ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΙΤΑΛΙΚΟΙ ΧΑΡΤΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΝΗΣΙΩΝ ΠΟΥ ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

  ITALIAN OFFICIAL MAPS OF GREEK ISLANDS.

Κατατοπιστικό άρθρο αναφορικά με την συνθήκη της Λωζάννης και την διένεξη με την Τουρκία.

 

 

 

ΙΤΑΛΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ

Τα Δωδεκάνησα είχαν περάσει στην στυγνή Ιταλική Κατοχή το 1912 ως το 1947, που αποδόθηκαν από τους Συμμάχους πανηγυρικά

στην αγκαλιά της μητέρας Ελλάδα, νικήτριας της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων 

στις 10-2-1947! 

 

Συγκεκριμένα στο άρθρο 14, παράγραφος 1, αναφέρεται ρητά:

 

«Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου τας κατωτέρω απαριθμουμένας, ήτοι: 

Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον,Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λιψόν, Σύμην,

Κω και Καστελλόριζον, ως και τας παρακειμένας νησίδας»!

ΟΙ ΙΤΑΛΙΚΟΙ ΧΑΡΤΕΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ – 1929

 

Οι παρόντες χάρτες είχαν σχεδιαστεί επισήμως από τους Ιταλούς κατά την διάρκεια της Ιταλικής Κατοχής της Δωδεκανήσου

 και δείχνουν ποια νησιά του ΝΑ Αιγαίου ΔΕΝ ανήκαν τότε στην Τουρκία και άρα δεν μπορούν να ανήκουν και σήμερα,

επειδή εκχωρήθηκαν επ΄ ακριβώς από την Ιταλία στην Ελλάδα!

 

  Α. Ο πρώτος ιταλικός χάρτης μάλιστα φέρει την πλέον έγκυρη υπογραφή του "Ιταλικού Υπουργείου Αποικιών"

       και κυκλοφόρησε το 1929 σε ιταλική κάρτ - ποστάλ στα Δωδεκάνησα, στα πλαίσια της ιταλικής κατοχικής πολιτικής

       και δείχνει με μαύρη διακεκομμένη γραμμή την θαλάσσια μεθόριο με την Τουρκία, που κόβει τα πόδια στην Άγκυρα!

  Β. Ο δεύτερος ιταλικός χάρτης, εκτυπωμένος στο Μιλάνο, επίσης το 1929, είναι απόλυτα βασισμένος στον πρώτο

       και περιέχει   περισσότερες και ευκρινέστερες λεπτομέρειες, που μπορούμε να δούμε σε δύο τμήματα.

 

 

   Στο επάνω τμήμα του Β Ιταλικού Χάρτη του 1929, φαίνεται αναγράφεται ολοκάθαρα ότι το Αγαθονήσι, το Φαρμακονήσι και οι Βραχοσίδες Ίμια(Λιμνιά)  είναι εκτός Τουρκίας, εντός τότε Ιταλικής Κατοχής και εντός πια της Ελλάδος στην οποία εκχωρήθηκαν με τη σύμφωνη γνώμη και υπογραφή της Ιταλίας και των Συμμάχων!

  Όμως εδώ βλέπουμε καθαρά και την πρώτη μεγάλη έκπληξη, καθώς η νήσος Αρκός (τ. Καρά Αντά) που βρίσκεται μπροστά από την Αλικαρνασσό (τ. Μποντρούμ) ΔΕΝ είναι τουρκική, αλλά υπό Ιταλική Κατοχή και άρα ελληνική!

 

   Στο κάτω τμήμα του Β Ιταλικού Χάρτη του 1929, φαίνεται επίσης ολοκάθαρα ότι τα νησιά Ρω (Άγιος Γεώργιος), Μεγίστη (Καστελόριζο), Υψηλή(Στρογγύλη) είναι εκτός Τουρκίας. Είναι εκτός Τουρκίας, εντός τότε Ιταλικής Κατοχής και εντός πια της Ελλάς στην οποία και εκχωρήθηκαν!

 

 

Αλλά εδώ βλέπουμε και τις υπόλοιπες εκπλήξεις, καθώς τα νησιά Βόλος (Κάτω Βόλος), η Αλιμεντάρια και η Καράβολα (τ. Κέκοβα, πλάι στα υποθαλάσσια ερείπια της αρχαίας μας Δολίχης ή Δολιχίστη) ΔΕΝ είναι τουρκικά, αλλά υπό Ιταλική Κατοχή και άρα ελληνικά!

 

 ΣΥΝΘΗΚΗ ΛΩΖΑΝΗΣ 1923

 

 Μετά τις Γενοκτονίες Ελλήνων και Αρμενίων και την Μικρασιατική μας Καταστροφή, νιώθοντας ενισχυμένη η Τουρκία, άρχισε να διαμαρτύρεται για την ιταλική κατοχή των παραπάνω (με κόκκινο) πλαϊνών στην Μικρασία νησιών, προβάλλοντας παράνομα την Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, που θεωρεί τουρκικό νησί όποιο βρίσκεται σε απόσταση 3 μιλίων από τις ακτές της, με εξαίρεση όμως άλλης "αντιθέτου διατάξεως" της ίδιας Συνθήκης.

 

  Άρθρο 12 Συνθήκης της Λωζάνης;

 

«Εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουσι υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν».

 

   Η "αντίθετη διάταξη" όμως είναι στο άρθρο 15 και περιέχει τη συγκλονιστική παραίτηση της Τουρκίας από όλα τα Δωδεκάνησα:

   Άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάνης:

 

«Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπάλαιας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό την Ιταλίαν και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου»!

(Η Τουρκία επειδή δεν αναφέρονται ρητά τα Αγαθονήσι και Φαρμακονήσι επικεντρώνει σε αυτά την αιχμή των διεκδικήσεών της, αφού "γκριζάρισε" πρώτα  τα Ίμια) 

 

 Τι σημαίνει αυτό; Ότι το 1923 που υπογράφεται η Λωζάνη, η Ιταλία κατέχει ήδη τα Δωδεκάνησα, νησιά, νησίδες, βραχονησίδες, όπως φαίνονται στους παραπάνω χάρτες και άρα η Τουρκία αποδέχεται με την υπογραφή της την παραπάνω τότε κυριαρχία. 

  Αργότερα μετανιώνει και αρχίζει να προβάλει το άρθρο 12 (τα εντός 3 μιλίων νησιά), αποσιωπώντας το άρθρο 15 με το οποίο παραιτείται κάθε διεκδικήσεως επί των Δωδεκανήσων.

 

  ΙΤΑΛΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ 1932

 

  Έτσι πιέζοντας, καταφέρνει να πείσει την Ιταλία να της παραχωρήσει μια σειρά νησιών (με κόκκινο στους χάρτες), τα οποία δεν της ανήκαν και τα οποία παραχωρήθηκαν τελικά κατά παράβασης της Λωζάνης. Τα νησιά αυτά είναι τα παρακάτω 20, όπως αναφέρονται στην επισήμως υπογεγραμμένη  Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία της 4ης Ιανουαρίου 1932:

 

 "Volo (Gatal-Ada), Ochendra (Uvendire), Fournachia (Furnakya), Kato Volo (Katovolo), Prassoudi (Prasudi) (soyth-east of Catovolo).

The islets of Tchatallota, Pighi, Nissi-Tis-Pighi, Agricelia reef, Proussecliss (rock), Pano Makri, Kato Makri (including the rocks), Marathi, Roccie Voutzaky (Rocci Vutchaki), Dacia (Dasya), Nissi-Tis Dacia, Prassoudi (north of Dacia), Alimentarya (Alimentaria), Caravola (Karavola)". Και το "Kara-Ada" (σ.σ. Αρκός) στον κόλπο της Αλικαρνασού! 

 

Όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, όλα σχεδόν τα παραπάνω ονόματα είναι ελληνικά, κάτι που δείχνει την αδιάκοπη ελληνικότητα των νησιών αυτών, τα οποία παραχωρήθηκαν από την Ιταλία προς την Τουρκία παρανόμως, αφού η Τουρκία με το άρθρο 15 της Λωζάνης είχε παραιτηθεί κάθε δικαιώματος προς αυτά και τα Δωδεκάνησα γενικά!

 

20 ΝΗΣΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

 

Η Τουρκία συνυπέγραψε τότε με την Ιταλία το συμπληρωματικό Πρωτόκολλο της 28ης Δεκεμβρίου 1932, με το οποίο καθοριζόταν επ΄ ακριβώς από κοινή επιτροπή και δια 37 σημείων, τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ ιταλοκρατούμενων Δωδεκανήσων και Τουρκίας, με ρητή αναφορά και στα Ίμια (τ. Καρντάκ) να ανήκουν στη Δωδεκάνησο!

 

Η Τουρκία όμως και πάλι τώρα - ισχυρότερερη παρά ποτέ - έχει μετανιώσει για εκείνες τις Συμφωνίες και τα Πρωτόκολλα και ζητά να μας πάρει τα μη ρητώς αναφερόμενα στο άρθρο 12 της Λωζάνης Δωδεκάνησα, ήτοι Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι, Ίμια και άλλα, διαμελίζοντας την Ελλάδα στο Αιγαίο!

 

Έτσι η Άγκυρα, έχει παραχώσει τις παραπάνω Ιταλο-Τουρκικές Συμφωνίες, τις οποίες θεωρεί διμερείς και όχι επισήμως διεθνείς,υποσκάπτοντας εσκεμμένα την αδιαμφισβήτητη ισχύ και το κύρος τους!

 

Όμως η Ελλάδα, έχει το μεγάλο όπλο να απαντήσει πλέον στην κλιμακούμενη τουρκική επιθετικότητα στα Δωδεκάνησα! Πώς;

Προσφεύγοντας στα Διεθνή Δικαστήρια και ζητώντας την απόδοση των 20 αυτών νησίδων, ως παρανόμως εκχωρηθέντων - κατά παράβαση του άρθρου 15 της Λωζάνης - από την Ιταλία στην Τουρκία!

 

  ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

 

 Το δε Διεθνές Δικαστήριο τότε δύο αποφάσεις μπορεί να βγάλει:

1. Ή θα δικαιώσει την Ελλάδα, προτάσσοντας την ισχύ της Λωζάνης και ακυρώνοντας την Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία

2. Ή θα διατηρήσει μεν την ισχύ της Λωζάνης, αλλά θα αναγνωρίσει και την Ιταλο-Τουρκική Συμφωνία του 1932

    και το συμπληρωματικό Πρωτόκολλό της, σαν οικοιοθελή παραχώρηση της Ιταλίας προς την Τουρκία..

 

  Στην μεν πρώτη περίπτωση η Τουρκία ηττάται συντριπτικά και επιβεβαιώνεται Διεθνώς και Νομικώς ότι ουδένα δικαίωμα έχει επί των Δωδεκανήσων, τα οποία εκχωρήθηκαν τελικά από την Ιταλία στην Ελλάδα! Η Ελλάδα θα κερδίσει τότε 20 ακόμη νησιά, τα οποία θα έχει κάθε άνεση να διαπραγματευτεί με μεγαλοκαρδία, προκειμένου να εξασφαλίσει την άρση των τουρκικών προκλήσεων και την αναγνώριση εθνικού μας χώρου, FIR και συνόρων....

 

Στην δε δεύτερη περίπτωση, θα αναγνωριστεί Διεθνώς και δεσμευτικώς η ισχύς της Ιταλο-Τουρκικής Συμφωνίας και του συμπληρωματικού της Πρωτοκόλλου του 1932, όπου ορίζονται ρητώς και επ΄ ακριβώς τα θαλάσσια σύνορα και η κυριαρχία επί νήσων, νησίδων, βραχονησίδων, μετατρέποντας την διμερή Συμφωνία σε Διεθνώς κατοχυρωμένη, επίσημη και ενεργή! Οπότε θα πρόκειται για επίσης μεγάλο νομικό και διπλωματικό θρίαμβο της Ελλάδας, στερώντας κάθε δικαιώματος την Τουρκία επί των Δωδεκανήσων!

 

Χρειάζεται λοιπόν μόνο τρόπος και όχι κόπος... Και φυσικά διαρκής ετοιμότητα, επαγρύπνηση, ισχυρή εθνική παιδεία και Άμυνα, με αγορές νέων εξελιγμένων οπλικών συστημάτων που προσδίδουν σαφή και διαρκή ποιοτική υπεροχή στην χώρα μας, η οποία μπορεί να επικαλεστεί ανά πάσα στιγμή τον τουρκικό κίνδυνο - απειλή, για να αναστείλει το Μνημόνιο και να στραφεί σε εξοπλισμούς με εγχώρια συμπαραγωγή και συναρμολόγηση, εγχώρια ανάπτυξη και εθνική ταυτότητα και ενότητα.

 

 

 

 

ΠΗΓΗ: anixneuseis.gr

Για πρώτη φορά στην πολύπαθη ιστορία της Ελλάδας εκχωρείται εθνικός χώρος αμαχητί.

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ

Με τη διαρροή στα ΜΜΕ και πιο συγκεκριμένα στην εφημερίδα του Αλαφούζου, της καταγραφής από την σύγκρουση του ελληνικού περιπολικού «Γαύδος» με την κανονιοφόρο της τουρκικής ακτοφυλακής, αρχίζουν και ξεκαθαρίζουν τα πράγματα. Είναι φανερό πώς το τουρκικό σκάφος δεν είχε σκοπό τον εμβολισμό του ελληνικού περιπολικού, αλλά την αναχαίτιση του. Ο κυβερνήτης του τουρκικού σκάφους χτύπησε το ελληνικό περιπολικό από τέτοια γωνία και με τέτοια ταχύτητα, με σκοπό να το απωθήσει, χωρίς να δημιουργήσει ρήγμα που θα προκαλούσε τη βύθιση του «Γαύδος».

Ήταν ένας κλασικός ελιγμός απώθησης, ο οποίος πέτυχε απόλυτα τον στόχο του. Δηλαδή πέτυχε να εξαναγκάσει το «Γαύδος» να αποχωρήσει από την περιοχή των ελληνικών χωρικών υδάτων, που διεκδικούν οι τούρκοι ως δική τους επικράτεια. Κι αυτό ακριβώς αποτελεί το casus beli. Όχι η σύγκρουση των δυο σκαφών, όπως επιμένει τόσο το αρχηγείο του Λιμενικού, όσο και η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα.

Η αναχαίτιση στη θάλασσα εχθρικών σκαφών, που παραβιάζουν τα χωρικά ύδατα επιτρέπεται, προβλέπεται και επιβάλλεται. Το ίδιο και η αναχαίτιση αεροσκαφών που παραβιάζουν τον εναέριο χώρο. Η αναχαίτιση ξεκινά με ελιγμούς τέτοιους ώστε να εξαναγκάσουν αυτόν που παραβίασε τον εθνικό χώρο, να αποσυρθεί. Αυτό ισχυρίζεται ότι έκανε η Τουρκία. Το σκάφος της με ελιγμούς εξανάγκασε το ελληνικό περιπολικό να αποχωρήσει από τη θαλάσσια περιοχή, που η Τουρκία θεωρεί ως δική της.

Μόνο που ο θαλάσσιος χώρος που υπερασπίζονταν τα σκάφη της, δεν ήταν δικός της, αλλά Ελληνικός.

Και η ελληνική πλευρά; Κλαίει και οδύρεται για τις ζημιές στο «Γαύδος». Μάλιστα, ο κ. Κοτζιάς αποκάλυψε ότι η ελληνική πλευρά θα ζητήσει αποζημίωση από την Τουρκία. Λες και αλλάζει έστω και ελάχιστα το γεγονός ότι η ελληνική πλευρά συμπεριφέρθηκε σαν να ήταν εκείνη που παραβίαζε τουρκικά χωρικά ύδατα και εγκατέλειψε εθνικό χώρο.

Βέβαια, κανείς δεν έχει πει στον κ. Κοτζιά, ότι κράτος που καταπίνει την κάμηλο – δηλαδή την εγκατάλειψη εθνικού χώρου έναντι εχθρικής παραβίασης – και διυλίζει τον κώνωπα, ζητώντας αποζημίωση, δεν είναι κράτος, αλλά οίκος ανοχής. Αν και νομίζω ότι ούτε ο κ. Κοτζιάς, ούτε κάποιος άλλος νυν ή πρώην ομόλογός του μπορεί να διακρίνει τη διαφορά.

Πάντως, εντύπωση κάνει το ίδιο το γεγονός της διαρροής του βίντεο από το «Γαύδος». Γιατί η δημοσιοποίηση του αποσπάσματος με διαρροή; Γιατί δεν το έδωσε στη δημοσιότητα το Υπουργείο Ναυτιλίας, ή έστω το Λιμενικό με συνέντευξη τύπου; Μήπως γιατί τρέμουν οι κυβερνητικοί, αλλά και το αρχηγείο του Λιμενικού τις πιθανές ερωτήσεις που θα δεχθούν σε μια τέτοια περίπτωση;

Γιατί άραγε έδωσαν μόνο τα δευτερόλεπτα της σύγκρουσης κι όχι ολόκληρο το βίντεο με την αναμέτρηση ελιγμών των σκαφών; Τι δεν θέλουν να δούμε;

Άλλωστε τα ερωτήματα είναι πολλά. Ποιος αποφάσισε να στείλει ένα άοπλο περιπολικό του Λιμενικού σε μια περιοχή, όπου όλοι γνώριζαν ότι υπήρχε συγκέντρωση ναυτικών δυνάμεων της Τουρκίας με σκοπό την κατοχύρωση της περιοχής ως τουρκική επικράτεια;

Ποιος αποφάσισε ότι μετά την καταδίωξη του σκάφους του πολεμικού ναυτικού που επέβαινε ο κ. Καμμένος από τουρκικές ακταιωρούς, ήταν σκόπιμο να σταλεί ένα άοπλο περιπολικό του Λιμενικού χωρίς κανενός είδους κάλυψη; Ποιος; Το αρχηγείο του Λιμενικού, ή η κυβέρνηση;

Γιατί δέχθηκε ο καπετάνιος του ελληνικού περιπολικού να θέσει σε κίνδυνο εαυτόν, το πλήρωμά του και το ίδιο το σκάφος του, προκειμένου να εκτελέσει μια εντελώς παράλογη διαταγή; Ή μήπως δεν γνώριζε ότι στην περιοχή είχαν ήδη σημειωθεί επεισόδια με την τουρκική ακτοφυλακή κι ότι υπήρχε σημαντική συγκέντρωση τουρκικών ναυτικών δυνάμεων;

Όταν ο καπετάνιος αντιμετώπισε τους απειλητικούς ελιγμούς αναχαίτισης από την τουρκική ακτοφυλακή, τι έκανε; Ενημέρωσε και κάλεσε ενισχύσεις ή όχι; Κι αν κάλεσε τότε γιατί κανένα μέσο του Λιμενικού, ή του Πολεμικού Ναυτικού, κανένα πτητικό μέσο του στρατού ή της πολεμικής αεροπορίας δεν ανταποκρίθηκε; Γιατί τόσο το αρχηγείο του Λιμενικού, όσο και το ΓΕΕΘΑ εγκατέλειψαν στην τύχη του το «Γαύδος»;

Αν βυθιζόταν τελικά το «Γαύδος» από τους ελιγμούς της τουρκικής ακτοφυλακής, ποιος θα αναλάμβανε την έρευνα και διάσωση των Ελλήνων λιμενικών; Προφανώς οι τουρκικές αρχές, μιας και η ελληνική πλευρά ήταν παντελώς απούσα, έχοντας εγκαταλείψει το ελληνικό περιπολικό στο έλεος των Τούρκων.

Ποιος πήρε την απόφαση να απομακρυνθεί τελικά το «Γαύδος», εγκαταλείποντας τον εθνικό θαλάσσιο χώρος στις τουρκικές δυνάμεις; Ήταν απόφαση του καπετάνιου, ή του αρχηγείου; Και μάλιστα χωρίς κανενός είδους προσπάθεια να υπάρξουν τα κατάλληλα αντίμετρα έναντι των Τούρκων, ώστε να αναγκαστούν τα τουρκικά σκάφη να αποσυρθούν προς την τουρκική ακτή;

Γιατί δεν απολογείται κανείς για όλα αυτά; Γιατί δεν έχει συσταθεί ανακριτική επιτροπή ώστε να εξιχνιάσει τα συμβάντα, να εξαχθούν τα κατάλληλα συμπεράσματα για το μέλλον και να δοθεί πόρισμα στη δημοσιότητα; Γιατί αυτή η απόλυτη σιωπή και παραπληροφόρηση με διαρροές στα ΜΜΕ;

Γιατί εξακολουθεί ακόμη και σήμερα το αρχηγείο του Λιμενικού να χειρίζεται το όλο θέμα ως ναυτικό ατύχημα κι όχι ως προσβολή εθνικού θαλασσίου χώρου; Γιατί το ΓΕΕΘΑ, τα επιτελεία του και κυρίως το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού τηρούν «σιγήν ιχθύος»; Γιατί δεν δικαιολογούν την πλήρη απραξία τους; Ήταν δική τους η απόφαση, ή τους την επέβαλε η κυβέρνηση;

Πολύ φοβάμαι ότι και το επεισόδιο αυτό θα ξεχαστεί και θα θαφτεί. Και πρέπει να ξεχαστεί γιατί όπως δείχνουν όλα τα γεγονότα, καθώς βγαίνουν σιγά-σιγά στην επιφάνεια, η κυβέρνηση με συνεργό το αρχηγείο του Λιμενικού Σώματος, έστειλε στην περιοχή των Ιμίων ένα άοπλο σκάφος, βορά της Τουρκίας. Κι ευτυχώς η τουρκική πλευρά – αυτή τη φορά – δεν διψούσε για αίμα, αλλιώς αυτή τη στιγμή η χώρα θα θρηνούσε ίσως και τα 27 μέλη του ελληνικού πληρώματος.

Κι αυτοί που σχεδίασαν την όλη επιχείρηση αυτοχειρίας, προκειμένου η Τουρκία να κατοχυρώσει την επικυριαρχία της στην περιοχή των Ιμίων, με πρώτο και καλύτερο τον κ. Τσίπρα, συνεχάρησαν τον καπετάνιο και το πλήρωμα του «Γαύδος». Για ποιόν λόγο; Διότι βγήκαν σώοι και αβλαβείς, ενώ τους είχαν στείλει στο έλεος της Τουρκίας; Ή γιατί αναχαιτίστηκαν με καθαρά επιθετική ενέργεια από εχθρική δύναμη εντός ελληνικών χωρικών υδάτων κι αυτοί - προς δόξα όλων των ηρωικών ναυτικών παραδόσεων του έθνους - εγκατέλειψαν τον εθνικό χώρο;

Και για να αισθανθεί περήφανος ο ραγιάς για όλους αυτούς που υποτίθεται ότι εκτελούν χρέη Ακρίτα, τα μέσα πλημμύρισαν με ανώνυμες δηλώσεις στελεχών του Λιμενικού, που έλεγαν ότι την άλλη φορά θα μας βρουν απέναντί τους οι Τούρκοι. «Θα μας βρίσκουν μπροστά τους σ’ όλο το Αιγαίο»! Με άλλα λόγια, όλο το Αιγαίο είναι στη διάθεση των Τούρκων. Την άλλη φορά, όμως. Για να τους δείξουν πόσο ηρωικά εκτελούν τι εντολές της άτακτης υποχώρησης! Όπως την άλλη φορά θα εξαντληθεί η υπομονή μας, όπως διαβεβαίωσε ο κ. Κοτζιάς. Την άλλη φορά, ή αλλιώς last year, όπως έλεγε και μια παλιά διαφήμιση.

Πρόκειται για τα παράσημα ανδρείας, πού όσοι από εμάς υπηρετήσαμε τη θητεία μας ειδικά στην παραμεθόριο, τα είδαμε να διακοσμούν το στήθος πολλών ανώτερων και ανώτατων στελεχών του στρατεύματος: του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ! Μόνο πού σήμερα, απ' ότι φαίνεται, με την πατρίδα υπό κατοχή και την εθνική της επικράτεια υπό ακρωτηριασμό, το είδος αυτών έχει πλέον επικρατήσει.

ΠΗΓ΄Η: Dimitria Kazakis blogspot.gr, 17/2/2018

Δήλωση για το επεισόδιο μεταξύ ελληνικής ακταιωρού και τουρκικής ακτοφυλακής στην περιοχή των Ιμίων

• 13 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2018

Του Δημήτρη Καζάκη

Το επεισόδιο διεμβολισμού, χθες τα μεσάνυχτα, της ελληνικής ακταιωρού από κανονιοφόρο της τουρκικής ακτοφυλακής εντός ελληνικών χωρικών υδάτων στην περιοχή των Ιμίων, αποτελεί αφενός κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας και αφετέρου κατοχύρωση της τουρκικής επικυριαρχίας στην περιοχή. Στα Ίμια δεν έχουμε πια καθεστώς μορατόριουμ κυριαρχίας (γκρίζα ζώνη) με την Τουρκία, όπως δυστυχώς έχουν αποδεχθεί όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 1996 έως σήμερα. Η Τουρκία πια επιβάλλει defactoκαι ως τετελεσμένο την κυριαρχία της στην περιοχή.

Το σύνθημα στην Τουρκία να μετατρέψει την «γκρίζα ζώνη» των Ιμίων σε περιοχή δικής της κυριαρχίας το έδωσε ο ίδιος ο υπουργός Άμυνας Π. Καμμένος, όταν επιχειρώντας να ρίψει στεφάνι στην μνήμη των πεσόντωνστην πρόσφατη επέτειο των Ιμίων,ετράπη σε φυγή διωκόμενος εντός ελληνικών χωρικών υδάτων από τουρκικές ακταιωρούς. Με την ενέργειά του αυτή ο υπουργός Άμυνας όχι μόνο ντρόπιασε τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, καθώς διέταξε υποχώρηση και εγκατάλειψη εθνικού χώρου μπροστά σε καταφανή παραβίαση από εχθρική δύναμη, αλλά έδωσε και το πράσινο φως στην Τουρκία να επιχειρήσει την απόσπαση τμήματος της ελληνικής επικράτειας. Σίγουρη ότι δεν βρει αντίσταση.

Τόσο η κυβέρνηση, όσο και η αντιπολίτευση προσπαθούν να υποβαθμίσουντην επικίνδυνη εξέλιξη και να αποσιωπήσουν το γεγονός μιας defacto απώλειας εθνικής επικράτειας υπέρ της Τουρκίας.Το όλο θέμα ουσιαστικά το άφησαν στη διακριτική διαχείριση του κ. Τουσκ, εκθέτοντας την χώρα στην κλιμακούμενη επιθετικότητα της Γείτονος. Απ’ ότι φαίνεται ο εθνικός ακρωτηριασμός της Ελλάδας στο βωμό των συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ έχει ήδη ξεκινήσει. Ο λαός μας οφείλει να πάρει την υπόθεση στα χέρια του.

Δημήτρης Καζάκης, Πρόεδρος Ε.ΠΑ.Μ.

Πηγή: epamhellas.gr