Ένα προφητικό κείμενο του Π.Λαφαζάνη (1998)

Ένα εντυπωσιακό κείμενο του Παναγιώτη Λαφαζάνη γραμμένο το 1998 που προβλέπει κατά γράμμα ότι ακριβώς βιώνουμε σήμερα στην ευρωζώνη. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει με αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ που βγάζει προς τα έξω μια εντυπωσιακή τυφλότητα και υστέρηση ως προς τις ευρωπαϊκές και διεθνείς εξελίξεις και κυρίως αδρανεί απέναντι σε μια κοινωνία, ένα μεγάλο μέρος της οποίας καταβαραθρώνεται. 

Το κείμενο από το Ανεμογκάστρι που βρήκα από σχόλιο εδώ.

Φθινόπωρο 1998, περιοδικό Δίαυλος, τεύχος 3ο. Του Παναγιώτη Λαφαζάνη

Όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση, εδώ και καιρό, χορεύει στους ρυθμούς κατά πρώτο λόγο του ενιαίου νομί­σματος(«ευρώ») και κατά δεύτερο λόγο της μελλοντικήςδιεύρυνσης από τις 10 χώρες της Κεντρικής - Ανατολικής Ευρώπης και την Κύ­προ, διεύρυνση που προβλέπεται ότι θα εξελιχθεί σε δύο φάσεις (6+5). 

Οι κυρίαρχοι πολιτικοί και οικο­νομικοί κύκλοι σε ευρωπαϊκό επίπε­δο, αλλά και σε κάθε μεμονωμένη χώρα, μοιάζουν να έχουν πάθει παράκρουση με την προοπτική του «ευρώ». Δεν συζητάω, φυσικά, για την Ελλάδα, όπου ο στόχος της ένταξής της στον ενιαίο νόμισμα έχει πάρει, χωρίς καμία ουσιαστική συζήτηση, τον χαρακτήρα νέας μεγά­λης«εθνικής ιδέας», η οποία συνο­δεύεται και από τον περίφημο «μονόδρομο» για την υλοποίησή της. 

Το «ευρώ», ούτε λίγο ούτε πολύ, σε όλη την Ευρώπη τείνει να παρουσιαστεί ως το φάρμακο για όλες τις ασθένειες. Στην ουσία για τους κυ­ρίαρχους πολιτικούς και οικονομι­κούς κύκλους, ιδιαίτερα της Γερμα­νίας, θεωρείται ως το μέσον και ο δρόμος για τη βίαιη καπιταλιστική ανασυγκρότηση και αντεπίθεση της Ένωσης προκειμένου η τελευταία να αναβαθμίσει τη θέση της στον διε­θνή ανταγωνισμό, αν όχι για να κατακτήσει την ηγεμονία σης παγκό­σμιες χρηματαγορές και αγορές προϊόντων και υπηρεσιών. 

Αυτή η άνευ ιστορικού προηγού­μενου νομισματοποίησητου ευρωπαϊκού οράματος και της ευρωπαϊ­κής προοπτικής όχι μόνο όφειλε να ανησυχεί, αλλά και να τρομάζει με τη μονομέρειά της. 

Κι όμως, όσοι αντιμετωπίζουν κριτικά το όλο εγχείρημα, αναδεικνύοντας τις εξόφθαλμες αντιφάσεις και τις επώδυνες παρενέργειές του, στιγματίζονται, περίπου, ως«παλαιοημερολογίτες» ή «άνθρωποι των σπηλαίων» και κατηγορούνται ως αντιευρωπαϊστές. (Είναι άκρως αξιοπερίεργο ότι οι ίδιοι κύκλοι πουαντιμάχονται τον ελληνικό εθνικι­σμό υιοθετούν με τόσοφανατικό τρόπο έναν άκριτο και σχεδόν ολοκληρωτικού χαρακτήρα «ευρωπαϊ­κό» εθνικισμό!) 

Σε πείσμα των κρατουσών από­ψεων, οι οποίες έχουν περιβληθεί το φωτοστέφανο θρησκευτικού δόγμα­τος, θα προσπαθήσω όσο το δυνατόν πιο συνοπτικά να τεκμηριώσω ότι: 

Πρώτον: Το «ευρώ», έτσι όπως οι­κοδομείται, αποτελεί μηχανισμό κοινωνικής εκθεμελίωσης της Ευρώπης. 

Δεύτερον: Η διαμόρφωση του «ευρώ» δεν πρόκειται να αποβεί παράγοντας σταθερότητας, αλλά πε­ραιτέρω αστάθειας και ανασφάλειας για την Ευρώπη ως σύνολο και για τα κράτη μέλη της. 

Τρίτον: Ο αποκλειστικά αγοραίος και μονεταριστικός δρόμος οικοδόμησης δεν οδηγεί κατ' ανάγκην στην ενοποίηση, αλλά μάλλον στην απο-ενοποίηση και σε περαιτέρω αποκλίσεις, παράλληλα με την πολιτική επικυριαρχία των ισχυρών κρατών εντός της ευρωπαϊ­κής Ζώνης. 

Τέταρτον: Η Ελλάδα θα υποστεί βαρύτατες οικονομικές και κοινωνι­κές συνέπειες (πασιφανείς ήδη) για να εισέλθει στο ευρώ, οι οποίες όχι μόνο δεν θα ανακοπούν, αλλά θα επιταθούν στη συνέχεια, προκειμέ­νου η χώρα να παραμείνει στη Ζώνη του ενιαίου νομίσματος. 

Πέμπτον: Η σχεδιαζόμενη διεύ­ρυνση της Ένωσης, τέλος, υπ’ αυτές τις ευρωπαϊκές συνθήκες θα έχει άκρως δυσμενείς επιπτώσεις για τις πιο αδύναμες χώρες, ενώ θα ενισχύ­σει την πολιτική και οικονομική θέ­ση των ισχυρότερων χωρών. [...] 

Το «ευρώ» παράγοντας αστάθειας 

Ο τρόπος που οικοδομείται, κατά Μάαστριχτ και Άμστερνταμ, το «ευρώ» δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυ­τόματος μηχανισμός που υπαγορεύει στις εθνικές κυβερνήσεις να προχω­ρήσουν στην κοινωνικήαποδόμηση της Ευρώπης. Γεγονός που θα έχει (και έχει ήδη) όλο και πιο εκρηκτι­κές κοινωνικές επιπτώσεις στην Ελλάδα, τόσο για να εισέλθει στο «ευρώ» όσο και, εφόσον μπει, για να παραμείνει εντός της νομισματικής Ζώνης. Τούτη την αυτονόητη, σχε­δόν, αλήθεια τηνυποκρύπτουν ή τη συγκαλύπτουν οι κυρίαρχοι κύκλοι.

Τίποτε πιο ατεκμηρίωτο, επίσης, δεν υπάρχει από τους ισχυρισμούς ότι η προώθηση, μετά την ενιαία αγορά, του ενιαίου νομίσματος θα συμβάλει στην οικονομική σταθε­ρότητα και προοπτική της Ένωσης. 

Αντιθέτως, τόσο τα υπέρμετρα άνισα επίπεδα ανάπτυξης και παραγωγικό­τητας ανάμεσα στα κράτη μέλη και τις περιφέρειες (καμιά ουσιαστική μέριμνα για πραγματική οικονομική σύγκλιση), όσο και η σχετικά περιο­ρισμένη κινητικότητα κεφαλαίων και πολύ περισσότερο η κινητικότη­τα εργασίας ανάμεσα στα κράτη μέ­λη, θαεπιτείνουν, σε συνθήκες ενι­αίου νομίσματος, τιςανισορροπίες και τις αποκλίσεις θέτοντας σε δοκι­μασία το ίδιο το «ευρώ» και την ύπαρξή του. 

Και αυτό πολύ περισσότερο αν συνυπολογίσουμε τις υφέσεις και κάθε μορφής «κυκλικές» ή άλ­λες κρίσεις (νομισματικές, χρηματιστηριακές) που κατά καιρούς ξεσπά­νε στον καπιταλισμό, όσο και αν επιμελώς φροντίζουν να τις αγνοούν οι θιασώτες του «ευρώ». 

Φανταστείτε, λοιπόν, μία «νομι­σματική» κρίση σαν αυτή που εμφανίστηκε στην Ευρώπη τον Σεπτέμβριο του1992, τινάζοντας στον αέρα το Ευ­ρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα (ΕΝΣ) και εξωθώντας, σχεδόν, όλα τα ευρωπαϊκά νομίσματα σε μία και δύο υποτιμήσεις. Σκεφθείτε, επίσης, ότι οι βαθύτερες οικονομικές ανι­σορροπίες, που ήταν η αιτία αυτής της κρίσης, να συνέβαιναν σε περίοδο ύπαρξης του «ευρώ», όπου οι κυβερ­νήσεις δεν είχαν τη δυνατότητα να προσφύγουν σε υποτιμήσεις. 

Τότε τα μόνα «σταθεροποιητικά» μέσα που θα τους απέμεναν θα ήταν η ένταση της λιτότητας, η αναγκαστική απο­διάρθρωση σημαντικού μέρους του παραγωγικού δυναμικού και η πε­ραιτέρω αύξηση τηςανεργίας. 

Η δραχμή, για παράδειγμα, από το 1974 έως σήμερα, έχει χάσει περίπου το 100% της αξίας της εξαιτίας αλλε­πάλληλων υποτιμήσεων και διολίσθησης. Θεωρήστε, λοιπόν, έστω λί­γο σχηματικά, τι θα έπραττε η Ελλά­δα αν ήταν όλη αυτήν την περίοδο στο «ευρώ», χωρίς επομένως δυνατό­τητα μείωσης της συναλλαγματικής της ισοτιμίας. Οι οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες θα ήταντραγι­κές. Εκεί οδηγούμαστε με ιαχές εν­θουσιασμού. 

Ο τραγέλαφος ολοκληρώνεται αν προσμετρήσουμε τιςυφέσεις που κατά καιρούς πλήττουν τα κράτη μέ­λη και την Ευρωπαϊκή Ένωση ως σύνολο, οι οποίες μπορεί να προ­καλούνται από εσωτερικούς ή εξωγενείς παράγοντες. Σε μία τέτοια περί­πτωση ούτε οι χώρες μέλη μεμονω­μέναούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση ως σύνολο θα έχουν τη δυνατότητα να αναθερμάνουν την οικονομία τους, ενώ δεν θα μπορεί να χαραχθεί ούτε ευρωπαϊκήσυναλλαγματική πολιτική με πολιτικά κριτήρια και με στόχο την ανάκαμψη. 

Αντιλαμβανόμεθα, λοιπόν, ότι σε μία τέτοια περίπτωση οι υφέσεις θα γίνονται πολύ πιο οδυνηρές και μα­κροχρόνιες, με καταστροφικές κοινωνικές επιπτώσεις, ενώ το «ευρώ» θα κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέ­ρα. 

Προς ενοποίηση ή γερμανική επικυριαρχία; 

Ο συλλογισμός των περισσοτέ­ρων, ίσως, εκ των καλοπροαίρετων υποστηρικτών του «ευρώ» είναι ότι, παρά τα προβλήματα και τις αντιφά­σεις του εγχειρήματος, το ενιαίο νό­μισμα θα αποβεί μοχλός προς την πολιτική και οικονομική ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Ο συλλο­γισμός μοιάζει απλός και περίπου αυτονόητος: η ενιαία αγορά συν το ενιαίο νόμισμα θα πιέσουν σιγά - σι­γά τα πράγματα και θα καταστή­σουν λίγο - πολύαναπότρεπτη την πολιτική και οικονομική ενοποίηση (δεν συζητώ εδώ τον χαρακτήρα, το περιεχόμενο και τον προσανατολι­σμό της). Ο αυτοματισμός αυτός που προσπαθούν να μας υποβάλουν εί­ναι αρκετά απλοϊκός, αν όχι και αφελής. 

Η ιστορία της διαμόρφωσης κρατικοπολιτικών ενοτήτων (εθνών, ομοσπονδιών, συνομοσπονδιών) υπήρξε ακριβώςαντίστροφη: η πολιτική ενότητα διαμόρφωνε την αγο­ρά και το νόμισμα και όχι το αντίθετο. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγού­μενο η αγορά και το νόμισμα να υπήρξαν το όχημα πολιτικής ενοποί­ησης. Μόνο έναςεκχυδαϊσμένος, αγοραίος και νομισματικός οικονο­μισμός μπορεί να υποστηρίζει έναν τέτοιο αυτοματισμό. 

Η πολιτική ενο­ποίηση απαιτεί ένα αντίστοιχο μεγά­λοκίνημα, μία ισχυρότατη πολιτική βούληση και κοινωνική ώθηση. 

Μία τέτοια πολιτική βούληση δεν υπάρχει και πολύ περισσότερο δεν υπάρχει ανάλογο πολιτικό κίνη­μα και ούτε φαίνεται πως μπορεί να διαμορφωθεί στην πορεία, όταν το «ευρώ» θα ταυτίζεται στα μάτια των λαών με την επιδείνωση της θέσης τους, με μεγαλύτερεςανισότητες και αποκλίσεις. 

Το πιθανότερο, λοιπόν, είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση να δια­μορφωθεί ως μία Ζώνη απελευθερω­μένης αγοράς και νομίσματος εντός της οποίας θα κυριαρχούν οικονομικά οι πιο προωθημένες μερίδες του κεφαλαίου και οι πιο προηγμένες οικονομίες, ενώ πολιτικά θα ηγεμο­νεύει ηΓερμανία με «κανίς» τη Γαλλία (γερμανογαλλικός άξονας). Δυστυχώς αυτή είναι η οικονομική και πολιτική πραγματικότητα που οι­κοδομείται στην Ευρώπη, η οποία όλα δείχνουν πως θα ενισχυθεί με τη σχεδιαζόμενηδιεύρυνση της Ευρω­παϊκής Ένωσης. [...] 

Αναρτήθηκε από Κεράσια και Κρίνοι

Αναρτήθηκε από Δημήτρης Κυπριώτης

Στο στόχαστρο και οι καταθέσεις των Ελλήνων

Στο στόχαστρο και οι καταθέσεις των Ελλήνων

• Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013 - 11:03

ΕκτύπωσηE-mail

Μετά και το "επιτυχηµένο" πείραµα της Κύπρου "γλυκοκοιτάζουν" τα 164 δισ. των αποταµιεύσεων των ελληνικών νοικοκυριών και επιχειρήσεων µέσα σε µια οικονοµία που καταρρέει

Με την απόφαση του Euro-group να «κουρέψει» τις καταθέσεις στην Κύπρο και έτσι να φορτώσει τη χρεοκοπία των τραπεζών στους καταθέτες καταρρίφθηκε το τελευταίο επιχείρηµα των ευρωλατρών. Θυµάστε που µας έλεγαν όλα τα παπαγαλάκια ότι το ευρωσύστηµα εγγυάται τις καταθέσεις; Τέρµα κι αυτός ο µύθος. Και µάλιστα µε τον πιο παταγώδη τρόπο.

Οι καταθέσεις µετατράπηκαν µε τον πιο επίσηµο τρόπο σε βορά του τραπεζικού καρτέλ προκειµένου να επιβιώσει παρά φύση. Οσο για τις καταθέσεις έως 100.000 ευρώ, που υποτίθεται ότι είναι υπό καθεστώς εγγύησης, δεν έχει παρά να το πιστέψει µόνο όποιος πάσχει από µια ιδιότυπη µορφή βαρύτατης άνοιας.

Ο λόγος είναι απλός. Το ευρωσύστηµα δεν διαθέτει κανενός είδους σύστηµα εγγυοδοσίας των καταθέσεων. Την εγγυοδοσία την έχει εναποθέσει στα κράτη-µέλη. Το κάθε κράτος-µέλος έχει τη δική του πρόβλεψη εγγυοδοσίας για καταθέσεις µέχρι 100.000 ευρώ. Το ελληνικό κράτος διαθέτει το Ταµείο Εγγυοδοσίας Καταθέσεων και Επενδύσεων. Μόνο που το εν λόγω Ταµείο διαθέτει, σύµφωνα µε δηµοσιογραφικές πληροφορίες, ίσαµε 1.600 ευρώ! Με άλλα λόγια, το ταµείο είναι άδειο και δεν µπορεί να εγγυηθεί το οτιδήποτε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ Στο ΧΩΝΙ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ

21 εκατομμύρια «φυγάδευσαν» πριν το κούρεμα συγγενείς του Αναστασιάδη

Posted date: Μαρτίου 31, 2013 12:27 ΜΜ In: Ρεπορτάζ-Ειδήσεις | comment : 13

Μεγάλο ηθικό και νομικό ζήτημα προκαλέι η αποκάλυψη πως η οικογένεια του γαμπρού του Νίκου Αναστασιάδη απέσυρε περίπου 21 εκατομμύρια ευρώ από τις κυπριακές τράπεζες, 3 μόλις μέρες πριν την κρίσιμη συνεδρίαση του Eurogroup όπου αποφασίστηκε το κούρεμα. Τα λεφτά μεταφέρθηκαν σε τράπεζες του Λονδίνου. Για να πραγματοποιηθεί η μεταφορά, η εταιρία έσπασε 5 τραπεζογραμμάτια που διατηρούσε στη Λαϊκή Τράπεζα.

Η εφημερίδα Χαραυγή έφερε στο φως της δημοσιότητας τις συναλλαγές της εταρίας των συγγενών του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, A.Loutsios & Sons. Ο Γιάννης Λούτσιος, γιος του Άντη Λουτσίου και συνιδιοκτήτης της εταιρίας, έχει παντρευτεί την κόρη του Νίκου Αναστασιάδη, Έλσα. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η εταιρία στις 12 Μαρτίου έσπασε 5 γραμμάτια συνολικής αξίας 21 εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία διατηρούσε στη Λαϊκή Τράπεζα και στη συνέχεια (12 και 13 Μαρτίου) τα μετέφερε με εμβάσματα στο Λονδίνο, σε τραπεζικούς λογαριασμούς της Barclays και τη Τράπεζας Κύπρου Ηνωμένου Βασιλείου.

Πολλά ερωτήματα προκαλεί ο τρόπος με τον οποίο «φυγαδεύτηκαν» τα λεφτά. Όπως φαίνεται από τις κινήσεις των λογαριασμών, τα γραμμάτια ρευστοποιήθηκαν και στάλθηκαν στο εξωτερικό εν μια νυκτί. Νομικές ευθύνες προκύπτουν από τη συναλλαγή αυτή της τράπεζας με την εν λόγω εταιρία, διότι, ενώ δεν υπήρχαν περιορισμοί στην μετακίνηση κεφαλαίων, εν τούτοις είχε απαγορευτεί ρητά η διακοπή γραμματίων πριν την ημερομηνία λήξεώς τους, δεδομένης της κατάστασης στην οποία βρισκόταν τότε η Λαϊκή.

Θέματα πολιτικής τάξης προκύπτουν για τον Νίκο Αναστασιάδη αλλά και τον υπουργό Οικονομικών Μιχάλη Σαρρή, ειδικότερα μετά την δημόσια παραδοχή του τελευταίου πως η κυβέρνηση γνώριζε για τις προθέσεις του Eurogroup σχετικά με το κούρεμα των καταθέσεων, κάτι που ο Αναστασίαδης είχε διαψεύσει.

Ακόμη, το δημοσίευμα της κυπριακής εφημερίδας αναφέρει πως το ζεύγος Άντης και Κάτια Λουτσίου έστειλαν την 1η Μαρτίου 5 εκατομμύρια ευρώ, από λογαριασμό που διατηρούσαν από κοινού στη Λαϊκή, προς την Deutsche Bank και την Barclays και πως άλλα 24 εκατομμύρια ευρώ αποσύρθηκαν από τη Λαϊκή στις 29 Ιανουαρίου του 2013.

Ανακοίνωση μέσω της οποίας επιχειρεί να καταρρίψει τα όσα υποστηρίζει η «Χαραυγή» εξέδωσε η εταιρεία A.Loutsios & Sons, η οποία κάνει λόγο για κακόβουλη και εσκεμμένη προσπάθεια πολιτικοποίησης καθόλα νόμιμων οικονομικών δραστηριοτήτων.

Διαβάστε την ανακοίνωση«1. Η προσπάθεια διασύνδεσης των οικονομικών δραστηριοτήτων της εταιρείας ή του κου και της κας Άντη και Κάτιας Λούτσιου με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας όχι μόνο είναι κακόβουλή αλλά και εσκεμμένη προσπάθεια πολιτικοποίησης καθόλα νόμιμων οικονομικών δραστηριοτήτων, ξένων προς τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στην εν λόγω εφημερίδα.
2. Προς αποκατάσταση της αλήθειας, τα πραγματικά γεγονότα έχουν ως ακολούθως:

Α. Η Εταιρεία Α. Λούτσιος & Υιοί Λτδ και οι συνδεδεμένες με αυτήν εταιρείες Remitonia Co. Ltd, Hercules Investments Ltd και Cyproasian Trading Co. Ltd δεν περιορίζονται στην εισαγωγή αυτοκινήτων αλλά εκτείνονται σε σωρεία οικονομικών δραστηριοτήτων που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων επενδύσεις σε ακίνητα, μετοχές, ομόλογα Κυπριακών Τραπεζών και κρατικά ομόλογα. Στους ίδιους τομείς δραστηριοποιούνται οι κ.κ. Άντης και Κάτια Λούτσιου.

Β. Μέχρι την 12η Μαρτίου 2013, οι πιο πάνω εταιρείες και η οικογένεια Άντη Λούτσιου, περιλαμβανομένων των παιδιών τους Ετίττας, Δάμωνα και Γιάννου διέθεταν καταθέσεις σε τραπεζικά ιδρύματα της Κύπρου συνολικού ύψους 46.750.000 Ευρώ μη συμπεριλαμβανομένου ποσού 4.000.000 Ευρώ σε Κυπριακά κρατικά ομόλογα επ’ ονόματι του κ. και της κας. Άντη και Κάτιας Λούτσιου. Να σημειωθεί πως το σύνολο των εν λόγω ποσών προέρχονται από κέρδη και εισοδήματα τα οποία έχουν δεόντως φορολογηθεί και κανένα ποσό δεν οφείλεται στο κράτος.

Γ. Προς αποκατάσταση της αλήθειας και κατ’ αντίθεση των ισχυρισμών της εφημερίδας πως ποσό 21.000.000 Ευρώ μεταφέρθηκαν σε τράπεζες του εξωτερικού, τα πραγματικά γεγονότα έχουν ως ακολούθως:

Η Εταιρεία Α. Λούτσιος & Υιοί Λτδ μετέφερε από την Λαϊκή Τράπεζα Λτδ στον τρεχούμενο λογαριασμό που διατηρεί με την Τράπεζα Κύπρου Λτδ στην Κύπρο το ποσό των 10.500.000 Ευρώ το οποίο τοποθετήθηκε σε λογαριασμό προθεσμίας στην εν λόγω τράπεζα, ενώ ποσό 10.500.000 Ευρώ μεταφέρθηκε από την Λαϊκή Τράπεζα Λτδ στην Τράπεζα Barclays PLC Λονδίνου στο όνομα Άντης και Κάτια Λούτσιου, για τους λόγους που εκτίθενται ευθύς αμέσως:

i. Για την αποπληρωμή αγοράς δύο ακινήτων στην Ελλάδα από την κα. Κάτια Λούτσιου της τάξης 1.100.000 Ευρώ και επιπλέον ποσού 400.000 Ευρώ περίπου για τις αναγκαίες ανακαινίσεις των εν λόγω ακινήτων.

ii. Για την έγκυρη υποβολή προσφοράς ύψους 6.490.000 Ευρώ από τον κο. Άντη Λούτσιο για την αγορά ακινήτου του Ελληνικού δημοσίου στην Κύπρο, χωρίς να υπολογίζεται στο εν λόγω ποσό το 8% μεταβιβαστικών τελών σε περίπτωση επιτυχούς κατάληξης της προσφοράς.

3. Από τα όσα έχουν εκτεθεί καταφαίνεται ξεκάθαρα πως στις 13 Μαρτίου 2013 παρέμεναν στα τραπεζικά ιδρύματα της Κύπρου ποσά που ανέρχονται σε 36.250.000 Ευρώ. Εκ τούτων, ποσό 7.320.000 Ευρώ μετά την αφαίρεση των ασφαλισμένων καταθέσεων παραμένουν στην Λαϊκή Τράπεζα Λτδ και συνεπώς είναι υπό εκκαθάριση. Ποσό 21.213.300 Ευρώ παραμένουν στην Τράπεζα Κύπρου Λτδ, εκ των οποίων τα μη εξασφαλισμένα ανέρχονται σε 20.613.000 Ευρώ και συνεπώς υπόκεινται σε απομείωση και μετατροπή σε μετοχές, και πιο συγκεκριμένα το ποσό των 7.730.000 Ευρώ.

4. Από τα πιο πάνω αδιάσειστα στοιχεία προκύπτουν εύλογα τα ακόλουθα ερωτήματα:

Α. Αν ως ψευδώς ισχυρίζεται η εφημερίδα, η εταιρεία Α. Λούτσιος & Υιοί Λτδ και/ή ο κος. και η κα. Άντης και Κάτια Λούτσιου και/ή τα παιδιά τους είχαν τάχα «προνομιακή» ενημέρωση γιατί δεν απέστειλαν στο εξωτερικό το σύνολο των καταθέσεων τους σε περίοδο μάλιστα που η διακίνηση συναλλάγματος ήταν χωρίς τους όποιους περιορισμούς;

Β. Αν είχαν τάχα «προνομιακή» ενημέρωση μπορεί να απαντήσουν οι συντάκτες του δημοσιεύματος, γιατί να μεταφέρουν σε τράπεζα του εξωτερικού μόνο ποσό 10.500.000 Ευρώ όταν η τελική ζημιά που υπέστησαν ξεπερνά τα 15.000.000 Ευρώ;
Γ. Η έστω και ψευδής αναφορά πως ο κος. Άντης και η κα. Κάτια Λούτσιου μετέφεραν στις 29 Ιανουαρίου 2013 24.000.000 Ευρώ στο εξωτερικό, υπονοεί μήπως πως έτυχαν της ίδιας «προνομιακής» ενημέρωσης από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Δημήτρη Χριστόφια;

Μετά τα όσα με σαφήνεια και τεκμηρίωση έχουν εκτεθεί είναι πασίδηλο πως στόχος της εφημερίδας ήταν να πληγεί ο πρόεδρος της Δημοκρατίας αλλά και η δυσφήμηση της εταιρείας Α. Λούτσιος & Υιοί Λτδ και των συνδεδεμένων με αυτήν προσώπων.

Τόσο η εταιρεία, όσο και ο κος. και η κα. Άντη Λούτσιου καλούν την εφημερίδα «Χαραυγή» και όσους αναδημοσίευσαν τους ψευδείς ισχυρισμούς της όπως προβούν άμεσα σε ανασκευή και αποκατάσταση της αλήθειας διαφυλάσσοντας ταυτόχρονα το δικαίωμα τους να προσφύγουν στην δικαιοσύνη. Την ίδια ώρα και ρητά δηλώνουμε πως είμαστε στην διάθεση της ερευνητικής επιτροπής ή/και των όποιων άλλων αρμοδίων οργάνων της δημοκρατίας προς επαλήθευση των πραγματικών γεγονότων».

Σε γραπτή του απάντηση, ο κ. Αναστασιάδης τονίζει πως η προσπάθεια διασυρμού εταιριών ή προσώπων συνδεδεμένων με την οικογένειά του, αλλά κι ο στόχος να πληγεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν αποτελούν παρά προσπάθεια αποπροσανατολισμού του λαού από τις ευθύνες όσων οδήγησαν τη χώρα σε κατάσταση χρεοκοπίας.

«Θέλω να κάνω ξεκάθαρο πως η διακηρυγμένη θέση μου πως δεν θα ανεχτώ την όποια διαπλοκή δε με εξαιρεί βεβαίως, και συνεπώς εάν το ΑΚΕΛ και το εκφραστικό του όργανο επιθυμούν την πλήρη διερεύνηση τυχόν ευθυνών μου, θα πρέπει να θεωρούν δεδομένη τη δική μου συμβολή στο διορισμό ποινικών ανακριτών από τον Γενικό Εισαγγελέα. Ουδείς εξαιρείται της έρευνας την οποία ανέλαβε η υπό τον κ. Πική Ερευνητική Επιτροπή. Ούτε και εγώ προσωπικά, είτε ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είτε ως απλός πολίτης», υποστηρίζει ο κ. Αναστασιάδης, προσθέτοντας πως την Τρίτη θα καλέσει τον πρόεδρο και τα μέλη της Επιτροπής να ερευνήσουν τη συγκεκριμένη περίπτωση με την ίδια αυστηρότητα με την οποία θα διερευνήσουν όλες τις πτυχές της οικονομικής τραγωδίας την οποία βιώνει ο κυπριακός λαός.

Διαβάστε ακόμη: Ελληνική Δικαιοσύνη και Αττίλας 3 – του Κώστα Βαξεβάνη

Δείτε το σχετικό δημοσίευμα:

ΠΗΓΗ : http://www.koutipandoras.gr

Μία προειδοποίηση από το παρελθόν για το κοντινό μέλλον....

ΚΥΡΙΑΚΉ, 31 ΜΑΡΤΊΟΥ 2013

Μία προειδοποίηση από το παρελθόν για το κοντινό μέλλον....

Όταν ο Κεντρικός Τραπεζίτης της Ιαπωνίας με δημόσιο χρέος 230% του ΑΕΠ δηλώνει ότι το χρέος αυτό δεν είναι βιώσιμο συμβαίνουν δύο πιθανά πράγματα: 'Η ετοιμάζεται να κάνει σημαντική υποτίμηση του γιέν (πάνω από 50%) ή κάποια μορφή αναδιάρθρωσης-διαγραφή του ιαπωνικού χρέους αντίστοιχου ύψους.

Διαβάστε την είδηση εδώ....

Στην παρούσα περίοδο οι αγορές κάνουν carry trade.

Δανείζονται σε γιέν που αναμένουν ότι θα πέσει λόγω πληθωρισμού κατά 2% και αγοράζουν άλλα περιουσιακά στοιχεία ή νομίσματα με καλύτερες αποδόσεις.

Τί θα συμβεί όμως αν ξαφνικά γίνει μία υποτίμηση σαν αυτή που περιέγραψα?

'Oσοι έχουν δανεισθεί με collateral σε γιέν θα κληθούν ξαφνικά από τις τράπεζες τους να καλύψουν τα δάνεια στα άλλα νομίσματα.

Αυτό δεν είναι όμως εφικτό σε περιβάλλον οικονομικού χάους.

Ξαφνικά οι μεγάλες επενδυτικές τράπεζες θα αντιμετωπίσουν μεγάλα οικονομικά ανοίγματα και θα πρέπει να τα τακτοποιήσουν εντός δύο ημερών με εσπευσμένες πωλήσεις σε χρηματιστήρια και αγορές συναλλάγματος.

Οι έντονες διακυμάνσεις θα φοβήσουν τις αγορές και προληπτικά θα τις κλείσουν για μερικές ημέρες.

Το κακό όμως είναι ότι μπορεί να θελήσουν και άλλες χώρες να ακολουθήσουν το μοντέλο αυτό.

Η αντίστοιχη σκέψη από τις ΗΠΑ, κατά σύμπτωση πριν μερικές ημέρες...

Καταλάβατε τώρα γιατί κάποιοι ξαφνικά τα έβαλαν με μία μικρή χώρα που εκτελούσε διεθνές banking στην περιοχή της Μεσογείου?

Oι ελεύθεροι σκοπευτές είναι πολύ επικίνδυνοι για την διεθνή οικονομία, ιδιαίτερα όταν διαχειρίζονται τα ρωσικά κεφάλαια, που δεν δεσμεύονται από καμμία κεντρική τράπεζα στις κερδοσκοπικές τους κινήσεις.

Αν νομίζετε ότι αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στο παρελθόν, διαβάστε μία προειδοποίηση από το παρελθόν, την οποία και γράψαμε εδώ στο Ramnousia πριν από 1,5 περίπου χρόνο...

Το σχέδιο της τελικής λύσης και η μεθοδολογία που θα εφαρμοσθεί;

Η Διεθνής ανταλλαγή χρεών, η οποία είναι και η μόνη λύση στο παγκόσμιο πρόβλημα χρέους.

Και η κρίση στην Ισπανία ετοιμάζεται...

H μετοχή της τρίτης μεγαλύτερης ισπανικής τράπεζας Bankia που δημιουργήθηκε το 2011 και η κάθε μετοχή της πουλήθηκε τότε 3,75 ευρώ , απέκτησε πριν τέσσερεις ημέρες τιμή 0,01 ευρώ, πέφτοντας την Δευτέρα κατά 41%.

Δείτε και το σχετικό άρθρο των New York Times....

Πολλές συμπτώσεις δεν νομίζετε?

Πηγή: RAMNOUSIA

Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΕ θα είναι στον "αέρα" τη Δευτέρα 1η Απριλίου, στις 8 το βράδυ.

Ο Δημήτρης Καζάκης και η Γεωργία Μπάστα συζητούν, αναλύουν τις καταιγιστικές εξελίξεις και αποκαλύπτουν όλα όσα αυτές κρύβουν για το μέλλον της χώρας μας.
Συνδεθείτε στο κανάλι της ΕΚΠΟΜΠΗΣ ΑΕ στο YouTube και παρακολούθηστε μια έκτακτη πτήση της εκπομπής, η οποία σύντομα θα είναι και πάλι κοντά σας σε καθημερινή βάση

http://www.youtube.com/playlist?list=PL92vCae7rJHPQrTbdFzknYEioAZDcGhix&feature=plcp

Δ Η Λ Ω Σ Η ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ : ΣΠΙΘΑ ....ΤΕΛΟΣ!

Δ Η Λ Ω Σ Η ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ : ΣΠΙΘΑ ....ΤΕΛΟΣ!

Δ Η Λ Ω Σ Η ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

• 

Μετά τις αρνητικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών αποφάσισα να επιστρέψω στην αρχική μου ιδέα δηλαδή την ύπαρξη ενός Κινήματος Ιδεών χωρίς οργανωτική υποδομή.

Επομένως όποιος εξακολουθεί να πιστεύει στην Ιδρυτική Διακήρυξη, είναι ελεύθερος να επιλέξει ο ίδιος τον τρόπο με τον οποίο θεωρεί ότι μπορεί να υπερασπίσει τις ιδέες του, να τις διαδώσει και να παλέψει γι’ αυτές είτε μόνος είτε με άλλους.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους και όλες που με εμπιστεύτηκαν και αποφάσισαν να βαδίσουν μαζί μου σ’ αυτή την τόσο κρίσιμη για την πατρίδα χρονική στιγμή.

Σας θεωρώ όλους φίλους και συναγωνιστές και δεν θα ξεχάσω ποτέ την πολύτιμη συμβολή σας στον κοινό μας αγώνα.

Αθήνα,  30.3.2013

Επιστροφή στην λίρα η λύση για την Κύπρο

Επιστροφή στην λίρα η λύση για την Κύπρο

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η απάντηση που έδωσε ο υπουργός Οικονομικών του Τέταρτου Ράιχ, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προς την κυπριακή ηγεσία κατά τη διάρκεια του (ιστορικής πλέον σημασίας) συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, «αν δεν σας αρέσει να φύγετε από το ευρώ», αποτελούσε μια κορυφαία επίδειξη αλαζονείας, θράσους και πολύ περισσότερο δύναμης, εξόφθαλμα απειλητικής πια για την Ευρώπη! Τα λόγια του έφεραν στην επιφάνεια αφτιασίδωτη επίσης την γερμανική υποκρισία, καθώς ο Σόιμπλε ήξερε ότι μίλαγε εκ του ασφαλούς, έχοντας απέναντί του μια ηγεσία που είχε εξ’ αρχής συμφωνήσει με το τερατώδες γερμανικό σχέδιο κατάσχεσης μέρους των τραπεζικών καταθέσεων. Η ηγεσία του Ν. Αναστασιάδη ήξερε πολύ καλά, όπως ήξερε κι υπόλοιπος κόσμος τα σχέδια που συζητιόνταν, επί πολλές εβδομάδες ακόμη κι από τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου. Δεκάδες ήταν τα άρθρα ακόμη και πρωτοσέλιδα ειδικά του βρετανικού οικονομικού Τύπου που εξηγούσαν με πλούσιες λεπτομέρειες το χωρίς προηγούμενο «σχέδιο διάσωσης» της Κύπρου (με τον ευφημισμό εδώ να διεκδικεί θέση στα εγχειρίδια της ελληνικής γλώσσας). Η ξεχειλίζουσα κυνισμού απάντηση του γερμανού υπουργού ωστόσο επεδίωκε να κλείσει απότομα την συζήτηση για την ύπαρξη οποιονδήποτε εναλλακτικών λύσεων. Στο σχέδιο του περιττό να πούμε ότι συναίνεσε και το αμερικάνικο κέντρο, δηλαδή το....
ΔΝΤ, που έβλεπε την προώθηση των δικών του σχεδίων πίσω από την ευρω-ληστεία των καταθέσεων. Συγκεκριμένα ένα πλήγμα στα ανταγωνιστικά ρωσικά συμφέροντα.

Η αλήθεια όμως είναι ότι η έξοδος από την ζώνη του ευρώ και η επιστροφή στην κυπριακή λίρα, με απόφαση της ίδιας της πολιτικής ηγεσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, ακόμη και τώρα, αποτελεί λύση σωτηρίας για πολλούς και σημαντικούς λόγους! Δεν συνιστά κίνδυνο για την Κύπρο. Η αποδοχή που συναντά στα κέντρα αποφάσεων της Κύπρου η προοπτική επαναφοράς της κυπριακής λίρας φάνηκε πεντακάθαρα το τελευταίο χρονικό διάστημα από δηλώσεις πολλών προσωπικοτήτων που έμμεσα ή ως ενδεχόμενο άφηναν το θέμα ανοιχτό. Να θυμίσουμε την σχετική δήλωση του γενικού γραμματέα του ΑΚΕΛ, Άντρου Κυπριανού, τον Σεπτέμβριο του 2012, τις πιο πρόσφατες δηλώσεις του αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου (που χαρακτήρισε «προστυχιά των Ευρωπαίων» την απόφαση συλλογικής τιμωρίας των καταθετών) κι ο οποίος ζήτησε η Κύπρος να φύγει από την ευρωζώνη μόλις μπορέσει να το πράξει κι επίσης την σχετική αναφορά του πρώην υπουργού Εξωτερικών και υποψήφιου στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές Γιώργου Λιλλήκα, ο οποίος αφού χαρακτήρισε Βατερλώ την απόφαση του Eurogroup ανακοίνωσε ότι η ομάδα οικονομολόγων του διερευνά το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ.

Η Γερμανία δουλεύει για το Λουξεμβούργο

Ο πρώτος και σημαντικότερος λόγος για τον οποίο η Κύπρος πρέπει να φύγει από το ευρώ και να μην εφαρμόσει φυσικά την καταστροφική απόφαση του Eurogroup σχετίζεται με τα σενάρια για την επόμενη μέρα, που αφορούν στο ίδιο το μέλλον της Κύπρου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πίσω από την απόφαση του Eurogroup βρίσκονται συγκεκριμένα, υλικά συμφέροντα του Τέταρτου Ράιχ. Μήνες τώρα το περιοδικό Σπίγκελ έγραφε για την «ανησυχία» των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών μήπως τα χρήματα της διάσωσης καταλήξουν στα χέρια των ρώσων ολιγαρχών. Εδώ είναι αναγκαίο να γίνει μια παρένθεση. Οι ρώσοι ολιγάρχες, οι οποίοι με βάση δημοσιεύματα έχουν καταθέσεις ύψους 18,3 δισ. δολαρίων στις κυπριακές τράπεζες και αναμένεται να χάσουν από την απόφαση του Eurogroup κεφάλαια ύψους σχεδόν 2 δις. δολαρίων δεν ευθύνονται στο παραμικρό για την κατάσταση χρεοκοπίας στην οποία περιήλθαν οι κυπριακές τράπεζες. Η ευθύνη ανήκει στην Γερμανία, γιατί με δική της καθοδήγηση και ευθύνη σχεδιάστηκε το πρόγραμμα ανταλλαγής των ελληνικών ομολόγων (PSI) πέρυσι τον Μάρτιο, από το οποίο οι κυπριακές τράπεζες ζημιώθηκαν με 4,5 δις. ευρώ λόγω της σοβαρής τους έκθεσης σε ελληνικά ομόλογα. Όταν έδιωχναν οι «Μερκοζύ» κακήν κακώς τον Γιώργο Παπανδρέου από την κυβέρνηση με ένα συνταγματικό πραξικόπημα που δεν έχει όμοιο σε ανεπτυγμένη χώρα και διόριζαν τον Λουκά Παπαδήμο στις 11.11.’11 ένα στόχο είχαν στο μυαλό τους: να εφαρμοστεί απρόσκοπτα και ομαλά το πρόγραμμα ανταλλαγής των ομολόγων. Και εφαρμόστηκε όπως ακριβώς το είχαν σχεδιάσει. Από τότε επομένως το Βερολίνο ήξερε για τις ζημιές που θα προκαλούνταν στις κυπριακές τράπεζες, μιας και είχε ακριβέστατη άποψη για τους κατόχους των ελληνικών ομολόγων ανά πάσα στιγμή. Ήξεραν δηλαδή τον χάρτη των ζημιών. Φτάνοντας στη συνέχεια να ρίχνουν την πέτρα του αναθέματος στους ρώσους ολιγάρχες και το καθεστώς αδιαφάνειας που επικρατεί στις κυπριακές τράπεζες, κατηγορώντας τις ότι αποτελούν πλυντήριο ξεπλύματος βρόμικου χρήματος, αυτό που επεδίωκαν ήταν να αποκρύψουν τις δικές τους εγκληματικές ευθύνες για το κυπριακό ναυάγιο. Άλλωστε η «κυπριακή φούσκα» δεν αφορούσε δάνεια που δίνονταν αλόγιστα χωρίς επαρκείς εγγυήσεις, όπως συνέβη στις ΗΠΑ, την Ιρλανδία και την Ισπανία. Η ιδιαιτερότητα της «κυπριακής φούσκας» έγκειται στο μεγάλο ύψος των καταθέσεων που διατηρούσαν, λόγω του ότι οι κυπριακές τράπεζες αποτελούσαν πύλη εισόδου κεφαλαίων από την Ρωσία, την Ουκρανία και άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής προς την Ευρωζώνη. Επομένως η απόφαση του Eurogroup να τιμωρηθούν οι καταθέτες για τις επενδύσεις των τραπεζών, όταν μάλιστα οι διοικήσεις τους, οι εποπτικές αρχές (δηλαδή η κεντρική τράπεζα) κι όσοι αποφάσισαν το κούρεμα των ομολόγων συνεχίζουν να βρίσκονται στο απυρόβλητο της κριτικής, αποτελεί πρόκληση. Ή, …σκοπιμότητα! Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η απόφαση υφαρπαγής των καταθέσεων σηματοδοτεί το σβήσιμο της Κύπρου ως χρηματοοικονομικού κόμβου από τον παγκόσμιο επιχειρηματικό χάρτη. Ποτέ ξανά δεν θα τοποθετηθούν στην Κύπρο τόσα δισεκατομμύρια, αν μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη 17 υπουργοί να αποφασίζουν και δεύτερο ή και τρίτο, αν χρειαστεί, κούρεμα των καταθέσεων. Έτσι όμως το νησί θα βουλιάξει. Η Κύπρος θα καταδικαστεί στην οικονομική ερήμωση και τη φτώχεια, όχι στο όνομα της οικονομικής διαφάνειας και της ηθικής (αυτά είναι για αφελείς!), αλλά χάρη των γερμανικών συμφερόντων. Γιατί, αν κάποιος ωφελείται από την εξάλειψη της Κύπρου από τον παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό χάρτη – μιλώντας πάντα για την Ευρώπη – είναι το Λουξεμβούργο, που αποτελεί γερμανική αποικία. Ένα προτεκτοράτο που ειδικεύεται στο ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, με τη μοναδική διαφορά ότι χρησιμοποιεί τελευταίας τεχνολογίας απορρυπαντικά που δεν …μυρίζουν, ούτε αφήνουν …στίγματα. Καθαρές δουλειές και κυρίως τα πάντα υπό τον αυστηρό γερμανικό έλεγχο. Αν η Κύπρος επομένως δεν θέλει να χάσει το βιοτικό επίπεδο που είχε κι αν θέλει να διατηρήσει τις διεθνείς της οικονομικές συμμαχίες οφείλει να ανακοινώσει την έξοδο από το ευρώ, στέλνοντας το δικό της μήνυμα στην ΕΕ.

Στασιμότητα η παραμονή στην ευρωζώνη

Άλλωστε, η εγκατάλειψη της κυπριακής λίρας και η ένταξή της στην ευρωζώνη την 1η Ιανουαρίου 2008 μόνο με οικονομική άνθηση και ευημερία δεν συνδυάστηκε. Κι αυτός είναι ο δεύτερος λόγος για τον οποίο πρέπει η Κύπρος να αποχωρήσει από την ευρωζώνη, έστω κι αν στην οικονομική στασιμότητα των τελευταίων ετών είχε κι η διεθνής οικονομική κρίση το δικό της μερίδιο. Οι ίδιοι οι Κύπριοι σήμερα δεν νιώθουν καμιά ευγνωμοσύνη απέναντι στο ευρώ που το έχουν ταυτίσει με την ακρίβεια, καθώς προκάλεσε ένα πρωτοφανές για τα δεδομένα του νησιού κύμα ανατιμήσεων που έχει τοποθετήσει την Κύπρο στην ομάδα χωρών της ευρωζώνης με υψηλό πληθωρισμό. Το ευρώ επίσης έχει ταυτιστεί με την ανεργία. Είναι ενδεικτικό ότι από το 2005 μέχρι και το 2008 η ανεργία συνεχώς μειωνόταν στην Κύπρο κι έκτοτε αυξάνεται σταθερά. Από 16.000 εργαζόμενους που έπληττε το 2008, το 2012 η ανεργία έπληττε περισσότερους από 52.000 εργαζόμενους (12%), χωρίς μάλιστα να έχουν εφαρμοστεί εξ ολοκλήρου και τα μέτρα του Μνημονίου που θα θέσουν σε κίνηση το γνωστό αρνητικό σπιράλ ύφεσης – ανεργίας – δημοσιονομικών αποκλίσεων. Τα ιστορικά επίπεδα ανεργίας ύψους 4% που χαρακτήριζαν επί χρόνια την κυπριακή αγορά αποτελούν πλέον μια γλυκιά ανάμνηση, δίνοντας ώθηση στον ρατσισμό που αναπτύσσεται ραγδαία. Τα χρόνια του ευρώ ήταν επίσης μια περίοδος συνεχούς αύξησης του δημόσιου χρέους, καθώς από 48,9% του ΑΕΠ το 2008 έφτασε το 2013 στο 96,7%. Από το 2004 δε, όταν άγγιξε το ανώτερο μέχρι τότε σημείο του (70,9% του ΑΕΠ) μειωνόταν σταθερά.

Εν κατακλείδι, όσο νωρίτερα αποχωρήσει η Κύπρος από την ευρωζώνη τόσο καλύτερα θα είναι. Όσο αναβάλλεται αυτή η απόφαση τόσο δημιουργούνται τετελεσμένα που θα καθιστούν την έξοδο πιο δαπανηρή. Τώρα λοιπόν κι όχι αύριο…

από τα «Επίκαιρα»

ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ

«Σας εύχομαι, μέσα από την καρδιά μου, να έχετε πολλή και καλή τύχη σε αυτούς τους ιδιαίτερα δύσκολους και επίπονους καιρούς, με όλες αυτές τις ισχυρές δυνάμεις που προσπαθούν να συντρίψουν την ελληνική κοινωνία και τη χώρα σας».

Noam Chomsky

Τσόμσκι: «Η τρόικα θέλει να σας καταστρέψει»

Τον έχουν χαρακτηρίσει «Αϊνστάιν της γλωσσολογίας», «Δαρβίνο της εποχής μας» και «κορυφαίο διανοούμενο του κόσμου». Είναι ένας από τους σημαντικότερους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κάτι που του έδωσε και τον χαρακτηρισμό «ο αντιαμερικανός εξτρεμιστής», τον οποίο χρησιμοποιούν κυρίως οι Αμερικανοί. Η θεμελιώδης πλέον «Ιεραρχία Τσόμσκι», την οποία περιέγραψε το 1956, τον έχει καθιερώσει και ως έναν από τους σημαντικότερους γλωσσολόγους όλων των εποχών. Και όμως, παρ' ότι έχεις όλα αυτά στο μυαλό σου όταν πηγαίνεις να τον συναντήσεις, ο 83χρονος Νόαμ Τσόμσκι είναι τελικά ακόμη πιο επιβλητικός και εντυπωσιακός από τη φήμη του.

Ο Νόαμ, όπως τον αποκαλούν όλοι στο ΜΙΤ, πηγαίνει κάθε ημέρα στο γραφείο του, στο Tμήμα Γλωσσολογίας και Φιλοσοφίας. Εκεί βρεθήκαμε στις 3.00 το μεσημέρι, 15 λεπτά νωρίτερα από το ραντεβού μας. Η Μπεβ Στολ, η βοηθός του, μας άνοιξε την πόρτα του προθαλάμου του γραφείου του. Είναι αυτή που κανονίζει τα πάντα για εκείνον με κάθε λεπτομέρεια: «Σε πέντε λεπτά θα μπείτε στο γραφείο του, ετοιμαστείτε και ο καθηγητής θα είναι μαζί σας στην ώρα του».

Ενα γραφείο γεμάτο βιβλία παντού. Στην τεράστια βιβλιοθήκη όλα είναι τοποθετημένα σε ράφια με γραμμένη από κάτω την κατηγορία στην οποία ανήκουν. Μια κατηγορία, όμως, ενώ έχει ετικέτα, είναι εντελώς κενή από βιβλία: «Intelligence». Σε κεντρικό σημείο υπάρχει μια τεράστια φωτογραφία του Μπέρτραντ Ράσελ και από κάτω γραμμένη η φράση με την οποία ξεκινά η αυτοβιογραφία του και προφανώς εκφράζει και τον Τσόμσκι:

«Τρία πάθη, απλά, αλλά κατακλυσμιαία, εξουσιάζουν τη ζωή μου: Η λαχτάρα για αγάπη, η αναζήτηση της γνώσης και η ανυπόφορη θλίψη για τα βάσανα του ανθρώπινου είδους». Καθήσαμε σε ένα τραπέζι στο μέσον του γραφείου του, και ο Τσόμσκι κάθησε ακριβώς δίπλα μας. Ευτυχώς, γιατί εκτός του ότι είναι συναρπαστικό να τον έχεις κυριολεκτικά σε απόσταση αναπνοής, είναι γνωστό ότι μιλάει πάρα πολύ σιγά. 

Εκτός όλων των άλλων, φημίζεται και για την απίστευτη μνήμη του, θυμάται απλώς τα πάντα, κάτι που δεν το αρνείται και ο ίδιος: «Ναι, θυμάμαι πολλά πράγματα, αλλά μερικές φορές είναι λίγο βασανιστικό, επειδή οι άλλοι συνήθως δεν θυμούνται». Μπορεί με μεγάλη ευκολία να πηγαίνει από το ένα θέμα στο άλλο σαν να «τραβάει» μέσα στο μυαλό του συρτάρια με γνώσεις και πληροφορίες. Ακουγε κάθε ερώτησή μας σκυφτός, κοιτώντας προς τα κάτω, και μόλις τελειώναμε σήκωνε αμέσως το βλέμμα του και έδινε την απάντησή του κοιτώντας μας κατάματα μέχρι τέλους.

Πάντως ο Τσόμσκι έκανε την πρώτη ερώτηση: «Αλήθεια, τι γίνεται στην Ελλάδα; Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα».

Ετοιμαζόμαστε να καταστρέψουμε την παγκόσμια οικονομία. Ετσι μας λένε. Ομως η Ελλάδα που είναι λιγότερο από το ένα χιλιοστό της παγκόσμιας οικονομίας θα καταστρέψει όλη την υφήλιο; Δεν είναι γελοίο αυτό; «Πιστεύω ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: η Ευρωπαϊκή Eνωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ ασχολούνται με το να καταστρέψουν την Ελλάδα και υπάρχει σχέδιο για αυτό. Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, και η Ελλάδα από μόνη της έχει πολλά εσωτερικά προβλήματα. 

Αυτά που προτείνει η τρόικα, όμως, κάνει αυτά τα προβλήματα πολύ χειρότερα και αδύνατον να λυθούν. Σχεδιάζουν και προτείνουν πολιτικές οι οποίες δεν οδηγούν στην οικονομική ανάπτυξη και στη λύση του προβλήματος και γι' αυτό όσο προχωρούν τα μέτρα θα φέρνουν λιγότερη ελπίδα και άρα μεγαλύτερη απελπισία στον κόσμο».

Και τι θα κερδίσουν οι λεγόμενες «αγορές» από την καταστροφή της Ελλάδας; «Ξέρετε, αυτό που ονομάζουν "αγορές", δεν είναι κάτι ακαθόριστο. Είναι οι μεγάλες τράπεζες σε παγκόσμιο επίπεδο. Γερμανικές, γαλλικές και εμμέσως αμερικανικές τράπεζες. Η τραπεζική κοινότητα, λοιπόν, είναι αυτή που θέλει να αποπληρωθεί. Δεν τους ενδιαφέρει το τίμημα».

Πιστεύετε ότι θα τα καταφέρουν στο τέλος; «Ηδη πληρώνονται εδώ και πολλά χρόνια. Επαιρναν πάντα και παίρνουν ακόμη αυτό που θέλουν, αλλά το τελικό αποτέλεσμα ίσως είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Η κατάσταση δεν είναι ανάλογη, αλλά υπάρχουν δύο παραδείγματα χωρών, όπως η Αργεντινή και η Ισλανδία, που δεν υπάκουσαν και πλέον πηγαίνουν καλά. 

Ωστόσο αυτές οι δύο χώρες είχαν το δικό τους νόμισμα, μπορούσαν να πουν "δεν δεχόμαστε τους νόμους του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος" και είχαν τη δυνατότητα να κινηθούν αλλιώς. Η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει ακριβώς αυτό, αφού δεν έχει το δικό της νόμισμα».

Πιστεύετε, παρ' όλα αυτά, ότι μια επιστροφή στη δραχμή θα ήταν καταστρεπτική για εμάς; «Ναι, παρ' ότι είναι ένα πιθανό σενάριο. Γι' αυτό πιέζει έτσι το ΔΝΤ, διότι ξέρει ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να επιστρέψει στη δραχμή και συνεπώς γνωρίζει ότι μπορεί να πιέσει. Προσέξτε τον φασισμό του οικονομικού συστήματος. Είναι σαν να μου έχετε δανείσει εσείς χρήματα, με ληστρικά κιόλας επιτόκια, να σας αποπληρώνω για κάποια χρόνια και όταν ξαφνικά δεν μπορώ να σας πληρώσω άλλο, να μου λέτε: 

"Ωραία, θα πληρώσουν οι φίλοι και οι γείτονες για σένα". Αυτό είναι το ΔΝΤ. Αν ένας επενδυτής, μια τράπεζα ας πούμε, έχει επενδύσει με ρίσκο σε μια χώρα, και βέβαια πάντα με ληστρικά επιτόκια, και κάποια στιγμή η χώρα δεν μπορεί πλέον να πληρώνει, έρχεται το ΔΝΤ και λέει ότι θα πληρώσουν άλλοι για σένα. Αυτοί, φυσικά, είναι πάντα οι φορολογούμενοι των άλλων χωρών, οι οποίοι δεν πήραν ποτέ το συγκεκριμένο δάνειο. Ολα γίνονται, αρκεί να μη χάσουν οι τράπεζες. Και τελικά να μην έχουν στην ουσία κανένα ρίσκο!».

Συγγνώμη, αλλά πώς το αποκαλείτε αυτό το σύστημα; «Είναι το οικονομικό σύστημα "στυγνή ληστεία"».

Πολύ περιγραφικό όνομα για οικονομικό σύστημα... «Μα δεν είναι καν μυστικό, το λένε και οι ίδιοι! Πριν από μερικά χρόνια ένας υψηλά ιστάμενος του ΔΝΤ το χαρακτήρισε "κοινότητα της πίστωσης και της επιβολής". Ακριβώς όπως η Μαφία! Οπως οι μαφιόζοι, έχουν και τα λεφτά να σε δανείσουν, αλλά και τον τρόπο να σ' τα πάρουν πίσω».

Αρα η ανυπακοή και η μη πληρωμή του χρέους μας είναι η πρότασή σας; «Προσέξτε. Η ανυπακοή πολλές φορές θέλει ψυχραιμία και υπομονή. Και κυρίως να βρείτε τον τρόπο που σας ταιριάζει».

Το ίδιο σύστημα, όμως, δεν επιβάλλεται και εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες; «Βεβαίως. Από τα πρώτα χρόνια του Ρίγκαν και ως σήμερα, πάρα πολλές φορές έχουν κληθεί οι αμερικανοί πολίτες να πληρώσουν τα κεφάλαια τραπεζών που χάθηκαν σε επενδυτικά ρίσκα που πήραν οι ίδιες εντός και εκτός ΗΠΑ. Αυτό, προσέξτε, δεν θα συνέβαινε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα. Αλλά συμβαίνει στο δικό μας οικονομικό σύστημα, διότι απλώς είναι "γκανγκστερικό". Μάλιστα υπάρχει και όνομα για αυτό το σύστημα, ο Στίγκλιτζ θα σας έχει μιλήσει φαντάζομαι. Ονομάζεται "πολύ μεγάλο για να αποτύχει". 

Αυτό περιγράφει στην ουσία την πολιτική "παροχής εξασφάλισης" από την πλευρά της αμερικανικής κυβέρνησης, η οποία διασφαλίζει στις τράπεζες και στους επενδυτικούς οργανισμούς πως "ό,τι ρίσκο και να πάρετε, όταν το σύστημα καταρρεύσει και δεν θα μπορείτε να πάρετε άλλα λεφτά, θα σας τα δώσουμε εμείς από τα χρήματα των φορολογουμένων". Παρεμπιπτόντως, το σύστημα καταρρέει κάθε τόσο».

Οταν εξελέγη ο Ομπάμα, δεν είχα καμία προσδοκία από αυτόν. Το είχα γράψει και το είχα πει πριν από την εκλογή του. Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε καθόλου αρχές. Είναι ένας οπορτουνιστής χωρίς αρχές. Από την άλλη όμως, το να έχουμε μια οικογένεια μαύρων στον Λευκό Οίκο είναι ένα μεγάλο ιστορικό κατόρθωμα

Οι οίκοι αξιολόγησης τι ρόλο παίζουν σε όλα αυτά; «Οι οίκοι αξιολόγησης συμπληρώνουν ιδανικά το "γκανγκστερικό σύστημα", αφού έχουν συνυπολογίσει, πριν από κάθε επένδυση, ότι αν κάτι δεν πάει καλά στη χώρα στην οποία γίνονται επενδύσεις, τότε θα αναλάβει τα χρέη η εκεί κυβέρνηση, δηλαδή οι φορολογούμενοι. Δηλαδή κάτι το οποίο αποτελεί σκάνδαλο, αυτοί το έχουν συμπεριλάβει στους υπολογισμούς τους! Γι' αυτό και κάποιοι, πολύ λίγοι, ακόμη και μέσα σε αυτήν την κρίση, τα καταφέρνουν μια χαρά. 

O ρόλος των οίκων αξιολόγησης ενισχύθηκε από τη δεκαετία του '70 και μετά, όταν το σύστημα πραγματικά απογειώθηκε και συγκεντρώθηκε τεράστιος πλούτος στα χέρια πολύ λίγων. Ολοι γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ είναι μια χώρα ανισοτήτων, αλλά αυτό που ίσως δεν είναι αντιληπτό είναι ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος αυτής της ανισότητας προέρχεται από το ένα τοις χιλίοις του πληθυσμού».

Και εμείς οι πολίτες, όμως, δεν αντιδράσαμε καθόλου και τα αποδεχτήκαμε όλα αυτά που καθορίζουν τη ζωή μας. «Μα δεν τα έχουμε αποδεχτεί! Δεν μας δόθηκε καμία επιλογή και καμία εναλλακτική. Δεν μας ρώτησε κανένας: "Σας αρέσει το ΔΝΤ;". Εμένα δεν με ρώτησε κανένας, εσάς; Απλώς το σχεδίασαν και μας το επέβαλαν».

Γι' αυτό η Goldman Sachs, ας πούμε, αν και βασική υπεύθυνη της κρίσης, βγάζει ακόμη τεράστια κέρδη; «Ακριβώς. Αν και είναι βασικοί υπεύθυνοι και από τους αρχιτέκτονες της κρίσης, τα πάνε μια χαρά, με τεράστιους μισθούς και με μπόνους. Αυτό συμβαίνει επειδή απλώς ανήκουν στο σύστημα που προανέφερα. Η Goldman Sachs τώρα είναι πλουσιότερη από ποτέ. Αλλά ο κόσμος δεν εστιάζει σε γεγονότα όπως αυτό, διότι η προπαγάνδα αναζητεί και βρίσκει άλλους "υπεύθυνους" να κατηγορήσει. Κατά τη διάρκεια της κρίσης, όμως, ένα από τα μεγαλύτερα λάθη είναι να στοχοποιείς διάφορες κοινωνικές ομάδες».

Η στοχοποίηση, όμως, συμβαίνει και από τις δύο πλευρές. Και από το κράτος προς κάποιους, αλλά και από τους πολίτες προς κάποιους άλλους. Δεν είναι επικίνδυνο αυτό; Υπάρχει «καλή» στοχοποίηση; «Οχι βέβαια. Προσέξτε τι γίνεται. Από την πλευρά του κράτους έχουμε ορισμένους ιδιαίτερα εύκολους στόχους, όπως είναι για παράδειγμα οι δάσκαλοι και η Παιδεία γενικότερα. Από την πλευρά του πληθυσμού τώρα, έχουμε τον εύκολο στόχο, που είναι οι αλλοδαποί, και στην Ευρώπη εξαπλώνεται ανησυχητικά το φαινόμενο της μετανάστευσης. 

Στην Ουγγαρία με το νεοφασιστικό κόμμα Τζομπίκ, στην Αγγλία με το Βρετανικό Εθνικό Μέτωπο και την Αγγλική Αμυντική Λίγκα. Και αν σας ακούγεται ανακουφιστικό ότι σε διάφορες χώρες της Ευρώπης τα ακροδεξιά ρατσιστικά κόμματα παίρνουν κάτω από 10%, μην ξεχνάτε ότι το 1928 στη Γερμανία το Ναζιστικό Κόμμα είχε πάρει κάτω από 3%. Πέρυσι βγήκε στη Γερμανία το βιβλίο του Τίλο Σαραζίν "Η Γερμανία καταργεί τον εαυτό της", στο οποίο ισχυρίζεται ότι οι μετανάστες καταστρέφουν τη χώρα. Εγινε μπεστ σέλερ. 

Η δε καγκελάριος Μέρκελ, παρ' ότι καταδίκασε το βιβλίο, δήλωσε ότι η πολυπολιτισμικότητα έχει τελικά αποτύχει. Οι Τούρκοι και οι Αραβες που τους έκαναν εισαγωγή για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά "απέτυχαν", δηλαδή, να γίνουν ξανθοί και γαλανομάτηδες, κανονικοί άριοι...».

Υπάρχει πάντως το παράδοξο σε καιρούς οικονομικής και κοινωνικής ηρεμίας οι άνθρωποι να επιλέγουν τον καπιταλισμό και να θυμούνται όλα τα κακά του σοσιαλισμού. Οταν όμως έρχεται η οικονομική κρίση, τότε βρίζουν τα κακά του καπιταλισμού και μνημονεύουν τα καλά του σοσιαλισμού. Είναι λίγο ανόητο αυτό. Πώς γίνεται να αλλάξει; «Αυτό είναι και το ένα και μοναδικό μήνυμα που πραγματικά έχω να δώσω. Δεν είναι συνταγή και πρέπει ο καθένας να το καταφέρει μόνος του: Χρησιμοποιήστε την κοινή λογική».

Με αυτό που λέτε ελπίζετε να βελτιώσετε τον κόσμο; «Δεν θέλω να βελτιώσω τον κόσμο, θέλω οι άνθρωποι να τον βελτιώσουν».

Ποια είναι η άποψή σας για τον Μπαράκ Ομπάμα; Σας φαίνεται, όπως λένε, να έχει ξεχάσει ότι ο Λευκός Οίκος χτίστηκε από χέρια μαύρων; «Οταν εξελέγη ο Ομπάμα, δεν είχα καμία προσδοκία από αυτόν. Το είχα γράψει και το είχα πει πριν από την εκλογή του. Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε καθόλου αρχές. Είναι ένας οπορτουνιστής χωρίς αρχές. Από την άλλη όμως, το να έχουμε μια οικογένεια μαύρων στον Λευκό Οίκο είναι ένα μεγάλο ιστορικό κατόρθωμα. Συμβολίζει σπουδαία πράγματα για την τεράστια ομάδα των Αφροαμερικανών, αλλά κυρίως για την παγκόσμια κουλτούρα και τον πολιτισμό. Το να περιμένεις, πάντως, κάτι από τον Ομπάμα είναι τεράστιο λάθος».

Ολα αυτά τα χρόνια που σας ακούω και σας διαβάζω, μου θυμίζετε ήρωα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. «Αλήθεια; Μισό λεπτό να καλύψω τις φτέρνες μου».

Ειλικρινά, μοιάζει σαν να προσπαθείτε να αλλάξετε τη μοίρα που οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουν επιλέξει για τον εαυτό τους. Αυτό δεν είναι κάπως μάταιο; Στο τέλος δεν θα είναι έτσι και αλλιώς χαμένη μάχη; «Οχι, δεν την έχουν επιλέξει οι άνθρωποι τη μοίρα τους. Εγώ πάντως δεν την έχω επιλέξει. Εχει όμως σχεδιαστεί. Ο Ανταμ Σμιθ (που έγραψε τον "Πλούτο των εθνών") δεν ήταν ηλίθιος που έγραψε αυτά που έγραψε».

Ας περάσουμε σε κάτι άλλο που αφορά την Ελλάδα. Πώς εξηγείτε την επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας; «Υπάρχουν πάρα πολλοί ιστορικοί λόγοι για αυτό. Πάντως πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει μπει σε ένα παιχνίδι υπερβολικής σπατάλης για όπλα και αυτό έχει προκαλέσει μεγάλα προβλήματα στη χώρα, αφού ο προϋπολογισμός για τους εξοπλισμούς είναι πολύ μεγαλύτερος από όσο θα μπορούσε να αντέξει η οικονομία σας. 

Σκεφτείτε λίγο πρακτικά. Στην ακραία περίπτωση σοβαρής εμπλοκής μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, η πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί όλος αυτός ο στρατιωτικός εξοπλισμός και να φέρει αποτέλεσμα είναι σχεδόν μηδενική. Διότι απλώς η δύναμη της Τουρκίας είναι πολλαπλάσια ποσοτικά».

Ομως στην ουσία οι ΗΠΑ μάς έχουν υποχρεώσει σε αυτά τα τεράστια έξοδα για εξοπλισμούς. «Φυσικά. Το λατρεύουν αυτό οι ΗΠΑ. Σχεδόν όλη η οικονομία των ΗΠΑ στηρίζεται στους εξοπλισμούς. Σκεφτείτε ότι επί Μπιλ Κλίντον η Τουρκία έγινε αναλογικά ο υπ' αριθμόν ένα αγοραστής όπλων στον κόσμο μαζί με την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Αυτός είναι και ένας πολύ βασικός λόγος για τον οποίο εξοπλίζουμε το Ισραήλ. Εκτός από το ότι το κάνουμε για να ευχαριστήσουμε το ισραηλινό λόμπι, τους εξοπλίζουμε για να τoυς χρησιμoποιήσουμε και ως "διαφημιστικό", ως "teaser" για άλλες χώρες. Τα όπλα που αγοράζει το Ισραήλ δεν είναι καμία σοβαρή ποσότητα, αλλά μετά έρχεται η Σαουδική Αραβία και λέει ότι θέλει εκατονταπλάσια ποσότητα από τα ίδια όπλα. Αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, δεν το κάνουν μόνο οι ΗΠΑ. Το κάνει και η Βρετανία».

Οι μεγάλες δυνάμεις, όμως, γιατί κάνουν εδώ και δεκαετίες τα «στραβά μάτια» στις παρανομίες που έχει διαπράξει η Τουρκία; «Μερικές φρικαλεότητες της Τουρκίας έχουν γίνει και με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως αυτές που διέπραξε τη δεκαετία του '90 στο νοτιοανατολικό της τμήμα εναντίον των Κούρδων, οι οποίοι είναι περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού της. Μετά η Τουρκία πήρε μέρος και στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας».

Οι διανοούμενοι της Ευρώπης, όμως, δεν πολυμιλάνε για όλα αυτά. Τελικά ο διανοούμενος που υπηρετεί τους δυνατούς μπορεί να συνεχίσει να λέγεται έτσι; «Αυτή της Τουρκίας δεν είναι η μόνη περίπτωση, αλλά είναι πολύ ενδεικτική της κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι διανοούμενοι της Δύσης».

Την ένταση που υπάρχει τελευταία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ πώς την εξηγείτε; «Αυτήν τη φορά η Τουρκία έχει έναν πολύ καλό λόγο, αφού ένα τουρκικό πλοίο δέχθηκε επίθεση σε διεθνή ύδατα και σκοτώθηκαν εννέα Τούρκοι. Αυτό ήταν κανονική πειρατεία. Οι Ισραηλινοί άλλωστε συνηθίζουν να τα κάνουν αυτά από παλιά. Κανένα κράτος δεν θα τη γλίτωνε με αυτά που κάνει το Ισραήλ, αλλά όταν έχεις τις ΗΠΑ από πίσω σου, κάνεις ό,τι θέλεις. Σκοτώθηκαν λοιπόν από τα πυρά των Ισραηλινών εννέα άνθρωποι, από τους οποίους να σημειώσουμε κανένας δεν ήταν αμερικανός πολίτης, και η Τουρκία απαίτησε από το Ισραήλ να ζητήσει συγγνώμη».

Πιστεύετε δηλαδή ότι πίσω από τις κινήσεις τις Τουρκίας κρύβεται και αίσθημα δικαίου; «Οχι. Ξέρετε εσείς να υπάρχει κάποιο κράτος που να είναι κράτος δικαίου; Τα κράτη δεν είναι οργανισμοί ήθους και ηθικής, είναι οργανισμοί ισχύος».

Πιστεύετε ότι θα υπάρξει κάποια στιγμή στο μέλλον ένα κράτος που θα είναι κράτος δικαίου; «Οχι,ποτέ. Εφόσον κάτι είναι κράτος δεν μπορεί να είναι δίκαιο. Βέβαια, φυσικά και υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν άνθρωποι που είναι ηθικοί και οι οποίοι προσπαθούν να επιβάλλουν το ήθος τους σε κάποια κομμάτια του κράτους. Αλλά το να περιμένεις από ένα κράτος ισχύος να συμπεριφέρεται δίκαια είναι μάταιο και ανόητο. Τα κράτη ως οργανισμοί λειτουργούν με τις δικές τους αρχές και τα δικά τους συμφέροντα. Ολη η ιστορία των κρατών είναι κάπως έτσι».

Οι λαοί, λοιπόν, κάνουν ένα διαρκές ταξίδι από ελπίδα σε ελπίδα και από όνειρο σε όνειρο, χωρίς αυτό να οδηγεί κάπου καλύτερα; «Οχι, εγώ δεν το βλέπω έτσι. Εγώ το βλέπω περισσότερο σαν το σκαρφάλωμα ενός βουνού με στόχο να κατακτήσεις την κορυφή. Κάθε φορά όμως που φτάνεις στην κορυφή που έχεις βάλει στόχο, ανακαλύπτεις ότι από εκεί φαίνεται μια άλλη, νέα, πέρα από αυτήν που κατέκτησες, και πρέπει να αρχίσεις πάλι το ταξίδι. 

Τότε όμως δεν πρέπει να ξεχνάς ότι έχεις ήδη κατακτήσει τον προηγούμενο στόχο σου. Νομίζω ότι αυτή είναι όλη η ανθρώπινη Ιστορία, επαναλαμβανόμενες κορυφές, για τις οποίες κάποιοι έχουν παλέψει ώστε να κατακτηθούν. Το πιο φυσιολογικό λοιπόν είναι να βρίσκει ο άνθρωπος μπροστά του ακόμη ψηλότερες κορυφές, τις οποίες δεν γνώριζε από πριν, και θα πρέπει να τις κατακτήσει. Αρα δεν πιστεύω ότι το ταξίδι είναι χωρίς ελπίδα, είναι απλώς μια συνεχής επίτευξη στόχων».

Και το ταξίδι θα υπάρχει έπειτα από κάθε άνθρωπο και έπειτα από κάθε εποχή; «Ακριβώς. Γι' αυτό σε κάθε εποχή ας κάνει ο άνθρωπος τη δουλειά του, που είναι να κατακτήσει τις κορυφές που του αναλογούν. Δείτε τι συνέβη με τη Λατινική Αμερική. Ηταν επί 500 χρόνια κάτω από φοβερή καταπίεση, κυρίως των Ευρωπαίων και μετά των Αμερικανών. Ολα αυτά τα χρόνια εκατοντάδες προσπάθειες να απελευθερωθούν κατεστάλησαν και πνίγηκαν στο αίμα. Ομως τα τελευταία δέκα χρόνια οι λαοί της Λατινικής Αμερικής έχουν φέρει τα πάνω κάτω. Απελευθέρωσαν τις χώρες τους από τις χούντες και την καταπίεση με τρόπο εντυπωσιακό».

Πιστεύετε ότι μπορεί να συμβεί το ίδιο και με την «Αραβική άνοιξη»; «Εχουν ήδη υπάρξει τεράστιες αλλαγές, οι οποίες πιθανότατα θα είναι μόνιμες. Βέβαια έχουν πολύ δρόμο ακόμη μπροστά τους, αλλά μετρούν ήδη κάποιες σημαντικές επιτυχίες. Μία από αυτές, την οποία φυσικά δεν πολυπροβάλλουν τα δυτικά ΜΜΕ, είναι η δημιουργία πραγματικού εργατικού κινήματος στην Τυνησία και στην Αίγυπτο, χώρες οι οποίες δεν είχαν ποτέ κάτι τέτοιο. Τώρα πλέον είναι δυνατόν ακόμη και σε αυτές τις δύο χώρες να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο εργατικό συνδικάτο».

Αυτή η απελπισία τού σήμερα πώς μπορεί να αλλάξει και να γίνει ελπίδα; «Δεν ξέρω. Αν γνωρίζετε την απάντηση πείτε τη και σε εμάς. Την έχουμε ανάγκη απεγνωσμένα».

Η εποχή χαρακτηρίζεται από την απουσία σπουδαίων ηγετών, ειδικά στην Ευρώπη, αλλά και αλλού. Είναι άραγε θέμα κακής συγκυρίας ή φυσιολογικό αποτέλεσμα των καιρών; «Δεν πρέπει να ψάχνεις για σπουδαίους ηγέτες. Αν κάνεις εσύ κάτι σημαντικό, θα δημιουργήσεις τη δική σου σπουδαία ηγεσία και δεν θα επιτρέψεις να δημιουργηθεί αυτό που ονομάζεις ανεπαρκή ηγεσία».

Μήπως ένα μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι συγχέουμε εντελώς τις έννοιες «συνηθισμένο» και «φυσιολογικό» και πλέον πιστεύουμε ότι αυτό που είναι συνηθισμένο στη ζωή μας είναι και το φυσιολογικό; «Σωστό είναι αυτό, πρέπει όμως να καταφέρνεις να διακρίνεις μέσα σου τις αληθινές, τις ειλικρινείς κινητήριες δυνάμεις».

Για εσάς ποιες είναι αυτές οι βασικές κινητήριες δυνάμεις; «Είναι πολλές και γνωρίζω μερικές από αυτές. Για παράδειγμα, η δυστυχία από την οποία υποφέρουν οι άνθρωποι και κυρίως αυτή για την οποία έχω συνυπευθυνότητα. Αυτό είναι βασανιστικό. Ζούμε σε μια ελεύθερη κοινωνία και τα προνόμιά μας σημαίνουν αυτόματα και ευθύνες».

Μοιάζει πάντως στην Ελλάδα οι άνθρωποι να έχουμε υποστεί συλλογική κώφωση: μιλάμε όλοι, ενώ κανένας δεν ακούει κανέναν. Δεν είναι ένα βασικό πρόβλημα αυτό; «Θα σας πω κάτι από τη δική μου πείρα. Η οικογένειά μου ανήκε στην εργατική τάξη και υπήρχαν πολλοί άνεργοι. Αντικειμενικά τότε η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη απ' ό,τι είναι τώρα. Υποκειμενικά, όμως, τότε ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα ως προς την προοπτική. 

Τώρα επικρατεί κυρίως μια τεράστια απελπισία σε σχέση με το μέλλον, ενώ τότε κυριαρχούσε η ελπίδα ότι "δεν έχουμε τίποτε, αλλά μπορούμε να κάνουμε πράγματα για ένα καλύτερο αύριο". Μαζευόμασταν και κουβεντιάζαμε για το πώς θα βελτιώσουμε την κατάσταση για την οικογένειά μας. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει κάθε μικρή κοινωνική ομάδα και τώρα στην Ελλάδα».

Είναι γνωστό ότι αγαπάτε τη χώρα μας και ότι καλός προφήτης είναι αυτός που αγαπά. Τώρα που κλείνουμε αυτήν τη συζήτηση τι θα προφητεύατε για εμάς; «Σας εύχομαι, μέσα από την καρδιά μου, να έχετε πολλή και καλή τύχη σε αυτούς τους ιδιαίτερα δύσκολους και επίπονους καιρούς, με όλες αυτές τις ισχυρές δυνάμεις που προσπαθούν να συντρίψουν την ελληνική κοινωνία και τη χώρα σας».

the baladeur

Και ποιος σας είπε ότι θα μπορείτε όλοι να συντηρήσετε τα παιδιά σας;

Και ποιος σας είπε ότι θα μπορείτε όλοι να συντηρήσετε τα παιδιά σας;

«Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Συγγνώμη»
Γονείς σε απόλυτη φτώχεια ζητούν να αφήσουν το παιδί τους στα χωριά SOS
 
Της Μαριλης Μαργωμενου - Καθημερινή

Η Αννα ήταν ακόμα στον παιδικό σταθμό. Είχε πάει απόγευμα και η μαμά της δεν είχε εμφανιστεί. Οι νηπιαγωγοί δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ωσπου το κοριτσάκι έβγαλε κάτι απ' την τσέπη του. Ηταν ένα σημείωμα: «Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Δεν έχω λεφτά, δεν μπορώ να τη μεγαλώσω. Συγγνώμη. Η μαμά της».


Ο άνθρωπος που μου λέει την ιστορία την διηγείται σαν κάτι συνηθισμένο. Ο Στ. Σιφνιός είναι υπεύθυνος της κοινωνικής υπηρεσίας στα Παιδικά Χωριά SOS. «Οι νηπιαγωγοί κάλεσαν την Εισαγγελία», λέει. «Και ο εισαγγελέας έστειλε το παιδί σ' εμάς».

Ολα αυτά δεν έγιναν σε κάποιο βιβλίο του Ντίκενς. Εγιναν σε μια συνοικία της Αθήνας. Η μαμά της Αννας δεν είναι τρελή. Είναι μια κοπέλα που έχασε τη δουλειά της και πανικοβλήθηκε. Σαν την ιστορία της, υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιες ακόμη ιστορίες. Σήμερα στην Ελλάδα πεντακόσιοι γονείς είναι σε τέτοια οικονομική κατάσταση, που ζήτησαν στα Παιδικά Χωριά SOS να αφήσουν εκεί το παιδί τους.

«Μέχρι πριν από δύο χρόνια, το 95% των αιτημάτων είχε να κάνει με κακοποίηση. Αποφάσιζε ο εισαγγελέας πως κινδυνεύει το παιδί», λέει στην «Κ» η κοινωνική λειτουργός των Χωριών SOS, Π. Βασταρούχα. «Τώρα τα μισά αιτήματα είναι από γονείς σε απόλυτη φτώχεια. Οκτώ στις δέκα φορές είναι Ελληνες, τις πιο πολλές φορές μονογονεϊκές οικογένειες, συνήθως χωρίς άλλους συγγενείς».
Η κυρία Μαρίνα εδώ και 19 χρόνια είναι μητέρα στα Χωριά SOS. Εκείνη ζει την ιστορία από την άλλη πλευρά. «Το καινούργιο παιδάκι το φέρνει στο σπίτι μας η μαμά του», λέει. «Του δείχνει το κρεβάτι του, του δείχνει το δωμάτιό του, του δείχνει εμένα. Και μετά, «σ' αγαπάω» λέει, και φεύγει. Και το παιδάκι μένει στην πόρτα». Το ακούω στη φωνή της.

Στέκονται και κοιτάζουν
Η κυρία Μαρίνα κάνει προσπάθεια για να συνεχίσει. «Κανένα τους δεν φωνάζει», λέει. «Στέκονται στην πόρτα και κοιτάζουν μέχρι να χαθεί η μαμά τους. Αν είναι αδελφάκια, δύο ή πιο πολλά, εκείνο το βράδυ δεν μπορείς να τα χωρίσεις. Τα βάζεις το καθένα στο κρεβάτι του και δέκα λεπτά μετά γίνονται ένα κουβάρι, μαζεύονται όλα μαζί ξανά, να αγγίζουν το ένα το άλλο».

Κανονικά, τα Χωριά SOS δεν δέχονται παιδιά που η οικογένειά τους είναι απλώς φτωχή. Γι' αυτές τις οικογένειες υπάρχει πρόγραμμα στήριξης στο σπίτι. Αλλά η απόλυτη φτώχεια δεν πάει σχεδόν ποτέ μόνη της. «Ηρθε ένα κοριτσάκι εδώ και νόμιζα πως έχει πρόβλημα. Τριών χρόνων, δεν ήξερε ούτε 15 λέξεις», λέει η κοινωνική λειτουργός. «Το είδαν οι γιατροί και είπαν πως η υγεία του είναι μια χαρά. Ο μπαμπάς του στις λαϊκές, η μαμά του τυφλή, το είχαν εγκαταλείψει το παιδί. Οταν δεν σου μιλάει κανείς, πώς να μάθεις λέξεις;». Η φτώχεια οδηγεί στην παραμέληση, ακόμα και στην κακοποίηση. Κάποιοι άνθρωποι, πριν φτάσει το παιδί τους εκεί, διαλέγουν την άλλη λύση. Οσο ακραία κι αν φαίνεται σ' εμάς.

«Εβγαινα απ' το Χωριό να πάρω γάλα για τα δικά μου τα παιδιά», λέει η κυρία Μαρίνα. «Στην κεντρική πύλη ήταν μια γυναίκα μ' ένα κοριτσάκι. Δεν ήξερε ότι εγώ είμαι μητέρα SOS, δεν με είδε καν. Κρατούσε το παιδί της όρθια και του μιλούσε. «Μη νομίζεις πως η μαμά δεν σ' αγαπάει. Σε λατρεύει η μαμά, αλλά δεν έχει να σου δώσει φαγητό. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι εδώ...». Νόμιζε πως θα μπει μέσα, θα βρει κάποιον να αφήσει το παιδάκι και θα φύγει». Η κυρία Μαρίνα κρατάει με το χέρι της το μέτωπό της. Οσα χρόνια κι αν είσαι εδώ, μερικά πράγματα δεν τα συνηθίζεις ποτέ. «Το κρατούσε απ' το χέρι», λέει. «Κι αυτό δεν μιλούσε. Μόνο είχε σηκώσει το κεφαλάκι του και την κοίταζε. Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Εφυγα. Είχα να πάρω γάλα στα δικά μου τα παιδιά».

 

θα ανεχομαστε για πολυ ακομα τετοιες καταστασεις ?