Ε.ΠΑ.Μ. ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Δ. ΚΑΖΑΚΗ ΜΕ ΘΕΜΑ "ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΚΡΙΣΗ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ ΓΕΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΕΡΟΣ 6/9/2016

Ίδιο έργο, αλλά έγχρωμο..

Επειδή κοντεύουν να πετύχουν τον στόχο τους να μας κάνουν να βαρεθούμε πιά να ασχολούμαστε μαζί τους,
..ώστε να κάνουν ανενόχλητοι το δωσιλογικό τους έργο,
     ..εμείς, σε πείσμα τους, περιγράφουμε σήμερα την βαριεστημάρα μας,
     ..την αγυρτεία τους, και
τις μεθόδους τους.

     Βγήκε αυτές τις μέρες ένα απ’ τα καθάρματα που θα έπρεπε ήδη να σαπίζουν στην φυλακή, πρώην δοτός πρωθυπουργός,
     ..και είπε πως είναι «ορατό το ενδεχόμενο νέου μνημονίου».

     Έτσι αρχίζουν πάντα όλα. Με μία δήλωση.
     Μετά αρχίζουν οι «διευκρινίσεις»: «ναι, όχι, τό ‘πα αλλά εσείς δεν καταλάβατε«, μπορεί να πέσει και καμιά ψιλοδιάψευση όταν το πρόσωπο είναι αρκούντως φαιδρό και ξεφωνημένο.
Μετά, «σοβαροί» καλεσμένοι παρέα με «σοβαρούς» δημοσιογράφους αρχίζουν να το συζητάνε στα κανάλια,
..στην αρχή κάτι πεντάλεπτα στα δελτία ειδήσεων, μετά ολόκληρες ενημερωτικές εκπομπές, όπου καλούνται και «αναλυτές», οικονομολόγοι,
     ..ανασύρονται σχετικά άρθρα του εξωτερικού, και κάνουν και μίνι γκάλοπστους δρόμους και στις καφετέριες.
Στο μεταξύ η κυβέρνηση διαρρυγνύει τα ιμάτιά της πως δεν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο, και πως ούτε που της πέρασε απ’ το μυαλό,
     ..ενώ η αντιπολίτευση  ζητάει εκλογές και σκίζει τα καλσόν της πως δεν θα ψηφίσει τίποτε άλλο εκτός απ’ αυτά που τόσα χρόνια έχει ψηφίσει.
Μετά από λίγο καιρό ένας υπουργός επανέρχεται: «υπάρχουν σκέψεις, αλλά ακόμη τις επεξεργαζόμαστε, και θα υπάρξουν και αντίστοιχα μέτρα ελάφρυνσης των πιό αδύναμων«.
     Γίνεται ο σχετικός σάλος, βγαίνουν στον αέρα και κάτι «διαρροές» με προσχέδια, όλοι το συζητούν πιά ανοιχτά εκτός απ’ την κυβέρνηση που τηρεί σιγή ασυρμάτου, μέχρι που:
     ..από κάποια χώρα του εξωτερικού, κάποιος κυβερνητικός επίσημος σκάει επίσημα το παραμύθι «είναι καινούργια απαίτηση των δανειστών, αλλά τους διαμηνύσαμε πως δεν θα το δεχτούμε«.
     Μετά τα πράγματα μπαίνουν τον δρόμο τους.
Οι «θεσμοί» πάνε, έρχονται, απειλούν, προειδοποιούν, χαμογελούν.
Παίρνουν σειρά οι μενουμευρώπηδες, οι καταστροφολόγοι, οι «λογικοί».
     Η λάσπη και τα σκ@τά στον ανεμιστήρα, κι όποιον πάρει η μπάλα.
     Μετά αρχίζει το κομματικό «μασάζ» απ’ τις κομματικές π@υτάνες στους έγκαυλους κυβερνητικούς βουλευτές και υπουργούς που απειλούν ανυπακοή.
     Μετά τα πάντα ψηφίζονται και επανερχόμαστε στην αναμονή για νέα δήλωση, και φτού κι απ’ την αρχή.

Και στο μεταξύ ο λαός απαθής και μοιραίος βλέπει και ξαναβλέπει το ίδιο έργο,
     ..κι όλο και ξανασαστίζει με τα ίδια πράγματα, σαν να βλέπει τον Ζήκο για χιλιοστή εξακοσιοστή όγδοη φορά και να ξαναγελάει με τις ίδιες ατάκες που έτσι κι αλλιώς τις έχει μάθει απ’ έξω.

     Παράσταση και σκηνικό θανάτου με οσμή σαπίλας και βαρεμάρας.
     Η κόπια όμως είναι φτιαγμένη από ειδικό υλικό αθάνατο, να μη φθείρεταιαπ΄ την επανάληψη,
..σχεδιασμένη από τα χειρότερα καθάρματα,
..και παιγμένη απ΄τους φτηνότερους παλιάνθρωπους,
     ..για τα μάτια του πιό ξεπεσμένου λαού.

Ξέρουν πως δεν θα πεθάνουμε από βαρεμάρα.
Θα την προλάβουν τα νέα μνημόνια και τα νέα μέτρα!..

mandatoforos

triklopodia.gr

Δημήτρης Κυπριώτης κ Πέτρος Ιωάννου ακροβατούν στους 90,1fm

LEONIDAS CHRYSANTHOPOULOS – GLOBAL CRISIS : PROPOSALS FOR SOLUTION (GREEK SUBS)

Η ομιλία του Πρέσβη επί τιμή Λεωνίδα Χρυσανθόπουλου, τότε μέλους της ΠΓ του ΕΠΑΜ, στη συνδιάσκεψη με θέμα «Προς την δημιουργία ενός κοινού μέλλοντος για την ανθρωπότητα και την αναγέννηση του κλασικού πολιτισμού» που διοργάνωσε το Ίδρυμα Schiller στο Βερολίνο τον Ιούνιο του 2016.
Γι αυτήν την ομιλία ο Λ. Χρυσανθόπουλος δέχτηκε πολλά συγχαρητήρια (όχι μόνο από τους συνέδρους). 

Για ελληνικούς υπότιτλους πατήστε το «κουμπί» cc στο κάτω μέρος του βίντεο.

.

 epaminternational.wordpress.com

Ε.ΠΑ.Μ. - Δ.Καζάκης στον Σπορ News 90.1 FM - 25η Μαρτίου 2016

Ο Γενικός Γραμματέας του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.) Δημήτρης Καζάκης στον Σπορ News 90.1 FM της Λάρισας & στην εκπομπή του Πέτρου Ιωάννου «Ακροβάτες του Ονείρου», σε αναμετάδοση από το διαδικτυακό ραδιόφωνο του E-ROI, την Παρασκευή 25 Μαρτίου 2016.

«Η κλεφτουριά... το ένοπλο τμήμα του έθνους, σταδιακά συνειδητοποίησε την κατάσταση και αποτίναξε τον ζυγό».

Γιατί κανείς δεν τολμά να κατονομάσει το φονιά???

Είναι ενδεικτικό της κατάντιας των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων ότι καμιά κυβέρνηση και ούτε βέβαια η Ευρωπαϊκή Ενωση, δεν απαντούν αποτελεσματικά στα όσα πολιτικά χυδαία τους καταλογίζει ο Ταγίπ Ερντογάν, και κυρίως στις κατηγορίες περί ναζισμού, τρομοκρατίας, και ρατσισμού. Ποιός τα λέει αυτά; Ένας γενοκτόνος! Ένας ρατσιστής! Ένας με τη βούλα τρομοκράτης! Ένας ισλαμοφασίστας!!!...

του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ 

Τα λέει ένας εκπρόσωπος ενός κράτους το οποίο διέπραξε την πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα κατά των αυτόχθονων χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας -Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων, Ζοροαστρών και τώρα των Κούρδων. Τα λέει ο αρχηγός ενός  κράτους που ξοδεύει εκατομμύρια δολλάρια σε μια παγκόσμια καμπάνια άρνησης της αιματοβαμμένης ιστορίας της χώρας του που περηφανεύεται πως...

δεν διέπραξε εκατομμύρια ατομικά και συλλογικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας αλλά και το οποίο περηφανεύεται, ταυτόχρονα, πως οι χριστιανικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας καλώς σφαγιάστηκαν!  

“Οι μουσουλμάνοι δεν διαπράττουν γενοκτονίες”,  δήλωσε το 2009 ο Ερντογάν για να εξαγνίσει τον γενοκτόνο Πρόεδρο του Σουδάν Ομάρ αλ Μπασίρ για τα εγκλήματα που διέπραττε και που συνεχίζει μέχρι σήμερα να διαπράττει κατά των χριστιανικών πληθυσμών του Νοτίου Σουδάν. Αφού έτσι έχουν τα πράγματα, τότε πως και ποιοί εξαφάνισαν τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας; Πέραν της ανεξήγητης φοβίας, δεν χρειάζεται πολύ ψάξιμο για να διαπιστώσουμε τους λόγους για αυτή την πολιτική κατάντια των ευρωπαίων και των δυτικών, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ. 

Το 1979, την Άνοιξη, σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στην αμερικανική επιθεώρηση Foreign Affairs ένας Τούρκος πρωθυπουργός, που δεν κατονομάζεται αλλά που πρέπει να ήταν ο Σουλεΐμάν Ντεμιρέλ, δήλωνε χωρίς αιδώ στον συγγραφέα του κειμένου D. Rostow, πως οι ΗΠΑ θα πρέπει να πληρώνουν τους λογαριασμούς της Τουρκίας διότι την έχουν ανάγκη στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου. (“You must pay our bills because you need us”). Έτσι ξερά. 

Ίσως πιο χαρακτηριστική και εξηγηματική είναι η θέση του βρεττανού διπλωμάτη Ρόμπερσον που το 1958, και με αναφορά στην Κύπρο, έγραφε: “Η Τουρκία είναι νευραλγική, η  θέση μας είναι ανήθικη (“unethical”) αλλά οι στρατηγικές και εμπορικές πραγματικότητες δεν μας αφήνουν άλλες επιλογές.  Η Τουρκία κάνει τρελά πράγματα, αλλά την χρειαζόμαστε, το ΝΑΤΟ χρειάζεται την Τουρκία, υπάρχουν βάσεις εκεί κλπ».  Χαρακτήρισε δε τη θέση της Τουρκίας ως απατεωνίστικη (“deceitful”). Αυτή είναι η εξήγηση διαχρονικά της χαμαίρπειας των ευρωπαίων προς την Άγκυρα. Και την είδαμε και πρόσφατα με τον τέως Σύμβουλο Ασφαλείας του νεοεκλεγέντος Τραμπ να σχίζει τα ρούχα του και τα οπίσθια του κάνοντας λόμπι υπέρ της ισλαμοφασιστικής Τουρκίας του Ερντογάν. Όσο δηλαδή αλλάζουν τα πράγματα, στις σχέσεις Τουρκίας και των ευρωατλαντιστών και του “δικού” μας Άιντα, τόσο παραμένουν τα ίδια. 

Εδώ, παραμπιπτόντος, εντοπίζεται και το κλειδί της συμπεριφοράς του ευρωατλανιστή Άιντα στην Κύπρο. Για τον υποχθόνιο ρόλου του τελευταίου ως νεροκουβαλητή της Άγκυρας θα επανέλθω στο άμεσο μέλλον. 

Η Τουρκία μαζί με τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, υπήρξε ο νονός του ισλαμιστικού κράτους των αποκεφαλιστών- του ISIS. H Tουρκία εκπαίδευσε τους ισλαμιστές και τους παρείχε όπλα, συστήματα επικοινωνίας και δεδομένα. Οι τουρκικές υπηρεσίες παρείχαν στους ισλαμιστές πληροφορίες  για τους σχεδιασμούς και τις στρατιωτικές δυνατότες της Συρίας. Η Τουρκία παρείχε γραφεία για στους ισλαμιστές  για την στρατολόγηση και για την ασφαλή μετάβαση των ισλαμιστών στην Συρία και την Ευρώπη. Τους παρείχε χρηματοδότηση αγοράζοντας πετρέλαιο από την ISIS. Τους παρείχε επίσης περίθαλψη σε νοσοκομεία καθώς και προπαγανδιστικά φόρα. 

Μέσω Τουρκίας και με την ανοχή του κράτους, Τούρκοι πολίτες αγόραζαν και μετέφεραν αμύθητης αξίας αρχαιολογικούς θησαυρούς από Συρία και Ιράκ και τους πουλούσαν στην Ευρώπη.  Και είναι στην Τουρκία που κατέληξαν δεκάδες συριακά εργοστάσια που οι τζινχαντιστές αποσυναρμολόγησαν και πούλησαν σε Τούρκους. Τέλος, και για να μην ξεχνάμε, το 2003 η Τουρκία πούλησε ανοικτά την σύμμαχο της ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του Σαντάμ Χουσέιν. Η Τουρκία βρίζει χυδαία, εκβιάζει ασύστολα και απειλεί ευθέως την ΕΕ με Ιερό Πόλεμο- Τζιχαντ, ενώ η τελευταία την επιβραβεύει με δις ευρώ για το προσφυγικό και χωρίς να παγώνει τις διμερείς διαπραγματεύσεις. Όμως ο πραγματικός εκβιασμός θα αρχίσει όταν η ΕΕ δεν θα μπορεί πλέον να δωροδοκεί τον Ταγίπ Ερντογάν. Τότε είναι που θα αρχίσουν να κτυπούν τα τύμπανα. Τότε είναι που η Ευρώπη θα αρχίσει να χορεύει ανατολίτικα. 

Υ. Γ. Η τελευταία τζιχαντιστική επίθεση στο Λονδίνο που άφησε πέντε νεκρούς και αρκετούς τραυματίες θα πρέπει να χρεωθεί προσωπικά στον Τούρκο τζιχαντιστή ηγέτη o οποίος την προηγούμενη μόλις μέρα απειλούσε πως κανένας ευρωπαίος δεν θα ηταν πλέον ασφαλής στη χώρα του. Είχε και έχει και το θράσος ο αθεόφοβος να είναι, διαβάζουμε, ο πρώτος ηγέτης που πήρε την  κυρία Μέϊ για να την συλλυπηθεί. Θα βρεθεί όμως κάποιος μη λαγόκαρδος Ευρωπαίος ηγέτης που θα τον δακτυλοδείχνει και να του χρεώνει τις δολοφονίες; Τέτοιοι ηγέτες έχουν, δυστυχώς, παύσει να υπάρχουν προ πολλού. 

mignatiou.com

Νίκος Μπελογιάννης: Το ΚΚΕ πήρε πίσω το όπλο γιατί ζει με την καπηλεία - Τον πατέρα μου αυτοί τον έφαγαν

Δριμύτατες κατηγορίες εξαπέλυσε κατά του ΚΚΕ ο γιος του Νίκου Μπελογιάννη, με αφορμή την απόφαση του Περισσού να αφήσει για λίγες μόνο ώρες στο χώρο της μόνιμης έκθεσης, που εγκαινιάστηκε τη Δευτέρα, το όπλο του πατέρα του. “Για αυτό δεν πήγα στα εγκαίνια, διότι ξέρω καλά ότι η καπηλεία είναι αυτοσκοπός για αυτούς.

Εγώ το αντιμετωπίζω το ΚΚΕ σαν εκκλησία, που έχε θεό το Στάλιν, έχει ποίμνιο και προπαντός έχει αγίους, οι οποίοι ανήκουν στην Εκκλησία. Τους μεταχειρίζεται όπως η ορθόδοξη ή η καθολική Εκκλησία ή το Ισλάμ τους μάρτυρες του. Αυτοί συνεχίζουν αυτό που άρχισε ο Ζαχαριάδης. Τον πατέρα μου φυσικά τον έφαγε, διότι ένα κόμμα σαν και αυτό μισεί τους διανοούμενους. Είναι γνωστό και ο Στάλιν που έστελνε τους διανοούμενους.” δήλωσε στο news247 ο γιος του Νίκου Μπελογιάννη και πρόσθεσε:

“Δεύτερος λόγος είναι ότι με τη λήξη του εμφυλίου έπρεπε -επειδή το κόμμα δεν κάνει ποτέ λάθη, βασική αρχή- να βρει ένα χαφιέ για να φορτωθεί την όλη ιστορία και έτσι βάφτισε τον Πλουμπίδη χαφιέ και να βρει και έναν ήρωα για να έχει το ποίμνιο κάποιον στη φάση της γενικής απελπισίας. Συν ότι είχε και τη γενική αρχή που έχει κάθε δικτατορίσκος ότι κάθε κεφάλι που προεξέχει, το κόβουμε".

Υποστήριξε επίσης ότι η παραχώρηση του όπλου στα εγκαίνια της έκθεσης “ήταν εκ του πονηρού, διότι το ΚΚΕ ήθελε να αναδείξει τον πολέμαρχο. Ενώ εμείς μιλάγαμε για το διανοούμενο που προέβλεψε και τα μνημόνια, το ΚΚΕ ήθελε να αναδείξει το στρατηλάτη, διότι η νέα του γραμμή από πέρυσι είναι ότι ο εμφύλιος ήταν αναγκαίος -αν είναι δυνατόν να υπάρχει αναγκαίος εμφύλιος- και ότι αποτέλεσε την κορύφωση της πάλης των τάξεων στην Ελλάδα” και ισχυρίστηκε ότι “πήραν πίσω το όπλο γιατί ζουν με την καπηλεία”.

http://www.thebest.gr

Τι είναι το εθνικό συμφέρον και ποιο το ελληνικό εθνικό συμφέρον στο Αιγαίο;

Πρώτος ο Θουκυδίδης, στην ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, εντόπισε ότι μια από τις αιτίες που οδηγεί τις κοινωνίες σε πόλεμο, είναι το συμφέρον...

του ΑΝΔΡΕΑ ΜΠΑΤΖΑΚΟΥ

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι πολίτες των δυτικών τουλάχιστον δημοκρατιών, άρχισαν να ακούν όλο και περισσότερο για το εθνικό συμφέρον και ότι αυτό είναι ο κινητήριος μοχλός της εξωτερικής πολιτικής των κρατών τους. Οι κυβερνήσεις έβαλαν στο λεξιλόγιο τους το εθνικό συμφέρον και...

την ανάγκη υπερασπίσεως του, προκειμένου να δικαιολογήσουν τις θυσίες των πολιτών τους. Θυσίες τόσο σε έμψυχο δυναμικό όσο και σε πολεμικό υλικό.

Αλλά τι ακριβώς είναι το εθνικό συμφέρον; Ποιος το καθορίζει; Πως το μαθαίνουν οι πολίτες; Πως το υπερασπίζεται ένα κράτος; Και εξετάζοντας τον δικό μας περίγυρο, τι συμφέρει την Ελλάδα στο Αιγαίο; Σε αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσει να απαντήσει το παρόν άρθρο, εντός των περιορισμών στους οποίους υπόκεινται τέτοια άρθρα.

Στην αρχή θα οριστεί τι είναι το εθνικό συμφέρον, στη συνέχεια θα αναφερθούν οι βασικές διακρίσεις συμφερόντων, θα εξεταστεί πως ένα κράτος υπερασπίζεται τα συμφέροντα του συνήθως, θα αναφερθεί εν συντομία το ελληνικό εθνικό συμφέρον στο Αιγαίο σε σχέση με την Τουρκία και το άρθρο θα κλείσει με επίλογο.

Τι είναι το Εθνικό Συμφέρον

Το εθνικό συμφέρον είναι μια σύνθετη έννοια που περιλαμβάνει αξίες που ένα κράτος υπερασπίζεται, συμβατή όμως με την αντικειμενική πραγματικότητα του διεθνούς περιβάλλοντος στο οποίο διαμορφώνονται οι σχέσεις των κρατών. Η έννοια αυτή του συμφέροντος, εμπεριέχει συνήθως τους εξής σκοπούς:

- Την φυσική ασφάλεια του κράτους, με την έννοια τόσο της ασφαλείας των πολιτών του, όσο και της εδαφικής του ακεραιότητας.

- Την οικονομική του ευημερία.

- Την πολιτική του ανεξαρτησία και την εξασφάλιση της κυριαρχία του εντός των συνόρων του. [1]

Γενικώς το εθνικό συμφέρον εκφράζει τις ανάγκες και τις φιλοδοξίες που έχει ένα κράτος σε σχέση με άλλα κυρίαρχα κράτη με τα οποία αλληλεπιδρά στον διεθνή του περίγυρο. [2] Είναι το θεμέλιο επάνω στο οποίο αναπτύσσεται η Εθνική Στρατηγική για την εξωτερική πολιτική των κρατών.

Τα εθνικά συμφέροντα ενός κράτους καθορίζονται από την πολιτική του ηγεσία, η οποία θεωρείται δεδομένο, ότι είναι ικανή να εκτιμήσει το διεθνές περιβάλλον προκειμένου να εντοπίζει τόσο ευκαιρίες για την προώθηση τους, όσο και απειλές εναντίον τους.

Διάκριση Συμφερόντων

Στο άρθρο θα αναφερθεί μόνο η κυριότερη διάκριση των συμφερόντων, σε δυο μεγάλες κατηγορίες: τα ζωτικά και τα δευτερεύοντα. [3] 

Τα ζωτικά συμφέροντα είναι αυτά από τα οποία εξαρτάται η επιβίωση του κράτους, δηλαδή η εδαφική του ακεραιότητα, η κυριαρχία και η ανεξαρτησία του. Τα ζωτικά συμφέροντα δεν τίθενται υπό διαπραγμάτευση, όταν δε τίθενται σε κίνδυνο, ένα ορθολογικό κράτος δεν διστάζει να προσφύγει σε πόλεμο.

Τα δευτερεύοντα δεν εγκυμονούν κίνδυνο για την ύπαρξη του κράτους, είναι πιο περιορισμένα και λιγότερο σημαντικά. Για την προώθηση ή την υπεράσπιση τους, συνήθως δεν απαιτείται η χρήση της στρατιωτικής ισχύος. Πρακτικά η προώθηση της οικονομικής συνεργασίας των χωρών της Βαλκανικής, δεν είναι της ίδιας σημασίας για την Ελλάδα, όσο η μη αλλαγή του καθεστώτος (status quo) στο Αιγαίο. Δεν αποκλείεται ένα ζήτημα που θεωρείται ζωτικό για ένα κράτος, να θεωρείται ως δευτερεύον για ένα άλλο. Για παράδειγμα ο πόλεμος στο Ιράκ το 2003, ενώ για τις ΗΠΑ αποτελούσε ζωτικό συμφέρον, για μια μικρότερη χώρα που είχε στείλει δυνάμεις στην δυτική συμμαχία και συμμετείχε στον πόλεμο, δεν ήταν.

Πως ένα κράτος προωθεί τα εθνικά του συμφέροντα

Τα εθνικά συμφέροντα προωθούνται με την εφαρμογή της Εθνικής Στρατηγικής για την Εξωτερική Πολιτική η οποία δεν είναι παρά ένα σχέδιο, για την συντονισμένη χρήση όλων των εργαλείων που διαθέτει η κρατική μηχανή. Τα κυριότερα εξ’ αυτών των εργαλείων είναι, η οικονομία, η διπλωματία, ο πολιτισμός, οι κυβερνοδυνατότητες και η στρατιωτική ισχύς.

Όταν ένα κράτος έχει την απαραίτητη ισχύ από τον καιρό της ειρήνης, συνήθως προωθεί τα συμφέροντα του δια της διπλωματικής οδού και της συνάψεως συμμαχιών. Η ισχύς δημιουργεί κύρος και το κύρος είναι το καθημερινό νόμισμα στην αρένα των διεθνών σχέσεων. Το κύρος χτίζεται δύσκολα, αλλά είναι χρήσιμο διότι αποφεύγεται η προσφυγή στην βία. Εάν όμως το κύρος δεν πείθει κάποιον ανταγωνιστή ενώ διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντα του κράτους, τότε αυτό πρέπει να έχει την απαραίτητη πολιτική βούληση για χρήση της σκληρής του ισχύος προκειμένου να τα υπερασπιστεί. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ομοψυχία του πολιτικού συστήματος και η συνοχή της κοινωνίας που θα κληθεί να πληρώσει το τίμημα, παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο στις ενέργειες που τελικώς θα αναλάβει ή θα αποφύγει να κάνει ένα αντίπαλο κράτος σε μια κρίση.

Πως όμως οι πολίτες ενός κράτους μαθαίνουν ποιο είναι το εθνικό τους συμφέρον; Βασικώς μέσω της παραδόσεως και της παιδείας. Το κράτος που παρέχει την δημόσια παιδεία, καθορίζει και το περιεχόμενο της. Λογικά κανένα κράτος δέχεται οι μελλοντικοί του πολίτες να διδάσκονται στα σχολεία του θεωρίες που υπονομεύουν τα θεμέλια και τις αρχές στις οποίες στηρίζεται. [4] Έτσι είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την συνέχεια ενός κράτους, η συγκρότηση των δασκάλων και καθηγητών όλων των βαθμίδων καθώς και τα περιεχόμενα των σχολικών εγχειριδίων. Ας θυμηθούμε ότι πρόσφατα, στις 14 Νοεμβρίου του 2016, δυο υπάλληλοι του ΥΠΕΞ της Αλβανίας συνελήφθησαν στην Κακαβιά έχοντας στις αποσκευές τους βιβλία γεωγραφίας με χάρτες της μεγάλης Αλβανίας, προκειμένου να μοιραστούν σε σχολεία στα οποία φοιτούν Αλβανοί μαθητές, στην Ελλάδα.

Βεβαίως δεν πρέπει να λησμονούμε ότι, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως άρχισαν να παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Κατά συνέπεια, η θεματολογία των διαφόρων εκπομπών, ο τρόπος που παρουσιάζουν ή δεν παρουσιάζουν σημαντικά γεγονότα που άπτονται της εθνικής ασφαλείας, έχει άμεσο αντίκτυπο στην κοινή γνώμη. Τα εθνικά συμφέροντα καταγράφονται στην Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας, η οποία αποτελεί μια συμπεφωνημένη καταγραφή μειζόνων θεμάτων, η επίτευξη των οποίων προωθεί το εθνικό συμφέρον. Το έγγραφο αυτό δεσμεύει όλες τις πολιτικές δυνάμεις ενός ορθολογικού κράτους, οριοθετώντας μια γραμμή πέραν της οποίας καμία πολιτική δύναμη δύναται να συμφωνήσει ή να ασκήσει δική της πολιτική.

Το Ελληνικό Εθνικό Συμφέρον στο Αιγαίο

Δυστυχώς η χώρα μας δεν γειτνιάζει με χώρες με ευρωπαϊκή νοοτροπία. Η τουρκική απειλή είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού, έχει εκφραστεί με τον πιο επίσημο τρόπο δια του casus belli, ενώ και χώρες στα βόρεια σύνορα μας εκφράζουν τον αλυτρωτισμό τους με διαφόρους τρόπους.

Στο Αιγαίο, ζωτικό ελληνικό συμφέρον είναι η διατήρηση του status quo, δηλαδή του καθεστώτος των νησιών, όπως ορίστηκε στις Συνθήκες της Λωζάνης του 1923 και των Παρισίων του 1947. Ακόμα και μια βραχονησίδα εάν χαθεί για την χώρα μας στο Αιγαίο, τίθεται εν αμφιβόλω όλη η Συνθήκη της Λωζάνης. Γι’ αυτό και ο Πρόεδρος της γείτονος, μιλά ανοικτά πλέον για την ανάγκη αναθεωρήσεως της. Η καρδιά της Ελλάδος χτυπά στο Αιγαίο. Ο έλεγχος του είναι μείζονος σημασίας για την χώρα. Χωρίς τον έλεγχο του Αιγαίου, περιορίζεται σημαντικά η γεωστρατηγική αξία του της ηπειρωτικής Ελλάδας, ενώ αυξάνεται η γεωστρατηγική αξία της Τουρκίας για τα δυτικά συμφέροντα. Αυτός είναι και ο λόγος που η Τουρκία έχει θέσει ως εθνικό της στόχο, την διχοτόμηση του Αιγαίου στον 25ο μεσημβρινό. (Βλέπε Χάρτη)

Ο 25ος μεσημβρινός αφήνει ανατολικά του τα μεγάλα νησιά μας και φυσικά όλες τις νησίδες που εξαρτώνται από αυτά. (Βλέπε Χάρτη. Νησιά μέσα σε μαύρο κύκλο) Αυτός ο στόχος είναι μια μεθοδική προσπάθεια της Τουρκίας, με την χρήση των αεροναυτικών της δυνάμεων, με τις συνεχείς παραβιάσεις του Ελληνικού Εναερίου Χώρου και των Ελληνικών Χωρικών Υδάτων από το 1974 και μετά και, με την δική μας αδικαιολόγητη υποχωρητικότητα.

Ο έλεγχος του Αιγαίου από την Ελλάδα πρέπει να φθάνει μέχρι και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου, ώστε αφ’ ενός μεν να έχουμε ενιαίο αμυντικό χώρο με την Κύπρο, αφ’ ετέρου οι δυο χώρες να μπορέσουν να εκμεταλλευτούν τους φυσικούς πόρους που υπάρχουν στην λεκάνη της ΝΑ Μεσογείου. Στην σύνδεση των αμυντικών χώρων Ελλάδος-Κύπρου, σημαίνοντα ρόλο παίζει η ύπαρξη της ΑΟΖ του Καστελόριζου, νήσου η οποία ανήκει στο Αιγαίο και όχι γενικώς και αορίστως κάπου στην Μεσόγειο όπως ισχυριζόταν ο κ. Νταβούτογλου. Είναι αδήριτη ανάγκη συνεπώς, η Ελλάδα να έχει πάντοτε την απαραίτητη ισχύ ώστε να μπορεί να εξασφαλίζει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο.

Επίλογος

Ο αγώνας στο Αιγαίο, είναι πρώτα από όλα αεροναυτικός. Ο σκοπός είναι να μην φθάσουν αποβατικά σκάφη σε καμία ακτή μας. 

Η άμυνα του εδάφους των νησιών μας από τον στρατό έπεται. Ο εξοπλισμός των νησιών μας είναι αδήριτη ανάγκη που επιβάλλεται από την τουρκική απειλή. Η Ταξιαρχία Πεζοναυτών της Τουρκίας εδρεύει απέναντι από την Χίο, στον κόλπο της Σμύρνης, στις δε μεγάλες αεροναυτικές ασκήσεις με την επωνυμία ‘’EFES’’, η Τουρκία δοκιμάζει το δόγμα καταλήψεως νήσων των ενόπλων δυνάμεων της. (Βλέπε Φωτογραφία)

Η Συνθήκη της Λωζάνης προβλέπει ότι τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου που ευρίσκονται πέρα της αποστάσεως των 3 μιλίων από τις ακτές της Μικράς Ασίας ανήκουν στην Ελλάδα (Πλην της Ίμβρου, Τενέδου και Λαγoυσώv vήσωv). Τίποτα άλλο. Και αυτό όχι γιατί οι συμβαλλόμενοι στην Συνθήκη ήταν γενναιόδωροι με την Ελλάδα, αλλά γιατί γνώριζαν ότι εμείς υποχωρούσαμε από τις πατρογονικές μας εστίες. Δεν έχουμε κανένα λόγο να εγκαταλείψουμε αυτές τις προβλέψεις. Όμως η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων χρειάζεται πολιτική βούληση και συνέπεια στην εφαρμογή μιας Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας. Η ιστορία μας είναι γεμάτη θυσίες ηρώων που έπεσαν στον βωμό του καθήκοντος για την προάσπιση των συμφερόντων του έθνους. Αρκεί οι πολίτες να τα έχουν ενστερνιστεί, η δε ηγεσία να εμπνέει την θυσία, όταν χρειαστεί.

*Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι απόστρατος αξιωματικός του Στρατού Ξηράς, κάτοχος μεταπτυχιακού στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον Τομέα Αμυντικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.

Πηγές

- Θουκυδίδης, Άπαντα, Τόμος 1, Ιστοριών Α, Εκδόσεις Κάκτος, 1992.

- Terry Deibel, Foreign Affairs Strategy, "Logic for American Statecraft", Cambridge, 2010.

- Donald Nuechterlein, "United States National Interests in the 1980s", Kentaky University Press, 1985.

- Hans Morgenthau, "Another Great Debate: The National Interest of the USA", The American Political Science Review, Vol 46, Νο 2.

- Edward Carr, "Η Εικοσαετής Κρίση 1919-1939", Εκδόσεις Ποιότητα, 2011. 

1 Terry Deibel, Foreign Affairs Strategy, "Logic for American Statecraft’’, Cambridge, 2010, Σελ. 128-130.
2 Donald Nuechterlein, "United States National Interests in the 1980s’’, Kentaky University Press, 1985, Σελ. 7.
3 Hans Morgenthau, "Another Great Debate: The National Interest of the USA’’, The American Political Science Review, Vol 46, Νο 2, Σελ 943.
4 Edward Carr, "Η Εικοσαετής Κρίση 1919-1939", Εκδόσεις Ποιότητα, 2011, Σελ 182.

liberal

Χώρες με μη βιώσιμο χρέος που επέλεξαν τη χρεοκοπία, κατέληξαν σε οικονομικό θαύμα

 

Μελέτη διάσημων οικονομολόγων καταρρίπτει μύθους και την τρομοκρατία των πιστωτών

''Ο κίνδυνος της χρεοκοπίας που τρομάζει τις αγορές και θέτει την Ελλάδα ξανά στο στόχαστρο δεν είναι απαραίτητα τόσο απευκταία κατάσταση για τις χώρες που καταλήγουν στο «κόκκινο».''

Αυτό επιβεβαιώνει σχετική μελέτη δύο επιφανών οικονομολόγων της Κάρμεν Ράινχαρτ και του Κρίστοφερ Τράμπες, μελέτη που γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρη στις μέρες μας και πρώτα απ' όλα για την Ελλάδα και γι' αυτό την υπενθυμίζουμε.

Όπως ανέφερε και η Deutsche Welle όταν παρουσίαζε τη νέα αυτή επιστημονική μελέτη, οι επερχόμενες γενιές δεν χάνονται από προσώπου γης, όταν μια χώρα έχει περάσει από τη στενωπό της χρεοκοπίας. Το αντίθετο!

Μικρό οικονομικά θαύμα

Αναζητώντας διδάγματα για το παρόν, δύο οικονομολόγοι, η καθηγήτρια στο Χάρβαρντ Κάρμεν Ράινχαρτ και ο Γερμανός συνάδελφός της Κρίστοφ Τράμπες, καθηγητής του Πανεπιστημίου  του Μονάχου, ανέλυσαν μια σειρά από χρεοκοπίες του παρελθόντος θέτοντας το εξής βασικό ερώτημα: πώς επιδρά μια απομείωση χρέους ή χρεοκοπία μιας χώρας στην ανάπτυξη και στην ευημερία του λαού της; Η απάντηση υπάρχει σε μια ερευνητική μελέτη των δύο οικονομολόγων με τον τίτλο «A distant mirror of debt, default and relief», για την οποία έχει γίνει αναφορά σε παλιές εφημερίδες και περιοδικά.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, υποστηρίζουν οι δύο συγγραφείς, οι χρεοκοπίες επιφέρουν ένα μικρό οικονομικό θαύμα. Χώρες που κηρύσσουν στάση πληρωμών και -με ή χωρίς τη συναίνεση των δανειστών τους- κουρεύουν τμήμα του χρέους τους, αναπτύσσονται στη συνέχεια με γρηγορότερο ρυθμό απ' ό,τι πριν.

Τι δείχνει το παρελθόν

Στη μελέτη τους οι Ράινχαρτ και Τρέμπες ανέλυσαν συνολικά 47 χρεοκοπίες χωρών, οι περισσότερες στο διάστημα του Μεσοπολέμου και στη Λατινική Αμερική των δεκαετιών του '80 και του '90. Από τα 47 κράτη, τα 39 κατέγραψαν γοργούς ρυθμούς ανάπτυξης μετά την κήρυξη μερικής ή ολικής στάσης πληρωμών. Σε 6 περιπτώσεις παρατηρήθηκε στασιμότητα και μόνο σεδύο χώρες συρρικνώθηκε η οικονομία.

Τα αξιοπερίεργο είναι ότι η ανάπτυξη κινήθηκε με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Στα πρώτα 4 χρόνιαμετά την χρεοκοπία στο διάστημα του μεσοπολέμου ο μέσος όρος ήταν της τάξης του 16% και στις χώρες της Λατινικής Αμερικής 9%. Οι δύο οικονομολόγοι αποδεικνύουν με βάση ιστορικά δεδομένα ότι η διαγραφή χρεών έλαβε μεγάλες διαστάσεις.

Το 1934 πολλές ευρωπαϊκές χώρες δήλωσαν ότι δεν θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν άλλο ταδάνεια από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έναντι της Βρετανίας και των ΗΠΑ. Και ενώ για παράδειγμα το χρέος της Αυστρίας ήταν σχετικά μικρό, 23 εκ. δολάρια το 1934, η Γαλλία εξοικονόμησε ποσό της τάξης των δισεκατομμυρίων, μειώνοντας το χρέος της κατά 50% μετά το 1934.

«Καθαρό κούρεμα»

Μια συνηθισμένη αντίρρηση για τις διαγραφές χρεών είναι ότι ναι μεν οι βιομηχανικές χώρεςεξοικονομούν μακροπρόθεσμα χρήματα, μακροπρόθεσμα όμως «υποφέρουν» γιατί μετά τη χρεοκοπία κανείς δεν τις εμπιστεύεται, αφού έχουν διακινδυνεύσει την αξιοπιστία τους. Αλλά και αυτό φαίνεται να μην ισχύει, σύμφωνα με την μελέτη.

Μετά από μια χρεοκοπία το 1980 χρειάζονταν 4 χρόνια για να πάρει η χώρα νέα δάνεια. Την δεκαετία του '90 οι χώρες που κήρυξαν στάση πληρωμών πήραν σχεδόν αμέσως φρέσκο χρήμα. Για τους νέους δανειστές ήταν προφανώς αδιάφορο εάν οι προηγούμενοι «αιμορράγησαν».

Το συμπέρασμα

Το συμπέρασμα της μελέτης των Ράινχαρντ και Τρέμπερ είναι σαφές: όταν οι χώρες είναι υπερχρεωμένες, εκείνο που χρειάζεται είναι ένα καθαρό κούρεμα και όχι μακροχρόνιοι πολιτικοί τακτικισμοί. Βέβαια, απέναντι σε όλα αυτά, έχει αρχίσει εδώ και καιρό μια αντεπίθεση από το τραπεζικό κεφάλαιο πρώτα απ' όλα, με διάφορους οικονομολόγους και ινστιτούτα να προσπαθούν, ματαίως, να πλήξουν την επιστημονική αξιοπιστία των Ράινχαρτ και Τρέμπερ αλλά και ανάλογων μελετών της Ράινχαρτ σε συνεργασία με τον διάσημο οικονομολόγο, καθηγητή τουΧάρβαντ, Κένεθ Ρόγκοφ.

από το «iskra.gr» μέσω ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ΕΠΑΜ 

http://teleytaiaexodos.blogspot.gr

Oμολογούν επίσημα ότι συνωμότησαν εναντίον μας κι εμείς αδιαφορούμε, γράφει ο Δημήτρης Kαζάκης

 

Μέχρι την έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης του ΔΝΤ, όλοι μιλούσαν για λάθη. Κανένα λάθος δεν έγινε. Η έκθεση αποδεικνύει ότι πρόκειται για συνωμοσία. Παραβιάστηκαν ακόμη και οι προβλεπόμενες διαδικασίες του ΔΝΤ προκειμένου όχι μόνο να διασωθούν οι μεγάλες τράπεζες της ευρωζώνης και το ευρώ, αλλά να φορτωθεί το κόστος αυτής της διάσωσης στον Έλληνα εργαζόμενο και συνταξιούχο.

Και οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι κανείς -ούτε η Λαγκάρντ, ούτε ο Γιουνκέρ, ούτε η Μέρκελ, ούτε άλλος αξιωματούχος των δανειστών- δεν τόλμησε να αρνηθεί τα ευρήματα της έκθεσης. Κανείς! Το μόνο που είπαν είναι ότι η κατά προτεραιότητα διάσωση του ευρώ ήταν κοινός στόχος όλων. Και της Ελλάδας.

Η Λαγκάρντ κάνοντας δηλώσεις για την συνομωσία που αποκάλυψε η έκθεση είπε ότι "η Ελλάδα ανέλαβε να κάνει μια τεράστια προσαρμογή με πρωτοφανή βοήθεια από τους διεθνείς εταίρους της. Αυτό επέτρεψε στην Ελλάδα να παραμείνει μέλος της ζώνης του ευρώ - ένας βασικός στόχος για την Ελλάδα και τα μέλη της ζώνης του ευρώ".

Κουβέντα για την καταστροφή που υπέστη η Ελλάδα λόγω αυτής της "τεράστιας προσαρμογής". Κουβέντα για το γεγονός ότι η χώρα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο χωρίς καμιά προοπτική, χωρίς σήμερα ή αύριο. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν ένα: να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ. Γιατί; Διότι διαφορετικά το ευρώ και η ευρωζώνη θα κατέρρεε ταχύτερα απ' ότι τώρα με την Ελλάδα να φεύγει από δαύτο.

Όμως δεν τρέχει τίποτε. Δεν έχει κανένας καμιά ευθύνη. Ούτε για τα ψέματα που είπαν, ισχυριζόμενοι ότι όλα γίνονται για τη διάσωση της Ελλάδας. Ούτε για την γκεμπελική εκστρατεία εναντίον των Ελλήνων, που εμφανίστηκαν ως τεμπέληδες και διεφθαρμένοι ώστε να δικαιολογήσουν το γιατί τους φορτώνουν το κόστος της διάσωσης του ευρώ και των τραπεζών τους.

Κι αν τους ρωτήσει κανείς, τι λένε; Μα το ξέρανε οι Έλληνες πολιτικοί και το είχαν αποδεχθεί. Επομένως εφόσον οι εγχώριες κυβερνήσεις δωσίλογων του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ τα γνώριζαν όλα αυτά και είχαν συμφωνήσει, τότε οι δανειστές είναι αθώοι. Τι μας λένε με άλλα λόγια; Οι Έλληνες γούσταραν ότι πάθανε επειδή συμφώνησαν να μείνουν στο ευρώ.

Φυσικά, δεν περιμένουμε από κανέναν να ιδρώσει το αυτό του. Η ομολογία αυτή για μια οποιαδήποτε άλλη χώρα θα ήταν αρκετή όχι μόνο να κινηθεί η δικαιοσύνη αυτεπάγγελτα εναντίον όσων κομμάτων και εγχώριων κυβερνήσεων συνέπραξαν, αλλά να σταματήσει πάραυτα τόσο η πληρωμή του χρέους, όσο και η εφαρμογή των μνημονιακών δεσμεύσεων ως προϊόντα αυτής της συνομωσίας.

Ειλικρινά δεν γνωρίζω τι χρειάζεται για να καταλάβει ακόμη και ο πιο αδαής τι σημαίνει να ομολογεί ένας οργανισμός σαν το ΔΝΤ ότι υπήρξε συνωμοσία εναντίον κράτους μέλους του για να εξυπηρετηθούν αλλότρια συμφέροντα. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνει κανείς τι όπλο είναι αυτό στα χέρια ενός λαού, μιας χώρας, μιας κυβέρνησης που σκέφτεται και δρα πατριωτικά.

Αν σταματούσαμε ως χώρα εδώ και τώρα τα μνημόνια και την πληρωμή του χρέους μέχρι τουλάχιστον να διερευνηθεί πολιτικά και δικαστικά το σκάνδαλο αυτό, ποιός θα τολμούσε να φέρει αντίρρηση; Το ΔΝΤ ή η ΕΕ; Χώρια το γεγονός ότι μια τέτοια ομολογία συνιστά έγκλημα εναντίον ενός ολόκληρου λαού, έγκλημα κατά της ανθρωπότητας κι επομένως η χώρα κι ο λαός μας έχει κάθε δικαίωμα να ζητήσει αποζημιώσεις για τις καταστροφές και την λεηλασία που έχει υποστεί από τους δανειστές.

Για να αντιληφθούμε πόσο σημαντική είναι η συγκεκριμένη έκθεση ας δούμε ένα ανάλογο παράδειγμα. Στις 26 Ιουλίου φέτος ο Γενικός Επιθεωρητής των ΗΠΑ, επικεφαλής ενός ανεξάρτητου και υπερκομματικού γραφείου λογιστικού ελέγχου με σκοπό να ερευνά και να ανακαλύπτει τυχόν υπεξαιρέσεις και απάτες στη χρήση των κονδυλίων του κράτους, έδωσε στη δημοσιότητα την ετήσια έκθεσή του. Σ' αυτήν δηλώνει ότι το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ έχει "χάσει" $6.5 τρις εντός του λογιστικού έτους του 2015 με $2.8 τρις "λείπουν" κατά το τελευταίο οικονομικό τρίμηνο και μόνο.

Δηλαδή το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ συμφωνεί ότι πήρε τα $6,5 τρις μέσα στο 2015, αλλά δεν μπορεί να βρει, ούτε να βεβαιώσει που τα ξόδεψε. Αν σκεφτεί κανείς ότι το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν των ΗΠΑ για το 2015 έφθασε σχεδόν στα $18 τρις, τότε το Υπουργείο Άμυνας "έχασε" κονδύλια ύψους 36% του ΑΕΠ.

Φυσικά, αυτό είναι αδύνατον να συμβεί επειδή τα αρχεία δείχνουν πάντα που πηγαίνουν τα χρήματα. Η πιο κοινή λογική εξήγηση είναι ότι το Υπουργείο Άμυνας έχει υπεξαιρέσει τα κονδύλια αυτά για να χρηματοδοτήσει τους πολέμους των ΗΠΑ ανά την υφήλιο και τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα που συνδέονται μ' αυτούς.

Μόλις εκδόθηκε αυτή έκθεση οι ηγεσίες των Ρεπουμπλικάνων και των Δημοκρατικών έκαναν τα πάντα για να αποσιωπηθεί. Σε άμεση συνεργασία με τα ΜΜΕ. Όμως ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι και κινήματα το έφεραν στην επιφάνεια και τώρα έχει ξεσπάσει χαμός. Γερουσιαστές ζητούν άμεση διερεύνηση του θέματος από την οικεία επιτροπή της Γερουσίας, ενώ ζητούν ποινικές ευθύνες και από τον Γενικό Επιθεωρητή.

Ο λόγος είναι απλός. Θεωρούν αδιανόητο το γεγονός ότι η έκθεση αναφέρει απλά ότι "χάθηκαν" τα κονδύλια, χωρίς ο Γενικός Επιθεωρητής να προχωρήσει σε έκδοση ενταλμάτων και να ζητήσει ένορκες καταθέσεις προκειμένου να βρει που πήγαν αυτά τα $6,5 τρις. Επομένως ο Γενικός Επιθεωρητής δεν άσκησε τις εξουσίες του κι αυτό μόνο ως συνενοχή στο σκάνδαλο μπορεί να εκληφθεί.

Δεν ξέρω τι θα συμβεί. Το πιθανότερο είναι να κουκουλωθεί με ή χωρίς εξιλαστήριο τράγο.

Όμως για σκεφτείτε το. Έχουμε μια ανάλογη έκθεση από το γραφείο του ανεξάρτητου αξιολογητή του ΔΝΤ να μας λέει πεντακάθαρα ότι συνωμότησαν να μας φορτώσουν ένα κόστος κοντά στα 600 δις ευρώ -τόσο περίπου έχουν κοστίσει στην ελληνική οικονομία τα 6 χρόνια μνημονίου- να δολοφονήσουν εν ψυχρώ μια ολόκληρη πόλη με πληθυσμό περίπου σαν της Πάτρας μέσω της διάλυσης του συστήματος υγείας, να μας οδηγήσουν σε κατάσταση failed state, μόνο και μόνο για να διασωθούν οι αγορές, οι τράπεζες και το ευρώ.

Κι εμείς τι κάνουμε; Τους κοιτάμε και κουνάμε το κεφάλι, λες και όλα αυτά είναι φυσιολογικά. Αντί να ξεσηκώσουμε σάλο και να οδηγήσουμε όλες τις κυβερνήσεις των μνημονίων στο σκαμνί για εσχάτη και σφετερισμό εξουσίας.

Δημοσιεύτηκε στην kontranews, 14/8/2016

ΠΗΓΗ: ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ΕΠΑΜ

http://teleytaiaexodos.blogspot.gr