Δήμοι πνιγμένοι στα χρέη

ΙΣΠΑΝΙΑ Η κρίση, με όλα τα παρελκόμενά της, έχει εξαπλωθεί και στις τοπικές κοινωνίες, οι οποίες την παλεύουν, αλλά αρνούνται να επωμιστούν μνημόνια και όρους για τη χρηματοδότησή τους

Της Ελλης Πάνου

Το Μοναστέριο ντε λα Σιέρα, στη βόρεια επαρχία Μπούργος, είναι η πλέον χρεωμένη κατά κεφαλήν κοινότητα στην Ισπανία. Ο καθένας από τους 48 κατοίκους του θα έπρεπε να συνεισφέρει 8.520 ευρώ για να ξοφλήσει το χρέος, το οποίο συσσωρεύτηκε την περίοδο που δήμαρχος ήταν ο Χεσούς Μαρία Εστεμπάν, εκλεγμένος με το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα.

Ο Εστεμπάν έβαλε μπροστά ένα σχέδιο για να προσελκύσει επισκέπτες στο χωριό του: την κατασκευή ενός μικρού ξενοδοχείου με θέα στον ταμιευτήρα που σκόπευαν να κατασκευάσουν τότε οι Αρχές της περιφέρειας της Καστίλης. Οταν όμως ξέσπασε η κρίση, το 2008, τα κονδύλια στέρεψαν και ο ταμιευτήρας δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ετσι κι αλλιώς το έργο θα ήταν άχρηστο χωρίς το κοντινό φράγμα στον ποταμό Αρλάνθα, που βρίσκεται ακόμα υπό κατασκευήν. Παρ’ όλα αυτά ο δήμος αποφάσισε να προχωρήσει την ανέγερση του ξενοδοχείου. Το πρόβλημα που ανέκυψε ωστόσο ήταν ότι χωρίς τον ταμιευτήρα για να προσελκύσει τουρίστες, δεν ήταν δυνατόν το τοπικό δημοτικό συμβούλιο να μπορέσει να συγκεντρώσει τα 400.000 ευρώ που ήταν το κόστος του ξενοδοχείου.

48 κάτοικοι – 400.000 χρέος

Κατά μία έννοια, η περίπτωση του Μοναστέριο διαφέρει από τις άλλες των υπερχρεωμένων δήμων. Η κοινότητα έχει συγκεντρώσει ένα κονδύλι 221.000 ευρώ, έχει επιλέξει όμως να το καταθέσει στην τράπεζα για να εισπράττει τόκους, αντί να ξεπληρώνει τις δόσεις του 15ετούς δανείου που πήρε για την ανέγερση του άδειου ξενοδοχείου της. Σε αυτό που ελπίζουν οι κάτοικοι είναι να μπορέσουν να αντέξουν μέχρι να φτιαχτεί ο ταμιευτήρας και να αρχίσουν να φθάνουν οι επισκέπτες, αποφεύγοντας έτσι στην υπό αυστηρούς όρους προσφυγή στο ταμείο διάσωσης που έχει συγκροτήσει η κυβέρνηση για τις περίπου 500 πόλεις και δήμους που έχουν χρεοκοπήσει.

Η πλειονότητα των υπερχρεωμένων τοπικών συμβουλίων βρίσκονται κατά μήκος των μεσογειακών ακτών -κυρίως στην Ανδαλουσία και τη Βαλένθια- που επλήγησαν ιδιαίτερα από την κατάρρευση του κατασκευαστικού τομέα και της αγοράς ακινήτων. To 2012, σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών της Ισπανίας, 8.116 πόλεις, κωμοπόλεις και κοινότητες κατέγραψαν αύξηση 2% στα εισοδήματά τους, ενώ έχουν μειώσει τις δαπάνες κατά 5,6%.

Περικοπές και απολύσεις

Τα θύματα αυτής της «επιτυχίας» ήταν οι 75.000 εργαζόμενοι που έχασαν τις δουλειές τους από τον Ιανουάριο του 2011 μέχρι τον Ιούλιο του 2012, μια περίοδο που οι επενδύσεις σε τοπικό επίπεδο μειώθηκαν κατά 20%!

Σε πόλεις, όπως το παραλιακό θέρετρο Τορεβιέχα του Αλικάντε, γράφει η El Pais, οι δημοτικοί σύμβουλοι προχώρησαν σε περικοπές των μισθών τους κατά 30% και μείωσαν κατά 40% τις θέσεις πλήρους απασχόλησης. Η ιστορία είναι ίδια σε όλη τη χώρα, με τις τοπικές αρχές να έχουν επιδοθεί σε ένα όργιο λιτότητας, να επαναδιαπραγματεύονται συμβόλαια με εργολάβους, να μεταθέτουν την αγορά προμηθειών και μηχανημάτων. Πέρυσι, η Ομοσπονδία Δήμων και Επαρχιών -με τη στήριξη της κυβέρνησης- έδωσε εντολή σε 3.457 τοπικά συμβούλια να επενδύσουν μόνο σε βιώσιμα σχέδια, που δεν θα επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό τους με χρέη.

Σε αυτό το περιβάλλον της ύφεσης τα σχέδια αυτά είναι από ελάχιστα έως ανύπαρκτα και οι δήμαρχοι έκτοτε προσπαθούν, με κάθε τρόπο, απλώς να κρατήσουν το κεφάλι τους πάνω από το νερό για να μην πνιγούν από τα χρέη. Ο Ραφαέλ Γκαρθία, στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, δήμαρχος της Νοΐα στη Γαλικία, εξοικονόμησε χρήματα παριστάνοντας και τον επιστάτη στο δημοτικό σχολείο της πόλης του για τρεις ώρες κάθε απόγευμα, στη θέση του απολυμένου υπαλλήλου του. Οταν εξελέγη δήμαρχος το 1999 σε ηλικία 25 ετών, το χρέος της πόλης αυξήθηκε κατά 110%.

Το Αγκιλάρ ντε Σεγάρα, κοντά στη Βαρκελώνη, με 250 κατοίκους, είναι η δεύτερη πιο χρεωμένη κοινότητα στην Ισπανία, με κατά κεφαλήν χρέος 8.344 ευρώ. Το τοπικό συμβούλιο αποφάσισε το 2006 να επενδύσει 1,9 εκατομμύρια ευρώ για να αποκτήσει τις δικές του εγκαταστάσεις παραγωγής ηλιακής ενέργειας. Η κοινότητα σήμερα απασχολεί μόνο μία γραμματέα και έναν υπάλληλο, και οι δύο με συμβάσεις μερικής απασχόλησης, προσπαθεί να μειώσει τις δαπάνες στο ελάχιστο αποφεύγοντας περαιτέρω δανεισμό και ελπίζει ότι όταν ξοφληθούν τα ηλιακά πάνελ θα παράξουν αρκετά έσοδα ώστε να καταφέρει το χωριό να αναπτύξει και τον τουρισμό.

Ο ιός της λιτότητας

Η κυβέρνηση προσπάθησε να προωθήσει σχέδιο ένωσης δήμων και κοινοτήτων, αλλά αναγκάστηκε να υποχωρήσει όταν οι τοπικές αρχές επαναστάτησαν. Αλλωστε, επισημαίνει ο καθηγητής διοικητικού δικαίου Χουάν Αλφόνσο Σανταμαρία, ένα τέτοιο σχέδιο και δεν θα έλυνε τα προβλήματα και θα άνοιγε νέες πληγές, αφού «οι κοινότητες που θα καταδικάζονταν σε θάνατο είναι η εκλογική βάση των πολιτικών κομμάτων και, επομένως, πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να διαλυθούν από οποιοδήποτε κόμμα εξουσίας».

Οσο, λοιπόν, οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι σε όλα τα επίπεδα συνεχίζουν τις ατέρμονες συζητήσεις για μεταρρυθμίσεις, ο ιός της λιτότητας συνεχίζει να μεταδίδεται από πόλη σε πόλη και από χωριό σε χωριό. Ο δήμαρχος της Χιγκέρα ντε Καλατράβα στην Ανδαλουσία μείωσε τον μισθό του από 1.000 σε 500 ευρώ τον μήνα, δίνοντας τα υπόλοιπα σε οικογένειες που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν. Η Καλβιά, στη Μαγιόρκα, έκλεισε τη δημοτική της βιβλιοθήκη, η γειτονική της κοινότητα Σολέρ δεν μπορεί πλέον να πληρώσει για τις φωτοτυπίες της, ο δήμαρχος της Μαδερουέλο στη Σεγκόβια παραβίασε όλους τους κανονισμούς και άνοιξε δημοτικό εστιατόριο σε δασική έκταση, βαφτίζοντάς το «φυσικό πάρκο» για να αυξήσει τα έσοδα του δήμου.

Εθελοντισμός – συλλογικότητα

Το άλλο πρόσωπο της επαρχιακής Ισπανίας είναι οι 3.600 αγροτικές της κοινότητες, που δεν διοικούνται από τοπικά συμβούλια. Χωρίς δικούς τους πόρους, επιβιώνουν χάρη στον εθελοντισμό και την προσφορά των ίδιων των κατοίκων, μια παράδοση που κρατάει από τον Μεσαίωνα. «Πολλές κοινότητες στην Καστίγια Λεόν δημιουργήθηκαν με αυτό τον τρόπο», λέει ο καθηγητής Κάρλος Γκονζάλες Αντόν. «Ο συνεταιρισμός και η συνεργασία «εφευρέθηκαν» πολλά πολλά χρόνια πριν. Οσοι αρνούνταν τότε να συμμετάσχουν, τιμωρούνταν, αναλαμβάνοντας, για παράδειγμα, την υποχρέωση να παραχωρούν δωρεάν γάλα. Ηταν ένας τρόπος να ωθήσεις τον κόσμο να συνεργαστεί για το κοινό καλό».

Ετσι γίνεται στη μικρή κοινότητα του Τρεμόρ ντε Αμπάχο, που δεν νοιάζεται ούτε για τις περικοπές ούτε για τη λιτότητα, αφού βασίζεται στη συλλογική δουλειά. «Τοιχοκολλούμε, συνήθως κάθε Σάββατο, ανακοινώσεις με τις δουλειές που πρέπει να γίνουν κι όλοι έρχονται», λέει ο επικεφαλής της ένωσης των κατοίκων. «Ζητάμε, για παράδειγμα, βοήθεια για τον καθαρισμό των αποχετεύσεων, την επισκευή της εκκλησίας, την κατασκευή καταφυγίου στο δάσος. Αυτό το χωριό θα είχε εξαφανιστεί εδώ και καιρό εάν δεν δουλεύαμε όλοι μαζί, εάν δεν προσφέραμε τον χρόνο μας και τις ικανότητές μας».

Ελεύθεροι αφέθησαν οι επτά από τους οκτώ συλληφθέντες, που χθες κατόρθωσαν να ανεβάσουν τον πομπό της ΕΡΤ στον Υμηττό, ώστε να εκπέμψει από το κανάλι 21.

Για τους έξι ορίστηκε ρητή δικάσιμος για τις 10 Ιανουαρίου 2014 και βαρύνονται με το πλημμέλημα της απείθειας, της διακεκριμένης φθοράς, της αντίστασης κατά της Αρχής, της διατάραξης ασφάλειας αεροπλοΐας. Ο έβδομος αφέθηκε ελεύθερος και ορίστηκε τακτική ανάκριση.

Από τους συλληφθέντες ένας παραμένει υπό κράτηση και βαρύνεται με κακούργημα περί υποκλοπής.
Έξω από το κτήριο 16 στα δικαστήρια της Ευελπίδων ήταν από τις 11 πμ συγκεντρωμένοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ και εργαζόμενοι στον Τύπο, μετά από κάλεσμα, που απηύθυνε η ΕΣΗΕΑ.
Οι οκτώ συνελήφθησαν χθες, όταν μετέβησαν στον Υμηττό και κατόρθωσαν να ανεβάσουν τον πομπό της ΕΡΤ, ώστε να εκπέμψει από το κανάλι 21. Άμεση ήταν επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων και των ΜΑΤ, που προχώρησαν σε προσαγωγές, ο αριθμός των οποίων παρέμενε αδιευκρίνιστος μέχρι αργά χθες τη νύχτα.
Οι προσαγωγές των οκτώ μετατράπηκαν σε συλλήψεις. Οι συλληφθέντες κρατήθηκαν όλο το βράδυ στην ΓΑΔΑ και το πρωί οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο.
Πηγή: avgi.gr

- See more at: http://www.toxwni.gr/ellada/item/3384-eleitheroi-oi-epta-pou-sikosan-xthes-ton-pompo-tis-ert#sthash.C8qOF5D4.dpuf

Ελεύθεροι οι επτά που σήκωσαν χθες τον πομπό της ΕΡΤ

• Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013 - 15:44

Εκτύπωση E-mail

Ελεύθεροι αφέθησαν οι επτά από τους οκτώ συλληφθέντες, που χθες κατόρθωσαν να ανεβάσουν τον πομπό της ΕΡΤ στον Υμηττό, ώστε να εκπέμψει από το κανάλι 21.

Για τους έξι ορίστηκε ρητή δικάσιμος για τις 10 Ιανουαρίου 2014 και βαρύνονται με το πλημμέλημα της απείθειας, της διακεκριμένης φθοράς, της αντίστασης κατά της Αρχής, της διατάραξης ασφάλειας αεροπλοΐας. Ο έβδομος αφέθηκε ελεύθερος και ορίστηκε τακτική ανάκριση.

Από τους συλληφθέντες ένας παραμένει υπό κράτηση και βαρύνεται με κακούργημα περί υποκλοπής.
Έξω από το κτήριο 16 στα δικαστήρια της Ευελπίδων ήταν από τις 11 πμ συγκεντρωμένοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ και εργαζόμενοι στον Τύπο, μετά από κάλεσμα, που απηύθυνε η ΕΣΗΕΑ.
Οι οκτώ συνελήφθησαν χθες, όταν μετέβησαν στον Υμηττό και κατόρθωσαν να ανεβάσουν τον πομπό της ΕΡΤ, ώστε να εκπέμψει από το κανάλι 21. Άμεση ήταν επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων και των ΜΑΤ, που προχώρησαν σε προσαγωγές, ο αριθμός των οποίων παρέμενε αδιευκρίνιστος μέχρι αργά χθες τη νύχτα.
Οι προσαγωγές των οκτώ μετατράπηκαν σε συλλήψεις. Οι συλληφθέντες κρατήθηκαν όλο το βράδυ στην ΓΑΔΑ και το πρωί οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο.
Πηγή: avgi.gr

- See more at: http://www.toxwni.gr/ellada/item/3384-eleitheroi-oi-epta-pou-sikosan-xthes-ton-pompo-tis-ert#sthash.C8qOF5D4.dpuf

Ελεύθεροι οι επτά που σήκωσαν χθες τον πομπό της ΕΡΤ

• Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013 - 15:44

Εκτύπωση E-mail

Ελεύθεροι αφέθησαν οι επτά από τους οκτώ συλληφθέντες, που χθες κατόρθωσαν να ανεβάσουν τον πομπό της ΕΡΤ στον Υμηττό, ώστε να εκπέμψει από το κανάλι 21.

Για τους έξι ορίστηκε ρητή δικάσιμος για τις 10 Ιανουαρίου 2014 και βαρύνονται με το πλημμέλημα της απείθειας, της διακεκριμένης φθοράς, της αντίστασης κατά της Αρχής, της διατάραξης ασφάλειας αεροπλοΐας. Ο έβδομος αφέθηκε ελεύθερος και ορίστηκε τακτική ανάκριση.

Από τους συλληφθέντες ένας παραμένει υπό κράτηση και βαρύνεται με κακούργημα περί υποκλοπής.
Έξω από το κτήριο 16 στα δικαστήρια της Ευελπίδων ήταν από τις 11 πμ συγκεντρωμένοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ και εργαζόμενοι στον Τύπο, μετά από κάλεσμα, που απηύθυνε η ΕΣΗΕΑ.
Οι οκτώ συνελήφθησαν χθες, όταν μετέβησαν στον Υμηττό και κατόρθωσαν να ανεβάσουν τον πομπό της ΕΡΤ, ώστε να εκπέμψει από το κανάλι 21. Άμεση ήταν επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων και των ΜΑΤ, που προχώρησαν σε προσαγωγές, ο αριθμός των οποίων παρέμενε αδιευκρίνιστος μέχρι αργά χθες τη νύχτα.
Οι προσαγωγές των οκτώ μετατράπηκαν σε συλλήψεις. Οι συλληφθέντες κρατήθηκαν όλο το βράδυ στην ΓΑΔΑ και το πρωί οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο.
Πηγή: avgi.gr

- See more at: http://www.toxwni.gr/ellada/item/3384-eleitheroi-oi-epta-pou-sikosan-xthes-ton-pompo-tis-ert#sthash.C8qOF5D4.dpuf

Ελεύθεροι οι επτά που σήκωσαν χθες τον πομπό της ΕΡΤ

• Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013 - 15:44

Εκτύπωση E-mail

Ελεύθεροι αφέθησαν οι επτά από τους οκτώ συλληφθέντες, που χθες κατόρθωσαν να ανεβάσουν τον πομπό της ΕΡΤ στον Υμηττό, ώστε να εκπέμψει από το κανάλι 21.

Για τους έξι ορίστηκε ρητή δικάσιμος για τις 10 Ιανουαρίου 2014 και βαρύνονται με το πλημμέλημα της απείθειας, της διακεκριμένης φθοράς, της αντίστασης κατά της Αρχής, της διατάραξης ασφάλειας αεροπλοΐας. Ο έβδομος αφέθηκε ελεύθερος και ορίστηκε τακτική ανάκριση.

Από τους συλληφθέντες ένας παραμένει υπό κράτηση και βαρύνεται με κακούργημα περί υποκλοπής.
Έξω από το κτήριο 16 στα δικαστήρια της Ευελπίδων ήταν από τις 11 πμ συγκεντρωμένοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ και εργαζόμενοι στον Τύπο, μετά από κάλεσμα, που απηύθυνε η ΕΣΗΕΑ.
Οι οκτώ συνελήφθησαν χθες, όταν μετέβησαν στον Υμηττό και κατόρθωσαν να ανεβάσουν τον πομπό της ΕΡΤ, ώστε να εκπέμψει από το κανάλι 21. Άμεση ήταν επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων και των ΜΑΤ, που προχώρησαν σε προσαγωγές, ο αριθμός των οποίων παρέμενε αδιευκρίνιστος μέχρι αργά χθες τη νύχτα.
Οι προσαγωγές των οκτώ μετατράπηκαν σε συλλήψεις. Οι συλληφθέντες κρατήθηκαν όλο το βράδυ στην ΓΑΔΑ και το πρωί οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο.
Πηγή: avgi.gr

- See more at: http://www.toxwni.gr/ellada/item/3384-eleitheroi-oi-epta-pou-sikosan-xthes-ton-pompo-tis-ert#sthash.C8qOF5D4.dpuf

ΘΕΡΜΑΪΚΟΣ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

Χθές βράδυ (29 ιουλίου 2013) στο ανοιχτό θεατράκι της Μηχανιώνας, με ικανοποιητική προσέλευση, έγινε η 1η κοινή εκδήλωση της ΕΝΩΣΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, με συνδιοργανωτές την ΣΠΙΘΑ, το ΕΠΑΜ, τον ΔΗΜΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ και την Κίνηση ΘΕΡΜΑΪΚΟΣ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ.
 Το θέμα της εκδήλωσης ήταν ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ (ΧΑΜΕΝΗΣ) ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΜΑΣ και ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
 Μετά την εισαγωγή στο θέμα εκ μέρους των διοργανωτών (παρατίθεται το κείμενο της) έγινε διάλογος με το κοινό.
 Δεν έλειψαν οι συμπεριφορές που χαρακτηρίζουν την εγωπάθεια ατόμων που θέλουν να επιβάλλουν τις απόψεις τους.
 Η ΕΝΩΣΗ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ θα επαναλάβει συστηματικά την ίδια πρακτική, σε κάθε Δήμο και περιοχή της πόλης, με την προβολή ντοκουμέντων που αποκαλύπτουν την Αλήθεια που κρύβει η προπαγάνδα του καθεστώτος, προκειμένου να ενημερωθεί η κοινωνία, ώστε
να αντιδράσει στην καταστροφή της, που της παρουσιάζεται (από την προπαγάνδα) σαν σωτηρία !!!....

________________________ Η ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ

___________________ Φίλες / φίλοι, Εδώ, δεν ήρθαμε σήμερα, ούτε για να διασκεδάσουμε, ούτε για να περάσουμε την ώρα μας άσκοπα. Εδώ, δεν ήρθαμε, κανένας από εμάς, για να παραστήσει, μπροστά σας, τον ρήτορα, ούτε ήρθαμε για να ζητήσουμε να μας ψηφίσετε για κάποια θέση βουλευτή ή κάτι άλλο... Εδώ, ήρθαμε για να πάρουμε μαζί, ή τουλάχιστον, να διαμορφώσουμε τις αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε σαν πολίτες αιχμαλωτισμένοι σε μία πραγματικότητα που ούτε τη ζητήσαμε, ούτε την αποφασίσαμε, αλλά ούτε και τη θέλουμε..... Ήρθαμε για να μιλήσουμε και να αποφασίσουμε για το τί πρέπει να κάνουμε, για να γλυτώσουμε από τα βασανιστικά προβλήματα που μας τυραννούν.

 Αυτό που γίνεται εδώ, τώρα, είναι μία μικρή εικόνα της πραγματικής Δημοκρατίας. Είναι μία πράξη εφαρμοσμένης ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ Δημοκρατίας, εντελώς διαφορετική από αυτή που μας έχει συνηθίσει η ΔΗΘΕΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, η κομματοκρατία, που το μόνο που ζητά από τον πολίτη, είναι η εξουσιοδότησή του στο Α ή στο Β κόμμα, για να αποφασίζει αυτό για το πώς θα λυθεί το Α και το Β ΔΙΚΟ ΜΑΣ πρόβλημα. Έτσι έχουν παραποιήσει τη Δημοκρατία και την έχουν κάνει να λειτουργεί σαν όχημα της Ολιγαρχίας, προκειμένου αυτή να λεηλατεί τον δημόσιο πλούτο κατά το δοκούν των συμφερόντων των πατρόνων της και των δικών της .
 Ζητώ, λοιπόν, από όλους τους παρευρισκόμενους, να συμμετάσχουμε στη συνάντηση αυτή, σαν να είμαστε εμείς που, μετά από σοβαρή συζήτηση, θα αποφασίσουμε, εδώ, για το μέλλον ολόκληρης της Ελληνικής κοινωνίας. Συμφωνείτε σ' αυτή την πρότασή ;;; Με το σκεπτικό αυτό, τίθεται το θέμα, επάνω στο οποίο καλούμαστε να αποφασίσουμε, σήμερα, εδώ.
 Το θέμα είναι: Τί μπορούμε και τι πρέπει να κάνουμε με την ΑΝΕΡΓΙΑ, με τα ΧΑΡΑΤΣΙΑ, με την ΑΝΗΜΠΟΡΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΜΑΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ με την καλπάζουσα φτώχεια με την πλήρη ανασφάλεια της καθημερινής ζωής μας Και, επειδή η άποψη της ΕΝΩΣΗΣ ΑΝΤΙΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, είναι πως ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΕΙΝΑ έχουν συσσωρευτεί στον τόπο σαν αποτέλεσμα ΕΝΌς ΚΑΙ ΜΌΝΟ γεγονότος, της ΑΠΩΛΕΙΑΣ της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ μας, τίθεται προς συζήτηση και τεκμηρίωση το ερώτημα: Έχουμε ή δεν έχουμε Δημοκρατία ;;; Έχουμε ή δεν έχουμε Ελευθερία ;;; Κάνω μία εισαγωγική τοποθέτηση επί του θέματος, και ακολουθεί συζήτηση.
_______________ Το ότι, αν κάτι δεν το εγκρίνει η Τρόϊκα δεν “περνάει”, φαντάζομαι πως ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ που διαθέτουμε έστω και στοιχειώδη νοημοσύνη, το έχουμε εμπεδώσει. Αυτό, δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο, από την ΑΝΑΝΤΊΡΡΗΤΗ επιβεβαίωση ότι η Ελληνική Κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφασίζει ελεύθερα για το τί θέλει και τι δεν θέλει. Αυτή η στέρηση του δικαιώματος να αποφασίζει ο (υποτιθέμενος) κυρίαρχος της Χώρας, ο Λαός της, και να εκτελεί η Κυβέρνησή του τις αποφάσεις του, σημαίνει απώλεια της πολιτικής Αυτοδιάθεσης της Χώρας, δηλαδή απώλεια της πολιτικής Ελευθερίας της. Εξ άλλου οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της παράδοσης της Εθνικής μας κυριαρχίας επί του πλέον ζωτικού εθνικού χώρου, αυτού της Οικονομίας μας, έχουν ομολογήσει αυτή την τερατώδη παράδοση που μόνο μετά από ήττα σε πόλεμο μπορεί να γίνει !!! Απλώς, για να δικαιολογήσουν την επαίσχυντη αυτή πράξη τους έχουν επινοήσει το εφεύρημα πως αν δεν παρέδιδαν την Εθνική Οικονομία στα χέρια των Δανειστών, θα ήταν ακόμη χειρότερα!!! Λένε, δηλαδή, (με άλλα λόγια που δεν αφήνουν την αλήθεια να φανεί καθαρά) πως επέλεξαν την παράδοση της Ελευθερίας για να σώσουν την Οικονομία !!! Νομίζουν πως ο λαός δεν καταλαβαίνει ότι δεν μπορείς να θυσιάσεις το όλον για να σώσεις ένα μέρος του !!! Και τό όλον μίας ανθρώπινης κοινωνίας είναι η Ελευθερία της! Η οικονομία της, έπεται. Και ξέχασαν πως ο εθνικός Ύμνος της Ελλάδας είναι αφιερωμένος στην Ελευθερία και όχι στην Οικονομική Ευημερία..... Κρύβουν, επίσης και την Αλήθεια που ισχύει παντού και πάντοτε επί της Υφηλίου και είναι αξίωμα: ότι τα συμφέροντα δενειστή και δανειζόμενου (ανίκανου να πληρώσει τη δόση του) είναι αντίθετα και εχθρικά. Σε αυτά τα συμφέροντα παραδώσανε τη διαχείριση της Εθνικής μας Οικονομίας!!!
 Γι αυτό και η ζωή των Ελλήνων πολιτών έγινε αφόρητη. Αυτή είναι η απλή Αλήθεια για την οικονομική μας κατάσταση. Επειδή στό μόρφωμα της Ελληνικής “Δήθεν Δημοκρατίας”, η θέληση της Κυβέρνησης επιβάλλεται στη βούληση της “Δήθεν Βουλής των Ελλήνων”, αυτή (η Βουλή) ΠΆΝΤΟΤΕ συναινεί με τη θέληση της Κυβέρνησης. Έτσι, διαμορφώνεται το λογικό ανοσιούργημα, η θέληση των Δανειστών, (εκφραζόμενη από την Τρόϊκα) να γίνεται απόφαση της Ελληνικής κοινωνίας !!! Αντί, δηλαδή, η βούληση του Λαού να διαμορφώνει την βούληση της “Βουλής των Ελλήνων” η οποία να υπαγορεύεται στην εκτελεστική εξουσία (την κυβέρνηση) και αυτή να την εκτελεί προς την Τρόϊκα και κάθε άλλον τρίτο προς το Ελληνικό έθνος, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο !!!

 Η Τρόϊκα υπαγορεύει τη βούλησή της στην κυβέρνηση, η οποία (μέσω της κομματικής πειθαρχίας) την επιβάλλει στη Βουλή για να επιβληθεί ακολούθως, ως Νόμος, στον Ελληνικό λαό !!!! Πού συνεχίζει, όμως, παρ' όλα αυτά, στο άρθρο 1 του Συντάγματος, δηλαδή στο θεμέλιο άρθρο του, να παραμένει και να ονομάζεται “κυρίαρχος” της Χώρας. Ποιός κοροϊδεύει ποιόν ;;;; Αυτό, φίλες και φίλοι, δεν είναι Δημοκρατία !!! Είναι το ακριβώς ανάποδο της Δημοκρατίας !! Είναι μία ύπουλη και καταστροφική Ολιγαρχία Φεουδαλικού τύπου. Είναι μία πολιτική και οικονομική οικογενειοκρατία άβουλων, άχρηστων και εξώνητων που κοροϊδεύει συστηματικά την Ελληνική κοινωνία προκειμένου να λεηλατεί συστηματικά την Ελλάδα και την Ελληνική κοινωνία. Το πολιτικό σύστημα που λειτουργεί στή Χώρα και μας κυβερνά, είναι μία “ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ ΤΡΑΒΕΣΤΊ ” , που τα μόνα που έχει καταφέρει είναι δύο πράγματα: 1. να πτωχεύσει τον καθένα μας και τη Χώρα ολόκληρη, σέρνοντάς μας, χωρίς τη θέληση του κυριάρχου λαού , στην αθλιότητα που ζούμε και 2. έχει καταφέρει να απαξιώσει πλήρως την έννοια της Δημοκρατίας, σε σημείο που, πολλοί ανυποψίαστοι συμπολίτες μας να ζητούν σαν διέξοδο στο πολιτικό πρόβλημα της Χώρας τη Δικτατορία, επικαλούμενοι τη χούντα των Συνταγματαρχών ή τη Χρυσή Αυγή του Φασισμού. Φίλες και φίλοι, το πολίτευμα που έχει καταστρέψει τη χώρα, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Είναι η πολιτική και οικονομική Ολιγαρχία που την συνθέτουν ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ και που το απόγειό της εκφράζεται από την ιδεολογία του Φασισμού που καλπάζει ερχόμενη να δώσει το τελικό χτύπημα στο ρημαγμένο κορμί της κοινωνίας μας. Η αποφυγή αυτού του ενδεχόμενου, είναι και ένας από τους πιο ισχυρούς λόγους που πρέπει η Δημοκρατία να ξυπνήσει και να ορθώσει το ανάστημά της, για να προλάβει και να εμποδίσει εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις που ήδη άρχισαν να εμφανίζονται στο προσκήνιο, στημένες από την καταστροφική κομματοκρατία. Και στο σημείο αυτό, ας μου επιτραπεί να παρατηρήσω πως το γκρεμιζόμενο κάτω από το βάρος των αμαρτιών του σύστημα, δεν θα δειλιάσει να οδηγήσει τη Χώρα ακόμη και σε έναν νέο εμφύλιο, προκειμένου να σωθεί αυτό, μέσα στην αναμπουμπούλα που το ίδιο θα δημιουργήσει. Ήδη, οι πρακτικές της “Αριστεράς” (και όχι μόνο), τροφοδοτούν την ανάπτυξη της Χρυσής Αυγής και στέλνουν χιλιάδες ανυποψίαστους πολίτες στα εκκολαπτήριά της. Η Χρυσή Αυγή, δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από μία ακόμη συνιστώσα του Ολιγαρχικού συστήματος, που θα χρησιμοποιηθεί την κατάλληλη στιγμή για να εξυπηρετήσει τον τελικό στόχο αυτών των ιδίων δυνάμεων που (από μακρυά και χωρίς να φαίνονται) επιβάλλουν τον Ελληνικό λαό στο βασανιστήριο του εξαναγκασμού στη δουλοπρέπεια. Αναφέρομαι στις δυνάμεις που αυτή την εποχή οργανώνουν το παγκόσμιο δίχτυ της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ (THE NEW ORDER) που διαφημίζει σε βίντεο και ο πρώην πρωθυπουργός μας ΓΑΠ και που η κορυφή της αποτελεί την ύπατη δύναμη του φασισμού. Τί πρέπει και τί μπορούμε, λοιπόν να κάνουμε, εμείς οι πολίτες, έξω από κόμματα, καθώς αυτά, όλα, αποδεδειγμένα πλέον, είναι τα κεφάλια του ίδιου τέρατος, της ίδιας Λερναίας Ύδρας; 

 Ένα απλό και εύκολο πράγμα: Να συσπειρωθούμε σε δυνάμεις που έχουν στόχο την ανατροπή αυτής της τραγικής κατάστασης και την θέσπιση της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Αναρτήθηκε από ΘΕΡΜΑΪΚΟΣ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

Η χρεοκοπία της δημοκρατίας

Tο Ντιτρόιτ δεν είναι θύμα της «αόρατης χειρός» του Ανταμ Σμιθ, αλλά της απολύτως ορατής σιδηρογροθιάς της Σχολής του Σικάγου και της νεοφιλελεύθερης αντίληψης για το «δόγμα του σοκ», που στηρίζεται ακριβώς στη συστηματική απαξίωση του κόσμου της εργασίας και στη διάλυση της μεσαίας τάξης

Του Γιώργου Τσιάρα

Τόνοι μελανιού, αλλά και –συχνά κροκοδείλιων– δακρύων χύθηκαν τις τελευταίες μέρες για την επίσημη χρεοκοπία του Ντιτρόιτ, της θρυλικής εργατούπολης των ΗΠΑ που μετατράπηκε σε πόλη-φάντασμα, όταν εγκαταλείφθηκε από τα μεγάλα εργοστάσια, και τώρα «βαράει κανόνι», με τρομακτικές συνέπειες για τους εναπομείναντες κατοίκους του.

Για τους περισσότερους αναλυτές, βέβαια, η εξέλιξη αυτή είναι περίπου «φυσιολογική»: έπειτα από δεκαετίες μεγάλης ακμής, όταν αποτέλεσε τη φυσική έδρα της αμερικανικής βαριάς βιομηχανίας, αλλά και το λίκνο μιας νέας, καλοπληρωμένης και πολιτικά ισχυρής μεσαίας τάξης, το Ντιτρόιτ «πληρώνει» σήμερα τη νομοτελειακή παρακμή του κλάδου του αυτοκινήτου, υποτασσόμενο στις αόρατες, αλλά πανίσχυρες «δυνάμεις της αγοράς», που σε συνδυασμό με τον μακροχρόνιο δανεισμό και την κακοδιαχείριση οδήγησαν αναπόδραστα στην πτώχευση του. Ακόμη και προοδευτικοί αναλυτές, όπως ο Πολ Κρούγκμαν, ακολουθούν στα πρόσφατα κείμενά τους αυτή την απλουστευτική, «δαρβινική» λογική.

Στην πραγματικότητα, όμως, το Ντιτρόιτ δεν είναι θύμα της «αόρατης χειρός» του Ανταμ Σμιθ, αλλά της απολύτως ορατής σιδηρογροθιάς της Σχολής του Σικάγου και της νεοφιλελεύθερης αντίληψης για το «δόγμα του σοκ», που στηρίζεται ακριβώς στη συστηματική απαξίωση του κόσμου της εργασίας και στη διάλυση της μεσαίας τάξης, προς όφελος μιας ολοένα και πιο άπληστης εργοδοτικής ελίτ.

Αλλαγή έδρας

Γιατί, φυσικά, τα κολοσσιαία εργοστάσια των «Big Three» αυτοκινητοβιομηχανιών του Ντιτρόιτ δεν «έκλεισαν», αλλά μεταφέρθηκαν, ολόκληρα ή κομμάτι-κομμάτι, σε χώρες μακρινές, όπως η Κίνα, προκειμένου οι μέτοχοί τους να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους.

Οσο για τη χρεοκοπία του Ντιτρόιτ, δεν είναι σε καμία περίπτωση «φυσιολογική», ούτε αναπόφευκτη: αντιθέτως, όλα δείχνουν πως πρόκειται για ένα προσεκτικά μελετημένο πείραμα καταστροφής του δημόσιου πλούτου της πόλης και των κατοίκων της, για τη δημιουργία όχι απλά αντεργατικών, αλλά και αντιδημοκρατικών τετελεσμένων, που σύντομα θα εφαρμοστεί σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα εντός και εκτός Αμερικής. Ενα πείραμα που, δυστυχώς, φέρει την «υπογραφή» του Δημοκρατικού Κόμματος και προσωπικά του πρώτου μαύρου προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα.

Θα λέγαμε, μάλιστα, ότι η περίπτωση του Ντιτρόιτ θυμίζει έντονα την περίπτωση της Ελλάδας, αφού στην ουσία αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι παρά μια χρεοκοπία από την ανάποδη: αντί δηλαδή για την κλασική στάση πληρωμών «προς τα έξω», σήμερα βλέπουμε μια στάση πληρωμών «προς τα μέσα», όπου προκειμένου να αποπληρωθούν σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βαθμό οι δανειστές, ξεπουλιέται και χαρίζεται στις τράπεζες και τους ιδιώτες η δημόσια περιουσία μιας μεγαλούπολης ή ακόμη και ενός ολόκληρου λαού!

Ολα για τις τράπεζες

Για τους γνωρίζοντες, δεν είναι διόλου τυχαίο ότι ο Κέβιν Ορ, ο διορισμένος «αναγκαστικός διαχειριστής» της πόλης που κατέθεσε την αίτηση χρεοκοπίας, είναι ένας επαγγελματίας δικηγόρος που χειρίζεται εδώ και χρόνια εταιρικές χρεοκοπίες για λογαριασμό των μεγάλων τραπεζών της Γουόλ Στριτ. Από την πρώτη μέρα που ανέλαβε τις τύχες του δήμου, ο Ορ ξεκαθάρισε πως μοναδικός του στόχος –πέρα από το ξεπούλημα αντί πινακίου φακής των διαφόρων «φιλέτων» σε ιδιωτικές επιχειρήσεις– ήταν η παράκαμψη των συνταξιοδοτικών και άλλων δικαιωμάτων των δημοσίων υπαλλήλων, και ιδιαίτερα η «σφαγή» των ασφαλιστικών ταμείων τους, προκειμένου να αποπληρωθούν τα χρέη στις τράπεζες και τους ιδιώτες πιστωτές. Μια παράκαμψη που φυσικά δεν αφορά μόνο τους υπαλλήλους του Ντιτρόιτ, αλλά «ακουμπά» σχεδόν είκοσι εκατομμύρια ομοσπονδιακούς, πολιτειακούς και τοπικούς δημοσίους υπαλλήλους ολόκληρης της Αμερικής.

Οι τρεις μεγάλες τράπεζες που δάνεισαν 18 δισ. δολάρια στο Ντιτρόιτ (UBS, Merrill Lynch, Bank of America) επέβαλαν από την αρχή τους όρους τους: υπό τις εντολές τους, ο ειδικός διαχειριστής κήρυξε ουσιαστικά στάση πληρωμών στα ασφαλιστικά ταμεία, ζητώντας τους να αποδεχτούν να «κουρέψουν» κατά 90% τα αποθεματικά τους, και άρα τις συντάξεις που δίνουν στους ασφαλισμένους τους.

Αντίθετα, οι τράπεζες –που φυσικά φέρουν ευθύνη για τον υπερδανεισμό των τελευταίων χρόνων- θα «κουρευτούν» πολύ πιο απαλά, χάνοντας μόλις 25 σεντς ανά δολάριο. Οι εκπρόσωποι των Ταμείων είχαν αρνηθεί φυσικά τον ληστρικό αυτό «διακανονισμό», θεωρώντας βέβαια ότι οι συντάξεις προστατεύονται από το σύνταγμα της Πολιτείας του Μίσιγκαν: τώρα όμως, μετά την επίσημη χρεοκοπία, το κούρεμά τους επιβάλλεται άνωθεν, με τη σφραγίδα του αρμόδιου ομοσπονδιακού δικαστηρίου! Δημιουργώντας δικαστικό προηγούμενο και για τα Ταμεία άλλων δήμων που έως τώρα προστατεύονται συνταγματικά σε Πολιτείες όπως η Νέα Υόρκη και το Ιλινόις.

Συντάξεις

Το θέμα των συντάξεων είναι εξαιρετικά σοβαρό, αφού σχεδόν το 78% των δημοσίων υπαλλήλων στις ΗΠΑ (ανάμεσά τους πυροσβέστες, δάσκαλοι, γιατροί και νοσοκόμοι, αστυνομικοί κ.ά.) περιμένουν να πάρουν σύνταξη από τα Ταμεία τους με βάση τις εργοδοτικές εισφορές από το κράτος, την πολιτεία ή τον δήμο –σε αντίθεση με τον ιδιωτικό τομέα, όπου χάρη σε 30 χρόνια νεοφιλελεύθερων «Reaganomics», μόλις το 18% των υπαλλήλων στηρίζονται πλέον για τις συντάξεις τους στον εκάστοτε εργοδότη, με τους υπόλοιπους ουσιαστικά να αυτασφαλίζονται από την τσέπη τους. Τα ποσά που διακυβεύονται είναι τεράστια: το κράτος χρωστά συνολικά στα Ταμεία 1,4 τρισ. δολάρια!

Για να πάρουν σύνταξη, βέβαια, έστω και κουτσουρεμένη, οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει να μην… απολυθούν: πράγμα δύσκολο, αφού ο Ορ δείχνει αποφασισμένος να συνεχίσει την πολιτική μαζικών περικοπών που ξεκίνησε ο δήμαρχος της πόλης ήδη από το 2009, διώχνοντας στο διάστημα αυτό πάνω από το 20% του δημοτικού δυναμικού και πετσοκόβοντας τις αποδοχές των υπολοίπων. Οσο για το μαζικό ξεπούλημα των τελευταίων «ασημικών» του δήμου, που προωθεί ο Ορ, τα έχουμε ξαναγράψει και παλιότερα: το δίκτυο υδροδότησης, η συλλογή και διαχείριση των σκουπιδιών, τα πάρκα, ακόμη και τα έργα τέχνης στο μουσείο της πόλης(!) βγαίνουν ή πρόκειται να βγουν με συνοπτικές διαδικασίες «στο σφυρί», προκειμένου να ξεπληρωθούν τα χρέη!

Προοδεύουμε μέχρι τελικής πτώσεως

Δημήτρης Μηλάκας

Νομίσατε ότι τελειώσαμε; Ότι ψηφίστηκαν τα τελευταία των τελευταίων μέτρων; Ότι καθαρίσαμε με τα πολυνομοσχέδια, και τη διακυβέρνηση με προεδρικά διατάγματα; Αμ δε…
Η τελευταία έκθεση της Κομισιόν που δημοσιεύτηκε χτες το απόγευμα μας αναγνωρίζει μια κάποια …πρόοδο αλλά περιγράφει σαφέστατα τα νέα προαπαιτούμενα για την επόμενη δόση, του δανείου του Οκτωβρίου που κι αυτό κατά 98% θα καταλήξει στα σεντούκια αυτών που μας το δανείζουν!. Για σκεφτείτε το λίγο. Μας δανείζουν εντόκως 100 και εισπράττουν άμεσα το 98% απ’ αυτό το ποσό, για εξυπηρέτηση παλαιότερων δανείων, αφήνοντας καβάτζα τους τόκους που τρέχουν και εμείς πληρώνουμε για το 100% του συνολικού ποσού.
Ίσως είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τέτοια ατιμία (από την πλευρά των εντιμότατων εταίρων μας) και τόση υποτέλεια από την κυβέρνησή μας. Όμως έτσι είναι τα πράγματα, ίσως και λίγο χειρότερα.
Χειρότερα, γιατί μέχρι το τέλος του καλοκαιριού και προκειμένου να πάρουμε τη δόση του Οκτωβρίου (που λέγαμε πιο πάνω) θα πρέπει να βγουν στο τσιγκέλι άλλοι 12.000 Δ.Υ. Κι αν κάποιοι από σας σκέφτεστε καλά να τους κάνουν τους κηφήνες, ίσως να δικαιολογείστε γιατί δεν έχετε ανάγκη ούτε δημόσια εκπαίδευση για τα παιδιά σας, ούτε δημόσια υγεία για τα γεράματά σας. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η διάλυση δύο σημαντικότατων  πυλώνων (υγεία και παιδεία) του ιστού του δημοσίου (και του κράτους) έχει αποφασιστεί από τους ξένους και υλοποιείται από τους Άδωνη και …σία
Πέραν τούτων, σύμφωνα με την έκθεση της Τρόικας η Ελλάδα θα πρέπει να ολοκληρώσει τέσσερις ενέργειες έως τα τέλη Σεπτεμβρίου, οπότε και επανέρχεται η τρόικα για τη νέα αξιολόγηση του προγράμματος προκειμένου να πάρει την επόμενη υποδόση.
1) Ειδικότερα, έως τα τέλη Αυγούστου, θα πρέπει να έχει αποφασίσει την αναδιάρθρωση μέσω σημαντικής μείωσης προσωπικού και εγκαταστάσεων των εταιριών ΕΛΒΟ, ΕΑΣ και Λάρκο, με στόχο το ξεπούλημα.
2) Ακόμη, η κυβέρνηση θα πρέπει να επιβεβαιώσει τις ανεξόφλητες οφειλές φορέων της Γενικής Κυβέρνησης σε ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ, προφανώς για να τις πάρουν τζάμπα και ελεύθερες βαρών αυτοί που θα τις πάρουν.
Κι αν νομίσατε ότι καθαρίσαμε και με αυτά τα έσχατα των τελευταίων από τα τελευταία μέτρα, απλώς σας σημειώνουμε ότι η έκθεση της Κομισιόν βλέπει (ακόμη κι αν όλα πάνε καλά) κάποια χρηματοδοτικά κενά γύρω στα 5 δισεκατομμύρια αρχής γενομένης από το 2014. Κενά που θα καλυφτούν προφανώς, από το ξεπούλημα της ΔΕΗ και ότι άλλου υπάρχει μέχρι τότε εύκαιρο.
Προοδεύουμε ρε …κουτά

 

topontiki.gr

Ν. Μπογιόπουλος: Καλόπαιδα (Το πρώτο «α» με «ωμέγα»)

Πηγή: Βαθύ Κόκκινο

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Πρώτον, σύμφωνα με το ΦΕΚ (αριθμός 35) της 30ης Ιανουαρίου 2013, το οποίο υπογράφει ο κ. Στουρνάρας, τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΤΑΥΠΕΔ, του ταμείου που ξεπουλάει τη χώρα δηλαδή, αμείβονται με τα εξής ποσά:

Πρόεδρος Γενικού Συμβουλίου: εκατό χιλιάδες (100.000) ευρώ. 

Διευθύνουσα σύμβουλος Εκτελεστικής Επιτροπής: Διακόσιες δεκαπέντε χιλιάδες (215.000) ευρώ. 

Αναπληρωτής Διευθύνον Σύμβουλος Εκτελεστικής Επιτροπής: εκατόν ογδόντα πέντε χιλιάδες (185.000) ευρώ.

Μέλος Εκτελεστικής Επιτροπής εκατόν εξήντα πέντε χιλιάδες ευρώ (165.000).

Επίσης: Στα 6,9 εκατ ευρώ ανήλθαν οι αμοιβές-έξοδα των συμβούλων του Ταμείου Αξιοποίησης της Ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου την περίοδο 2011 έως και τον Μάρτιο του 2012, σύμφωνα με αυτά που κατέθεσε στην βουλή ο υφυπουργός κ. Σταϊκούρας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που διαβιβάστηκαν στην βουλή, την ίδια περίοδο το ΤΑΥΠΕΔ απασχόλησε 20 άτομα, με το σύνολο των αμοιβών τους να ανέρχεται σε 285.000 ευρώ, ενώ οι δαπάνες για τα ταξίδια στελεχών του ταμείου ανήλθαν για την ίδια περίοδο σε 79.000 ευρώ. Επιπρόσθετα, το σύνολο των αμοιβών που καταβλήθηκαν σε χρηματοοικονομικούς, νομικούς και τεχνικούς συμβούλους για την παροχή υπηρεσιών ανά έργο αποκρατικοποίησης, μετά από απόφαση της διυπουργικής επιτροπής Αναδιαθρώσεων και Αποκρατικοποιήσεων, τη διετία Ιούνιος 2010 – Ιούνιος 2012, ανέρχεται στο ποσό των 5.548.935,08.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι το να βγάζεις στο σφυρί ακόμα και τον τοίχο της Καισαριανής, είναι μια «δουλειά» που –κατά το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα- αξίζει να πληρώνεται καλά …

Δεύτερον, πέρυσι δόθηκαν στην δημοσιότητα από το Υπουργείο Εσωτερικών και τον πρώην υπουργό κ. Μανιτάκη τα στοιχεία για τις μικτές μηνιαίες αποδοχές των γενικών γραμματέων των υπουργείων και των αποκεντρωμένων διοικήσεων. Σύμφωνα μ αυτά, ο βασικός μισθός του γραμματέα ενός υπουργείου ανέρχεται σε 3.700 ευρώ και το επίδομα θέσης ευθύνης σε 1000 ευρώ, ενώ τα έξοδα παράστασης σε 300 ευρώ. Σύνολο δηλαδή, 5000 μηνιαίος. Για τους γενικούς γραμματείς υπουργείων και τις μηνιαίες μικτές αποδοχές τους, ο βασικός μισθός είναι 3.200 ευρώ, κόμμα το επίδομα θέσης ευθύνης 950, τα έξοδα παράστασης 100 ευρώ.Σύνολο δηλαδή, 4250 μηνιαίος.

Τα χρήματα αυτά θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι «λίγα» αν τα συγκρίνει με τις απολαβές βιομηχάνων, τραπεζιτών, εφοπλιστών κ.α.

Σωστά. Σημειώνουμε ωστόσο, τις παραπάνω απολαβές, για να καταδειχθεί με έναν ακόμα τρόπο πόσο αποσπασμένη από την πραγματική κοινωνία και από τους πραγματικούς ανθρώπους αυτής της χώρας είναι όλοι εκείνοι οι πολιτικοί ταγοί που με τις πολιτικές τους φροντίζουν για τα συμφέροντα βιομηχάνων, εφοπλιστών, τραπεζιτών κ.α.

Αυτοί, δηλαδή, που, ενώ έχουν εξασφαλίσει για τον εαυτό τους βασικό μισθό της τάξης των 5000 ευρώ μηνιαίος, υποστηρίζουν ότι ο βασικός μισθός των 500 ευρώ για τον εργάτη είναι «υψηλός», όπως είχε δηλώσει ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας κ. Μέργος.

Αλλά αν τα 500 ευρώ τον μήνα που παίρνει ένας εργάτης είναι «πολλά» (όπως λένε αυτοί που παίρνουν τα 5.000 το μήνα…), τότε γιατί οι κύριοι αυτοί δεν μπαίνουν στον κόπο να ζήσουν οι ίδιοι με τα 500 ευρώ του εργάτη;

Τρίτον, εδώ και τρία χρόνια τα «καλόπαιδα» της ιδιωτικής τηλεόρασης «ενημερώνουν» το λαό για το πόσο «αναγκαία» είναι τα Μνημόνια. Κατηγορούν επίσης τον λαό ότι επειδή ήταν «αμέριμνος» και «βολεμένος στην φούσκα της ευημερίας», αυτός φταίει (ο λαός, δηλαδή!) για την κρίση.

Αλλά αυτά τα «κουράδια» (συγνώμη, τα «καλόπαιδα» εννοούσαμε) που συνεχίζουν να επιπλέουν στη «φούσκα» της ιδιωτικής τηλεόρασης, που ισχυρίζονται ότι για την κρίση φταίει η προ κρίσης «ευημερία», τότε δηλαδή που μιλούσαμε για την «γενιά των 700 ευρώ», είναι οι ίδιοι που πριν αλλά και μετά την κρίση καθάριζαν από εκατό πενήντα (Οι β’ διαλογής εξ αυτών) έως και 300 χιλιάρικα τον χρόνο (οι «πρωτοκλασάτοι» τους).

Τουτέστιν ένας εργαζόμενος, που κατ’ αυτούς «πρέπει» να ζει με βασικό τα 500 μικτά τον μήνα, για να πάρει τα λεφτά που παίρνει τα τάδε δευτεροκλασάτο «καλόπαιδο» σε ένα μήνα, θέλει … 20 μήνες. 

Για να πάρει τα λεφτά που παίρνει το «καλόπαιδο» σε ένα χρόνο, θέλει … 18 χρόνια. Και, για να πάρει τα λεφτά που έχει πάρει το «καλόπαιδο» αυτά τα τρία χρόνια της λεηλασίας, πρέπει να δουλεύει και μετά θάνατον.

“Unfollow”

Αναρτήθηκε από Λαϊκό Μέτωπο

Έφοδο εφορίας και αρπακτικών στην ιδιωτική περιουσία

Νέος γύρος εξαθλίωσης με μαζικούς πλειστηριασμούς σπιτιών και εξώσεις

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Νέος κύκλος αίματος ανοίγει από Σεπτέμβρη για τους εργαζόμενους και τα μεσαία στρώματα στην Ελλάδα. Βασικό χαρακτηριστικό της νέας επίθεσης, που θα επιδεινώσει απότομα τους όρους ζωής και την κοινωνική τους θέση, θα είναι η βίαιη αρπαγή της ιδιωτικής τους περιουσίας. Μέχρι στιγμής τα τεράστια νέα βάρη που έχει προκαλέσει η συνέχιση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους και η εκτίναξή του τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει αναμφισβήτητα να επιδεινώσει την εισοδηματική κατάσταση της πλειοψηφίας όπως μαρτυρούν δια γυμνού οφθαλμού πολλά στοιχεία.

Μένοντας στα πιο πρόσφατα ξεχωρίζουμε τα συμπεράσματα που προκύπτουν από την ....
επεξεργασία των φορολογικών δηλώσεων βάσει των οποίων το δηλωθέν εισόδημα μισθωτών και συνταξιούχων το 2012 μειώθηκε κατά 18,3% ως προς το 2011 ενώ την ίδια στιγμή η φορολογική τους επιβάρυνση αυξήθηκε κατά 52%. Η επιδείνωση της θέσης της εργατικής τάξης υπογραμμίζεται κι από τα στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας βάσει των οποίων κατά το πρώτο τρίμηνο του 2013 το διαθέσιμο εισόδημα μειώθηκε κατά 6,2% (σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του προηγούμενου έτους) λόγω της πτώσης των αποδοχών των εργαζομένων, που μειώθηκαν κατά 11,1% και της πτώσης των κοινωνικών παροχών, κατά 11,7%. Η συρρίκνωση των κοινωνικών παροχών, που από Σεπτέμβρη θα γνωρίσει νέες δόξες, επισημαίνεται κι από έκθεση του ΟΟΣΑ όπου αναφέρεται ότι την τελευταία 5ετία η Ελλάδα είναι πρωταθλητής (σε σχέση με άλλες χώρες του ΟΟΣΑ) στη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους καθώς οι κοινωνικές παροχές μειώθηκαν από 24% του ΑΕΠ το 2009 στο 22% το 2013.

Παρότι ωστόσο οι κοινωνικές παροχές μειώθηκαν, τα φορολογικά βάρη εκτοξεύθηκαν, η ανεργία εκτινάχθηκε στα ύψη και οι μισθοί καταβαραθρώθηκαν (42% συρρίκνωση μισθών στις μικρές επιχειρήσεις καταγράφει η εξαμηνιαία έκθεση οικονομικής συγκυρίας της Εθνικής Τράπεζας), η ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων παρέμεινε κατά βάση άθικτη. Εξαίρεση σίγουρα αποτελεί το μικρό εμπόριο, όπου ο τζίρος με βάση την ίδια έκθεση της Εθνικής μειώθηκε σωρευτικά κατά 50% τα τελευταία χρόνια, οδηγώντας στο κλείσιμο χιλιάδων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, προς όφελος φυσικά των μεγάλων και δη των πολυεθνικών. Το ποσοστό ιδιοκατοίκησης ωστόσο, που εξακολουθεί να είναι από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη ξεπερνώντας το 80%, έμεινε άθικτο όπως και η κατοχή γης στην ύπαιθρο, σε βάρος της κινητής περιουσίας (πχ καταθέσεις) που θυσιάστηκε, λειτουργώντας σαν απορροφητήρας κραδασμών, στο βωμό διατήρησης της ακίνητης περιουσίας. Έτσι η κατανομή της ακίνητης περιουσίας εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να είναι περισσότερο «δημοκρατική», διατηρώντας τα γνωρίσματα που είχε πριν την λυσσαλέα επίθεση του κεφαλαίου όπως ξεδιπλώθηκε την τελευταία 4ετία. Αυτό ακριβώς είναι που θα αλλάξει απότομα τους επόμενους μήνες. Η ιδιωτική περιουσία θα βρεθεί στο κέντρο μιας συνδυασμένης επίθεσης του κράτους και του ιδιωτικού κεφαλαίου. Το ελληνικό δημόσιο, αρωγός και εγγυητής κατά το παρελθόν του κάθε «νοικοκύρη», θα μετατραπεί σε εκτελεστή της ιδιωτικής περιουσίας δίνοντας αρχικά το πράσινο φως στις εφορίες για να προχωρούν σε συντηρητικές κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων προσώπων με φορολογικές εκκρεμότητες, για ποσά που υπερβαίνουν ακόμη και τα 1.000 ευρώ. Πρόκειται για δυνατότητα που κατοχυρώθηκε με κάθε επισημότητα στο άρθρο 46 του φορολογικού νόμου που ψηφίσθηκε την Πέμπτη. Οι διευκρινίσεις του υφυπουργού Οικονομικών Γ. Μαυραγάνη ότι δεν πρόκειται να θιχτεί «η πλατιά μάζα» των φορολογουμένων ακόμη κι η επαναδιατύπωση του επίμαχου άρθρου δεν πείθουν για τις αγαθές προθέσεις της κυβέρνησης Σαμαρά που λειτουργεί σαν άβουλο όργανο των πιστωτών.

Στο στόχαστρο κυβέρνησης και τραπεζών μπαίνει η ιδιωτική κατοικία

Το κράτος θα σημάνει την λήξη μιας ολόκληρης περιόδου κατά την οποία οι κοινωνικές συμμαχίες του κεφαλαίου στηρίχθηκαν στην «κοινωνικοποίηση» της ιδιοκτησίας και δη της κατοικίας μέσω επίσης της μη ανανέωσης της προστασίας που εξακολουθεί να χαίρει η πρώτη κατοικία με το νόμο Κατσέλη για μετά τις 31.12.2013. Να θυμίσουμε ότι η Τρόικα από πέρυσι πίεζε για να αρχίσουν οι κατασχέσεις κατοικιών. Όμως, όχι μόνο το 2012 αλλά ακόμη και το πρώτο εξάμηνο του 2013 οι κατασχέσεις μπορούσαν να περιμένουν λόγω του ότι δεν είχε ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Πλέον όμως ο τραπεζικός χάρτης ξανασχεδιάστηκε, στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του. Η ολοκλήρωση των ελέγχων της Blackrock στις ελληνικές τράπεζες στο επόμενο δίμηνο το μόνο που θα βγάλει μετά βεβαιότητας είναι σοβαρή πίεση για να τελειώνουν πια με τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, η αξία των οποίων ανέρχεται σε 57 δισ. ευρώ. Αυξάνουν μάλιστα με ραγδαία ταχύτητα. Από 14,7% του συνόλου τον Σεπτέμβριο του 2011 (με τα μη εξυπηρετούμενα στα καταναλωτικά να φτάνουν το 26,4%, στα επιχειρηματικά το 13% και στα στεγαστικά το 14%), έφτασαν το 21,4% τον Ιούνιο του 2012 (35,7% στα καταναλωτικά, 19,6% επιχειρηματικά και 19,9% στεγαστικά) και 27,8% τον Μάρτιο του 2013 (42,4% καταναλωτικά, 22,9% επιχειρηματικά και 27,5% στεγαστικά). Η συνέχεια μάλιστα αναμένεται εξ ίσου δραματική, λόγω του ότι οι τραπεζικές καταθέσεις έχουν εξαντληθεί και κάθε λογής αποθέματα έχουν τελειώσει, ενώ η ανεργία αυξάνεται.

Εντελώς, μα εντελώς …τυχαία σε αυτή την συγκυρία έκαναν την εμφάνισή τους στην Αθήνα κεφάλαια – γύπες (distress funds) που εξειδικεύονται στην αγορά «κόκκινων δανείων» από τις τράπεζες, τα οποία θα αγοράσουν μη εξυπηρετούμενα δάνεια στο 50% ακόμη και στο 20% της αρχικής τους αξίας, ελαφρύνοντας τους ισολογισμούς των τραπεζών. Το νέο τους …απόκτημα πιθανότατα θα καταλήξει στις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες διαχείρισης ακίνητης περιουσίας (πχ Remax) που τότε θα υποβάλουν μια πολύ, πολύ …συμφέρουσα πρόταση σε καθέναν από τους 300.000 δανειολήπτες που καθυστερούν να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους: Να υπογράψουν μια συμφωνία πώλησης και επαναμίσθωσης (sale and lease back). «Τόσες χιλιάδες επιχειρήσεις που το κάνουν συστηματικά τα τελευταία χρόνια δεν ξέρουν;» θα είναι το συντριπτικό τους επιχείρημα… Έτσι, το σπίτι θα περάσει στους μεγάλους ιδιοκτήτες και διαχειριστές ακίνητης περιουσίας κι ο δανειολήπτης θα έχει μετατραπεί σε νοικάρη, πληρώνοντας όμως ένα μίσθωμα σημαντικά υψηλότερο αυτού που επικρατεί στην αγορά. Κι αν αδυνατεί τότε …έξωση και πλειστηριασμός!

Το σχέδιο της κυβέρνησης θα αλλάξει άρδην τις κοινωνικές ισορροπίες στην Ελλάδα. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι θα δημιουργήσει δεκάδες χιλιάδες άστεγους και απόγνωση σε χιλιάδες οικογένειες φτωχών και ανέργων. Αν το επιτρέψουμε φυσικά…

από το «Πριν»

Αναρτήθηκε από ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ Ε.ΠΑ.Μ.

Ή Βιώσιμο χρέος ή βιώσιμος λαός

του Νίκου Μπογιόπουλου

Οι χώρες-ωφειλέτες δεν δανείζονται γιατί έχουν χρέη. Έχουν χρέη επειδή δανείζονται. Και δανειζόμενες παραμένουν αιώνια δεσμευμένες στους πιστωτές τους, προς τους οποίους οι λαοί πληρώνουν με το αίμα τους τόκους και χρεολύσια. Σύμφωνα με τον Στίγκλιτς, μέσα απ’ αυτή την διαδικασία, οι χρεωμένες χώρες κατέβαλαν στους πιστωτές τους για την πληρωμή παλαιότερων χρεών το διάστημα 1984-2000 το αστρονομικό ποσό των 4,6 τρις. δολαρίων. Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, οι συνέπειες για τους λαούς ήταν, είναι και θα είναι δραματικές.

Φτώχεια, λιτότητα, ανέχεια, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, πολιτικές βαρβαρότητας που διατηρούνται επί δεκαετίες, και που, όσο γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια των πλουτοκρατών, τόσο βυθίζουν στη δυστυχία τους εργαζόμενους. Πολιτικές που βυθίζουν στα Τάρταρα την τιμή της εργατικής δύναμης, ακριβώς για να γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια των κεφαλαιοκρατών.

Τι επιδιώκουν λοιπόν οι εγχώριοι «σωτήρες» και οι ξένοι «εταίροι» του με τα δανεικά που...

παρέχουν ώστε να συμβάλουν όπως λένε στην επίτευξη της περίφημης «βιωσιμότητας» του ελληνικού χρέους; Πίσω απ’ τους ευφημισμούς, αυτό που εννοούν είναι ότι θέλουν να κρατήσουν τους έλληνες εργαζόμενους σε εκείνο το επίπεδο χαμοζωής, το επίπεδο δηλαδή λίγο πριν την εξόντωση, το οποίο θα παρατείνεται στο διηνεκές, ώστε ο ελληνικός λαός –εις το διηνεκές- να τους πληρώνει τόκους και χρεολύσια.

Διότι «βιωσιμότητα του χρέους» σημαίνει βίος αβίωτος. «Βιωσιμότητα του χρέους» σημαίνει να ζούμε για να πληρώνουμε χρέη, κι άλλα χρέη, χρέη που άλλοι τα προκαλούν και όσο κι αν τα πληρώνεις τόσο αυτά μεγαλώνουν. Βιωσιμότητα του χρέους» σημαίνει να σε δανείζουν, για να τους πληρώνεις διπλά και τριπλά τα παλαιότερα δάνεια, και μέσα από τους ανατοκισμούς των νέων δανείων να σε κρατούν χρεωμένο εφ’ όρου ζωής.

Η εμπειρία αυτής της «σωτήριας» πολιτικής δεν είναι μόνο ελληνική, είναι παγκόσμια. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα που έρχεται από την δεκαετία του ’80 και αποτυπώνεται στα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας: Στις αρχές του 1980 το χρέος που είχαν 109 «πιστολήπτριες» χώρες προς τους πιστωτές τους ήταν 430 δισ. δολάρια. Παρά το γεγονός ότι μέχρι το 1986 είχαν πληρώσει σε τόκους 336 δισ. δολάρια στο τέλος της ίδιας χρονιάς είχαν φτάσει να χρωστάνε πάνω από 880 δις δολάρια. Μέσα σε μια εξαετία δηλαδή, χρωστούσαν ποσό υπερδιπλάσιο από κείνο που αρχικά είχαν δανειστεί, και ενώ την ίδια ώρα είχαν ήδη πληρώσει σε τόκους τα 4/5 των αρχικών δανείων!

Ο ελληνικός λαός έχει πλέον ανάλογη εμπειρία η οποία ανάγεται σε χρόνο πολύ πριν τα μνημόνια.

Είναι ενδεικτικά τα εξής:

Πρώτον, από την υπογραφή της συνθήκες του Μάαστριχτ και μετά, δηλαδή την τελευταία εικοσαετία,ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει σε εγχώριους και ξένους τοκογλύφους και κερδοσκόπους το αστρονομικό ποσό των 772,9 δις ευρώ!

Δεύτερον, μόνο από το 2000 και μετά, δηλαδή από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει για τόκους και χρεολύσια μακροπρόθεσμων δανείων το ποσό των 400,5 δις ευρώ. Την ίδια περίοδο για εξοφλήσεις έντοκων και βραχυπρόθεσμων τίτλων έχει πληρώσει πάνω από 240 δις ευρώ. Αθροισμα 640,5 δις ευρώ!

Τρίτον, από το Μάαστριχτ και μετά, τέσσερα ολόκληρα ΑΕΠ της χώρας έχουν πάει σε … τόκους και χρέη! Από αυτά μάλιστα, πάνω από τρία ολόκληρα ΑΕΠ έχουν εξανεμιστεί σε τόκους και χρεολύσια κατά την περίοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη!

Τα παραπάνω στοιχεία και οι σχετικοί πίνακες που περιλαμβάνουν τις δαπάνες για την καταβολή των τόκων, χρεολυσίων και τις εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων και εντόκων γραμματίων, ομολογούνται στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού του έτους 2013 (σελ. 133).

Ας δούμε ένα ακόμα στοιχείο: το ελληνικό δημόσιο χρέος το Μάρτιο του 2010 ήταν 310 δισεκατομμύρια. Το Μάρτιο του 2013 το δημόσιο χρέος ήταν 309 δισεκατομμύρια. Δηλαδή μετά από τρία χρόνια ανελέητης λιτότητας, εξαθλίωσης και εξανδραποδισμού του λαού μετά από σωρεία μέτρων που υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 60 δις ευρώ που φορτώθηκαν στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων, το δημόσιο χρέος μειώθηκε μόλις κατά .. 1 δισεκατομμύριο! Αυτή είναι η πολιτική τους. Είναι η ίδια πολιτική που (καθ’ ομολογία του Στουρνάρα στη βουλή στις 15/2/2013) μέσα σε μόλις τρία χρόνια έχει παράσχει στους πλουτοκράτες δάνεια ύψους 550 δισ ευρώ, αλλά σε ότι αφορά τους εργαζόμενους έχει εκτινάξει τι ιδιωτικό χρέος στα 230 δισ ευρώ, την ανεργία στο 1,5 εκατομμύριο και τους Ελληνες που ζουν στη φτώχεια στα 3,5 εκατομμύρια!

Το συμπέρασμα είναι ότι από την μια μεριά το κράτος και οι κυβερνήσεις των κεφαλαιοκρατών δανείζονται αστρονομικά ποσά με τα οποία χρηματοδοτείται η κερδοφόρα δράση των κεφαλαιοκρατών και από την άλλη μεριά ο λαός πληρώνει τα χρέη των κεφαλαιοκρατών και του κράτους των κεφαλαιοκρατών και μάλιστα στο πολλαπλάσιο. Με τόκο!

Είναι προφανές λοιπόν τι συμβαίνει: Αφενός, τα λαϊκά στρώματα, καθιστώντας «βιώσιμο το χρέος», πλήρωσαν την τελευταία 20ετία (και κυρίως κατά την περίοδο της «ευρω-ευημερίας») σε τόκους για το δημόσιο χρέος, που άλλοι το δημιούργησαν, άλλοι το προκάλεσαν και άλλοι τα «έφαγαν», κοντά στο ένα τρισεκατομμύριο ευρώ!

Αφετέρου, όταν μιλούν για «βιωσιμότητα του χρέους» εννοούν την μετατροπή της ζωής του λαού σε ένα «βίο αβίωτο», αφού εκείνο που θέλουν είναι έναν λαό αλυσοδεμένο στο μαγγανοπήγαδο που χρέους, που θα ζει ίσα-ίσα ώστε να τους πληρώνει αενάως και αιωνίους, τόκους, χρεολύσια και χρέη για δάνεια που άλλοι τα ξεκοκαλίζουν.

Τέλος, όταν μιλούν για «βιωσιμότητα του χρέους» εννοούν την διατήρηση των μακάβριων συνεπειών ενός δανεισμού που ούτε είχε ούτε έχει σκοπό την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων. Αντίθετα αποτελεί την συνήθη τακτική της ολιγαρχίας μέσω της οποίας το κεφάλαιο αφενός εξασφαλίζει πηγές για την δική του ρευστότητα, αφετέρου συνεχίζει να χρεώνει τα βάρη του δικού του δανεισμού στα λαϊκά στρώματα.

Η «βιωσιμότητα του χρέους», για την οποία πανηγυρίζουν, Μέρκελ, Σαμαράς, Βενιζέλος, ΔΝΤ κτλ.,σημαίνει έναν ελληνικό λαό που θα πληρώνει στο διηνεκές τα παλαιότερα και τα νεότερα δάνεια της πλουτοκρατίας χωρίς ποτέ να ξεχρεώνει. Που πάντα θα του λένε ότι «οφείλει» όλο και μεγαλύτερα χρέη στους πιστωτές, μιας και ο λογαριασμός αυτός δεν τελειώνει ποτέ. Αντίθετα, σε κάθε προηγούμενο λογαριασμό χρεών, επέρχεται –όπως περιέγραφε ο Λένιν- ένας «τοκογλυφικός επιπρόσθετος λογαριασμός πάνω σε εκείνον που είκοσι φορές ως τώρα πληρώθηκε».

Είναι προφανές: Η απάντηση σ' αυτόν τον καταναγκασμό, η απάντηση στον εξαναγκασμό εκατομμυρίων ανθρώπων να εξαθλιώνονται, να χρεοκοπούν, να καταστρέφονται, να φτωχοποιούνται, να λεηλατούνται, και όλα αυτά είτε για να διατηρείται «βιώσιμο το χρέος», είτε γιατί (όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Ελλάδας, παρά τα όσα λέγονται) το χρέος είναι «μη βιώσιμο», δεν είναι η «σταδιακή αποπληρωμή». Ούτε η «επιμήκυνση». Ούτε ο «λογιστικός» προσδιορισμός του «καλού» και του «κακού» χρέους. Ούτε τα «κουρέματα» Ούτε καμία από τις τεχνικές καταλήστευσης του λαού που ακολουθούνται στο όνομα της «βιωσιμότητας του χρέους» ή της «μη βιωσιμότητας του χρέους».

Η μία και μοναδική απάντηση είναι: «Δεν πληρώνω»! Απάντηση κοφτή, αδιαπραγμάτευτη και –ναι!- μονομερής εκ μέρους του λαού. Απάντηση που φυσικά δεν θα προέλθει από την εξουσία των μονοπωλίων, που τα δικά της δάνεια μετατρέπονται σε χρέη για τον λαό. Δεν θα προέλθει από την εξουσία εκείνων που υπογράφουν μνημόνια, ή των άλλων που θέλουν να γίνουν εκείνοι οι «διαπραγματευτές» στην θέση των προηγούμενων με την ΕΕ με την ΕΚΤ, με το ΔΝΤ. Θα προέλθει μόνο από έναν λαό αποφασισμένο να επιβάλει την δική του λαϊκή εξουσία. Χωρίς μονοπώλια. Χωρίς ΕΕ. Χωρίς ΔΝΤ. Και χωρίς να αναγνωρίζει καμία «υποχρέωση» του λαού απέναντι σε ντόπιους και ξένους τοκογλύφους.

από το “Unfollow” μέσω του "Βαθύ Κόκκινο"

Αναρτήθηκε από ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ Ε.ΠΑ.Μ.

Η κυβέρνηση της τρόικας έχει τελειώσει

Δημήτρης Μηλάκας

«Οι πολίτες έχουν δίκιο να μην εμπιστεύονται την τρόικα», καθώς «ριζικές αποφάσεις, όπως η απόλυση δεκάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, δεν μπορεί να λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες», δηλώνει σε συνέντευξή της στην «Καθημερινή της Κυριακής» η αντιπρόεδρος της Κομισιόν Βίβιαν Ρέντινγκ. Και δεν είναι μόνο οι αποφάσεις για τις απολύσεις που λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες…

Για την ακρίβεια, πρόκειται για ειλημμένες (έξωθεν) αποφάσεις τις οποίες η κυβέρνηση της χώρας υλοποιεί μετατρέποντας της χώρα σε αποικία χρέους και τον πληθυσμό της σε δουλοπάροικους.

Ας ρίξουμε καταρχήν   μια ματιά (στοιχεία από την εφημερίδα το Έθνος)  στην αγορά εργασίας:

- Για 300.000 εργαζόμενους δεν ισχύει πλέον το οκτάωρο
- Πάνω από 240.000 εργαζόμενοι υπέγραψαν το 2012 ατομικές συμβάσεις
- Οι μειώσεις των αποδοχών έφτασαν κατά μέσο όρο το 22,1%
- σχεδόν ανύπαρκτες κλαδικές συμβάσεις
- 700.000 εργαζόμενοι  αμείβονται με λιγότερα από 586 ευρώ το μήνα.

Το «τοπίο» που περιγράφουν οι παραπάνω αριθμοί συμπληρώνεται αν λάβει κανείς υπόψη τον «εφεδρικό στρατό» των ανέργων που ξεπερνά το 1,5 εκατομμύριο και το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι πια πρωταθλήτρια Ευρώπης (και) στην ανεργία των νέων.

Ο φερετζές των μεταρρυθμίσεων

Στο όνομα του εκσυγχρονισμού και της μεταρρύθμισης η τρόικα έχει αποφασίσει και η κυβέρνηση των Αθηνών προσπαθεί να υλοποιήσει  το ξεπούλημα της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας:

-«Σκότωσαν» ήδη τον ΟΠΑΠ
- Έχουν δρομολογήσει να «σπρώξουν» λιμάνια, αεροδρόμια
- Είναι έτοιμοι να πουλήσουν τη ΔΕΣΦΑ σε τιμή μικρότερη απ ότι αξίζει ένα περιουσιακό στοιχείο (η Ρεβυθούσα) της επιχείρησης
-Τεμάχισαν τη ΔΕΗ για να επιταχύνουν/ διευκολύνουν το ξεπούλημά της
- Ανοίγουν το δρόμο για το ξεπούλημα και του νερού, καθώς η έκτακτη γενική συνέλευση των μετόχων της ΕΥΔΑΠ τροποποίησε το καταστατικό της εισηγμένης, αίροντας και το τελευταίο τυπικό «εμπόδιο» που προέβλεπε πλειοψηφικό ποσοστό του Δημοσίου στην εταιρεία.

Για το καλό μας

Σύμφωνα με την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία  ο μέχρι στιγμής εκσυγχρονισμός μας  που σχεδιάζει η τρόικα και υλοποιούν από κοινού οι Σαμαράς (Νέα Δημοκρατία) και Βενιζέλος (ΠΑΣΟΚ) πραγματοποιείται με νέα δάνεια τα οποία κατά 98% επιστρέφουν άμεσα στο σεντούκι των τοκογλύφων σωτήρων μας.

Με άλλα λόγια από τα 236,8 δισεκατομμύρια   έντοκης «βοήθειας» που έχει λάβει με τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις η Ελλάδα στο δημόσιο ταμείο πήγε μόνο το 2%. Τα υπόλοιπα ποσά, απλώς πέρασαν από το λογαριασμό εξυπηρέτησης του χρέους και κατέληξαν εκεί ακριβώς απ όπου ξεκίνησαν ως λογιστική εγγραφή: Στις τσέπες των τοκογλύφων.

Κάπως έτσι, με τόση δόση εκσυγχρονισμού  από την τρόικα και τέτοια πειθήνια εφαρμογή από Σαμαράδες, Βενιζέλους και Στουρνάρες το δημόσιο χρέος της Ελλάδας στο πρώτο τρίμηνο 2013, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε τη Δευτέρα η Eurostat  εκτοξεύθηκε στο 160,5% του ΑΕΠ   «μεγαλώνοντας» κατά 24,1% σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2012.

…προφανώς δεν χρειάζεται να είναι κανείς αντιπρόεδρος της Κομισιόν όπως η κυρία  Βίβιαν Ρέντινγκ για να διαπιστώσει ότι η τρόικα «τέλειωσε». Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση της διαπίστωσης της Ρέντινγκ υπάρχει μια ουσιώδης παράλειψη: Οι Έλληνες δεν εξέλεξαν καμία τρόικα. Αυτοί λοιπόν που «τέλειωσαν» είναι αυτοί που  μας κυβερνούν…

topontiki.gr

Ο ρόλος της Κομισιόν στην ιδιωτικοποίηση του νερού

09:05, 29 Ιουλ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/134444

Το «Monitor» της δημόσιας γερμανικής τηλεόρασης ερευνά τον ρόλο της Κομισιόν στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων.

Η εκπομπή της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης «Monitor» έκανε πρόσφατα μια έρευνα για τις πιέσεις που ασκεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις χώρες μέλη της ΕΕ προκειμένου να προχωρήσουν στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης.

Το ρεπορτάζ αναφέρεται στην περιοχή Pacos de Ferreira της Πορτογαλίας όπου επιβλήθηκε η ιδιωτικοποίηση και όπου μέσα σε λίγα χρόνια τα τιμολόγια αυξήθηκαν 400% και συνεχίζουν με αύξηση 6% κάθε χρόνο. «Δεν μπορούμε πια να πιούμε νερό, όπως πίναμε στο παρελθόν, δεν είναι καλό» λένε οι κάτοικοι της περιοχής που ήταν από την αρχή αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση.

Το 8λεπτο βίντεο στη συνέχεια πηγαίνει στο κέντρο του προβλήματος στις Βρυξέλλες. Εκεί ερευνά σε βάθος την κατάσταση και παρουσιάζει έγγραφα που αποδεικνύουν την απόφαση για «άνοιγμα της αγοράς» του νερού, ξεκινώντας από τις χώρες του Νότου, μια αγορά που την υπολογίζουν σε τριψήφια δις.

Όσο για τους ποιους έχει ως συμβούλους, στην ομάδα ειδικών που χαράσσουν την πολιτική του νερού, ο επίτροπος Barnier ο ισχυρός άντρας της Commission, το ρεπορτάζ μας πληροφορεί ότι είναι το Steering Group που αποτελείται από τους γενικούς διευθυντές των μεγαλύτερων πολυεθνικών του χώρου.

«Το γκρουπ δεν το επέλεξα εγώ» δηλώνει ο Barnier. «Αν με ρωτάτε αν θα έπρεπε να είναι αυτό το γκρουπ πιο ισορροπημένο, απαντάω ναι» λέει όταν ο δημοσιογράφος του διαβάζει τη λίστα των συμμετεχόντων...

«Νερό ένα ανθρώπινο δικαίωμα ή μια μπίζνες δισεκατομμυρίων δολαρίων; Φαίνεται ότι οι Βρυξέλλες αποφάσισαν. Στο μέλλον το νερό θα ανήκει στις πολυεθνικές αντί σε όλους εμάς» καταλήγει το ρεπορτάζ.

www.savegreekwater.org

Πως θα σταθεί η Ευρώπη στην παγκόσμια οικονομία;

του Κώστα Λαπαβίτσα

Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται και πάλι σε κρίσιμο σημείο. Η γιγαντιαία κρατική παρέμβαση μετά την κρίση του 2008-9 απέτρεψε φαινόμενα γενικευμένης κατάρρευσης παρόμοια με του μεσοπολέμου. Το κράτος στο σύγχρονο καπιταλισμό λειτούργησε σταθεροποιητικά, ότι κι αν λένε οι νεοφιλελεύθεροι. Δε μπήκαν όμως οι βάσεις για ισχυρή ανάκαμψη παγκοσμίως και τα σύννεφα μαζεύονται απειλητικά.

Οι ΗΠΑ είχαν να αντιμετωπίσουν το τεράστιο χρέος των νοικοκυριών και την αποτυχία των ιδιωτικών τραπεζών. Η αμερικανική οικονομία προχώρησε σε αναδιάρθρωση που διευκολύνθηκε από την άπλετη παροχή ρευστότητας από την κεντρική τράπεζα. Δεν έγιναν όμως δομικές αλλαγές. Η αναδιάρθρωση βασίστηκε στον περιορισμό των μισθών και στη συντριβή του κόστους ενέργειας κυρίως μέσω του φτηνού σχιστολιθικού αερίου. Η αμερικανική βιομηχανία σταδιακά ανακάμπτει, αλλά από χαμηλή βάση και χωρίς ιδιαίτερη άνοδο της παραγωγικότητας.

Η Ιαπωνία χτυπήθηκε λιγότερο από την κρίση του 2008-9, αλλά πέρασε ξανά σε χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, πράγμα φυσικό για μια οικονομία που λιμνάζει επί δύο δεκαετίες και βασίζεται στις εξαγωγές. Εδώ και μερικούς μήνες ξεκίνησε ένα πείραμα απευθείας διάθεσης χρήματος στους παράγοντες της οικονομίας σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από το τέλμα. Πρόκειται για τα περίφημα Αμπενόμικς που έχουν όμως συζητήσιμα και επισφαλή αποτελέσματα μέχρι τώρα.

Οι αναπτυσσόμενες χώρες απέφυγαν τα χειρότερα της κρίσης γιατί δεν είχαν εκτεθεί στη χρηματοπιστωτική φούσκα της προηγούμενης δεκαετίας. Μετά το 2009 εκμεταλλεύτηκαν τις εξαγωγές πρώτων υλών προς την Κίνα, όπως και τις νέες κεφαλαιακές ροές που δημιουργήθηκαν καθώς οι κεντρικές τράπεζες της Δύσης παρείχαν αφειδώς πιστώσεις στις δικές τους οικονομίες κατεβάζοντας τα επιτόκια κοντά στο μηδέν. Αλλά οι ρυθμοί ανάπτυξης έπεσαν απότομα την τελευταία χρονιά και πουθενά πιο βίαια από ότι στην Βραζιλία, όπου ήδη έγιναν μηδενικοί προκαλώντας κοινωνική αναταραχή.  

Η πιο απειλητική μεταστροφή βέβαια συντελείται στην Κίνα. Η χώρα αντιμετώπισε την κρίση του 2008-9 με διόγκωση των δημοσίων δαπανών και παροχή άφθονων πιστώσεων. Συνεχίστηκαν έτσι οι ταχείς ρυθμοί ανάπτυξης βασισμένης στις τεράστιες εγχώριες επενδύσεις και στις εξαγωγές. Το κινεζικό μοντέλο όμως πλησιάζει πλέον τα όρια του καθώς η απόδοση των επενδύσεων έχει πέσει δραματικά, ενώ οι εξαγωγές γίνονται όλο και πιο προβληματικές σε μια παγκόσμια οικονομία που παραπαίει. Η Κίνα χρειάζεται ολοσχερή αλλαγή της δομής της οικονομίας της με αύξηση των μισθών και τόνωση της κατανάλωσης, αλλά δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι θα τα καταφέρει.

Στο πλαίσιο αυτό, η θέση της Ευρώπης διαγράφεται ιδιαίτερα δυσχερής. Το ευρώ έχει αποδειχθεί μηχανισμός βαθιάς ύφεσης, ανεργίας και καταδυνάστευσης των χωρών της περιφέρειας. Η Γερμανία κυριαρχεί γιατί το ευρώ της προσφέρει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που της επιτρέπει να απορροφά ζήτηση από τον υπόλοιπο κόσμο. Η οικονομία της βασίζεται στους χαμηλούς μισθούς, στον περιορισμό της εγχώριας ζήτησης και στις εξαγωγές ακόμη περισσότερο και από την Κίνα. Στην ουσία η χώρα λειτουργεί ως τεράστια χοάνη απορρόφησης της ικμάδας της υπόλοιπης Ευρώπης και της παγκόσμιας οικονομίας.

Αν συνεχιστεί η τρέχουσα πολιτική, η Ευρώπη είναι καταδικασμένη. Τα εξαγωγικά περιθώρια περιορίζονται ακόμη και για τη Γερμανία καθώς η παγκόσμια οικονομία παραπαίει. Η γερμανική πολιτική λιτότητας και πίεσης για μείωση του εργατικού κόστους στις άλλες χώρες της ΟΝΕ είναι καθαρός παραλογισμός. Δε μπορούν όλες οι χώρες να έχουν εξαγωγικό πλεόνασμα και σίγουρα όχι όταν η Γερμανία κρατάει τους δικούς της μισθούς χαμηλά. Το αποτέλεσμα θα είναι ύφεση, ανεργία και φτώχεια που σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως της Ελλάδας, πλέον φτάνουν σε εντελώς ακραία επίπεδα.

Για να σταθεί η Ευρώπη θα πρέπει να απαλλαγεί από την αποτυχημένη νομισματική ένωση ώστε οι χώρες της περιφέρειας να μπορέσουν να ανασάνουν χωρίς την καταστροφική ‘εσωτερική υποτίμηση’. Θα πρέπει επίσης η Γερμανία να αναδιαρθρώσει την οικονομία της ανεβάζοντας τους μισθούς και τονώνοντας την εγχώρια ζήτηση και όχι τις εξαγωγές.

Το ζήτημα θα κριθεί στη Γαλλία που σταδιακά βρίσκεται αντιμέτωπη με τον παραλογισμό της γερμανικής πολιτικής λιτότητας και μείωσης μισθών εντός της ΟΝΕ. Αν η Γαλλία αποδεχτεί τη γερμανική συνταγή, η Ευρώπη θα καταδικαστεί σε παρακμή με απροσδιόριστες κοινωνικές συνέπειες. Αν την απορρίψει, θα πρέπει επίσης δυναμικά να αλλάξει και το πλαίσιο του ευρώ. Για μια ακόμη φορά, το μέλλον της Ευρώπης φαίνεται να είναι στα χέρια του γαλλικού λαού. 

Αναρτήθηκε από EPAM Kifissias

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ ΕΒΑΛΕ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΖΗΛΑΚΟΥ*

[Πηγή: iskra, 28/07/2013]

Πλούσια ατζέντα είχε η κατά τ’ άλλα πολύ σύντομη επίσκεψη στην Τουρκία του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Εξωτερικών Ε. Βενιζέλου που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 19 Ιουλίου. Οι κυβερνήσεις και των δύο χωρών, παρά τα σοβαρά προβλήματα - στην Ελλάδα η οικονομική κρίση που έχει γονατίσει το λαό και έχει παραδώσει τη χώρα στα κάθε λογής αρπακτικά, στη δε Τουρκία οι μεγάλες εσωτερικές αντιθέσεις που τελευταία πήραν και τη μορφή μεγάλων λαϊκών κινητοποιήσεων που αμφισβητούν ευθέως το «καθεστώς Ερντογάν» - συνεχίζουν αυτό που ονομάστηκε «προσέγγιση των δύο χωρών».

Μια προσέγγιση που γίνεται καθ’ υπαγόρευση και σύμφωνα με τους σχεδιασμούς των διαφόρων ιμπεριαλιστικών κέντρων, πράγμα που σε συνδυασμό με τους μεγάλους ανταγωνισμούς που εκδηλώνονται στην περιοχή μας τίποτα καλό δεν προοιωνίζεται για τους λαούς και την ειρηνική συνύπαρξη των χωρών.

Η διαδικασία αυτή ουσιαστικά αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας αναδιάταξης στην περιοχή, όπου αποτυπώνονται οι ανταγωνισμοί των μεγάλων δυνάμεων και διαφόρων μπλοκ μονοπωλιακών συμφερόντων αλλά και διαγκωνίζονται οι δύο χώρες με ό,τι συμφέροντα αυτές εκπροσωπούν για τη θέση που θα έχουν σε αυτό το νέο «χάρτη». Η επίσκεψη στην Άγκυρα του Ε. Βενιζέλου και η συνομιλίες που είχε με τον Τούρκο ομόλογό του Α. Νταβούτογλου, παρά τις προσπάθειες να δοθεί ο χαρακτήρας πως ήταν μια από τα ίδια, κατέστησε σαφές πως οι σχεδιασμοί εφαρμόζονται, οι δύο κυβερνήσεις, απερίσπαστες από τις όποιες εσωτερικές δυσκολίες, προχωράνε όσα έχουν δρομολογήσει.

ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΣΤΑΘΕΡΕΣ

Έτσι συμφωνήθηκε πως η σύγκληση, του τρίτου «Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας», θα γίνει στις αρχές της ελληνικής Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είναι το πρώτο εξάμηνο του 2014, ενώ ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών θα έρθει για συνομιλίες στην Αθήνα το διάστημα Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2013. Η γενικότερη ρευστότητα και οι ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή της Αν. Μεσογείου, που σε άλλες χώρες γίνονται με ποταμούς αίματος των λαών τους (Συρία, Λιβύη, Αίγυπτος) και σε άλλες με οικονομική καταστροφή (Βαλκάνια, Ελλάδα), αποτυπώθηκε στη δήλωση του Ε. Βενιζέλου, ο οποίος έκανε λόγο για «αλλαγή γεωγραφικών δεδομένων». Βέβαια τη διαπίστωση αυτή τη συνέδεσε με το ζήτημα των αγωγών μεταφοράς ενεργειακών πόρων μέσω Τουρκίας και Ελλάδας, ωστόσο οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το είπε, της δίνουν και άλλο χαρακτήρα, καθώς ο όρος «γεωγραφικά δεδομένα» στη διπλωματική γλώσσα όταν πρόκειται για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, παραπέμπει και σε άλλα ζητήματα που αποτελούν πάγιες επιδιώξεις της τουρκικής πλευράς.

Παρόλο που δεν σημαίνει ευθεία αποδοχή εδαφικών ανακατατάξεων, η παραδοχή της αλλαγής των «γεωγραφικών δεδομένων» μπορεί να εκληφθεί σαν ένα μήνυμα χαλάρωσης κάποιων άλλων πραγμάτων που θεωρούνταν σταθερές, όπως οι πάγιες ελληνικές θέσεις ότι τα όποια ζητήματα υπάρχουν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις (ορισμός και οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, δηλαδή χωρικά ύδατα, εναέριος χώρος, συνορεύουσα ζώνη, Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, FIR, περιοχή έρευνας διάσωσης κλπ) θα πρέπει να αντιμετωπιστούν στη βάση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και όχι στο πλαίσιο μιας διμερούς διαπραγμάτευσης, που αντικειμενικά θα είναι διαπραγμάτευση επί των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και συνεπώς εξ ορισμού με την ελληνική πλευρά σε μειονεκτική θέση.

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΣΑΜΑΡΑ - ΟΜΠΑΜΑ

Σε κάθε περίπτωση η επίσκεψη Βενιζέλου στην Άγκυρα συνδέεται και με την προετοιμασία της επίσκεψης του πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά στον Λευκό Οίκο στις 8 Αυγούστου 2013 και των συνομιλιών που έχει εκεί με τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα. Είναι δεδομένο το ενδιαφέρον της Ουάσιγκτον για την Αν. Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή και για το λόγο αυτό θα πρέπει οι «δύο παραδοσιακοί σύμμαχοί της», Ελλάδα και Τουρκία, να συντονίζουν τα βήματά τους. Πρέπει λοιπόν στο τραπέζι του Λευκού Οίκου να τεθούν τα ζητήματα που άπτονται των ελληνοτουρκικών σχέσεων και το Κυπριακό με συγκεκριμένο τρόπο, καθώς επίσης και να έχουν κλείσει θέμα για τα οποία είχαν υπάρξει δεσμεύσεις σε προηγούμενες φάσεις. Η Ουάσιγκτον ποτέ δεν έκρυψε ότι το Σχέδιο Ανάν μπορεί να αναβιώσει.

Επίσης είναι γνωστές οι θέσεις της αμερικανικής διπλωματίας περί συνδιαχείρισης-συνεκμετάλλευσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας των ενεργειακών πόρων στο Αιγαίο και στην Αν. Μεσόγειο, δηλαδή μιας περιοχής που σε ποσοστό πάνω από 80% ανήκει στην Ελλάδα, εάν εφαρμοστούν οι κανόνες του Διεθνούς Δικαίου όπως αυτοί αποτυπώνονται στη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, που δίνει δικαίωμα ΑΟΖ στα νησιά και την οριοθετεί στη βάση της μέσης απόστασης από τις απέναντι ακτές. Για τα θέματα αυτά ο Ε. Βενιζέλος αρκέστηκε να αναφερθεί γενικόλογα πως «για την ΑΟΖ και γενικότερα για τις θαλάσσιες ζώνες, η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή. Όλες οι χώρες γνωρίζουν ποιοι είναι οι κανόνες του διεθνούς δικαίου της θάλασσας. Όλες οι χώρες προστατεύουν στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου την εθνική τους κυριαρχία και τα κυριαρχικά τους δικαιώματα. Όλες οι χώρες, όχι μόνο στην περιοχή μας αλλά παντού στον κόσμο έχουν υποχρέωση να συζητούν και να διαπραγματεύονται, όπου χρειάζεται, καλόπιστα και στο πλαίσιο της διεθνούς έννομης τάξης, ώστε να βρίσκονται κοινά συμφωνημένες λύσεις».

ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΒΑΣΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΟΖ

Για την κατανόηση του όλου θέματος της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο και την ανοιχτή Μεσόγειο, είναι χρήσιμο να επισημάνουμε ορισμένα βασικά στοιχεία του Διεθνούς Δικαίου, αλλά και της γεωγραφίας της περιοχής.

Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), σύμφωνα με την εν ισχύει Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, γεωγραφικά ταυτίζεται με την υφαλοκρηπίδα, με τη διαφορά ότι η υφαλοκρηπίδα αφορά στην εκμετάλλευση του βυθού και του υπεδάφους του, ενώ η ΑΟΖ καλύπτει όλες τις οικονομικές δραστηριότητες, που μπορούν να αναπτυχθούν στα υπερκείμενα ύδατα. Δηλαδή η ΑΟΖ, ως νομικό δικαίωμα ενός κράτους, είναι ευρύτερο της υφαλοκρηπίδας, αλλά γεωγραφικά επικαλύπτονται.

Με βάση την ισχύουσα σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, που η Ελλάδα την επικύρωσε το 1994, η παράκτια χώρα έχει το δικαίωμα να ορίσει ως ΑΟΖ, μια ζώνη πλάτους μέχρι 200 ν. μίλια από τις ακτές της, με την προϋπόθεση ότι δε θα συναντάει την ΑΟΖ της απέναντι χώρας, οπότε το όριο μπαίνει από τη μέση απόσταση.

Ηδη, πολλά παράκτια κράτη έχουν ορίσει την ΑΟΖ, ανάμεσά τους οι ΗΠΑ (όρισε το 1983 ζώνη 200 μιλίων) και η Τουρκία, η οποία αν και δεν έχει προσχωρήσει στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, έχει οριοθετήσει τη δική της ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα, με βάση τη μέση απόσταση από τις ακτές της Ρωσίας, της Ουκρανίας κ.λπ. Δεν έχει κάνει το ίδιο όμως και στις νότιες ακτές της στη Μεσόγειο, γιατί, αν εφάρμοζε την ίδια αρχή, θα έπρεπε να αποδεχθεί την ΑΟΖ του Καστελόριζου και της Κύπρου, που κλείνουν την τουρκική ΑΟΖ προς τη Μεσόγειο.

Σημειώνεται ότι τα νησιά - εκτός από τους βράχους που δεν έχουν οικονομική ζωή - με βάση το ισχύον Δίκαιο της Θάλασσας έχουν το ίδιο δικαίωμα σε ΑΟΖ όπως οι ηπειρωτικές περιοχές, πράγμα που σημαίνει ότι στο Αιγαίο η ελληνική ΑΟΖ - υφαλοκρηπίδα σχεδόν ταυτίζεται με την αρμοδιότητα ελέγχου των πτήσεων, το γνωστό ως FIR. Λόγω της γεωγραφίας του Αιγαίου, της διάταξης των ελληνικών νησιών απέναντι στα μικρασιατικά παράλια, το μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου αποτελεί ελληνική ΑΟΖ.

Σε γενικές γραμμές, η ΑΟΖ και το FIR σχεδόν ταυτίζονται ως προς τα γεωγραφικά τους όρια, με τη διαφορά ότι η ΑΟΖ συνιστά κυριαρχικό και κατά συνέπεια αποκλειστικό δικαίωμα του παράκτιου κράτους στο θαλάσσιο χώρο των διεθνών υδάτων, ενώ το FIR συνιστά αποκλειστική αρμοδιότητα ελέγχου και ασφάλειας των πτήσεων στον εναέριο χώρο που είναι πάνω από τα διεθνή ύδατα, η οποία ανατίθεται από το διεθνή οργανισμό αεροπλοΐας (ICAO).

*Πηγή: ιστοσελίδα "Εργατικός Αγώνας"

Αναρτήθηκε από EPAM Kifissias