Η Ελλάδα πριν από 66 χρόνια...

Tο 1947, ο Πωλ Πόρτερ, επικεφαλής της Επιτροπής για την Αμερικανικήβοήθεια στην Ελλάδα, επισκέφθηκε τη χώρα προκειμένου να υποβάλει τασυμπεράσματά του. Συνέταξε τη γνωστή έκθεση ή Μνημόνιο Πόρτερ. Σεαυτή την έκθεση, περιγράφεται η Ελλάδα πριν από 66 χρόνια.Οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι εφοπλιστές και βέβαια ο απλός κόσμος. Διαβάστε τα συμπεράσματα του Πόρτερ και βρείτε τις διαφορές μεσήμερα.

Η Ελλάδα είναι 66 χρόνια πίσω.

Γράφει ο Πόρτερ.

«Απ" ό, τι μπόρεσα να διαπιστώσω, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχεικαμιάν άλλη πολι­τική
πρακτική από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στηνεξουσία απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδος. [....] 
στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τηδιαιώνιση των προνομίων μίας μικρής κλίκας εμπόρων και τραπεζιτών, οιοποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα.

Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οι­κονομικά της συμφέροντα
και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στηνοικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο έναφορολογικό σύστημα
που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει ναεξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καΐρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τουςχώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.

Τα συμφέροντα των εφοπλιστών προστατεύονται επίσης με σκανδαλώδητρόπο. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ανθεί στην εποχή μας και οι εφοπλιστές κερδίζουν τεράστια ποσά, αλλά το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος δεναπο­κομίζει κανένα όφελος απ" αυτό. Οι μισθοί των ναυτικών γυρίζουν στην Ελ­λάδα, αλλά οι εφοπλιστές ασφαλίζουν το μεγαλύτερο μέρος των κερδώντους στις ξένες χώρες.

Κάθε επιχείρηση θα έπρεπε να πληρώνει μια σημαντική εισφορά στο κρά­τος, κάτω από την προστασία του οποίου λειτουργεί. Αυτό ισχύει κατά κύριολόγο
 για την περίπτωση των εφοπλιστών, που τα μεγαλύτερα κέρδη τουςπροέρχονται από τα «Λίμπερτι», τα οποία τους παραχώρησε η αμερικανική Ναυτική Αποστολή με τηνεγγύηση του ελληνικού κράτους..

Η ομάδα πίεσης της καλής κοινωνίας - οι κομψοί κοσμοπολίτες πουέχουν την έδρα τους στις Κάννες, στο Σαιν Μόριτς και στην αθηναϊκή πλατεία Κολωνακίου - θαενεργοποιηθεί. Οι περισσότεροι απ" αυτούς είναι άνθρωποι πολύ γοητευτικοί, που μιλάνεπολύ καλά τ" αγγλικά. Είναι πάντοτε πρόθυμοι, όταν πρόκειται να εξυπηρετήσουν τηναμερικανική αποστολή για τα δικά τους συμφέροντα. Θυμάμαι ακόμα ένα από τα πιο επίσημαγεύματα ενός από τους σημαντι­κότερους τραπεζίτες, που με είχε καλέσει στη βίλατου των Αθηνών. Είχε τρεις σερβιτόρους με λιβρέα, μια ποικιλία απ" τα πιο φίνα κρασιά και φα­γητά διάφορα, περίφημα γαρνιρισμένα. Κατά τη διάρκεια τουγεύματος, ένας από τους αντιπροσώπους της κλίκας που ανέφερα άρχισε να εξυμνείτις ομορφιές της ζωής κοντά στη θάλασσα, καθώς και τις χαρές των αρι­στοκρατικών σπορ.

Η αντίθεση ανάμεσα στο γεύμα αυτό και στα παιδιά που πεθαίνουναπό την πείνα στους δρόμους της Αθήνας είναι πραγματικά τρομερή.

Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ" αυτούυπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναιχειρότεροι από άλλους,
που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα γιαεξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα.

Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία εις το βιοτικόν επίπεδον και τα εισοδήματαανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδο­σκόποι και οιμαυραγορίται, διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνησις τοαντιμετώπισεν αποτελεσματικώς. Εν τω μεταξύ αι λαϊκαί μάζαι περνούν μιαν αθλίανζωή. Οι κερδίζοντες είναι σχετικώς ολίγοι τον αριθμόν και ο συνολικός πλούτοςτων,
περιερχόμενος εις τό σύνολον του πληθυσμού θα επέφερεν ελάχιστην βελτίωσιν των γενικών συνθηκών διαβιώ­σεως. Αλλα  ο πολυτελής τρόποςζωής των εν μέσω της πτώχειας συντείνει εις το να εξοργίζη τας μάζας και ναυπογραμμίζη την δυστυχίαν των πτωχών.

Δύο και ήμισυ έτη μετά την απελευθέρωσιν η Ελλάς ευρίσκεται εις μί­ανκατάστασιν
 νεκρώσεως παρά την ούσιαστικήν έξωτερικήν βοήθειαν και την αρμοδίανεξωτερικήν καθοδήγησιν. Εις ολόκληρον την χώρα, απ΄ άκρου εις άκρη, κυριαρχεί μία γκρίζαανυπεράσπιστη, βαθιά έλλειψη πίστης για το μέλλον - μία έλλειψη πίστης που οδηγείσε πλήρη απραξία προς το παρόν. 
Οι άνθρωποι έχουν παραλύσει από την αβεβαιότητα και τον φόβο, οι επιχειρηματίαι δεν επενδύουν, οι καταστηματάρχαι δεναποθηκεύουν προμήθειες.»