Έδωσαν την νέα δόση με αντάλλαγμα την υπόσταση της χώρας

Πάλι τα ίδια. Η δόση τελικά δόθηκε και η μαύρη προπαγάνδα ζητωκραυγάζει και ισχυρίζεται ξανά-μανά τα ίδια. Θα πέσουν τα χρήματα στην οικονομία και θα έχουμε ανάκαμψη και ούτω καθεξής. Οι ίδιες ανοησίες, τα ίδια ψέματα, οι ίδιες φρούδες υποσχέσεις, ενώ γνωρίζουν πολύ καλά τα εξής απλά: Ώς τον Μάρτιο θα δοθούν τα 49,1 δισ. ευρώ. Εάν στο ποσό 

των 49,1 δισ. ευρώ που ανέφερε ο επικεφαλής του Eurogroup, προστεθεί και η συνεισφορά του ΔΝΤ, το συνολικό ποσό που θα δοθεί στην Ελλάδα μέχρι τα τέλη Μαρτίου ανεβαίνει στα 52,5 δισ. ευρώ. Όλα αυτά είναι πρόσθετο χρέος για την Ελλάδα, δεν είναι χάρισμα.

Από τα 34,3 δισ. ευρώ, που υποτίθεται ότι θα εκταμιευθούν άμεσα, τα 16 θα δοθούν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τα 7 για δημοσιονομικές ανάγκες του προϋπολογισμού και τα υπόλοιπα 11,3 δις είναι το δάνειο από τον EFSF για την επαναγορά ομολόγων. Με άλλα λόγια μόνο τα 7 δις ευρώ είναι διαθέσιμα για να «πέσουν» στην αγορά. Αν σκεφτεί κανείς ότι πρέπει να πληρωθούν γύρω στα 3 δις ευρώ τόκοι έως το τέλος του έτους, τότε μένουν 4 δις ευρώ. Αυτά τα έχει τάξει η κυβέρνηση στους μεγαλοεργολάβους των «μεγάλων έργων», οι οποίοι θα στήσουν εικονικά εργοτάξια δήθεν ότι προχωρούν τα έργα και θα τα πάρουν για να τα βγάλουν έξω, όπως κάνουν συστηματικά τον τελευταίο τουλάχιστον χρόνο.Μόνο τα 7 δισ. ευρώ για τον προϋπολογισμό θα είναι σε μετρητά και τα υπόλοιπα θα είναι σε ομόλογα και έντοκα γραμμάτια. Κι ο λόγος προφανής. Τα 7 δις ευρώ χρειάζονται για να πληρωθούν τόκοι και μεγαλοεργολάβοι. Ας σημειώσουμε ότι το ποσό που προοριζόταν αρχικά για την επαναγορά ήταν 10 δισ. ευρώ. Τελικώς, ανήλθε στα 11,3 δισ. ευρώ, οπότε τα επιπλέον 1,3 δισ. ευρώ καλύπτεται από τον EFSF κι όλα μαζί φορτώνονται στην ράχη του έλληνα φορολογούμενου. Μέχρι τα 49,1 δισ. ευρώ, απομένει ποσό 14,8 δισ. ευρώ, από τα οποία τα μισά θα καταβληθούν τον Ιανουάριο (για τις τράπεζες) και τα υπόλοιπα σε τρεις δόσεις μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2013. Ειδικότερα, 7,2 δισ. ευρώ θα δοθούν τον Ιανουάριο και θα αφορούν την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ενώ 7,6 δισ. ευρώ θα χορηγηθούν σε τρείς μηνιαίες δόσεις για τον προϋπολογισμό. Δύο δισ. ευρώ θα δοθούν τον Ιανουάριο, 2,8 δισ. ευρώ το Φεβρουάριο και 2,8 δισ. ευρώ το Μάρτιο, υπό την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα τηρήσει τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει. Αν όχι τότε όπως αναφέρει το κείμενο της ανακοίνωσης του Eurogroup, «η Ελλάδα και τα άλλα κράτη-μέλη της ευρωζώνης είναι έτοιμα να λάβουν πρόσθετα μέτρα, αν χρειαστεί, προκειμένου να διασφαλίσουν την επίτευξη αυτού του στόχου.»
Αν σκεφτεί κανείς ότι οι ανάγκες νέου δανεισμού του ελληνικού δημοσίου για το 2013 πριν την επαναγορά ομολόγων υπολογιζόταν σε 66 δις ευρώ. Τώρα υπολογίζεται σε 61 δις ευρώ. Από αυτά τα 7,6 δις ευρώ θα προέλθουν από το EFSF, ενώ τα 3,4 δις ευρώ από το ΔΝΤ. Σύνολο 11 δις ευρώ. Τα υπόλοιπα 50 δις ευρώ από πού θα βρεθούν; Υποτίθεται ότι θα βρεθούν από την έκδοση εντόκων γραμματίων. Αυτό σημαίνει ότι κάθε μήνα το ελληνικό δημόσιο πρέπει να αντλεί από την εγχώρια αγορά εντόκων γραμματίων (μηνός, τριμήνου, εξαμήνου) γύρω στα 4,2 δις ευρώ! Ποσό που όλο και πιο δύσκολα θα μπορεί να βρεθεί σε συνθήκες κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας.
Την ίδια ώρα με Πράξη νομοθετικού περιεχόμενου 96 σελίδων πήρε χθες αριθμό ΦΕΚ η τροποποιημένη δανειακή σύμβαση. Περιλαμβάνει όλες τις τροποποιήσεις που έγιναν στις δανειακές συμβάσεις του ελληνικού κράτους. Μεταξύ άλλων προβλέπει ομόλογα τιτλοποίησης περιουσιακών στοιχείων ως μέσο απαλλαγής από την καταβολή δόσεων.
Η Πράξη ονομάζεται «Έγκριση των Σχεδίων των Συμβάσεων Τροποποίησης της Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.), της Ελληνικής Δημοκρατίας, του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Τ.Χ.Σ.) και της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), με τίτλο «Κύρια Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης», της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ε.Τ.Χ.Σ., της Ελληνικής Δημοκρατίας και της ΤτΕ, με τίτλο «Σύμβαση Διευκόλυνσης Διαχείρισης Υποχρεώσεων ΣΙΤ» και της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ε.Τ.Χ.Σ., της Ελληνικής Δημοκρατίας και της ΤτΕ, με τίτλο «Διευκόλυνση αποπληρωμής Τόκων Ομολόγων», παροχή εξουσιοδοτήσεων για την υπογραφή των Συμβάσεων και άλλες επείγουσες διατάξεις».
Στη σύμβαση τροποποίησης της κυρίας σύμβασης χρηματοδοτικής διευκόλυνσης, ορίζεται μεταξύ άλλων ότι:
-Για να εκταμιεύεται κάθε ποσό που θα καλύπτει εθνικές ανάγκες, σύμφωνα με την Πράξη θα πρέπει να προηγείται αίτημα χρηματοδότησης να συνοδεύεται από «πιστοποιητικό συμμόρφωσης». Το πιστοποιητικό συμμόρφωσης θα δίδεται από το νομικό σύμβουλο του κράτους και το υπουργείο Οικονομικών στο «επιτηρητή» της δόσης, το EFSF. Η Ελλάδα θα υποχρεούται μάλιστα να ενημερώνει μάλιστα το EFSF εάν ανάμεσα στην ημερομήνια κατάθεσης του πιστοποιητικού και της αίτησης, έχει αλλάξει κάτι που θα καθιστούσε ανακριβές το πιστοποιητικό.
-Για να αποφανθεί το EFSF, θα πρέπει πρώτα να λάβει γνωμοδοτήσεις από τις και άλλες συνεργαζόμενες δικηγορικές εταιρείες Cleary, Gottlieb Steen & Hamilton, για το κατά πόσο η Ελλάδα συμμορφώνεται με τους όρους εκταμίευσης.
-Η Ελλάδα μπορεί να προτείνει στο EFSF την απαλλαγή της για την αποπληρωμή μέρους ή ολόκληρης της δόσης για την επαναγορά χρέους με την παράδοση ομολόγων τιτλοποίησης, εάν προσδοκά να λάβει έσοδα από την ιδιωτικοποίηση που υπερβαίνουν τον αναμενόμενο στόχο ιδιωτικοποιήσεων του μεσοπρόθεσμου.
-Ως ομόλογα τιτλοποίησης ορίζονται τα ομόλογα που θα εκδίδουν εταιρείες ειδικού σκοπού που συστάθηκαν για λογαριασμό της Ελλάδας ή του ΤΑΙΠΕΔ, ή ποιας οντότητας το διαδεχθεί στο μέλλον, και θα έχουν μετοχές στις εταιρείες και άλλα περιουσιακά στοιχεία, ακόμη και οικόπεδα, δικαιώματα αποθήκευσης φυσικού αερίου, οικονομικά δικαιώματα, δικαιώματα ψήφου κλπ.
-Αναγράφεται ρητά το ενδεχόμενο λήψης και νέων πρωτοβουλιών για τη βιωσιμότητα του χρέους, υπό την προϋπόθεση όμως ότι η Ελλάδα θα εφαρμόσει τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί.
-Η δόση επαναγοράς του χρέους θα έχει εκταμιεύσεις διάρκειας έως 30 ετών, και θα μπορεί να εκταμιευθεί με τη μορφή χρεωστικών τίτλων (του ΤΧΣ) ή τοις μετρητοίς.
-Εφαρμοσμένο δίκαιο είναι φυσικά το αγγλικό και η σύμβαση υπόκειται στην δικαιοδοσία των δικαστηρίων του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου.
- Η Ελλάδα, η Τράπεζα της Ελλάδος και το ΤΧΣ παραιτούνται απαρέγκλιτα και ανεπιφύλακτα από κάθε δικαίωμα ασυλίας που ήδη έχουν ή μπορεί να δικαιούνται σε σχέση με τους ίδιους και τα περιουσιακά τους στοιχεία έναντι δικαστικών ενεργειών σχετικά με την παρούσα σύμβαση τροποποίησης, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά, κάθε δικαιώματος ασυλίας έναντι άσκησης αγωγής, έκδοσης δικαστικής απόδοσης ή άλλης διάταξης, κατάσχεσης, εκτέλεσης ή ασφαλιστικού μέτρου και έναντι κάθε εκτέλεσης ή αναγκαστικού μέτρου σε βάρος των περιουσιακών τους στοιχείων, στο μέτρο που τα παραπάνω δεν απαγορεύονται από αναγκαστικό νόμο.
Στα πλαίσια της τελευταίας συνόδου δόθηκε επίσης και το «πράσινο φως» στην προώθηση της Οικονομικής και Νομισματικής Ενοποίησης. Έως τα τέλη του 2014 τα κράτη μέλη της ευρωζώνης θα έχουν χάσει το δικαίωμα να έχουν λόγο για την διαμόρφωση των προϋπολογισμών τους. Θα έχουν χάσει το δικαίωμα να παίρνουν αποφάσεις για την κατάσταση και την προοπτική της οικονομίας τους. Και θα έχουν χάσει παντελώς τον όποιο έλεγχο διέθεταν πάνω στις εγχώριες τράπεζές τους. Μάλιστα έως το Μάρτιο του 2014 θα έχει δημιουργηθεί ειδικό όργανο της ευρωζώνης που θα ασκεί τον έλεγχο στο τραπεζικό σύστημα κάθε κράτους μέλους παρά και ενάντια στις αρχές της χώρας.
Στα πλαίσια αυτά προγραμματίζεται ακόμη και συγκέντρωση όλων των καταθέσεων των πολιτών και των επιχειρήσεων της ευρωζώνης σε ένα κοινό μητρώο. Ο λόγος που θέλουν να το κάνουν αυτό είναι για να διευκολύνουν την μόχλευση των μεγάλων τραπεζών που η υπερδιόγκωσή τους δεν τους επιτρέπει το παραπέρα δανεισμό. Έτσι θα αξιοποιήσουν την συλλογική καταθετική βάση για να αυξήσουν τις δυνατότητες μόχλευσης ώστε να συνεχιστεί η δανειακή επέκταση. Το δόλωμα που ρίχνουν είναι η δήθεν δημιουργία ευρωπαϊκού συστήματος εγγυήσεων για τις καταθέσεις.
Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι, δεν έχασε την ευκαιρία να δείξει την χαρά του για αυτές τις εξελίξεις και κάλεσε τις κυβερνήσεις να μην χαλαρώσουν τις προσπάθειες για δημοσιονομική ανάταξη και για την εισαγωγή μεταρρυθμίσεων, σύμφωνα με βιντεοσκοπημένη συνέντευξη που δόθηκε την Παρασκευή στη δημοσιότητα από τους Financial Times.
«Η εγκατάλειψη σήμερα των πολιτικών λιτότητας, όπως ορισμένοι προτείνουν, θα έχει ως αποτέλεσμα την ακύρωση των τεράστιων θυσιών που έχουν γίνει από τους Ευρωπαίους πολίτες», λέει ο κ. Ντράγκι, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τα κοινωνικά δεινά που έχει προκαλέσει η πολιτική λιτότητας. Και ξεκαθάρισε για μια ακόμη φορά: «Οι χώρες με υψηλό χρέος και έλλειμμα θα πρέπει να κατανοήσουν ότι έχουν χάσει από καιρό την κυριαρχία τους επί της οικονομικής τους πολιτικής σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Η συνεργασία στο πλαίσιο μίας ένωσης προσανατολισμένης προς την σταθερότητα σημαίνει στην πραγματικότητα ανάκτηση της κυριαρχίας.»
Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι επειδή κάποιος χρωστά, έχει χάσει τον έλεγχο πάνω στο σώμα του και στην ζωή του. Αυτό σημαίνει. Πρόκειται για επίσημη επαναφορά του καθεστώτος της δουλοπαροικίας λόγω χρέους. Ενώ η συνέχιση της πορείας στα πλαίσια της ευρωένωσης δεν σημαίνει καθόλου ανάκτηση της κυριαρχίας, αλλά μεταφορά της κυριαρχίας στις τράπεζες και στα όργανα που επιβάλουν πολιτικές στα πλαίσιά της. Με τον πιο επίσημο τρόπο, δηλαδή, η ευρωζώνη μετατρέπεται σε δουλοπαροικία λαών και κρατών υπό το σκήπτρο των τραπεζιτών και των εξαγορασμένων απ’ αυτούς γραφειοκρατών.
Η Ελλάδα όπως την γνωρίζαμε τα τελευταία 182 χρόνια θα παραδώσει την σκυτάλη σ’ ένα μόρφωμα αφομοιωμένων περιφερειών στην ευρωένωση. Κι όλα αυτά γιατί το πολιτικό της προσωπικό έχουν αποδεχτεί την κατάλυση της εθνικής της κυριαρχίας. Μπορεί όμως και διαφορετικά. Όσοι λένε ότι δεν μπορούμε να τα βάλουμε με τις αγορές, τις τράπεζες και το ευρώ κάνουν μια ολοκάθαρη ταξική επιλογή. Θεωρούν ότι οι δυνάμεις των αγορών είναι ισχυρότερες από τους λαούς και τους αγώνες τους για εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό. Πάντα συνέβαινε αυτό που συμβαίνει σήμερα. Ιδίως σε συνθήκες τέτοιας κρίσης. Η κατάσταση πολωνόταν ανάμεσα σ’ αυτούς που έβλεπαν ταξικά το όλο ζήτημα και όλοι τους, μα όλοι τους κατέληγαν να διαλαλούν την παντοδυναμία του κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο – ανεξάρτητα αν το έκαναν από «αριστερή» ή «δεξιά» σκοπιά – και σ’ αυτούς που επένδυαν στον πατριωτισμό του λαού, στην εθνεγερτήρια δυναμική της δική του αυτοδιάθεσης. Το ίδιο και σήμερα.
Γι’ αυτό και οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη ούτε την εξάρτηση από τις πολυεθνικές, ούτε από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές. Η αυτοχρηματοδότηση διαμέσου του δικού της εθνικού κρατικού νομίσματος που δεν συσσωρεύει χρέος και η άνοδος της παραγωγής εξασφαλίζει την απεξάρτηση της οικονομίας από δάνεια, ή κεφάλαια των διεθνών αγορών. Αυτό μήπως σημαίνει ότι θα κατυαντήσουμε οικονομία εντάσεως εργασίας και φθηνιάρικων υπηρεσιών; Κάθε άλλο. Το καθοριστικό στοιχείο της ανάπτυξης οφείλει να είναι η ραγδαία άνοδος της παραγωγικότητας της εργασίας στην ελληνική οικονομία.
Πώς πετυχαίνεται κάτι τέτοιο; Με επένδυση στην γνώση, την καινοτομία, την έρευνα, την εφαρμογή. Όσο πιο εξειδικευμένο προσωπικό, επιστημονικά και τεχνικά, διαθέτει μια οικονομία, όσο περισσότερο επενδύει στο ολοκληρωμένα κύκλωμα δημόσια εκπαίδευση και δημόσια έρευνα, βασική και εφαρμοσμένη, τόσο πιο καινοτόμα και πρωτοποριακή γίνεται. Αυτό απαιτεί ένα εξαιρετικά ανεπτυγμένο σύστημα εκπαίδευσης με ελεύθερη, δημόσια και δωρεάν πανεπιστημιακή πρόσβαση σε όλους, με υποδομές τέτοιες που να επιτρέπουν την παραγωγή υψηλά εξειδικευμένου επιστημονικού και τεχνικού προσωπικού. Ταυτόχρονα η ανάπτυξη της έρευνας, τόσο εντός της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, όσο και από τα δημόσια ερευνητικά κέντρα θα εξασφαλίζει την πρωτοπορία στην γνώση και στις τεχνολογικές εφαρμογές.
Σε ποιους τομείς; Η βασική έρευνα δεν μπορεί να έχει φραγμούς, ή όρια, αλλά η εφαρμοσμένη μπορεί να προσανατολιστεί κατά πρώτο λόγο στην αγροτική ανάπτυξη, στο περιβάλλον, στην μεταποιητική αξιοποίηση του μεταλλευτικού και ορυκτού πλούτου που διαθέτει η Ελλάδα, την θάλασσα, εναλλακτικές μορφές ενέργειας, κοκ. Εκεί δηλαδή που διαθέτει αληθινά συγκριτικά πλεονεκτήματα η χώρα μας.
Μπορεί να το πετύχει αυτό η Ελλάδα; Και βέβαια. Αρκεί να ακολουθήσει ένα συγκροτημένο σχέδιο ανάπτυξης έρευνας και τεχνολογίας, να οικοδομήσει τις κατάλληλες υποδομές εκπαίδευσης και έρευνας που αποτελούν χρόνιο αίτημα του επιστημονικού δυναμικού της χώρας, να προσφέρει υψηλές απολαβές στο επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό, ειδικά εκείνων των ειδικοτήτων που θέλει κατά προτεραιότητα να αναπτύξει σαν οικονομία και φυσικά διεθνή δικτύωση με την έρευνα σε ολόκληρο τον κόσμο.
Η Ελλάδα έχει όλα τα προσόντα να γίνει το επίκεντρο της επιστημονικής και ερευνητικής προσπάθειας σε παγκόσμιο επίπεδο αν σκεφτεί κανείς ότι χαρακτηρίζεται από την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα ως γεωφυσικό εργαστήριο της φύσης, ότι διαθέτει εξαιρετικές υποδομές για την ανάπτυξη τεχνολογιών αιχμής στις αγροτικές μεθόδους ανάπτυξης σε απόλυτη – όσο αυτό είναι δυνατό – σύμπνοια με το φυσικό περιβάλλον, ότι μπορεί να αποτελέσει το safe heaven για την κοινωνία της πληροφορικής με την ελεύθερη ανάπτυξη ανοιχτού λογισμικού και ασφαλούς παροχής υπηρεσιών, ότι διαθέτει ήδη το επιστημονικό δυναμικό που έχει πρωτοπορήσει σε μια σειρά μηχανικές, χημικές, βιοχημικές, κοκ, εφαρμογές, αλλά οι πατέντες του δεν βρίσκουν καμιά ανταπόκριση. Εξασφαλίζοντας ένα απόλυτα φιλικό περιβάλλον για επιστημονική ανάπτυξη και έρευνα, υψηλές απολαβές και ένα κράτος που ενδιαφέρεται όσο κανένα άλλο για Έρευνα και την Ανάπτυξη, τότε θα αποκτήσουμε μια οικονομία πολύ υψηλής παραγωγικότητας. Άλλωστε, όπως λένε πολλοί, η βασική παραγωγική δύναμη της σύγχρονης παγκόσμιας οικονομίας είναι η γνώση.
Μπορεί κάτι τέτοιο να γίνει εντός ευρωένωσης; Όχι βέβαια. Χρειάζεται η Ελλάδα να αποκτήσει εθνική κυριαρχία και νομισματική κυριαρχία με ταυτόχρονη μονομερή διαγραφή των χρεών της. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι το νόμισμα δεν έχει από μόνο του καμιά αξία. Είναι σύμβολο αξίας. Αποτυπώνει δηλαδή την αξία που του δίνει η οικονομία. Αν είναι νόμισμα με παγκόσμια κυκλοφορία με σκοπό να γίνει αποθεματικό και να εκφράσει την τραπεζική και χρηματιστική κυκλοφορία διεθνώς, τότε είναι ένα νόμισμα σαν το ευρώ.
Επιπλέον το ευρώ είναι νόμισμα σταθερής νομισματικής κυκλοφορίας κι έτσι ενώ εκφράζει άριστα την διόγκωση των συναλλαγών με χρέος δεν μπορεί να εκφράσει τις οικονομίες. Όλες τις οικονομίες, ακόμη και τις πιο ισχυρές. Η ευρώ κόβεται και ράβεται ανάλογα με την κυκλοφορία του κεφαλαίου και μάλιστα του δανειακού κεφαλαίου στις αγορές της ευρωζώνης και παγκόσμια. Γι’ αυτό και η σταθερότητά του προϋποθέτει μεγάλους όγκους δανεισμού, μεγάλες αγορές χρέους, υπερτροφικές τελικά τράπεζες, χρηματαγορές και επενδυτικά κεφάλαια. Με ένα τέτοιο νόμισμα σε κυκλοφορία καμιά οικονομία δεν μπορεί να γλυτώσει την υπερχρέωση. Ακόμη και η Γερμανική, παρά τα τεράστια εμπορικά της πλεονάσματα. Δεν είναι τυχαίο ότι στα χρόνια του ευρώ η Γερμανική οικονομία υπερδιπλασίασε το δημόσιο χρέος της, ενώ εκτινάχτηκε σε πρωτοφανή επίπεδα το ιδιωτικό χρέος της.
Ακόμη κι αν μας χάριζαν τα χρέη η Ελλάδα θα δημιουργούσε νέα χρέη σε χρόνο dt και θα συνέχιζε να πορεύεται με όρους εσωτερικής υποτίμησης γιατί σε συνθήκες νομισματικής ένωσης μόνο έτσι μπορεί να σταθεροποιηθεί το κοινό νόμισμα. Όταν το νόμισμα, ως σύμβαση, δεν μπορεί να αντιστοιχηθεί στην οικονομία, τότε αναγκαστικά η οικονομία πρέπει να αντιστοιχηθεί στο νόμισμα. Πώς; Με τον μπαλτά, περικόπτοντας ότι δεν αντιστοιχεί στην αξία του κοινού νομίσματος. Περικόπτοντας δηλαδή κόστη στην οικονομία. Πρώτα και κύρια της εργασίας και της παραγωγής. Το εθνικό νόμισμα είναι υποχρεωμένο να αντιστοιχηθεί με τις υλικές αξίες που παράγει η οικονομία που το διαθέτει. Αν οι υλικές αξίες αυξάνουν τότε το εθνικό νόμισμα είναι σταθερό και σίγουρο. Τι είναι υλικές αξίες; Προϊόντα, υπηρεσίες, εισοδήματα, θέσεις εργασίας.
Αν οι υλικές αξίες υστερούν τότε και το νόμισμα ξεφτιλίζεται. Αν η ελληνική οικονομία από την πρώτη κιόλας στιγμή αναπληρώσει την χαμένη αγοραστική δύναμη των λαϊκών νοικοκυριών, οικοδομήσει ανελαστικές συνθήκες και όρους εργασίας που δημιουργούν περιβάλλον υψηλής παραγωγικότητας και επενδύσει στην παραγωγή με βασικό φορέα το δημόσιο, τότε η ανοδική εκτίναξη θα είναι εντυπωσιακή και το νόμισμα θα σταθεροποιηθεί. Επίσης το εθνικό κρατικό νόμισμα δεν χρειάζεται να είναι διεθνές νόμισμα. Η συναλλαγματική αξία με βάση τα ξένα νομίσματα καθορίζεται όχι μόνο από τα εξωτερικά ελλείμματα, αλλά πρωτίστως από την παραγωγικότητα με φυσικούς όρους της ελληνικής οικονομίας. Αν η ελληνική οικονομία βελτιώνει τους όρους εμπορίου – δηλαδή δεν είναι μπάτε σκύλοι αλέστε – και αυξάνει διαρκώς την παραγωγικότητα της εργασίας με νέες καινοτομίες και εφαρμογές στην παραγωγή, τότε το νόμισμά της θα είναι βράχος σταθερότητας.
dimitriskazakis.blogspot.com

Τα χρυσαύγουλα που το παίζουν επαναστάτες κάλυψαν τον ΓΑΠ!

Πρόταση έκανε ο  ΣΥΡΙΖΑ για τη λίστα Λαγκάρντ… Η Χρυσή αυγή υπερασπιστής του ΓΑΠ!
Απορρίφθηκε κατά πλειοψηφία από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ για περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης που αφορά στη λίστα Λαγκάρντ.

Συγκεκριμένα , η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ προέβλεπε να συνεχίσει η Επιτροπή την έρευνα για το τι ακριβώς έγινε με το επίμαχο «στικάκι» και να κληθούν να καταθέσουν και άλλα πρόσωπα όπως ο Γιώργος Παπανδρέου.Υπέρ της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκαν ΚΚΕ και Ανεξάρτητοι Έλληνες, ενώ την πρόταση καταψήφισαν οι βουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της Δημοκρατικής Αριστεράς καθώς και η Χρυσή Αυγή. 

Μπράβο στην χρυσή αυγή που αθώωσε τον Γ.Παπανδρέου!!! και εις ανώτερα!

Καταργούν το κοινωνικό κράτος: Υποχρεωτική και η ιδιωτική ασφάλιση για όλους

• Σχέδια κατάργησης του κοινωνικού κράτους απεργάζονται οι κυβερνώντες με τους τροϊκανούς

• Οι μικρής κυκλοφορίας έγκυρες εφημερίδες που πέρυσι τέτοια εποχή έκαναν λόγο για σχέδια κατάργησης των δημόσιων ασφαλιστικών ταμείων και ενσωμάτωσής τους σε προγράμματα ιδιωτικών…. εταιρειών έχουν δικαιωθεί.

Σύμφωνα με το χθεσινό πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας «Κεφάλαιο», υπέρ της «αυτόματης (ή υποχρεωτικής) εγγραφής όλων των εργαζομένων στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες -παράλληλα με την αυτόματη εγγραφή στον ΕΟΠΥΥ- τάσσεται η Τράπεζα της Ελλάδος στην τελευταία έκθεση της. Σ’ αυτήν αφιερώνεται ένα δεκασέλιδο ένθετο, στο οποίο η ΤτΕ αναλύει εκτεταμένα τα θετικά αποτελέσματα της πρόσφατης ασφαλιστικής μεταρρύθμισης (2010) στη βιωσιμότητα των Ταμείων και καταλήγει στην ανάγκη δυναμικής αξιοποίησης της επαγγελματικής και, κυρίως, της ιδιωτικής ασφάλισης στην Ελλάδα.
Στόχος, όπως επισημαίνεται, είναι με αυτόν τον τρόπο να αντιμετωπιστούν οι «μνημονιακές» απώλειες στις κύρι­ες και επικουρικές συντάξεις, αλλά και στις ασφαλιστικές παροχές των ασφαλισμένων. Το ενδιαφέρον είναι ότι το σχέ­διο αυτό δεν αφήνει απ’ έξω ακόμα και όσους χάνουν τη δουλειά τους! 
Μιλώντας στο «Κ», κορυφαίο στέλεχος πολύ μεγάλης ασφαλιστικής εταιρείας που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα (η οποία -θεωρητικά- θα είχε κάθε συμφέρον από ένα τέτοιο άνοιγμα της ασφαλιστικής αγοράς της χώρας) αποδίδει σε «πρωτοβουλία της τρόικας» αυτήν την πρόταση. Υπαγορεύεται, δε, από τη «λογική της ιδιωτικοποίησης των πάντων, λόγω της παράλυσης του ελληνικού δημόσιου τομέα», επισημαίνει η ίδια πηγή.
Παρόμοιες πιέσεις είχαν ανιχνευθεί και το 2011, όταν, με όχημα ένα πιλοτικό πρόγραμμα κρατικής-κοινοτικής επιδότησης των ασφαλιστικών εταιρειών για την παροχή υπηρεσιών πρωτοβάθμιας υγείας σε ανασφάλιστους ανέργους, η τρόικα θέλησε -χωρίς αποτέλεσμα- να ανοίξει το ζήτημα της υποχρεωτικής ιδιωτικής ασφάλισης και των εργαζομένων…
Η ηγεσία του υπουργείου Εργασίας, από τη μεριά της, αρνήθηκε να σχολιάσει στο «Κ» τη συγκεκριμένη πρόταση της ΤτΕ, σημειώνοντας πως αυτή αντιπροσωπεύει αποκλειστικά τις απόψεις του διοικητικού συμβουλίου της, το οποίο έχει έναν ανεξάρτητο -από την κυβέρνηση- θεσμικό ρόλο, και πως η υποχρεωτική ιδιωτική ασφάλιση δεν υπάρχει επί του παρόντος στην ατζέντα της κυβέρνησης.
Ωστόσο, η ΤτΕ υποστηρίζει ότι με την «υποχρεωτική ιδιωτική ασφάλιση» (κάθε εργαζομένου, από τη στιγμή που προσλαμβάνεται) «θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί εν μέρει η μειωμένη επάρκεια των συντάξεων των ατόμων με τα χαμηλότερα εισοδήματα και όσων δεν έχουν μόνιμη απασχόληση».
Η μειωμένη επάρκεια των συντάξεων μετά την «προσαρμογή» τους δεν οφείλεται μόνο σας μειωμένες ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων (λόγω της μείωσης των εισοδημάτων τους), στην ανεργία κλπ., αλλά και στο γεγονός ότι με τον νέο ασφαλιστικό νόμο (Ν. 3863/2010) θα μειωθεί μακροπρόθεσμα, από το 2015 και έπειτα, στο 49,6% το συνολικό ποσοστό αναπλήρωσης (της σύνταξης σε σχέση με τον μισθό). Το 2007, το ποσοστό αναπλήρωσης -για παράδειγμα- για τους ασφαλισμένους στο ΙΚΑ ανερχόταν στο 84,2%.
Συνεπώς, οι συνταξιούχοι σε δύο χρόνια από σήμερα θα λαμβάνουν μεσοσταθμικά και σταδιακά 40% λιγότερη σύνταξη από εκείνη που λαμβάνουν οι σημερινοί, ανεξάρτητα από τις μειώσεις που έχουν υποστεί έως τώρα (συμπεριλαμβανομένης εκείνης που θα ισχύει από την 1η Ιανουαρίου 2013).
Με αυτόν τον τρόπο, σύμφωνα με την τελευταία σχετική έκθεση της Κομισιόν, διασφαλίζεται η βιωσιμότητα του ελληνικού συνταξιοδοτικού συστήματος, καθώς η μεταβολή της συνταξιοδοτικής δαπάνης θα περιοριστεί έως το 2060 στο 1% του ΑΕΠ, αντί του 12,4% που θα ήταν χωρίς αυτήν.
Ο βασικότερος, όμως, ανασταλτικός παράγοντας για τη βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού γίνεται πλέον το ποσοστό της απασχόλησης και όχι το σχετικό ύψος των συντάξεων, το ποσοστό κάλυψης και η πληθυσμιακή γήρανση.
Οι μεσοπρόθεσμες προβλέψεις για την ανεργία το 2010, οπότε και θεσπίστηκε η τελευταία μεταρρύθμιση ήταν εξαιρετικά ευνοϊκότερες, όπως παραδέχεται στο «Κ» αρμόδιος υπηρεσιακός παράγοντας του υπ. Εργασίας σε σχέση με σήμερα. Συγκεκριμένα, πριν από δυόμισι χρόνια, όταν δηλαδή γραφόταν το «βιώσιμο» σημερινό ασφαλιστικό, το ΔΝΤ προέβλεπε μέσο ποσοστό ανεργίας 14,2% για την περίοδο 2011-2015. Αντίθετα, οι τελευταίες προβλέψεις της Κομισιόν φέρνουν το μέσο ποσοστό ανεργίας για την ίδια περίοδο στο 21,6%, δηλαδή πάνω επτά ποσοστιαίες μονάδες απ’ ότι προέβλεπε το ΔΝΤ παλιότερα.
Οι μεγαλύτεροι χαμένοι από την απρόβλεπτη εκτίναξη της ανεργίας είναι οι φορείς κοινωνικής ασφάλισης (ΙΚΑ κ.λπ.) καθώς σχεδόν 2 στα 3 ευρώ που μπαίνουν στα ταμεία τους προέρχονται από τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων και των εργοδοτών. Η έως τώρα «μνημονιακή» εμπειρία της σχέσης ανεργίας-εσόδων από ασφαλιστικές εισφορές δείχνει πως κάθε αύξηση της ανεργίας κατά 1 ποσοστιαία μονάδα στερεί 1,5%-3% των εσόδων από ασφαλιστικές εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία. 

Πηγή: Κεφάλαιο

Γιατί η κυβέρνηση επιδιώκει έλεγχο των όπλων στην Ελλάδα;

Γιατί η κυβέρνηση επιδιώκει έλεγχο των όπλων στην Ελλάδα;

Όλα φαίνεται πως ξεκίνησαν με αφορμή το τραγικό περιστατικό στο σχολείο των ΗΠΑ, όπου αθώα παιδιά έχασαν τη ζωή τους από έναν μανιακό 20χρονο. Δυστυχώς, όμως, αυτό το περιστατικό δεν είναι μοναδικό, αφού κατά το παρελθόν έχουν υπάρξει πλήθος παρόμοιων περιπτώσεων με επίσης τραγικές καταστάσεις. Βέβαια, στις ΗΠΑ το θέμα της οπλοκατοχής απασχόλησε πολλές φορές τις κυβερνήσεις, όμως κανείς δεν τολμούσε να το αγγίξει, αφού το δικαίωμα της αυτοπροστασίας των αμερικανών πολιτών προστατεύεται με απόλυτη σαφήνεια από το Σύνταγμα των ΗΠΑ. Όμως, ο Μπάρακ Ομπάμα φαίνεται πως μετά τη νίκη του στις εκλογές –και με την ευκαιρία της ομαδικής δολοφονίας των ανήλικων παιδιών- βρήκε πεδίο λαμπρό για να ασκήσει τις κατάλληλες (επικοινωνιακές) πιέσεις, ώστε να καταργήσει την οπλοκατοχή (εάν είχε παρουσιάσει τέτοιες «τάσεις» προ των εκλογών, είναι απολύτως βέβαιο πως δεν θα τον ψήφιζαν ούτε οι… σωματοφύλακές του) και να αντιμετωπίσει τις πανίσχυρες βιομηχανίες κατασκευής όπλων, μέσω "ηθικών" διλημμάτων.Όλως περιέργως, όμως, αυτά που συνέβησαν στις ΗΠΑ φαίνεται πως «επηρέασαν» και την Ελλάδα, αφού έχει ξεκινήσει «προπαγάνδα» ενημέρωσης κατά της κατοχής και χρήσης των όπλων. Στην Ελλάδα, το υπάρχον καθεστώς (και με συμβουλευτικές ανακοινώσεις της Αστυνομίας) επιβάλει στο θύμα μίας επίθεσης να μην αντιστέκεται και να αφήνεται στις διαθέσεις του επιτιθέμενου…! Οποιαδήποτε αντίσταση προκειμένου να αυτοπροστατευθεί το θύμα από την εναντίον του επίθεση, τιμωρείται από το νόμο. Μάλιστα, το μη δικαίωμα στην αυτοπροστασία επεκτείνεται και σε περιπτώσεις βιασμών, δολοφονιών ή άλλων εγκληματικών ενεργειών, τις οποίες οι πολίτες εξαναγκάζονται από το νόμο να αποδέχονται σιωπηλά και χωρίς καμία αντίδραση. Είναι προφανές πως είτε ο νομοθέτης είχε πρόβλημα εγκεφαλικής λειτουργίας, είτε νομοθέτησε με σκοπό την δημιουργία άβουλων πολιτών που θα κινούνται μεταξύ της βίας που τους ασκεί ο οποιοσδήποτε εγκληματίας και της βίας που τους ασκεί το κράτος με την απειλή τιμωρίας σε περίπτωση που τολμήσει κάποιος να προστατεύσει τον ίδιο, την οικογένεια ή την περιουσία του. Μεταξύ «Σκύλας» και «Χάρυβδης», λοιπόν, οι Έλληνες πολίτες υποχρεούνται να μην αμύνονται σε οποιονδήποτε τους επιτεθεί. Η δε οπλοφορία επιτρέπεται μόνο σε εκλεκτά μέλη της κοινωνίας που δηλώνουν πιθανοί στόχοι εγκληματικής εις βάρος τους ενέργειας και με σύντομες και όχι ιδιαίτερα διαφανείς διαδικασίες γίνονται κάτοχοι όπλων, των οποίων τη χρήση (και τους κανόνες που την συνοδεύουν) δεν γνωρίζουν. Όλοι οι άλλοι πολίτες είναι έρμαια του οποιουδήποτε εγκληματία που έχει στα χέρια του κάποιο –συνήθως στρατιωτικού τύπου- όπλο, το οποίο χρησιμοποιεί χωρίς δεύτερη σκέψη προκειμένου να ολοκληρώσει τον σκοπό της ό,ποιας εγκληματικής του ενέργειας. 

Αυτά τα όπλα, σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί ήδη στον Τύπο, είναι περίπου 70.000 μόνο μέσα στην Αθήνα και βρίσκονται στα χέρια εγκληματιών (συνήθως αλλοδαπών ή λαθρο-εισελθόντων στην χώρα) οι οποίοι και τα χρησιμοποιούν συχνότατα στις εγκληματικές τους δράσεις, ενώ δεν έχουν διστάσει να τα χρησιμοποιήσουν και κατά αστυνομικών (με αποτέλεσμα να υπάρχουν νεκροί στις τάξεις της Αστυνομίας). 
Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα κινήσεις του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, διαφαίνεται μία πολιτική βούληση για να αντιμετωπισθεί το συγκεκριμένο φαινόμενο οπλοκατοχής και οπλοχρησίας εκ μέρους των συμμοριών ή άλλων μεμονωμένων εγκληματιών, χωρίς όμως να υπάρχει νομική ρύθμιση που θα δίνει δικαίωμα αυτοπροστασίας στους πολίτες. Ίσως ο κ. Δένδιας να μην μπορεί να αντιληφθεί πως όταν αυξάνει την πίεση προς τους εγκληματίες, τότε αυτοί θα είναι κατά πολύ περισσότερο βίαιοι προς τα θύματά τους, στα οποία εκ του νόμου επιβάλλεται να είναι ανυπεράσπιστα και να μην αντιδρούν καθ’ οιοδήποτε τρόπο απέναντι στους εγκληματίες…!

Άραγε, με το ίδιο σκεπτικό έχει αρχίσει να ζητείται από τους κατόχους κυνηγετικών όπλων να δηλώσουν τον οπλισμό που έχουν, καταβάλλοντας μάλιστα επιπλέον και 120 €; Και γιατί να δηλωθούντα όπλα αυτά όταν είναι ήδη δηλωμένα; 
Και γιατί να πληρώσουν επιπλέον οι κάτοχοί τους τη στιγμή που έχουν ήδη πληρώσει; 
Μήπως ο σκοπός είναι ο σιωπηλός έλεγχος των όπλων που κατέχουν οι πολίτες; 
Μήπως η κυβέρνηση φοβάται περισσότερο αυτά τα όπλα και όχι τα στρατιωτικού τύπου που έχουν οι αλλοδαποί εγκληματίες;

Πριν μερικές εβδομάδες ο κ. Δένδιας είχε δηλώσει πως η Ελληνική Αστυνομία θα εξοπλιστεί από το Ισραήλ με ειδικά οχήματα περιπολίας σε αστικούς χώρους, τα οποία θα είναι οπλισμένα. Ο συγκεκριμένος σχεδιασμός, σύμφωνα με τον κ. Δένδια έγινε προκειμένου να αντιμετωπιστεί το έγκλημα εντός των μεγάλων αστικών κέντρων. Σύμφωνα, όμως, με πληροφορίες τα συγκεκριμένα οχήματα δεν θα επανδρώνονται από Έλληνες Αστυνομικούς, αλλά από επαγγελματίες μισθοφόρους της Academy (αμερικανική εταιρεία ενοικίασης μισθοφόρων και εκτέλεσης οποιουδήποτε τύπου πολεμικών – στρατιωτικών επιχειρήσεων, η οποία έχει σαν μεγαλύτερο πελάτη την κυβέρνηση των ΗΠΑ).  
Σε πρόσφατο ντοκιμαντέρ ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού, σχετικά με τους Έλληνες που εργάζονται ως μισθοφόροι σε εταιρείες ασφάλειας, του οποίου την ευθύνη και παρουσίαση είχε ο δημοσιογράφος Σρόιτερ, εμφανίσθηκε μισθοφόρος της Academy (πρώην Blackwater) να δηλώνει πως «πολύ σύντομα η εταιρεία μου θα αναλάβει δράση στην Ελλάδα»… 
Δεν θέλουμε να ρωτήσουμε τον δημοσιογράφο γιατί δεν ζήτησε περαιτέρω εξηγήσεις για την συγκεκριμένη δήλωση, ούτε θα αναρωτηθούμε για το αν «κόπηκε» στο μοντάζ κάτι σχετικό. 

Αναρωτιόμαστε και υποβάλουμε την ερώτησή μας στον κ. Δένδια: 
Έχετε υπογράψει εσείς ή οι προκάτοχοί σας, κάποιο συμβόλαιο για έλευση μισθοφόρων ή της Eurogendfor στην Ελλάδα, όπου και θα αναλάβουν δράση προκειμένου να μην υπάρξει πολιτική αστάθεια μέσω μίας κοινωνικής έκρηξης;
Η ερώτησή μας είναι απολύτως σαφής και –ευτυχώς ή δυστυχώς- είτε μας απαντήσει ο κ. Δένδιας, είτε όχι, οι αναμενόμενες ραγδαίες εξελίξεις εντός της Ελλάδας θα οδηγήσουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, όχι μόνο εκείνους που απαγορεύουν την αυτοάμυνα στους Έλληνες πολίτες, αλλά και εκείνους που έχουν (πιθανότατα) συμφωνήσει για την είσοδο ξένων στρατιωτών εντός της Ελλάδας, προκειμένου να στηρίξουν μία κυβέρνηση η οποία δεν έχει (εδώ και καιρό) την λαϊκή στήριξη για να κυβερνά την χώρα.

Η επιχειρούμενη τακτική αφοπλισμού των πολιτών (η αναφορά του αφοπλισμού γίνεται μόνο για τα κυνηγετικά όπλα), είναι ένα δείγμα των προθέσεων των λαθρο-κυβερνώντων και αποδεικνύει επιπλέον την γελοιότητα των προσώπων που κυβερνούν την χώρα, αφού δεν μπορούν να κατανοήσουν πως όταν βρεθούν αντιμέτωποι με τον λαό, τότε ο λαός δεν θα χρειάζεται κανένα όπλο για να τους ισοπεδώσει. Εξάλλου, οι γνώστες (όσοι έχουν υπηρετήσει στις ειδικές δυνάμεις) γνωρίζουν πάρα πολύ καλά πως και στα απλά σούπερ υπάρχουν όλα τα υλικά για να κατασκευαστούν «οπλικά συστήματα» υψηλής απόδοσης σε μάχες πόλεων…
Αυτό που σήμερα σιωπηλά επιχειρεί η κυβέρνηση Σαμαρά, αποδεικνύει όχι μόνο τον πανικό του ίδιου του πρωθυπουργού, αλλά και την γνώση όλων των κυβερνώντων για το τι δημιουργούν απέναντί τους. Οι νόμοι, οι αποφάσεις και τα οποιαδήποτε συμβόλαια με ξένες εταιρείες ασφάλειας απλά επιβαρύνουν την ήδη βεβαρημένη θέση τους…

Κωνσταντίνος

ΥΓ: Σαν συμπλήρωμα των προηγουμένων, κατατίθεται μέρος των λεγομένων ενός εκπαιδευτή μισθοφόρων για την φύλαξη πλοίων που πλέουν ανοιχτά της Σομαλίας:
«Δεν είναι πολύ δύσκολη η αντιμετώπιση ομάδων που φέρουν οπλισμό, επειδή δεν έχουν στρατιωτική εκπαίδευση και ως εκ τούτου δεν χειρίζονται επαρκώς τον οπλισμό τους».
Εμείς, θυμίζουμε στον κ. Δένδια και στον κ. Σαμαρά, πως ένας πολύ μεγάλος αριθμός Ελλήνων έχει εκπαιδευτεί στις Ειδικές Δυνάμεις. Ας το θυμούνται αυτό την ημέρα που θα δώσουν το «πράσινο φως» για την έλευση στην Ελλάδα ξένων μισθοφόρων ή άλλων στρατιωτικών τμημάτων.
Αντί τέτοιων σχεδιασμών (που θα βλάψουν τα μέγιστα τους εμπνευστές τους), καλό θα ήταν να ασχοληθούν με την ουσιαστική αντιμετώπιση των συμμοριών λαθρομεταναστών που έχουν μετατρέψει την πρωτεύουσα της Ελλάδας σε… Καμπούλ.
Τέλος, επειδή η "πληροφορία" κυκλοφορεί και απαιτείται να απαντηθεί αρμοδίως από τον κ. Δένδια ή τον κ. Σαμαρά (θα φέρουν φυσικά και τη νομική ευθύνη για τυχόν ψευδή τους δήλωση): 
Αληθεύει πως σε κεντρικότατο ξενοδοχείο της Αθήνας έχει εγκατασταθεί και λειτουργεί ομάδα συντονισμού (κέντρο επιχειρήσεων), η οποία αποτελείται από αλλοδαπούς, ειδικά εκπαιδευμένους μισθοφόρους, οι οποίοι οργανώνουν "σχέδια δράσης" ειδικών ομάδων (Academy ή Eurogendfor) για την περίπτωση που θα υπάρξει κοινωνική έκρηξη; 

Το διαβάσαμε από το: Γιατί η κυβέρνηση επιδιώκει έλεγχο των όπλων στην Ελλάδα; http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/12/blog-post_4281.html#ixzz2FoF0Cjee

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Τα φαντάσματα κάνουν δηλώσεις για ανάπτυξη…

Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο [Ε.ΠΑ.Μ.] - Δημοκρατία ΤΩΡΑ

Τα φαντάσματα κάνουν δηλώσεις για ανάπτυξη…

### ΕΠΑΜ www.facebook.com/metopo###



Διαβάσαμε το άρθρο του καθηγητή κ. Γ. Βαρουφάκη με τίτλο «Ο Θάνατος της Σοσιαλδημοκρατίας» και μας ήρθε στην μνήμη ένα αντίστοιχο άρθρο του Δευκαλίωνα που δημοσιεύθηκε πριν ακριβώς ένα χρόνο, στις 29 Νοεμβρίου 2011, με τίτλο «Η Σοσιαλδημοκρατία Πέθανε».

Κοινό περίπου το σκεπτικό και απόλυτα κοινή η τελική διαπίστωση. Η Σοσιαλδημοκρατία απεμπόλησε τον πολιτικό της ρόλο και μοιραία οδηγείται στο νεκροταφείο της Ιστορίας. Και πως μπορούσε να γίνει διαφορετικά…

Παρακολουθήσαμε την ειδησεογραφία στην οποία κυριαρχεί η συνάντηση και των τριών ...
φιλομνημονιακών πολιτικών αρχηγών. Ακούσαμε και διαβάσαμε τις δημόσιες δηλώσεις των δύο εκ των τριών φιλομνημονιακών πολιτικών αρχηγών.

Συγκεκριμένα και ο αρχηγός της μετριοπαθούς εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας (Ε. Βενιζέλος) και ο αρχηγός της κατ’ ευφημισμό ριζοσπαστικής εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας (Φ. Κουβέλης) είπαν με διαφορετικά λόγια ακριβώς το ίδιο πράγμα. «Θα κάνουμε ανάπτυξη»!

Μεγαλύτερη νεοφιλελεύθερη ανοησία από αυτή δεν υπάρχει! Η στήλη έχει εξηγήσει κατά κόρον εδώ και πολύ καιρό ότι δεν είναι δυνατόν να προκύψει ανάπτυξη όταν εφαρμόζεται νεοφιλελεύθερη μνημονιακή πολιτική.

Ιστορικά όπου και να ψάξει κανείς δεν θα βρει χώρα στην οποία να εφαρμόσθηκε νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική και ταυτόχρονα να διαπιστώθηκε ανάπτυξη, χαμηλή ανεργία και άνοδος του βιοτικού επιπέδου. Παράδειγμα; Δίπλα μας βρίσκονται η Βουλγαρία και η Ρουμανία. Σε αυτές τις χώρες εφαρμόσθηκαν όλα τα θέσφατα του νεοφιλελευθερισμού και του ΔΝΤ. Αποτέλεσμα; Η ανεργία και η φτώχεια θερίζουν!

Είναι αποδεδειγμένο ιστορικά, επιστημονικά και εμπειριοκρατικά ότι ανάπτυξη της οποίας το θετικό αποτέλεσμα θα διοχετευθεί στην εθνική οικονομία μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του τακτικού προϋπολογισμού. Όμως οι νεοφιλελεύθεροι και μνημονιακοί προϋπολογισμοί έχουν πάντα σαν πρώτο και μόνιμο θύμα το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Το μειώνουν συνεχώς και τελικά το εξαφανίζουν.

Οι περισσότεροι από τους πολίτες δεν γνωρίζουν αυτές τις λεπτομέρειες. Γνωρίζουν όμως να βαθμολογούν τις πολιτικές από τα αποτελέσματα τους.

Και εύλογα όταν οι δηλώσεις, η νεοφιλελεύθερη και συνεπώς αποτυχημένη πολιτική για ανάπτυξη των αρχηγών της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας κ.κ. Ε. Βενιζέλου και Φ. Κουβέλη διαψευσθεί, θα τους καταψηφίσουν ακόμα περισσότερο από ότι στις προηγούμενες εκλογές.

Μπορεί οι ψηφοφόροι των μεσαίων στρωμάτων να υπερψηφίζουν την κεντροδεξιά και τον Αντώνη Σαμαρά επειδή πιστεύουν ότι με αυτό τον τρόπο θα διατηρήσουν το υφιστάμενο επίπεδο διαβίωσης.

Όμως οι ψηφοφόροι των μεσαίων και των λαϊκών στρωμάτων που είχαν ριζοσπαστικοποιηθεί κοινωνικά και πολιτικά τα προηγούμενα χρόνια, πλήττονται σήμερα από το μνημόνιο. Αυτή η κατηγορία πολιτών δεν έχει κανένα λόγο να στηρίζει εκλογικά και πολιτικά ένα κρυφό νεοφιλελεύθερο πολιτικό χώρο, όπως είναι η σημερινή σοσιαλδημοκρατία.

Υπάρχουν νέες και υγιείς πατριωτικές πολιτικές δυνάμεις που καθημερινά δίνουν μάχες με τους εκπροσώπους και τις πρακτικές του παλιού κόσμου της διαφθοράς, της υποτέλειας και της εξάρτησης.

Πολεμούν, ματώνουν αλλά τελικά νικούν ξεκαθαρίζοντας ταυτόχρονα το τοπίο. Αυτές οι δυνάμεις που ανδρώνονται ιδεολογικά, πολιτικά αλλά και εκλογικά μέσα από τους πολυμέτωπους αγώνες τους είναι το μέλλον. Είναι το νέο που γεννιέται με πόνους, αγώνες, ιδρώτα και δάκρυα όταν τα φαντάσματα κάνουν δηλώσεις για ανάπτυξη...

από το «stoxasmos-politikh»

Πρώτη νίκη εργαζομένων στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου ενάντια στη διαθεσιμότητα

Παρασκευή, 21/12/2012 | Εργασία

Τα πρωτοδικεία Μυτιλήνης και Ρόδου με προσωρινές διαταγές που εξέδωσαν σήμερα το μεσημέρι αναγνώρισαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο το δικαίωμα στην εργασία για τους 37 συναδέλφους που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

Οι συγκεκριμένες αποφάσεις συνιστούν άλλη μια νίκη των εργαζομένων ενάντια στην πολιτική των αυθαίρετων και αντισυνταγματικών επιλογών και πρακτικών της τρικοματικής συγκυβέρνησης.

Οι εργαζόμενοι στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε τον δίκαιο αγώνα μας προς κάθε κατεύθυνση προκειμένου να υπερασπιστούμε τις ζωές μας, ενάντια σε κάθε πολιτική που τις υπονομεύει και υποθηκεύει το μέλλον μας.

Πηγή :  http://www.lesvosnews.net/articles/news-categories/ergasia/

Σχετικά με την περίπτωση επιστροφής σε εθνικό νόμισμα (Καζάκης)

Dimitris Kazakis

Πριν από 43 δευτερόλεπτα στην περιοχή Athens · 

• ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ 2ο ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ:
  
  "ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΣΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ, ΑΥΤΟ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΥΠΟΤΙΜΗΘΕΙ; ΑΝ ΝΑΙ ΠΟΣΟ; ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗΣ ΔΕ ΘΑ ΑΥΞΗΘΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ (ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ, ΦΑΡΜΑΚΑ, ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ Κ.Τ.Λ) ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ; ΕΠΙΣΗΣ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗΣ ΔΕ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΟΣΟΙ ΕΒΓΑΛΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥΣ ΕΞΩ ΝΑ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΠΑΜΦΗΝΑ;"
  
  Θα πρέπει ευθύς εξαρχής να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν υπάρχει καμιά ευθεία σχέση ανάμεσα στο νόμισμα, στην υποτίμηση και στην αύξηση των τιμών των εισαγομένων. Κατά πρώτον, είναι μέγας μύθος ότι η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος είναι μονόδρομος και ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Αυτό για να συμβεί θα πρέπει όλοι οι άλλοι συντελεστές του διεθνούς εμπορίου να είναι σταθεροί. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν ισχύει. Η υποτίμηση του νομίσματος δεν υπήρξε ποτέ τελεσφόρα επιλογή για την ανταγωνιστικότητα. Δεν έχει να δει κανείς την πορεία της παλιάς δραχμής που υπέστη μόνο μέσα στην μεταπολίτευση υποτίμηση περίπου κατά 90%, αλλά η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας με όρους διεθνούς εμπορίου δεν βελτιώθηκε.
  
  Ο λόγος είναι απλός. Η ανταγωνιστικότητα μιας οικονομίας εξαρτάται από την θέση της στο διεθνή καταμερισμό εργασίας. Εξαρτάται δηλαδή από το αν είναι οικονομία φθηνών υπηρεσιών και εργασίας με όρους εξάρτησης και υποταγής στην διεθνή αγορά, ή αν είναι μια οικονομία παραγωγικής επέκτασης και καινοτομιών με όρους οικονομικής αυτοτέλειας που εξασφαλίζει την ολόπλευρη αξιοποίηση των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων. Επομένως καθοριστικός συντελεστής που εξασφαλίζει την ανταγωνιστική θέση μιας οικονομίας στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις είναι η άνοδος της παραγωγικότητας της εργασίας με βασικό μοχλό την τεχνολογία παραγωγής και τις εφαρμογές καινοτομιών. Μόνο οικονομίες που αυξάνουν διαρκώς την παραγωγικότητα της εργασίας μπορούν να διεκδικούν καλύτερη διεθνή θέση και μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα. Και για να γίνει αυτό απαιτείται πρώτα και κύρια σοβαρή επένδυση στην ζωντανή εργασία και διαρκή αναβάθμισή της με όρους απολαβών, ειδίκευσης και αξιοποίησης. Σ’ αυτό ακριβώς κρύβεται το κλειδί της ανταγωνιστικότητας.
  
  Η ανταγωνιστικότητα καθορίζεται από την παραγωγικότητα με την οποία μια εθνική οικονομία χρησιμοποιεί τους ανθρώπινους, κεφαλαιουχικούς και των φυσικούς πόρους. Για να κατανοήσουμε την ανταγωνιστικότητα, το σημείο εκκίνησης θα πρέπει να είναι οι αντικειμενικοί πόροι που μπορούν να εξασφαλίσουν την ευημερία σε μια οικονομία. Το επίπεδο ζωής μια χώρας καθορίζεται από την παραγωγικότητα της οικονομίας της, η οποία μετράται με βάση την αξία των αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται ανά μονάδα των διαθέσιμων πόρων του. Η παραγωγικότητα εξαρτάται τόσο από την αξία των προϊόντων και των υπηρεσιών που παράγει η οικονομία – η οποία μετράται με βάση τις τιμές που μπορούν να έχουν στις ανοικτές αγορές – και από την αποτελεσματικότητα με την οποία μπορούν να παραχθούν. Η παραγωγικότητα εξαρτάται επίσης από την ικανότητα μιας οικονομίας να κινητοποιήσει τους διαθέσιμους ανθρώπινους πόρους.
  
  Η αληθινή λοιπόν ανταγωνιστικότητα μετράται με την παραγωγικότητα. Η παραγωγικότητα επιτρέπει σε μια οικονομία να υποστηρίξει υψηλούς μισθούς και κοινωνικές απολαβές, με ελκυστικές αποδόσεις κεφαλαίου και ένα σταθερό νόμισμα – και μαζί τους, ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία δεν είναι αυτές καθαυτές οι εξαγωγές ή η εξωστρέφεια της οικονομίας, όπως μας έχουν παραμυθιάσει, αλλά η φύση και η παραγωγικότητα των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων που λαμβάνουν χώρα σε μια συγκεκριμένη οικονομία. Καθαρά τοπικές βιομηχανίες και οικονομικές δραστηριότητες χωρίς εξαγωγικό προσανατολισμό υπολογίζονται επίσης στην ανταγωνιστικότητα, επειδή η παραγωγικότητά τους όχι μόνο παίζει ρόλο στο ύψος των μισθών, αλλά επίσης έχει πολύ σημαντική επίδραση στο κόστος της επιχειρηματικής δραστηριότητας γενικά, αλλά και το κόστος ζωής στη χώρα.
  
  Σχεδόν τα πάντα που έχουν σημασία για την ανταγωνιστικότητα. Το επίπεδο των σχολείων και γενικά της παιδείας έχει σημασία, η ανάπτυξη της εγχώριας έρευνας έχει σημασία, η κατάσταση των δικτύων επικοινωνίας και μεταφορών έχει σημασία, η ύπαρξη των υποδομών έχει σημασία, το καταναλωτικό πρότυπο συνολικά της οικονομίας έχει σημασία, η ύπαρξη σχεδίου και γενικά σχεδιασμού για την αξιοποίηση των εγχώριων πόρων έχει μεγάλη σημασία, η διαθεσιμότητα χρηματοδότησης χωρίς παρενέργειες χρέους και εξάρτησης από το εξωτερικό επίσης έχει τεράστια σημασία. Αυτές και άλλες πτυχές των συνθηκών που συγκροτούν μια εθνική οικονομία βρίσκονται βαθιά ριζωμένες στην πολιτική οργάνωση, στους ανθρώπους και στον πολιτισμό μιας χώρας. Το γεγονός αυτό καθιστά τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας μια ιδιαίτερη πρόκληση, διότι δεν υπάρχει μια ενιαία πολιτική, ή ένα μεγάλο άλμα που μπορεί να δημιουργήσει την ανταγωνιστικότητα, μόνο πολλές αλλαγές σε όλους τους επιμέρους τομείς που χρειάζονται αναπόφευκτα χρόνο για να επιτευχθούν. «Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας είναι ένας μαραθώνιος και όχι ένα σπριντ», λένε οι σοβαροί οικονομολόγοι και δεν έχουν άδικο.
  
  Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις μιας οικονομίας είναι πώς να δημιουργήσει και κατόπιν να διατηρήσει την δυναμική για την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Κι αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί με υποτιμήσεις του νομίσματος, όσο καλά σχεδιασμένες, ή όσο καλές προθέσεις κι αν κρύβουν. Χρειάζεται ριζική αλλαγή των όρων λειτουργίας της οικονομίας. Χρειάζεται να τσακιστεί ο ολιγοπωλιακός και μονοπωλιακός έλεγχος της εσωτερικής και εξωτερικής αγοράς της ελληνικής οικονομίας. Μόνο το τσάκισμα των καρτέλ στο χονδρεμπόριο και στο λιανεμπόριο θα μπορούσε να ρίξει τις τιμές μέχρι και 45% στην εγχώρια αγορά, αυξάνοντας τις αποδόσεις των εγχώριων μικρών και μεσαίων παραγωγών δίνοντάς τους το κίνητρο για δραματική αύξηση της παραγωγικότητάς τους. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί να δοθεί ώθηση και στην εξαγωγική δραστηριότητα χωρίς να είναι σε βάρος της εσωτερικής αγοράς.
  
  Η ανάπτυξη της τουριστικής βιομηχανίας στο έδαφος της ντόπιας παραγωγής και στη βάση της εσωτερικής τουριστικής ζήτησης, που εξασφαλίζεται από τις αυξημένες (με όρους εισοδήματος και ελεύθερου χρόνου) δυνατότητες του εγχώριου πληθυσμού για αναψυχή και τουρισμό, διασφαλίζει χαμηλότερες τιμές και αυξανόμενη ποιότητα τουριστικών υπηρεσιών και για την διεθνή τουριστική ζήτηση. Επίσης οι διακρατικές συμφωνίες προγραμματικού ή άλλου χαρακτήρα μπορούν να βελτιώσουν ριζικά τους όρους των διεθνών οικονομικών σχέσεων, εξασφαλίζοντας ανταγωνιστικές τιμές τόσο για τις αναγκαίες εισαγωγές, όσο και για τις εξαγωγές της χώρας.
  
  Με τα παραδείγματα αυτά θέλουμε να δείξουμε ότι πρέπει να ξεφύγουμε από παρωχημένες λογικές που νομίζουν ότι με υποτίμηση του νομίσματος θα κάνουμε το πρώτο μεγάλο άλμα στην ανταγωνιστικότητα. Κάτι που δεν αληθεύει άλλωστε. Μια τέτοια προβληματική μπορεί να μας καθηλώσει σαν οικονομία σε μια λογική φτηνών προϊόντων και φτηνής εργασίας προκειμένου να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Αυτή την λογική υπηρέτησε η παλιά δραχμή και εξάρτησε την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας πρώτα και κύρια από την προσέλκυση κεφαλαίων και τεχνολογίας από το εξωτερικό. Αυτή η λογική μας οδήγησε σε μια διαρκή παραγωγική καχεξία που συνδυαζόταν μόνιμα με πίεση πάνω στα μεροκάματα και τους μισθούς. Δεν πρέπει να ξαναγυρίσουμε σε τέτοιες λογικές.
  
  Θέλουμε μια οικονομία που να προάγει την καινοτομία και την ανάπτυξη της τεχνολογίας στην βάση της οικονομικής αυτοδυναμίας. Μπορεί να το πετύχει αυτό η Ελλάδα; Και βέβαια. Αρκεί ένα συγκροτημένο σχέδιο ανάπτυξης έρευνας και τεχνολογίας, οι κατάλληλες υποδομές εκπαίδευσης και έρευνας που αποτελούν χρόνιο αίτημα του επιστημονικού δυναμικού της χώρας, υψηλές απολαβές στο επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό, ειδικά εκείνων των ειδικοτήτων που θέλεις κατά προτεραιότητα να αναπτύξεις σαν οικονομία και φυσικά διεθνή δικτύωση με την έρευνα σε ολόκληρο τον κόσμο.
  
  Η Ελλάδα έχει όλα τα προσόντα να γίνει το επίκεντρο της επιστημονικής και ερευνητικής προσπάθειας σε παγκόσμιο επίπεδο αν σκεφτεί κανείς ότι χαρακτηρίζεται από την διεθνή επιστημονική κοινότητα ως γεωφυσικό εργαστήριο της φύσης, ότι διαθέτει εξαιρετικές υποδομές για την ανάπτυξη τεχνολογιών αιχμής στις αγροτικές μεθόδους ανάπτυξης σε απόλυτη – όσο αυτό είναι δυνατό – σύμπνοια με το φυσικό περιβάλλον, ότι μπορεί να αποτελέσει το safe heaven για την κοινωνία της πληροφορικής με την ελεύθερη ανάπτυξη ανοιχτού λογισμικού και ασφαλούς παροχής υπηρεσιών, ότι διαθέτει ήδη το επιστημονικό δυναμικό που έχει πρωτοπορήσει σε μια σειρά μηχανικές, χημικές, βιοχημικές, κοκ, εφαρμογές, αλλά οι πατέντες του δεν βρίσκουν καμιά ανταπόκριση. Εξασφαλίζοντας ένα απόλυτα φιλικό περιβάλλον για επιστημονική ανάπτυξη και έρευνα, υψηλές απολαβές και ένα κράτος που ενδιαφέρεται όσο κανένα άλλο για R&D, τότε θα αποκτήσουμε μια οικονομία πολύ υψηλής παραγωγικότητας. Άλλωστε, όπως ορθώς λένε πολλοί, η βασική παραγωγική δύναμη της σύγχρονης παγκόσμιας οικονομίας είναι η γνώση.
  
  Αυτή πρέπει να είναι η βασική μας κατεύθυνση από την πρώτη κιόλας στιγμή. Έτσι αυτό που θα μας έδινε μια μεγάλη ώθηση και στην ανταγωνιστικότητα δεν είναι η υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος, αλλά η ριζική αλλαγή των όρων και των πλαισίων της οικονομίας. Μην ξεχνάμε ότι θα χρειαστούμε, κάτω από τις καλύτερες προϋποθέσεις, τουλάχιστον 6 μήνες μέχρι να είμαστε σε θέση να εισάγουμε το νέο εθνικό νόμισμα. Το τελευταίο λοιπόν που θα πρέπει να μας απασχολεί είναι σε τι ισοτιμία θα εισαχθεί το νέο εθνικό νόμισμα. Κανείς δεν γνωρίζει αν θα υπάρχει ευρώ μετά από αυτό το μεταβατικό διάστημα για να καθορίσουμε την ισοτιμία του νέου εθνικού νομίσματος μ’ αυτό, ούτε καν αν θα μας συμφέρει να το κάνουμε ακόμη αν ακόμη υπάρχει και διατηρείται σ’ αυτά τα συναλλαγματικά επίπεδα.
  
  Στο μεταβατικό διάστημα θα πρέπει να πάρουμε ορισμένα πολύ άμεσα μέτρα:
  
  1. Την εθνικοποίηση της Τραπέζης της Ελλάδος και των μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών που έχουν τραβήξει την περισσότερη ρευστότητα από το ευρωσύστημα. Γιατί αυτό; Για να αφήσουμε το τραπεζικό σύστημα να χρεοκοπήσει με ασφάλεια για τις καταθέσεις και την οικονομία της χώρας. Με την χρεοκοπία του θα δοθεί η δυνατότητα να ανοικοδομηθεί από μηδενική βάση χωρίς τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει προς το εξωτερικό, αλλά και με την διαγραφή των οφειλών που έχουν προς αυτό τα νοικοκυριά και οι μικρομεσαίοι.
  
  2. Αποκατάσταση των ζημιών σε εισοδήματα που υπέστησαν μισθωτοί και συνταξιούχοι από την απαρχή των μνημονίων με την επιστροφή μισθών και συντάξεων στο επίπεδο προ της 5ης Μαΐου 2010. Αυτό θα γίνει με την χρήση του ηλεκτρονικού λογιστικού χρήματος των υπό δημόσιο έλεγχο τραπεζών με παράλληλη ενίσχυση με επιδοτούμενα δάνεια λειτουργικού κεφαλαίου για τους μικρομεσαίους και επαγγελματίες.
  
  3. Την επιβολή ελέγχου στην κίνηση του κεφαλαίου. Με αυτόν τρόπο θα σταματήσει η αιμορραγία που τυραννά την ελληνική οικονομία και της στερεί τεράστιους χρηματικούς πόρους από το εσωτερικό της. Με τις τράπεζες εθνικοποιημένες θα σταματήσει και το πλυντήριο μαύρου χρήματος για το οποίο φημίζεται διεθνώς το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Ο έλεγχος της κίνησης κεφαλαίου γίνεται εύκολα από την στιγμή που ελέγχει κανείς το τραπεζικό σύστημα και έχει να κάνει με την επιλεκτική φορολόγηση των κεφαλαίων που οδεύουν προς το εξωτερικό, ή έρχονται από το εξωτερικό. Αφορολόγητα κέρδη, μερίσματα, τόκοι και επενδύσεις σε τίτλους στο εξωτερικό τέλος. Επίσης όσα κεφάλαια έρχονται από εξωτερικό να κερδοσκοπήσουν με αγορές ακινήτων και περιουσίας θα τους επιβάλλεται υψηλή αποτρεπτική φορολογία, ενώ όσα κεφάλαια κατευθύνονται σε επενδύσεις στην πραγματική οικονομία με όρους νέων θέσεων σταθερής απασχόλησης, ανελαστικών αμοιβών, νέας τεχνολογίας, προστιθέμενης αξίας στην παραγωγή, κοκ, τότε η μεταχείρισή τους πρέπει να είναι ευνοϊκή.
  
  4. Ρητή απαγόρευση όλων των απολύσεων, όπως και η προσφυγή σε καθεστώς πτώχευσης στον ιδιωτικό τομέα. Αν πρόκειται για μικρή επιχείρηση, ελεύθερο επαγγελματία, ή ατομικό παραγωγό, το κράτος θα φροντίσει να μην κλείσει, να μην πτωχεύσει με απευθείας ενίσχυση μέσω εγγυήσεων, ή επιδοτούμενων δανείων. Αν πρόκειται για μεγάλη επιχείρηση και κυρίως για πολυεθνική, τότε θα δίνεται η δυνατότητα να την διαχειριστούν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με υποστήριξη του κράτους. Ταυτόχρονα θα επιβληθούν ανελαστικά εργασιακά δικαιώματα έτσι ώστε να αναχαιτιστεί η ανεργία, ιδίως των νέων.
  
  5. Άμεση παρέμβαση στο εξωτερικό ισοζύγιο της χώρας για προϊόντα και υπηρεσίες. Μέχρι να ομαλοποιηθεί η κατάσταση της οικονομίας και να πάρει μπρος η παραγωγική μηχανή με υποκατάσταση εισαγωγών με εσωτερική παραγωγή, το κράτος θα εξασφαλίσει τον δραστικό περιορισμό όσων εισαγωγών δεν είναι απολύτως αναγκαίες για την εύρυθμη λειτουργία της οικονομίας και τις ανάγκες της κοινωνίας. Θα επιβάλλει επίσης ένα επιλεκτικό ανταγωνιστικό προστατευτισμό που θα βασίζεται στην απαγόρευση οποιασδήποτε εισαγωγής πριν εξαντληθεί η εσωτερική παραγωγή, ενώ κατόπιν το προϊόν που θα εισάγεται θα πρέπει να είναι τουλάχιστον ίδιας ποιότητας και παραγωγικής αξίας με το αντίστοιχο προϊόν εσωτερικής παραγωγής. Μόνο έτσι μπορείς να έχεις ανταγωνισμό με ισότιμους όρους.
  
  6. Για το μεσοδιάστημα μέχρις ότου παραχθεί το νέο εθνικό νόμισμα, θα χρειαστεί να ενισχύσουμε τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της χώρας από τα 5,5 δις ευρώ που είναι σήμερα και αποτελούν κατά κύριο λόγο τον διαθέσιμο νομισματικό χρυσό, σε τουλάχιστον τα διπλάσια. Αυτό μπορεί να γίνει με την δέσμευση του ιδιωτικού χρυσού που υπάρχει σε τράπεζες και μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, ντόπιους και ξένους, αλλά και με την απόσυρση από την νομισματική κυκλοφορία των χαρτονομισμάτων ευρώ και άλλων σκληρών νομισμάτων, όπως το δολάριο. Κάτι που μπορεί να γίνει εύκολα εφόσον έχει εθνικοποιηθεί το τραπεζικό σύστημα και έχει εισαχθεί στις εσωτερικές συναλλαγές το ηλεκτρονικό λογιστικό χρήμα διαμέσου των τραπεζών.
  
  Φυσικά το κλειδί σε όλα αυτά είναι η γρήγορη επανεκκίνηση της ελληνικής παραγωγής και των επενδύσεων. Αυτό μπορεί να γίνει, αφενός, με τη διάθεση ανοιχτών πιστώσεων για όσους ασχολούνται ή θέλουν να επενδύσουν στην παραγωγή με κριτήριο την προστιθέμενη αξία και τις θέσεις σταθερής απασχόλησης που παράγουν και, αφετέρου, ένα εκτεταμένο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων στις παραγωγικές υποδομές της ελληνικής οικονομίας απαλλαγμένο από ημέτερους και μεγαλοκαρχαρίες. Όλα αυτά θα δώσουν μια απότομη ανοδική ώθηση στην οικονομία, τέτοια που όταν το εθνικό νόμισμα τελικά εισαχθεί να σταθεροποιηθεί και να αποκτήσει ισοτιμία χωρίς μεγάλες αναταράξεις.
  
  Άλλωστε η ισοτιμία του εθνικού νομίσματος δεν θα αφεθεί να καθοριστεί από τις αγορές συναλλάγματος. Η πρόσβαση σ’ αυτό από τους διεθνείς επενδυτές νομισμάτων θα είναι εξαιρετικά περιορισμένη, μιας και το εκδοτικό δικαίωμα θα το έχει αποκλειστικά το κράτος, ενώ την αγοραπωλησία του νομίσματος στο εξωτερικό θα εξαρτάται αποκλειστικά από την εθνικοποιημένη Τράπεζα της Ελλάδος. Από την άλλη οι εξωτερικές συναλλαγές της χώρας θα διαμορφώνονται με ισοτιμίες που δεν θα εξαρτώνται κυρίως από τα παγκόσμια νομίσματα, όπως το δολάριο, ή το ευρώ (αν υπάρχει ακόμη), ή την λίρα, αλλά από ένα καλάθι νομισμάτων των βασικών χωρών με τις οποίες αναπτύσσουμε ταχύτερα τις εμπορικές μας σχέσεις. Στην τελική αυτό που καθορίζει την αξία ενός νομίσματος στην διεθνή αγορά είναι και πάλι η παραγωγικότητα που επιδεικνύει η οικονομία στην οποία αντιστοιχεί.
  
  Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουμε από την πρώτη κιόλας στιγμή μια πραγματική ώθηση στην εσωτερική παραγωγή που είναι η μόνη ικανή για να κάνει την οικονομία ανταγωνιστική με ταυτόχρονη αύξηση της αγοραστικής δύναμης του πληθυσμού και κατακόρυφη πτώση των τιμών που το ύψος τους οφείλεται κατά κύριο λόγο στον μονοπωλιακό έλεγχο των εξωτερικών και εσωτερικών αγορών της χώρας από ντόπια και ξένα καρτέλ και οικονομικοπολιτικά κυκλώματα επιχειρηματικών συμφερόντων.
  
  Δημήτρης Καζάκης

AOZ, ορυκτός πλούτος και το "παζάρι" των δανειστών Οι κίνδυνοι και η άλλη άποψη

ΤΟ ΚΟΥΤΣΑΒΑΚΙ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ, 21 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 2012

AOZ, ορυκτός πλούτος και το "παζάρι" των δανειστών Οι κίνδυνοι και η άλλη άποψη

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

  Σοβαρά ερωτήματα θέτει η πρόσφατη δημοσιοποίηση έκθεσης της Ντώυτσε Μπανκ για τα ενδεχόμενα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στις Ελληνικές θάλασσες.

Πρώτον, σε ότι αφορά την σκοπιμότητα της δημοσιοποίησής της, σε μια περίοδο που γίνεται διεθνής συζήτηση και διαπραγμάτευση μεταξύ...

ΔΝΤ και Γερμανίας για το βιώσιμο του ελληνικού χρέους.


Δεύτερον, για το ποια είναι τα σχέδια των Πιστωτών για τον ελληνικό ορυκτό πλούτο, κατά πόσον δηλαδή θέλουν να χρησιμοποιήσουν προς ώφελός τους τυχόν ενεργειακούς πόρους της χώρας.

Σύμφωνα με πληροφορίες του περιοδικού μας, απεφεύχθη την τελευταία στιγμή η υπαγωγή συμβάσεων για μέταλλα στο ΤΑΙΠΕΔ, το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων, που έχει συσταθεί με νομοθετημένη εντολή να διαχειρίζεται τους πόρους για την αποκλειστική αποπληρωμή του χρέους και μάλιστα, υπογραμμίζει ο καθηγητής Κασιμάτης, σε λογαριασμό επ’ ονόματι των Πιστωτών, αρχικά στην Τ.τ.Ε. και αργότερα σε τράπεζα του Λουξεμβούργου.

Η δημοσιοποίηση συμπίπτει με έντονη κινητικότητα στο θέμα της ΑΟΖ, καθώς η ελληνική κυβέρνηση ετοιμάζεται, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, να προχωρήσει στην ανακήρυξη, αφού ολοκληρωθούν ορισμένες κινήσεις ιδίως με τη Λιβύη.

«Λιβυκή κυβέρνηση» δεν υπάρχει ακριβώς, αλλά υπάρχει ο αμερικανικός έλεγχος επί της Λιβύης και η ισραηλινή επιρροή επί της αμερικανικής διπλωματίας.

Αντιθέτως, το Κάιρο του Μόρσι δημιουργεί προσκόμματα ως προς την οριοθέτηση της ΑΟΖ, αφενός λόγω προσέγγισης με την ‘Αγκυρα του Ερντογάν, αφετέρου λόγω αραβικής δυσαρέσκειας για την προσέγγιση της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ.

Υπέρ της ανακήρυξης ΑΟΖ λέγεται ότι συνηγορεί έντονα ο σύμβουλος του πρωθυπουργού Χρύσανθος Λαζαρίδης και για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους.

Είναι γνωστό ότι ο κ. Λαζαρίδης ασκεί σημαντική επιρροή στον κ. Σαμαρά, φέρεται άλλωστε και ως ο βασικός εισηγητής και το στήριγμα της στροφής του, τον Νοέμβριο 2011, από το «‘Όχι» στο «Ναι» στα Μνημόνια.

Διατηρεί επίσης εξαίρετες σχέσεις με τον «διεθνή παράγοντα», ιδίως Ισραήλ και ΗΠΑ.

Η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι χρήσιμη για τους αλιευτικούς πόρους, για την διεκδίκηση της ευθύνης έρευνας και διάσωσης στις θάλασσες που αφορά, ενώ διευκολύνει, χωρίς όμως να είναι απαραίτητη, την πόντιση υποβρυχίων καλωδίων και αγωγών.

Αντίθετα, δεν είναι απαραίτητη για τους υποθαλάσσιους υδρογονάνθρακες, δεδομένου ότι η κυριότητα επ’ αυτών διασφαλίζεται ήδη με την υφαλοκρηπίδα που είναι φυσικό δικαίωμα κάθε κράτους (δεν προϋποθέτει ανακήρυξη).

Η υφαλοκρηπίδα εκτείνεται σε απόσταση ίση ή μεγαλύτερη από το όριο της ΑΟΖ (200 ν.μ.) και η διαδικασία οριοθέτησης είναι ταυτόσημη με αυτή της οριοθέτησης της ΑΟΖ.

Το βασικό για όλες τις θαλάσσιες ζώνες είναι όχι η ανακήρυξη, όσο η οριοθέτηση με τα αντικείμενα κράτη, που επιτυγχάνεται, είτε με διαπραγματεύσεις, είτε με προσφυγή στη διεθνή δικαιοσύνη.

Το μόνο πρόβλημα που ενδεχομένως να προκύψει από την ανακήρυξη ΑΟΖ είναι ότι μπορεί να θεωρηθεί από την Τουρκία ανατροπή του ατύπου, πλην πραγματικού modus vivendi μεταξύ των δύο χωρών (διερευνητικές), προκαλώντας μια μάλλον ανεπιθύμητη, υπό τις παρούσες συνθήκες, ένταση.

Τα ερωτήματα που τίθενται από την προοπτική ανεύρεσης ενδεχομένως σημαντικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων είναι το κατά πόσον μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να ξεφύγει η χώρα από τη θηλιά του χρέους και των Μνημονίων, κατά πόσον μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις εθνικές μας ανάγκες και όχι να καταλήξουν στις τσέπες των Πιστωτών, που ασφαλώς τα ορέγονται όπως ορέγονται και τη γεωπολιτική «υπεραξία» της χώρας (τα δύο πάνε συνήθως μαζί).

Ανεξαρτήτως πάντως του τι θα γίνει με τα ίδια τα κοιτάσματα, η καταρχήν παράξενη (αφού δεν είναι θέμα της η ενέργεια) έκθεση της Ντώυτσε Μπανκ, προκαλεί εντύπωση για δύο λόγους.

Πρώτον γιατί δεν αναφέρει κανένα νέο ή βέβαιο στοιχείο, στηρίζεται αποκλειστικά σε εκτιμήσεις Ελλήνων επιστημόνων, που επισημαίνουν την αναλογία των λεκανών Λεβαντίνης και Ηροδότου και η ίδια άλλωστε τηρεί επιφυλάξεις ως προς τη βασιμότητα των εκτιμήσεων, έως ότου ολοκληρωθούν οι έρευνες.

Δεύτερον γιατί δημοσιοποιείται σε μια εποχή που τίθεται εκ των πραγμάτων αλλά και του ΔΝΤ, θέμα βιωσιμότητος του ελληνικού χρέους.

Η δημοσιοποίηση μιας τέτοιας έκθεσης, αυτή τη χρονική στιγμή, ενισχύει τα επιχειρήματα όσων αντιτίθενται σε μια περικοπή του ελληνικού χρέους.

Αν η Ελλάδα διαθέτει ένα «Ελντοράντο αερίου» γιατί να μην πληρώσει το χρέος μέχρι τελευταία δεκάρα;

Για σχεδόν όλους τους οικονομολόγους παγκοσμίως, το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο και πρέπει να περικοπεί.

Δεν είναι όμως αυτή η άποψη των κ.κ. Σαμαρά και Μέρκελ, οι οποίοι επιμένουν ότι το χρέος είναι βιώσιμο και η Ελλάδα οφείλει, μέσω «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων», όπως λένε, να βρει τον τρόπο να το ξεπληρώσει και να ξαναγίνει «αξιόπιστη» έναντι των «αγορών», ώστε να μπορεί να επαναχρηματοδοτηθεί.

Για τον λόγο αυτό λέγεται ότι ο κ. Σαμαράς αναφέρει συχνά στις διεθνείς επαφές του την εικαζόμενη ύπαρξη πόρων, ως επιχείρημα ότι η Ελλάδα θα καταφέρει να αποπληρώσει το χρέος της.

Τα ερωτήματα που τίθενται όμως από πολλούς αναλυτές είναι, εν προκειμένω, δύο και αφορούν την οικονομική κατάσταση της χώρας και το διεθνές νομικό καθεστώς της. Εάν το χρέος είναι βιώσιμο, η διοχέτευση πόρων στην εξυπηρέτησή του είναι σκόπιμη για να μειωθεί. Αν δεν είναι, τότε μια τέτοια διοχέτευση εξασθενεί τη χώρα, αυξάνοντας ταυτόχρονα το χρέος!

Δεύτερον, όπως υπογραμμίζει ο πρύτανης των Ελλήνων συνταγματολόγων καθηγητής Κασιμάτης, αλλά και άλλοι διαπρεπείς συνταγματολόγοι, όπως ο καθηγητής Χρυσόγονος του ΑΠΘ, η Δανειακή Σύμβαση έχει δεσμεύσει με το άρθρο 4 το σύνολο της ελληνικής δημόσιας περιουσίας, ενώ, με το άρθρο 15, ήρε όλες τις ασυλίες εθνικής κυριαρχίας και εισήγαγε το αγγλικό δίκαιο.

Σε εφαρμογή αυτών των διατάξεων και της Δανειακής στο σύνολό της θεσπίστηκε το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων και εισάγονται τώρα στην ελληνική νομοθεσία μια σειρά διατάξεων που καθιστούν τη χώρα «αποικία χρέους».

Είναι αλήθεια, όπως παρατηρεί ο νομικός Αλέξης Μητρόπουλος, ότι η πρόσφατη νομοθεσία για το ΤΑΙΠΕΔ άφησε σε «ασαφές» καθεστώς τον ορυκτό πλούτο, αλλά είναι θέμα κατά πόσον οι Πιστωτές θα αφήσουν ελεύθερη τη διαχείρισή του από το ελληνικό κράτος.

Κυβερνητικές πηγές, υπόψιν των οποίων θέσαμε το θέμα, δεν απέκλεισαν την πιθανότητα εμπλοκής, υποστήριξαν όμως ότι ίσως μπορεί να βρεθεί κάποια λύση, με την εξεύρεση κάποιας φόρμουλας για το νομικό καθεστώς της εκμετάλλευσης.

Στην πραγματικότητα λίγοι άνθρωποι στην Ελλάδα και διεθνώς, πλην της ίδιας της τρόικας, γνωρίζουν τι ακριβώς γίνεται με τα κείμενα χιλιάδων σελίδων δυσνόητων και περίπλοκα διατυπωμένων νομικών όρων, που εισάγονται με τη διαδικασία του κατεπείγοντος στην ελληνική νομοθεσία, χωρίς κανείς να μπορέσει όχι να αναλύσει και σκεφθεί, αλλά συχνά και να διαβάσει ακόμα.

Υπό παρόμοιες συνθήκες φοβάται κανείς ότι, αν υπάρχουν, οι πόροι από τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων της χώρας κινδυνεύουν να μη χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες και τη σωτηρία μας, αλλά να καταλήξουν τελικά στα θησαυροφυλάκια των τραπεζών των Πιστωτών.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, 13/12/2012
.