Τι να πρωτογράψω για αυτήν? Για τα βουνά της? Για τα υπέροχα ποτάμια της? Για τα τόσο υπέροχα νησιά της? Τα γεωργικά και κτηνοτροφικά αγαθά της? Το κλίμα της? Την καταπληκτική Μεσογειακή κουζίνα της? Ή για τους υπέροχους, συμπονετικούς ανθρώπους της που συμπαραστέκονται ο ένας στον άλλον ακόμα και όταν δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Τα πάντα σε αυτήν την χώρα είναι ιδιαιτέρα και ξεχωριστά! Το κάθε τι είναι διαφορετικό, έχει την δική του αξία και την δική του αξιοζήλευτη ομορφιά! Όμως αυτό που σηματοδοτεί αυτή τη χώρα είναι η αρχή του πολιτισμού, η αρχή των γραμμάτων, των σημαντικών, ιστορικών, αλλεπάλληλων πολέμων! Μα πάντα αυτός ο τόπος, αυτός ο λαός είχε την δύναμη και το μυαλό, έτσι ώστε να την βγάζει πάντα νικήτρια, μέχρι πριν λίγο που βρέθηκε στο κατώτερο της σημείο!
Όμως, μήπως ήρθε η ώρα να πέσουν οι μάσκες και να συνειδητοποιήσουμε όλοι σε τι κατάσταση έχει βρεθεί αυτή η χώρα και να πάψουμε ποια να είμαστε παρατηρητές αυτής της δύνης?
Ας παραδεχτούμε λοιπόν πως, τα σοβαρά μας προβλήματα είναι όλα μαζεμένα σε ένα κτίριο που ονομάζεται Βουλή και από εκεί εξαπλώνονται παντού! Την Ελλάδα ουσιαστικά την καταστρέφουν αυτοί που βρίσκονται μέσα σε αυτήν και οι αποφάσεις που παίρνουν για εμάς, αλλά χωρίς εμάς!
Όλα αυτά όμως δεν επηρεάζουν μόνο την οικονομία μας αλλά και τον πολιτισμό μας μαζί με τους ανθρώπους μας. Με αποτέλεσμα να έχουν φτάσει σε σημείο τρέλας, με πολλούς καταγεγραμμένους άδικους θανάτους. Ακόμη το γεγονός ότι "δεν έχουμε την δυνατότητα να χειριστούμε σωστά τα οικονομικά μας, έχει ως αποτέλεσμα" και την κακή διαχείριση των συναισθημάτων μας και ειδικά απέναντι στους γύρω μας αλλά και απέναντι σε εμάς τους ίδιους!
Γιατί λοιπόν ένας λαός τόσο μεγάλος σε ιστορία να αφήνει αυτούς τους λίγους και μικρούς να καταπατούν το Έθνος Μας και τα πλεονεκτήματα που μας έχουν δοθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια?
Τέλος, όλη αυτή η κατάσταση έχει φέρει τα πάνω κάτω! Όλα πάνε στραβά, τα πράγματα και τα γεγονότα εξελίσσονται με ταχύτητα με αποτέλεσμα να φέρνουν ακόμα περισσότερη θλίψη, ακόμα περισσότερους άδικους θανάτους και ολοένα οι ελπίδες μας μειώνονται! Ακόμη όλο αυτό έχει αρχίσει να επηρεάζει και του νέους. Τα ερωτήματα και τα "γιατί" από τους νέους μέρα με την μέρα πολλαπλασιάζονται. Σκέψεις απελπισίας τους καταβάλουν! (Κάποια από τα ερωτήματα που τους καταβάλουν είναι: Το μέλλον μου, τι κατάληξη θα έχει? Θα είναι έτσι όπως το ονειρεύομαι? Θα τα καταφέρω?) Παρόλα αυτά οι περισσότεροι συνεχίζουν να πιστεύουν στον εαυτό τους, συνεχίζουν να προσπαθούν και πάνω από όλα προσπαθούν, όσο γίνεται καλύτερα να μην επηρεαστούν τόσο έντονα συναισθηματικά, από αυτήν την κατάσταση! Κάτι που από ότι φαίνεται γίνεται όλο ένα και πιο αδύνατο να συμβεί! Οι περισσότεροι συνεχίζουν να ελπίζουν! Μέχρι η ελπίδα τους να τους απογοητεύσει ή να τους κάνει υπερήφανους.(?) Ας βάλουμε λοιπόν ένα τέλος σε όλο αυτό. Και ειδικά εμείς οι νέοι ας ξεκινήσουμε τον αγώνα μας. Όχι με λόγια, αλλά με πράξεις! Ας κάνουμε κάτι για τα σπίτια μας και τις οικογένειες μας, που ξέρουμε καλά και το βιώνουμε κάθε μέρα τα τελευταία τρία χρόνια, πως δεν έχουν πια την δυνατότητα να μας παρέχουν ούτε τα απαραίτητα. Δεν πρέπει να το αποδεχτούμε λοιπόν όλο αυτό. Είναι τραγικό να βλέπουμε στα πρόσωπα των γονιών μας την απόγνωση και την αδυναμία να μας κοιτάξουν στα μάτια σαν να είναι υπεύθυνοι αυτοί για όλα αυτά!
Μάνος Καζαναράκης, Μαθητής Γ' Γυμνασίου!
Ζήρο Σητείας!
https://www.facebook.com/dimitris.kazakis.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου