας φόρτωσε χρέος!Τώρα είναι η πιο μεγάλη ευκαιρία στην ιστορία μας να απελευθερωθούμε και να υπάρξουμε ως εθνικά και νομισματικά ανεξάρτητο κράτος!

Τώρα είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία να απελευθερωθούμε από το τρυκάκι του "αριστερού","δεξιού","κεντρώου",που μας "πουλούσαν"και να αποφασίσουμε να μην υπάρχουμε πια σαν ελεγχόμενο "κοπάδι",πελάτες των κομματικών τους παραμάγαζων,που τα ίδια αφεντικά τα ελέγχουν όλα!
Εκμεταλλεύονται το θυμικό,τις ανάγκες μας και μας λένε μόνο ό,τι θέλουμε να ακούσουμε,γιατί έχουν επιτελεία,που γνωρίζουν πολύ καλά την ψυχοσύνθεση και τις ανάγκες μας!

Μόνο αν βγούμε από τα "καλούπια",τις νόρμες που στήσανε για να μας ελέγχουν,μόνο αν αποδειχτούμε "απρόβλεπτοι"γι'αυτούς κι εγκαταλείψουμε όλη τη ντροπιαστική "λογική"της ανάθεσης της μοίρας μας στα μαντριά και στους "σωτήρες"που μας "δείχνουν,υπάρχει ελπίδα!Μόνοι μας,ο καθένας από το δικό του μετερίζι,θα πολεμήσουμε το "θηρίο",έχοντας επίγνωση της πραγματικότητας,αναλαμβάνοντας τη δύναμη,που μας κλέβουν και εγκαταλείποντας τα "μαγαζάκια"της φρίκης!Τώρα είναι η ώρα του κοινού μας αγώνα για τη διεκδίκηση του δίκιου μας,της λαικής μας κυριαρχίας και της κοινωνικής μας απελευθέρωσης.Εμείς οι ίδιοι κρατάμε την τύχη της πατρίδας μας στα χέρια μας,όπως και τις ζωές μας...

Ας χειραφετηθούμε λοιπόν από τις αυταπάτες και τη φαντασίωση που μας πουλούσαν,κι ας υπάρξουμε επιτέλους μόνο ως Έλληνες,ενωμένοι και πιο δυνατοί από ποτέ,γιατί η πατρίδα χάνεται και μαζί της κι όλοι εμείς και τα παιδιά μας!

Καλή δύναμη στον κοινό μας αγώνα!
Ένας επαμίτης.
triklopodia.gr

Αποκαλύπτουμε την άγνωστη έκθεση 12/57 του ΔΝΤ για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ

Αποκαλύπτουμε εδώ κατ’ αποκλειστικότητα, την άγνωστη έκθεση-μελέτη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ( IMF Country Report No. 12/57, March 2012,σελίδες 229, στην αγγλική γλώσσα), που περιγράφει ένα σενάριο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ και συνηγορεί με μια
τέτοια επιλογή. Η συγκεκριμένη έκθεση που έχει επιμελώς διαφυλαχθεί από τη δημοσιότητα, συμπεραίνει ότι, η μετάβαση της χώρας στο εθνικό νόμισμα θα είναι ευεργετική κυρίως επειδή θα ανακτήσει την ανταγωνιστικότητά της με την υποτιμημένη δραχμή. (βλ. σελ. 46 με σχετικά σχεδιαγράμματα).

Παρόμοιες εκθέσεις, μελέτες και αναφορές που συγκλίνουν στην ίδια άποψη, έχουν γίνει από ανεξάρτητους οίκους αξιολόγησης,Πανεπιστημιακού και ερευνητικούς φορείς και οικονομικούς αναλυτές. Αλλά είναι η πρώτη φορά που αποκαλύπτεται ότι, μελετητές του ΔΝΤ συναινούν ευθέως με την ίδια επιλογή. Κοινός παρονομαστής των απόψεων αυτών είναι ότι, καμία χώρα διεθνώς δεν εξήλθε από παρόμοια βαθύτατη κρίση, με μοναδικό μέσο την εσωτερική υποτίμηση των αμοιβών, την διάλυση του κοινωνικού κράτους, σε συνδυασμό με την διατήρηση ενός τόσου ισχυρού νομίσματος όπως το ευρώ.

Η έκθεση αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι «η περίπτωση της Αργεντινής είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς είναι πιθανό να εξελιχτούν τα μακροοικονομικά μεγέθη της Ελλάδας, παρά το γεγονός ότι τα δεδομένα της μοιάζουν δυσμενέστερα σε σχέση με την διεθνή εμπειρία (σελ. 49)». Αναφέρει ότι, η Αργεντινή «μεταξύ των ετών 1998-2002 είχε παγιδευτεί σε ένα καθοδικό σπιράλ, και η σταθεροποίηση μέσω της εσωτερικής υποτίμησης, όπως συμβαίνει με την Ελλάδα σήμερα,τελικά αποδείχτηκε αδύνατη. Τον Ιανουάριο του 2002, το εθνικό της νόμισμα το πέσος, αποσυνδέθηκε από το δολάριο και υποτιμήθηκε κατά 70% και η χώρα κήρυξε στάση πληρωμών για δημόσιο χρέος ύψους 155 δις δολαρίων. Αμέσως το χρέος ανήλθε στο 150% του ΑΕΠ, ο πληθωρισμός σκαρφάλωσε στο 26%, το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 11%, το βιοτικό επίπεδο επέστρεψε στα επίπεδα του 1968 και η ανεργία ανήλθε σε 25%. Όμως σε μόλις τρεις μήνες, η οικονομία της χώρας εισήλθε σε αυτοδύναμη και διαρκή ανάπτυξη και από τότε σημειώνει μέση ανάπτυξη της τάξης του 8% ετησίως (σελ.49).

Στην έκθεση αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι, η Ελλάδα πάσχει στα ίδια σημεία σε σχέση με χώρες που υποτίμησαν το νόμισμα τους, όπως «υπερβολικό δημόσιο χρέος, έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, ανυπαρξία διεθνών επενδύσεων, ασθενικές εξαγωγές, ανελαστικές δομές εργασίας, πολιτική και κοινωνική αστάθεια» (σελ.49). Αλλά αν υπάρχει μια «ισχυρή πολιτική βούληση για την έξοδο από το ευρώ και την υιοθέτηση της δραχμής, γεγονός που θα απαιτήσει διαρκή προσπάθεια προσαρμογής, η χώρα θα εισέλθει άμεσα στο δρόμο της ανάπτυξης. Στην πολύ αρχική φάση, το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί κατά 50%, ο πληθωρισμός θα ανέλθει στο 35% με έτος βάσης το 2012 και το ΑΕΠ θα μειωθεί κατά 10%. Η ανάκαμψη όμως θα είναι άμεση και ραγδαία. Το επόμενο έτος, το ΑΕΠ θα ανέλθει κατά 6% και ο πληθωρισμός θα αποκλιμακώνεται με ταχύτατο ρυθμό κάτω του 5% έως το 2014 (σελ 46).

Μένει να δούμε τι είναι εκείνο που φοβίζει τόσο πολύ την έξοδο της Ελλάδος από το ευρώ. Η έκθεση του ΔΝΤ τονίζει ότι, «οι έμμεσες δευτερογενείς επιπτώσεις είναι πιο σημαντικές. Οι αντιλήψεις για την σταθερότητα της αγοράς της Ευρώπης θα τεθούν σε δοκιμασία και οι επενδυτές θα θεωρήσουν πιθανή την έξοδο και άλλης χώρας από την ευρωζώνη. Η χρήση εργαλείων για την διαχείριση της εξόδου, όπως το πάγωμα καταθέσεων και ελέγχων στη διακίνηση κεφαλαίων, συνεπάγεται την άμεση απόσυρση κεφαλαίων σε άλλες αδύνατες περιοχές του ευρώ. Αναμενόμενες τραπεζικές μοχλεύσεις με σκοπό την μείωση των πιστωτικών κίνδυνων, θα οδηγήσει πιθανότατα σε μια αυτοεκπληρούμενη κρίση, ιδιαίτερα στις αδύναμε χώρες, με κίνδυνο μετάδοσης της (domino effect). Επιπλέον, «οι ανταγωνιστικές προς την Ελλάδα χώρες και ειδικότερα στον τουρισμό, θα υποστούν απώλειες, ως συνέπεια της ταχύτατης αύξησης της ανταγωνιστικότητας της που θα προέλθει από την υποτίμηση του νομίσματος (σελ.47).

Γενικότερα, η σημαντικότατη αυτή όσο και άγνωστη μέχρι σήμερα έκθεση του ΔΝΤ, κάθε άλλο παρά περιγράφει την καταστροφή της χώρας μας από μια πιθανή υιοθέτηση της δραχμής, όπως υποστηρίζουν οι μνημονιακοί τρομοκράτες. Aντίθετα θεωρεί ευεργετική μια τέτοια προοπτική. Είναι σαφές όπως και από άλλες εκθέσεις και ενέργειες του ότι το ΔΝΤ, θέλει να αποστασιοποιηθεί από την πολιτική της ακραίας λιτότητας σε συνδυασμό με το υπερτιμημένο ευρώ που ακολουθεί το Βερολίνο. Τελικά διαφαίνεται ότι, ο κυρίαρχος λόγος που η χώρα μας παραμένει στην ευρωζώνη και υποφέρει από το μνημόνιο, δεν είναι άλλος από το να θυσιαστεί ως σύγχρονη Ιφιγένεια για την επιβίωση του ευρώ που αποτελεί και το μέσο για τη γερμανοποίηση της ευρώπης.

spyridonstalias@hotmail.com

Ο Σπύρος Στάλιας , Οικονομολόγου Ph.D, είναι μέλος της Κεντρικής Γραμματείας του κόμματος ΔΡΑΧΜΗ

Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2014

Οι ''οικονομικοί δολοφόνοι'' κατακρεουργούν την Ελλάδα...

Συνέντευξη με τον συγγραφέα του βιβλίου ''Η εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου'' John Perkins στο ομογενειακό ραδιόφωνο ''Διάλογος Radio''. Ο συγγραφέας αναλύει το πως η Ελλάδα έχει πέσει θύμα των οικονομικών δολοφόνων.